Het werd zaterdag tijd dat Jan naar de kapper gingen, zijn haar stond helemaal paraplu en plat tegen zijn hoofd geplakt. ‘t Was precies een soort helm waar wat pluimen vanonder kwamen:

Een kwartiertje later, hey presto! Véél natuurlijker, een speels en jong kapsel voor een vlotte ravottende rakker:

Boekbespreking naar mijn hart:

Think of all the time I’m going to save you.

Instead of writing a massive amount of flowery language about Racing the Beam, the new book co-authored by Nick Montfort and Ian Bogost, I am going to nail it right down to whether you will want or not want this book based on one section. In fact, on one set of discussions/writings in that one section.

The one section is about Pitfall, in fact, and it covers the ways the hardware design of the Atari 2600/VCS facilitated and limited the advantages of the game (and, indeed, all games written for the VCS). Through one particularly enlightening sequence, the authors demonstrate in basically clear language how the entire level design for the 255 rooms in Pitfall was compressed into 50 bytes. Woah, hey there cowboy, I didn’t write that wrong. They clearly and contextually explain to you how David Crane, the designer of Pitfall, encompassed the entire design for all 255 rooms of Pitfall in 50 individual characters.

[…]

You are either ordering the book now or you are waiting for me to go on another profane rant.

Look how much time I saved you.

Boek besteld, dat spreekt vanzelf.

Kijk eens wie er in de wasbak van het toilet zat te spartelen en er niet uit raakte wegens nog een beetje te klein:

Mu hu hu.

Geef toe, ‘t was alweer eens lang geleden. 😀

Een beeld restaureren, da’s vaak zoals een huis aanpakken: één van de eerste vragen die men zich best stelt is “tot wíír gaan we gaan?”

Het huis van onze buren bijvoorbeeld: dat had naar typische begin negentiende-eeuwse Gentse empire-stijl teruggezet kunnen geworden zijn, gepleisterd en met van die typische halfcirkelvormige boogjes boven de vensters. En voor ons huis zouden we naar de trapgevel van pakweg 1730 terug kunnen gaan, compleet met een vignet op de bovenste verdieping en een vlamachtig dink bovenaan.

…maar in het geval van de buren is ervoor gekozen om terug te keren naar de achtiende-eeuwse gevel, compleet met ossenbloed en witsel, en als wij ooit onze gevel doen, kiezen we wellicht voor de gepleisterde negentiende-eeuwse hollywoodgevel met speciale kroonlijst.

Hetzelfde met beelden. Neem dit als voorbeeld (klik voor meer detail, en klik daar verder voor nog meer detail):

Een plooi/scheur door het midden heen, stof, krassen en vuiligheid, een ontbrekende hoek, en een lelijke donkere vlek over heel het midden (en vooral in de bovenste helft).

Het beeld zelf is fantastisch, vind ik: het dateert van de jaren 1880, dus ruim vóór vliegtuigen, en vóór auto’s, toen zelfs zeppelins er nog niet waren.

La sortie de l’opéra en l’an 2000, heet het, en Albert Robida is de tekenaar. We zien allemaal luchtschepen, luchtauto’s met stuurwielen en koplampen en klaxons, die aan– en afzetten van een soort helipads. Er is politie in de lucht (die mannen met de zwaarden (!)), er zijn vrouwen aan het stuur, er zijn “bussen” en “taxi’s” en eenmansvoertuigen.

Ik heb er dit van gemaakt:

Het ziet er nogal roze uit, da’s geen fout: op de rivier in de achtergrond na, had alles een roze ondergrond gekregen.

Het lastigste, en het is er nog niet helemaal uit, is de donkere verkleuring in het midden bovenaan. Het leukste om te doen was de scheur/plooi wegwerken; vóór:

en na:

…maar over scheur noch verkleuring was er ooit twijfel in mijn hoofd. Nee, in deze gind mijn innerlijke discussie over de uitsnede (de crop dat ze zeggen in ‘t Engels).

De lithografie is rechthoekig, maar eigenlijk net geen perfecte rechthoek: het geheel staat een klein beetje scheef. Zo zou de legende een halve graad in wijzerszin moeten gedraaid worden om recht te staan. De rechterkant en de bovenkant staan ongeveer recht, maar links en onderaan staan ook zo’n driekwart van een graad of zo gedraaid.

Wat gedaan? Rechthoekig afsnijden een stuk verliezen rechtsboven? Ondenkbaar! Draaien en een heel stuk bij moeten maken onderaan rechts? Nee! Gewoon zo, niet-gecropt laten met de witte rand errond? Ook niet proper.

…uiteindelijk heb ik vals gespeeld en de geschiedenis vervalst: ik heb alleen de tekst onderaan wat gedraaid, en al de rest laten staan. En ik heb bovenaan en links een stukje nietbetekenende inhoud bijgemaakt.

Tja.

‘t Is een inschatting. En als het de mensen niet aanstaat: het origineel is ook nog altijd beschikbaar.

*
*   *

Ander voorbeeld: een basebalkaartje uit 1887. Dat ding heeft er nooit echt goed uitgezien: gedrukt op goedkoop en geelachtig papier, zat bij wijze van promotie bij pruimtabak, heeft jaren overal over en weer gezwerfd, en zag er toen het ingescand werd zo uit:

Restauratie? Een aantal mogelijkheden:

• Naar de toestand van het kaartje toen het ingescand werd (en dus bijvoorbeeld alle stof ervan halen dat erop lag toen het gescand werd en eventuele kleurcorrectie).
• Naar de toestand die het zou hebben alsof het perfect bewaard was (en dus alle stof weghalen en kleurcorrectie, én bijkomend de vlekken, eventuele scheuren, afgesleten hoeken en randen, …).
• Naar de toestand die het zou hebben als het nét gedrukt was (en dus al het voorgaande, plus bijkomende kleurcorrectie om de vergeling of vervaging van de ouderdom weg te werken).

…en wat is het geworden?

Ha! Strikvraag: geen van bovenstaande. Ik heb ervoor gekozen om een versie van het prentje te maken zoals de maker het wellicht bedoeld had. Alsof er geen rode inktvlekken op zijn broek gemaakt waren tijdens het drukken, alsof het op hagelwit papier was gedrukt in plaats van op goedkoop geelachtig, en alsof de kleuren kleurecht waren:

Ook geschiedvervalsing, want het ding heeft er nooit zo uitgezien, natuurlijk. Maar wel nuttig om als illustratie te dienen bij een artikel over mijnheer Gillespie, en opnieuw: het origineel is er ook bij gelinkt.

Had ik al gezegd dat ik graag aan beelden pruts?

Mijn eerste kot was op de Sint-Kwintensberg. ‘t Is te zeggen, mijn eerste kot nadat ik een tijd bij mijn grootouders aan moederskant had gezeten (welgeteld 100 vérder van de universiteit dan mijn huis), en een paar maand bij mijn grootmoeder aan vaderskant.

Mijn eerste kot was een vreemde bedoening, met een soort bedelaar die boven mij woonde, die ‘s nachts de weggegooide frieten uit de vuilbak van het frietkot rechttegenover haalde, die schooide om stukken van 20 frank om sigaretten te kopen, en die yoghurt uit de gemeenschappelijke koelkast diefde.

Er zat ook een spleet tussen de muur en de vloer ter hoogte van de eerste verdieping, zodat ik met mijn tenen op straat kon zitten.

Ik kreeg zakgeld per week, voor zover ik mij herinner, en ik had het helemaal uitgekiend: als ik elke dag ‘s middags een pakje rijst met broccoli en kaassaus at, en ‘s voor de rest aardbeienyoghurt van in de Delhaize aan 6,85 frank per halve liter, dan kon ik al de rest van mijn geld aan boeken en cd’s verdoen.

Die rijst met broccoli en kaassaus, dat was zo’n oplospakje dat in melk moest gedaan worden, en daarvoor gebruikte ik mijn ene pan:

Oh, wat een genot heb ik ervan gehad, dat jaar op kot aan de Sint-Kwintensberg.

Het ding heeft het bijna twintig jaar uitgehouden, maar uiteindelijk is het niet meer bruikbaar: het handvat staat gammel, de bodem is niet meer vlak, de tefal is er helemaal van afgesleten.

Vervangd, dus. Met pijn in het hart, maar toch. ‘t Is deze geworden, het broertje van de andere nieuwe kookpot:

Ook een Demeyere, ook een John Pawson. Mmmm.

Kinderen in een glasblazerij in Indiana in 1908. Om middernacht: ze hebben er op dat moment al vier uur wark opzitten, en ze hebben er nog acht te gaan.

Ik heb er toch een paar uur aan gewerkt om van dit origineel een gerestaureerde versie te maken.

‘t Was oudercontact vandaag op school.

Behalve dingen die we al wisten en die niets met de school te maken hebben: allebei voorbeeldige leerlingen, en de leraars zijn vol lof.

Hoera!

En bovendien: Zelie is geslaagd voor haar (aartsmoeilijk, vond ik) balletexamen!

Via Kottke: top tien boeken die mensen zeggen gelezen te hebben maar eigenlijk niet gelezen hebben;

1984 (George Orwell): gelezen op school, maar sindsdien niet meer.

War and Peace (Leo Tolstoy): gelezen lang geleden, en nu langzaam aan het herlezen via audioboek.

Ulysses (James Joyce): ah, gelezen. Maar het heeft wel veel voeten in de aarde gehad, en ik was heel erg opgelucht als het gedaan was.

De bijbel: meh. Veel stukken van gelezen, maar volledig? Nah, tuurlijk niet.

Madame Bovary (Gustave Flaubert): niet gelezen. Schande, jaja.

A Brief History of Time (Stephen Hawking): gelezen, met veel plezier. Zo lang is het ook niet hé.

Midnight’s Children (Salman Rushdie): één van mijn favoriete boeken. Gelezen toen ik twee weken in New York zat. Ik ben een fan van Rushdie.

A la recherche du temps perdu (Marcel Proust): ik heb in, even denken, 1991 deel één gelezen. Deel twee en verder is er niet van gekomen.

Dreams from My Father (Barack Obama): nah.

The Selfish Gene (Richard Dawkins): ook met plezier gelezen, in één sessie met The NAked Ape als ik me niet vergis.

’t Valt zo gelijk nog mee, eigenlijk.

– Ik: Wat betekent dat als iemand zegt dat je echt vet bent?
– Louis: Dat betekent dat je echt leuk bent.

Oh boy.

Zó lachen met dat meisje:

We zijn op het werk aan het verbouwen, grote maneuvers, dansvloeren, waterputten, toiletten, grafstenen, vanalles.

We hebben op het werk ook een buurvrouw met een kat. Katten zijn fijne beesten, maar moeilijk te temmen.

Moeilijk om het beest aan het verstand te brengen, bijvoorbeeld, dat wij het niet echt appreciëren dat het zijn gevoeg op ons dak doet.

(dit alles ter inleiding van de reactie van collega Eric op onderstaande foto, die me nu al een paar minuten de halve slappe lach geeft) (de reactie, niet de foto)

Ik stuurde dus deze foto door, met als onderwerpregel “Your nemesis”:

Antwoord Eric:

shoot it!

actually that is a beautiful photo, too bad there is that old shit laying fur ball at the other end of it.

Mhuhu. Huhu.