Het saaiste en tegelijk het meest zen spel ter wereld: stof en krassen wegwerken.

Kijk, voorbeeld, Ulysses S. Grant:

Er zijn betere foto’s van, natuurlijk (niet moeilijk, de man was de 18de president van de Verenigde Staten), maar ik had er nog geen foto van gezien waar hij er zo versleten uitziet. Versleten mensen zijn wijs, vind ik.

Ik had daarnet even een minder moment, en ik kon wat zen wel gebruiken. Bovenstaande foto in Photoshop gesleurd, en een half uurtje of zo later, hey presto:

Er is nog werk aan, natuurlijk, en het is een beetje futiel omdat het origineel een slechte scan was (met vreemde patronen in het beeld die er eigenlijk niet zouden mogen gezeten hebben), maar toch: ik werd er helemaal rustig van.

Leve beeldbewerking.

Dankuwel, anonieme meneer uit Heusden die mijn portefeuille gevonden heeft op de grond aan Sint-Jacobs.

Rug: pijn.

Fiets: kapot. (Alweer, jawel. Fucking negligenteriken aan de fietsstallingen van de Dampoort.)

Werk: thuis rest van de week.

Laptop: in reparatie.

Computer: maakt vreemde geluiden.

Beu: erg.

Oh, en had ik al gezegd “rug: pijn”?

Maar mevrouw Vogels, u bent linkser dan de sp.a! Gaat u zo links niet nog meer verdelen?

Antwoord: Mieke Vogels denkt dat rechts veel meer verdeeld is dan links. Mhu hu hu.

Er is ook veel meer rechts om verdeeld te zijn hé.

BRIAN: Are you the Real IRA?

REG: Fuck off!

BRIAN: What?

REG: Real IRA. We’re the Continuity IRA! Real IRA. Cawk.

FRANCIS: Wankers.

BRIAN: Can I… join your group?

REG: No. Piss off.

BRIAN: I didn’t want to sell this stuff. It’s only a job. I hate the English as much as anybody.

CONTINUITY IRA: Shhhh. Shhhh. Shhh. Shh. Shhhh.

REG: Schtum.

JUDITH: Are you sure?

BRIAN: Oh, dead sure. I hate the English already.

REG: Listen. If you really wanted to join the Continuity IRA, you’d have to really hate the English.

BRIAN: I do!

REG: Oh, yeah? How much?

BRIAN: A lot!

REG: Right. You’re in. Listen. The only people we hate more than the English are the fucking Real IRA.

CONTINUITY IRA: Yeah…

JUDITH: Splitters.

CONTINUITY IRA: Splitters…

FRANCIS: And the Actual IRA.

CONTINUITY IRA: Yeah. Oh, yeah. Splitters. Splitters…

LORETTA: And the Continuity IRA.

CONTINUITY IRA: Yeah. Splitters. Splitters…

REG: What?

LORETTA: The Continuity IRA. Splitters.

REG: We’re the Continuity IRA!

LORETTA: Oh. I thought we were the Actual IRA.

REG: Real! C-huh.

FRANCIS: Whatever happened to the Actual IRA, Reg?

REG: He’s over there.

CONTINUITY IRA: Splitter.

Ik ben een onvoorwaardelijke fan van Cyriel, die 14 was in 1936.

Zijn taal, zijn manier van voorlezen, zijn grijnslach op het einde van elk stukje… machtig.

Als zijn dagboek uitgebracht wordt, koop ik het meteen.

En doe het dan meteen goed: in facsimile dat we kunnen genieten van elk kleinste detail, met aantekeningen en notities, en met interviews van Cyriel en andere fabrieks- en seizoensarbeiders van vroeger en nu. En met foto’s van de plaatsen, van vroeger en nu.

Mooie foto’s, bewegend beeld, geluidsfragmenten.

Ooh ze zouden daar een boek van moeten maken, en een begeleidende website.

[meer over Cyriel hier]

Iemand hoog van bij General Motors was helemaal uit de Verenigde Staten gekomen, en Kris Peeters mocht op audiëntie.

Misschien dat het aan mij ligt, maar de lichaamstaal alleen al gaf een redelijk idee van de machtsverhoudingen. Geen concrete resultaten, laat staan vaste afspraken, niets daarvan.

Maar Peeters kon ons wél alvast op het Vlaamse hart drukken dat er stappen gemaakt waren om te spreken over een level playing field inzake facts and figures.

’t Is altijd dat.

Ieeek! Zaten wij naar kanaal twee verder te kijken — wegens digitale televisie niet werkende wegens, euh, issues met een rekening die, euh, vergeten, euh, helemaal af te rekenen geraakt te worden.

Als digitale televisie niet werkt, dan is het zo moeilijk om te veranderen van zender: een mens weet niet wat er ergens anders is, wegzappen is gevaarlijk wegens misschien missen we wel dingen, terugspoelen is onmogelijk — ’t is geen leven zonder digitaal, meneer mevrouw.

Zodus: wij op kanaal twee verder te kijken na de tweede aflevering van Lie To Me.

Honderd Hete Hragen, heette het programma. Haha, dacht ik, nog zo’n soft gedoe met veel vaseline op de lens en innuendo.

Ja, tarara. Een juffrouwtje rondlopend in de Kuip van Gent, en dan meteen cut (c’est le cas de le dire) naar een gezette naakte meneer die secondenlang in het schemerdonker met zijn willy wapperde naar de camera, en dan een gynecologisch perspectief op een mevrouw d’r wijdopengesperde klinisch belichte queefnugget, en dan twee onappetijtelijk tongtangoënde mensen, en dan een meneer met zijn vleespaal in de liefdesgrot van een plastieken pop, en dan…

Ieek.

Ik ben daar allemaal niet tegen, maar het mag wel een beetje smakelijker gepresenteerd worden, vind ik. Niet voor mij hé. Voor de esthetiek.

Grappige serie, op Kanaal 2. Eén van de dingen die er gezegd worden, is dat een leugendetector eigenlijk niet echt altijd werkt.

Het ding meet emotie, volgens het personage in de serie, maar die emotie kan om het even wat zijn: angst, opwinding, boosheid, whatever.

En daardoor krijg je valse positieven.

Ha, laat dat nu ook eens zijn waar eye tracking mee kampt: akkoord, testsubject heeft milliseconden langer naar zone A dan naar zone B gekeken, maar: was dat omdat zone A interessanter was? Of omdat zone A moeilijker te begrijpen was?

En zone B: viel die minder op? Of was die gewoon meteen duidelijk en moest ze niet geïnterpreteerd worden?

Zozo, het Vlaams Blok is tegenwoordig ook uitgesproken anti-Europa.

Gemakkelijk te verkopen, natuurlijk.

Ge moogt u daar eigenlijk niet al te veel vragen bij stellen, bij wat er allemaal gebeurt met de kinderen als uw rug gedraaid is.

Ik was boven met Louis — muziek beluisteren, tekenen en boekje lezen, en ondertussen waren beneden Zelie, Jan, Anna en Esthée van in de straat broodpudding aan het bricoleren.

Plots: doffe stomp, krijs!

Jan had Anna met haar hand tussen de (zeer grote, zeer zware) keukendeur geklemd. Tranen met tuiten, krijsend wenen, Jan ook aan het wenen, drama!

Handje open, handje dicht: alles beweegst nog en Anna weent niet méér? Okay, alles in orde dus. Jan aangemaakd dat hij meer moet opletten, Anna vastgepakt, Jan vastgepakt, elkaar doen vastpakken, drama weg.

…

Een beetje later, de broodpudding zit ondertussen in, alle kinderen zijn op straat gaan spelen.

Plots: kreet! drie kinderen aan de deur! paniek! ween!

Esthée was tegen Anna gebotst en Anna had een bloedneus. Niet zo’n bloedneus voor beginners, met een beetje vochtig roodachtig snot, nee: een niet te stelpen vloed dikke klodders donkerzwart bloed, tussen samengeknepen vingers in lome golven naar buiten spurtend.

Kledij uit de weg gedaan, bloed van gezicht gewassen, vers nat washandje meegegeven, hopla, probleem opgelost.

…

Eens kijken wat het volgende zal zijn.

Mijn laptop van het werk was een nieuw geïnstalleerde laptop, een tijdje geleden. Dat draaide zoals het zou moeten: snel en degelijk en voorspelbaar.

Sinds vorige week niet meer. Sinds vorige week draait het vierkant: opstarttijd in de minuten, random crashen, random bevriezingen van allerlei, dingen waarbij enkel een harde reset helpt.

Het enige dat veranderd is tussen twee weken geleden en vorige week, is dat ik er Skype opgezet heb, en de conclusie is dan ook snel gemaakt:

Buh-bye Skype. Akelig programma.