Als uw twee ouders op Facebook zitten, dan moet dat volgens mij iets behoorlijk ingrijpend betekenen.

Brrr.

dowant:

Oh ja: Battlestar Galactica is gedaan. Het was een goed einde. Tranen met tuiten, mijnheer, en dan nog het meest om Baltar begod.

Taarten en tiramisu gemaakt, opgeruimd, rondgelopen, verjaardagsfeestje voor Jan en Anna.

Nee, geen foto’s genomen. Het had wellicht gemoeten, zowel van de keuken vóór als de mensen tijdens — een stuk of dertig, hoezee! — maar ik zag het niet zitten.

En nu zie ik even niets zitten, behalve mezelf ineengestort in de zetel.

Tot later dan eens, internet.

Jan en Anna zijn aan het spelen met Maurice, een vriendje van Jan dat langsgekomen is.

Ze zijn al zeker een keer of vier van benedennaar boven en weer terug gelopen: op straat, in het bureau, in de keuken, in Anna’s kamer, in Jan’s kamer, met de auto’s (Jan: ik ben politieagent! Maurice: en ik ben brandweer! Jan: en Anna gij zat in de gevangenis! Anna: nee ik was ook politie! Jan: OK, dan gaan we weer boven spelen!), voetballen, springen, met de playmobils, mama en papa spelen (dat is blijkbaar vooral veel slapen op het bed), monster spelen, zoeken naar de poes, spelen met de poes, hond spelen, afijn, vanalles.

Daarnet: Jan met een voetbal in de living.

– Maurice, kijk eens hoe hoog ik al kan shotten!

(Jan voegt daad bij woord, schopt voetbal — gelukkig in zacht moes — tegen spiegel)

– Jan, ik denk dat het geen goed idee is om binnen te voetballen. Doe dat op straat, maar niet hier.

– Okee. (herpakt zich) Kom Maurice, ik zal het boven tonen, daar kan papa het niet zien.

Ik dénk dat hij een paar concepten nog niet helemaal doorheeft.

Ha! Ge weet dat g’u goed voelt op het werk als ge tegen uw baas op de nieuwjaarsreceptie-slash-lente-dink in alle ernst kunt zeggen “Sorry, ik ga nog even wat onwennig rondlopen,” en als die mens daar alle begrip voor heeft.

‘t Was voor de rest wel fijn: lekker eten, sympathieke mensen, een stuk of twintig of zo kinderen, gezellige drukte.

Alleen dus dat ik onwennig rondgelopen heb. Niets aan te doen: ik had maar ergens moeten post vatten en beginnen meebabbelen. ‘t Is maar dat als er zoveel mensen bij mekaar zijn, dat dat dan niet zo evident is.

‘t Is proper, inderdaad.

Maar alla. Weekend. Om maar al meteen in herhaling te vallen: het is alsof het nog maar gisteren was dat ik zei dat het nog maar gisteren leek dat ik zei dat het bijna weekend was, maar het was eigenlijk vorige week dat ik dat zei over de week daarvoor.

Om maar te zeggen dat de tijd vliegt.

Deze week gedaan? Een hele dag strategieworkshop, allerlei vergaderingen en telefoons, en — I kid you not — geprutst met Filemaker en ODBC en VBScript old skool ASP, compleet met zelf geprutste beveiliging op SQL injectie en dergelijke.

Het moet geleden zijn van mijn vorig werk, waar ik het ook al ongelooflijk blast from the past-achtig vond: wie had dít ooit gedacht in het jaar 2009, dat ik nog met die mengeling van technologieën — en ik gebruik het woord heel erg ruim — zou aan het werken zijn?

Dit weekend te doen? Morgen doet Sandra de kinderen naar zwemdok en turnen en scouts, en doe ik van taartenbak voor het feest van overmorgen.

Ik heb geen flauw idee welke taarten ik ga maken, maar er zal toch genoeg moeten zijn voor een man of twintig of dertig of zo.

En dan doen we zondag verjaardagsfeest. Geen idee of iedereen hier binnen zal passen, maar dat zien we dan wel.

Omdat hij het weinig subtiel vroeg: rep u naar alhier en meldt u allen aan.

U zal er in goed gezelschap zijn.

Gutgutgut. Wat een akelige mevrouw zet die mevrouw in de jury van Mijn Restaurant toch neer, zo op televisie.

En ze doen het expres, denk ik, dat ze er altijd Gentenaars uitkiezen die er precies hun voeten aan vagen.

Tja, ik weet het ook niet zo goed, eigenlijk:

Ik kan er wel inkomen, dat mensen plots opleven als het lente wordt of zo, maar ik niet echt, nee. Ik word ook niet depressief van de winter, winter is wijs en in de donkerte gaan werken en terugkomen van werk is een gemak: maakt het computerscherm of het iPodscherm beter leesbaar.

Winter of zomer, zo enorm veel maakt het mij niet uit. Regen is vervelend als ik geen hoed of paraplu heb, en voor de rest is warm weer veel vervelender dan koud weer, maar er mijn gemoed door laten beïnvloeden? Neuh.

Nee: ik ben vandaag geheel los en onafhankelijk van de seizoenen meh en ik heb geen zin om wat dan ook te doen.

Een avond vegeteren in de zetel, dan maar? En geen mail lezen of niets? Deal! 

Naar de uitreiking van de prijzen van Skepp. Het zal mij benieuwen wie wint.

Une fois n’est pas coutûme, ik heb vanavond telefonische bevraging gedaan.

33 telefoons gepleegd, tien enquêtes gedaan, en niet één die niet van begin tot einde mee wou werken. Een succes, noem ik dat.

Het helpt natuurlijk dat het over iets was waar de mensen graag hun verhaal kwijt wilden, en dat ik genoeg aan de andere kant van zo’n bevraging heb gehangen om te weten dat het dan wel eens oplucht als er echt dialoog is, en niet iemand die slaafs zijn lijstje van vragen beantwoord wou zien.

(Al heb ik natuurlijk wel slinksgawijs éérst telkens de vragen laten beantwoorden en dan pas een praatje geslaan.) (Het protocol moet gevolgd, weetwel.)

En het is trouwens ongelooflijk wat de mensen u vertellen zonder dat g’er om vraagt, en hoe door de band de mensen vriendelijk en behulpzaam zijn aan de telefoon als ge zelf vriendelijk zijt.

We waren vandaag (euh, zondag, gisteren dus) bij mijn ouders. Meer specifiek: in het huis aan de andere kant van de tuin, van mijn grootouders.

Mijn grootouders woonden aan de andere kant van de tuin van mijn ouders en omgekeerd: wij gingen elke dag met mijn grootvader naar school, we zaten er tijdens het weekend, als kleine kinderen was dat dus fantastisch.

Ondertussen zijn mijn grootouders overleden en werd het huis verhuurd: het was al jaren geleden dat ik er nog geweest was.

Zo raar dat dat doet! Alles was zo klein geworden! En de vreemdste dingen waren gelijk gebleven, vooral in de keuken dan, de plaats waar wij toch het meeste van de tijd doorbrachten.

Het geluid van de schuiven en de kasten, de ijzeren dingetjes-met-een-gaatje-in die aan een rail onder de pompbak hingen, de klapdeuren-met-zo’n-spietje op ze open te houden, de regenwaterpomp en zijn aan/uit-schakelaar in het stopcontact:

En díír zaten de koeken, en díír de handdoeken, en díír stond de brooddoos.

En in de garage stond nog altijd mijn krijtgeschrift van toen ik in het derde leerjaar zat, in het ene tuinhuisje stond nog een mislukte kleien pot van het derde leerjaar, de crazy paving had nog altijd één groene blinkende steen en één grijze blinkende steen met gaten erin.

En de klimboom was nog altijd een klimboom, al ontbrak er aan die ene grote tak een klein dood takje dat er dertig jaar geleden wel zat:

Ik had mijn fototoestel meegenomen, half met de gedachte om beesten te fotograferen, maar uiteindelijk is het er niet van gekomen. We (mijn vader, mijn broer en ik) hebben uiteindelijk de namiddag gespendeerd met het ontmantelen van een meranti dak dat boven een pergola gemonteerd was.

Ik herinner me als was het gisteren toen Raoul (van Rajoul en Tineke, stel u geen vragen) het ding op de garageweg monteerde en op de pergola zette: het moet 1982 of zo geweest zijn.

Schroeven en ijzeren haken en lijm, en nog lijm, en nog schroeven, en voor de zekerheid nog wat ijzeren haken: zo zat het vast. Mijn vader was begonnen met een schroevendraaier, maar uiteindelijk zijn er hamers en schroevendraaiers en metaalboren en houtzagen en metaalzagen aan te pas gekomen, zo vast zat dat ding.

Zelfs Zelie heeft even meegezaagd, en ik moest heel de tijd denken aan hoe mijn grootvader ons leerde zagen, en dat we niet moesten duwen op de zaag maar de zaag het werk moesten laten doen, en toen kreeg het ik het wat moeilijk maar het is niet opgevallen denk ik.

Uiteindelijk hebben we het er helemaal afgekregen. Bloed en zweet, en dus net geen tranen:

Ik met mijn fototoestel bezig, mijn vader ook: ge ziet van hier dat de kinderen ook foto’s wilden nemen. Ik moet het ze bijna niet meer uitleggen: hier kijken, daar duwen. Dat geeft dan…

Louis fotografeert Zelie:

Zelie fotografeert Anna:

Jan fotografeert Louis:

Er zitten natuurlijk ook wel mislukte foto’s bij, maar zelfs die zijn vaak wijs, zoals deze waar Anna naar Zelie het gezicht trekt dat ze trekt als iemand haar “lach eens” zegt:

Ha, we moeten meer van die namiddagen doen.

We waren daar trouwens en niet bij mijn ouders thuis omdat mijn ouders er nogal wat werk aan hebben, aan het huis van mijn grootouders.

De vorige huurder, een tegenwoordig vreemd genoeg helemaal onvindbare mijnheer Bertrand (toevallig ook fotograaf, al heeft dat er niets mee te maken), heeft het huis op de paar jaar dat hij er gezeten heeft compleet kapotgemaakt.

Huis en tuin waren voor hij er in trok voor een som van oedels veel geld helemaal in orde gezet, en toen mijnheer wegging — als een dief in de nacht als het ware, mijn ouders hebben hem jaren niet gezien — heeft hij het allemaal als een ruïne achtergelaten.

To-taal, volledig, helemaal, kapotgemaakt. Zoals in: waterleidingen kapot, ramen geforceerd, kasten beschimmeld, gaten in deuren en muren, de kelders laten onderlopen met als gevolg kapotte vloeren en muren, stukken uit een achttiende-eeuwse houten deur weg, alles volgehoopt met zakken smerigheid, toiletten en bad zo vuil dat het onmogelijk nog proper te krijgen was, vanalles dat er was zoals spiegels wég, overal niet te verwijderen vlekken van onbestemde oorsprong, een hond die allerlei onnoembare dingen had gedaan overal… brrr.

Wat er nog te herstellen was, is nu al grotendeels hersteld. Ik wil de foto’s niet zien van hoe het was toen mijnheer Bertrand als een dief in de nacht spoorloos verdween.

Want zelfs met wat ik vandaag gezien heb, krijg het koud al ik er maar aan denk, wat die gast gedaan heeft met het huis van mijn grootouders.

Waar de zondag gekaart werd, en waar we op onze buik lagen naar springstaartjes te kijken, en waar we naar het Eurovisiesongfestival keken en als we bleven slapen naar shows op Duitsland en Frankrijk, en waar Richard Aernoudt de zaterdagavond met een bakplaat vol boterkoeken langskwam, en waar we boontjes pelden tot onze vingers bloedden en kippen slachtten en pluimden en kuisten en appels raapten en groenten steriliseerden en confituur maakten en waar mijn grootvader nain jaune speelde met ons en…

Sommige mensen… urgh.

Zegt Het Laatste Nieuws:

Een zeldzaamheid in de voetbalwereld: in de Premier League zijn er foto’s op het internet opgedoken van een voetballer die zich out als homofiel. Het gaat om Francisco Jiménez Tejada, beter bekend als Xisco, een Spaanse aanvaller van Newcastle.

Ah, mijn geloof in de mensen is weer helemaal gesterkt als ik de commentaren lees:

bwah, als ik dit zie krijg ik toch een walgelijk gevoel. niet dat ik iets tegen homo’s heb, maar twee mannen die elkaar kussen? ik zal het steeds ziekelijk en vreselijk walgelijk blijven vinden!

heb altijd gezegd dat er veel mietjes op het veld staan. al gezien dat ze altijd snel de kleedkamers opzoeken ???

werd binnengehaald door Dennis Wise, die de bruine anjer ook niet vreemd was in zijn tijd, en zal nu waarschijnlijk net als Wise St James’ Park langs een achterpoortje mogen verlaten

is normaal dat ie niet aan spelen toekomt op het veld. heb zo iets in uw kleedkamer zitten. scheidsrechters pas op uw achterkant. dat noemen ze een mandekker

heeft problemen met scoren op het veld. is normaal scoort in de kleedkamer en den douche.

om van te kotsen… . kan mijn eigen niet inbeelden als verdediger 🙂

Woo hoo!