Oh, ik heb vandaag nog eens les mogen geven.

Normaal gezien zou ik zo’n opleiding, zelfs al is het een dry run om te testen, een paar keer op voorhand helemaal gegeven willen hebben aan mezelf, dat ik wat kan zien van ritme en detail en volgorde en opbouw en zo.

Ik ben er wegens omstandigheden van tijdsgebrek niet meer toe gekomen, maar bon, ‘t is zonder ook gelukt.

Er was niet echt veel tijd om in de diepte te gaan, en er was ook niet echt veel tijd om oefeningen te doen. Dat eerste, da’s niet zo erg, daar bestaat documentatie voor. Dat twee, da’s eigenlijk ook niet zo erg: vandaag was een dry run, en we gaan vanalles bijstellen en aanpassen tegen dat het voortecht is.

…maar ik heb het dus elke keer als ik zoiets doe hé: hoe ongelooflijk geestig om doen is dat wel niet!

En zelfs als het niet voorbereid is en zonder cursus: een paar weken geleden heb ik in ongeveer hetzelfde kader van de opleiding van gisteren een totaal geïmproviseerde halve dag stoomcursus Visio-stencils-maken aan colega’s gegeven.

Daar was geen iota van voorbereid, en het was wel spannend, want om er dan een soort opbouw in te krijgen dat ik geen vitale dingen vergeet en om de mensen niet mogelijk in de war te brengen door bijvoorbeeld iets te proberen dat dan niet blijkt te lukken: dat is niet altijd even evident.

Maar dat was ook wel gelukt, en ook daar: zo wijs!

Of, nog het allerbeste van al, ik denk dat het begin deze of eind vorige week was: een klein maar vitaal onderdeel van Visio dat iemand niet helemaal begreep. Het onderscheid tussen PinX/PinY en LocPinX/LocPinY in de shapesheet.

Dat is één van die dingen die je écht wel moet snappen om stencils te maken. Het is absoluut niet moeilijk, maar je moet het wel écht snappen.

Als ik dat dan op een minimum van tijd, met een schetsje of drie, vier, zó uitgelegd krijg dat het licht plots aan gaat in de ogen van de persoon aan wie ik het uitleg, en dat die iets doet van ah maar nú snap ik het! – dan is mijn dag, wat zeg ik, mijn week goed.

(Cynische mensen komen nu af met horrorverhalen over afstompend jaar na jaar dezelfde zielloze drets aan een veestapel ongemotiveerde tegenwerkend functionele analfabeten proberen diets maken.)

(Ik blijf daarbij denken dat het vooral is wat je er zelf van maakt.)

(Niet dat ik het ooit écht zal weten, want ik mag alleen les geven als het per uur betaald wordt, of als het pakweg een gastcollege aan een universiteit is, want ik heb helemaal geen diploma om les te mogen geven.)

(Never mind dat ik het wít graag zou doen.)

Het is daar echt soms een MMORPG, op Wikipedia. Met puntjes en edit counts en scores die bijgehouden worden en level ups en gevechten en alles.

Tegenwoordig houd ik me in dode momenten bezig met het restoreren van beelden. En jawel hoor: ook daar is er een wedstrijd voor geregeld.

Je kan er je beelden nomineren voor Featured Picture;

Featured pictures are images that add significantly to articles, either by illustrating article content particularly well, or being eye-catching to the point where users will want to read its accompanying article. Taking the adage that “a picture is worth a thousand words,” the images featured on Wikipedia:Featured pictures should illustrate a Wikipedia article in such a way as to add significantly to that article, according to the featured picture criteria.

Voor de punten doe ik het niet, dat beeldbewerken — zuiver voor de zen, ik — maar ik werd toch maar aangeraden (door Durova, één van de usual suspects op de Engelse Wikipedia), om van tijd tot tijd een opgekalefaterde illustratie of foto bij die Featured Picture Candidates te ploppen.

‘t Moet zijn dat het niet zo moeilijk is om Featured te worden, want kijk, op géén tijd heb ik er een stuk of zes gepromoveerd gekregen tot Featured Picture. Telkens origineel en herstelling naast mekaar, en de duivel zit meestal in zowel de details als het overzicht:

Ha! Ik kreeg er zelfs deze voor, vannacht:

		The Graphic Designer’s Barnstar
		For wonderful work restoring historic images, thank you and by all means continue the good work. I can’t wait to see what you do next! Cheers and warmest regards, DurovaCharge! 20:00, 31 March 2009 (UTC)

Leuk, daar niet van, en stijf bedankt en zo, maar: ik vrees dat dergelijke dingen echt alleen maar werken in den Ameriek, nee? Ik voelde me helemaal terug een kleuter worden, die een sticker krijgt of een kabouter naar huis mag meenemen wegens goed gedrag.

Alla. Doet wel en ziet niet om, denk ik. Om de zoveel tijd nog eens zo’n Featured Picture Candidate doen, in de volle wetenschap dat het grotendeels arbitrair is wat gepromoveerd raakt en wat niet, en voor de rest gewoon rustig beelden bewerken, denk ik.

Tiens eigenlijk: als ik dit voor mijn werk zou doen hele dagen, zou het mij dan snel beu geraken? 

Ik dénk het niet. Zou er ergens werk zijn voor iemand die full-time digitale beelden restoreert? (nee, niét in de prepress– of reclamesector. been there, done that, t-shirt, nee bedankt)

Als dat werk zou kunnen gecombineerd worden met classificering en opzoekwerk, zou het helemaal ideaal zijn. Dat moét toch haast bestaan. Ergens in een archief of zo?

Juich! Daar zat ik nu al eens een een hele tijd op te wachten zie, dat Google Apps in hun GMail ook themes kregen:

Ik was stekejaloers op mensen die nog een gewone GMail gebruikten.

Check it out!

Nu alleen nog mijn eigen logo op een transparante png krijgen. Dat was niet gelukt, vorige keer, dacht ik me te herinneren.

Het zal ondertussen ongetwijfeld alweer veranderd zijn, maar: één keer per jaar doen is het een beetje saturnalia bij Wikipedia.

Featured article

The Museum of Bad Art (MOBA) is a world-renowned institution dedicated to showcasing the finest art acquired from Boston-area refuse. The museum started in a pile of trash in 1994, in a serendipitous moment when an antiques dealer came across a painting of astonishing power and compositional incompetence that had been tragically discarded. Its magnetic pull was immediate; it has since inspired a collection of 500 masterful pieces of art so awful they prompt viewers to appeal loudly for divine intervention. Located next to two Massachusetts bathrooms, the museum’s collection aspires to be a monument to creative ecstasy that has resulted in glorious failure. Only the most arresting paintings and sculptures are accepted by MOBA, but priority goes to those that prominently feature a monkey or a poodle. Public reaction has been overwhelming, freeing the art-loving community to point and laugh at art everywhere. Two of their pieces have been stolen, so alarming the museum that they promptly offered a reward in the amount of $6.50 for their return. Some of their more notable pieces show a footless John Ashcroft wearing a diaper, and a hula skirt-wearing wiener dog juggling bones. Such enigmatic images invoke so many mysteries that they are often unable to be explained by artists themselves. (more…)

Did you know…

From Wikipedia’s newest articles:

• … that after Wild West outlaw Big Nose George (pictured) was hanged by a lynch mob, he was made into a pair of shoes?
• … that New England used to be part of the Roman Empire, and China is still part of Japan?
• … that Gordon Brown and Kim Jong-Il are both known for their athletic abilities?
• … that Sparkie Williams is still singing from his grave 47 years after his death?
• … that Peter Jackson medaled in table tennis for New Zealand?
• … that in Disney’s animated film The Story of Menstruation, the flow is snow white?
• … that the idea of a two hooded coat to keep your date dry in the rain is genius?
• … that sightings of Captain Cook were common around New Zealand as late as the 1950s?
• … that two monkeys are employed as waiters at the Japanese Kayabukiya Tavern?

On this day…

April 1: April Fools’ Day; Assyrian New Year

• 1293 – Robert Winchelsey left England for Rome to be consecrated by the Pope, only to find that there was none.
• 1572 – Spanish general and governor Fernando Álvarez de Toledo, 3rd Duke of Alba (pictured) lost his glasses in the town of Brielle, enabling sea beggars to gain the first foothold on what would become the Dutch Republic.
• 1918 – The British Armed Forces started to grant personnel the power to fly.
• 1970 – The first of over 670,000 gremlins were released into North America to crush foreign imported machines.
• 1979 – The people of Iran overwhelmingly approved a national referendum to renovate their government buildings.
• 2006 – As mandated by a 2005 Act of the British Parliament, several British policing agencies joined together to become very serious.

Ik heb mij vandaag overslapen, en het is de schuld van iemand anders! Niet mijn eigen schuld!

Als volgt:

• opgestaan rond halfzeven, kinderen gevoederd en zo, helemaal aangekleed en alles
• in de zetel gaan liggen rond halfacht: de kinderen naar school aan het gaan, en ik helemaal klaar —op mijn schoenen na— voor de afspraak met een Ontwikkelaar Van Een Groot Bedrijf die langs zou komen om een project te bespreken waarvoor ik morgen een rapport af moest hebben
• de werkdag begint normaal gezien toch maar om 9 uur, en dus als ik wakker word om precies 9 uur dan is alles hunky dory
• edoch: wakker geworden rond kwart voor elf
• geen halve seconde gedacht dat ik de bel niet gehoord had: ik slaap daar niet door als ik het verwacht
• mail nagekeken
• Ontwikkelaar Van Een Groot Bedrijf had om 8u22 een mail gestuurd dat hij alsnog niet zou langskomen wegens familiale omstandigheden

Ha!

Ik heb wat langer kunnen uitslapen, dus. Leutig!

Een winterkoninkje.

Borsten (drie). Een kippenfilet met camembert.

Het oog van een rode beker.

Zo’n piek om rekeningen op te steken, en ook twee rekeningen voor Turkse pizza.

De Vogeltjesdans in een uitvoering van Kiri Te Kanawa. Een velcro kussen met een cyrillisch geborduurd alfabet.

Een zakje van die blauwe clitorisjes voor op laptops.

Anderhalve steunbeer. Een daguerrotype van Linda De Mol.

Een luciferdoosje met tamme maden. Locomotief 2306.

Kindersnijtanden in gesmolten legoblokjes.

Een kladschrift vol rolbevestiging: valse verontwaardiging, gemaakte geleerdheid, cynisch enthousiasme, onverdiende pretentie en valse bescheidenheid.

Nog vijf keer slapen en ik mag naar de neurochirurg voor nieuws.

Het laatste wapenfeit was zaterdag: een uur of twee onderzoeken. Röntgenfoto’s in alle mogelijke posities, MRI, dingen met contrastvloeistof om het littekenweefsel mooi te laten oplichten: the works.

Ik ben bijzonder benieuwd wat het zal zijn. Want zoals het nu is, is het eigenlijk niet zo geestig meer: vrijdag heb ik overdag van thuis gewerkt om mij voor te bereiden op de rest van het weekend, maar vrijdagavond, en zaterdag en zondag van 10 tot 17 heb ik in een niet-orthopedisch verantwoorde stoel gezeten.

Pas op, da’s dus niet “rondgelopen” of zo hé, of “actief dingen gedaan”. Dat is “niet de hele zaterdag en de hele zondag doorgebracht in een trekzetel of een speciale bureaustoel of een speciaal bed om te recupereren van de week”.

En het gevolg is dat het nu zondagavond is, dat ik al van 17u30 in mijn trekzetel zit, en dat het er niet naar uitziet dat ik in mijn bed ga geraken. Van de pijn.

En dat ik het eigenlijk, feitelijk, eigenlijk, niet echt zo zie zitten om morgen al aan de werkweek te beginnen.

Mijn rug knerpt en knistert, ik heb weeë pijn en stekende pijn en vermoeide pijn en spierpijn — naast natuurlijk de onwezenlijk niet op wat dan ook terug te brengen constante pijn.

(ik heb het niet nagekeken, maar het moet al welhaast een week of drie of zo geleden zijn dat ik een zaag gespannen had over pijn, dus ik mag nog eens)

Met een beetje geluk ben ik alvast van het vervelende geluid en een deel van de pijn af, als ik nog eens geopereerd word.

Men leeft in hoop. Men leeft in hoop.

Zo wijs!

Katherine Hepburn stond bekend als de vrouw die nooit zou geïnterviewd kunnen worden op televisie. Op een dag kwam ze langs bij Dick Cavett, om te zien of ze wel zin zou hebben om alsnog geïnterviewd te worden.

Uiteindelijk besloot ze dan en daar dat ze het zag zitten, en het werd een interview zonder make-up, zonder publiek, en drie uur aan een stuk. Fantastisch:

Deel 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15

Kyoote.