Het was nog eens heel lang geleden dat ik boeken uitgelezen had.

Veel boeken beginnen, en twintig boeken tegelijkertijd aan het lezen zijn, dat wel. Maar boeken uitlezen, met mijn druk schema van, euh, allerlei andere dingen doen, dat kwam er niet echt meer van.

Deze vakantie moet het anders worden!

Vandaag alvast goed begonnen: twee boeken uitgekregen.

Neil Gaiman’s Graveyard Book (langzaam te lezen, in stukjes van een half hoofdstuk per keer, en in te beelden dat men pakweg tien is en voorgelezen wordt door zijn ouders) was goed. Goed zonder meer. Niet wereldschokkend uitstekend, zeker niet middelmatig, maar goed. Junglebook maar dan in een kerkhof, ongeveer.

Het had met veel gemak een keer of tien zo lang kunnen zijn, er hadden met nog meer gemak een stuk of tien vervolgen aan kunnen gebreid worden.

Maar Gaiman is gelukkig geen (shudder) J.K Rowling. Hij schrijft er ook te goed voor en hij heeft er teveel verbeelding voor, tenandere.

Van harte aangeraden. Vanaf een jaar of, oh, kweetniet, acht of negen of zo.

Daarnaast ook Judith Herrin’s korte inleiding tot de geschiedenis van Byzantium gelezen. Getiteld, wel ja, Byzantium.

Bit of a curate’s egg, het boek, vond ik. Zeer vluchtige schetsjes van verschillende aspecten van Byzantium door de eeuwen heen, met buiten een ruwe chronologische volgorde niet echt een structuur erin. Links en rechts glimpsen van razende interessantheid, en Herrin blijft herhalen dat Byzantium niét saai was, en wél relevant, en wél inventief, en niét statisch, maar zelfs in hapklare hoofdstukjes kreeg ze me niet geboeid. Het hielp ook niet dat ik de indruk had dat duizend jaar Byzantium op zoef géén tijd voorbij was, en dat er zeker in de middenste pakweg vijfhonderd jaar niets van belang gebeurde.

Ik hoop dat ze nog boeken schrijft over het onderwerp. Maar dat ze zich dan beperkt tot één eeuw, of tot één onderwerp (de paardenrennen? militaire geschiedenis? relaties met Venetië c.s.?).

Voor volgende week op de plank: slechte (vermoed ik) pulp, boek dat er goed uitziet, verzameling SF.

In de reeks “doe eens iets zots”: men neme een daguerrotype van ergens tussen 150 en 160 jaar oud, helemaal versleten en gekrast, en men probere er een bruikbaar portret uit te puren.

Het is meer dan enkel krassen en vegen wegwerken dat ik gedaan heb—de hele achtergrond is min of meer gereconstrueerd—maar ik hoop en denk wel dat ik de geest van het portret behouden heb.

Cornelius Vanderbilt, zo zal Wikipedia u leren, is nog steeds één van de rijkste mensen die de wereld ooit gekend heeft.

Ik vind het er een sympathieke meneer uitzien.

Sommige mensen, daar vraagt een mens zich van af waarom er nog geen biografie van gemaakt is.

Neem deze levensloop:

• 30 september 1824: Charles Pomery Stone wordt geboren in Greenfield, Massachusetts, de zoon van de lokale dokter.
• 17 jaar: Gaat naar de militaire academie van West Point.
• 21 jaar: Afgestudeerd, gebrevetteerd als tweede luitenant.
• 22 jaar : Assistent-professor aardrijkskunde, geschiedenis en ethiek in West Point.
  Later dat jaar: verantwoordelijk voor wapens en munitie in het Watervliet Arsenal in New York, en daarna in Fortress Monroe in Virginia.
• 23 jaar: Mexicaan-Amerikaanse oorlog. Beleg van Velacruz, slag bij Contreras, gepromoveerd tot eerste luitenant na de slag bij Molino del Rey. Na de slag bij Chaputlepec gepromoveerd tot kapitein.
  Beklimt de Popocapétl-vulkaan.
• 24: Even terug bij het Watervliet Arsenal, maar vertrekt bijna meteen voor twee jaar in Europa, om de plaatselijke legers te bestuderen.
• 26: Even terug bij het Watervliet Arsenal, maar bijna meteen gepromoveerd tot baas van Fort Monroe Arsenal.
• 27: Chief of Ordnance voor het Pacific Department (alles ten westen van de Rocky Mountains, basically). Bouwt er in zijn eerste jaar (van de vijf dat hij er was) Benicia Arsenal.
• 32: Neemt ontslag uit het leger omdat hij vindt dat het te weinig betaalt om zijn familie (hij was op 29 jaar getrouwd en had tegen dan een dochter) op te voeden. Stone wordt bankier in San Francisco.
• 33: De schatbewaarder van de bank was er met het geld vandoor gegaan en de bank was failliet; Stone gaat werken voor de Mexicaanse staat Sonora.
• 34: Stone is landmeter voor Sonora, hij meet Sonora en Zuidelijk Californië op. Hij is ook twee jaar lang de waarnemende consul voor de Verenigde Staten in Sonora.
• 36: De familie verhuist naar Washongton DC; Stone publiceert er zijn Notes on the State of Sonora.
• 37: Stone is de allereerste vrijwillige officier in het leger van de Noordelijke Staten (de blauwbloezen!), nog vóór de burgeroorlog echt begint. Hij is ook de veiligheidschef voor Abraham Lincoln bij zijn eedaflegging. Hij wordt kolonel in het 14de infanterieregiment, en later brigadier-generaal.
• 38: Tijdens de slag bij Bull’s Bluff verliest hij in één gevecht duizend man. Het is niet zijn persoonlijke schuld maar zoals vaak in die dingen een samenloop van omstandigheden en slechte belissingen van de legerleiding. Hij wordt desalniettemin aansprakelijk gesteld, gearresteerd en zonder beschuldiging of proces gevangen genomen. Na acht maand wordt hij zonder uitleg of excuus weer vrijgelaten.
• 39: Stone wordt volledig gerehabiliteerd. De New York Times: “General Stone has sustained a most flagrant wrong—a wrong which will probably stand as the very worst blot on the National side in the history of the war.” Hij verhuist naar het Department of the Gulf (rond de Golf van Mexico) en maakt er deel uit van de commissie die de overgave van Port Hudson overziet.
• 40: Kolonel in het reguliere leger, even brigadecommandant tijdens de slag bij Petersburg, maar uiteindelijk uit het leger gestapt nog voor het einde van de oorlog.
• 41: Ingenieur en later hoofopdzichter van de Dover Mining Company in Virginia.
• 46: Wordt stafchef van de Egyptische gouverneur Isma’il Pasha. Stone zal dertien jaar in Egypte blijven.
• 59: Terug naar de Verenigde Staten, werkt als ingenieur voor de Florida Ship Canal Company.
• 62: Hoofdingenieur voor de constructie van de sokkel van het Vrijheidsbeeld.
• 63: Stone valt ziek na de inhuldiging van het Vrijheidsbeeld en sterft in New York op 24 januari 1887.

Ik kwam erop omdat ik toevallig deze foto tegenkwam:

Stone met zijn dochter Hettie, tijdens de Burgeroorlog. Beeld u dat in, zo’n levensverhaal meemaken.

In de foto vind ik vooral de details fantastisch: Hettie’s kapsel, haar hoed met struisvogelpluimen, haar fluwelen cape met bont en haar elegante handschoentjes — en dat in contrast met het slecht geknoopte, ongestreken, wat versleten (zie op zijn schouder!) uniform van haar vader. En zijn kapotte vingernagels.

Machtig, geschiedenis.

De televisie was, geheel toevallig en tegen mijn wil in, blijven staan op Familie Thuis, één van die filletongs die ik nog nooit het plezier had gehad meer dan vluchtig en zonder klank uit de verte mee te maken.

Euh.

Die ene gast, die in dat programma met die steden en die opdrachten mijnheer Sergio verving, die speelt gewoon mee in Familie Thuis, blijkt.

Het staat me bij dat ik dat al ooit had moeten opvangen. Maar dat die meneer zomaar op de antennes van de BRT in een soort onverstaanbaar sabier mag wauwelen, daar was ik niet van op de hoogte.

aa ies stront verlied oep die kries. da maske wit nog van niet, in naa wielt um da ur silf gon vertille

Brr.

Dit was écht een vraag op zo’n online vragenformulierding:

OK, OK, de vorige vraag was “welke naam zou u geven aan een reissite”. Maar toch.

En ik vind honest injun een uitdrukking die veel te weinig gebruikt wordt, en die we dringend meer zouden moeten gebruiken.

All material contained within this website is intended solely for informational purposes. We will not collect any personal information about individuals except when specifically and knowingly provided by such individuals. Honest injun.

Louis’ nieuwe muts, half gemaakt op het tweiclub-ding bij Gudrun:

Ik ben er nog niet uit.

Nog zo één van die dingen waar ik lastig van kan lopen:

toch knap gezien, hopelijk niet ge-fotoshopt. [hier, beeld was een analoge foto die van geen kanten door Photoshop gegaan was]

Excellente photoshop, ‘t zag er deze morgen in ‘t echt minder belovend uit. [hier, foto was zonder bewerking online gezet]

Er valt met Photoshop veel schoons aan te vangen, maar ge kunt er ook serieus den dekor mee ingaan… [hier, over een foto van een meneer die in het echt blauw geverfd was en verder niet bewerkt in Photoshop]

mooi staaltje van photoshop… ;o)
lol [nog naast dat ik een fucking geraaktheid krijg van mensen die “lol” achter hun woorden zetten: hier, over een foto die alleen wat verscherpt was]

Mooi effect, maar daar moet zeker aan gefoefeld zijn, want ik herken absoluut niet waar die ergens vandaan getrokken werd. [hier, over een foto die gewoon met een goeie telelens gemaakt werd]

 Vergelijk deze twee foto’s (behalve dat de eerste een scan van een afdruk met bruine inkt is en de tweede een scan van het negatief):

De legende van de eerste foto in het boek waarin hij verscheen:

Little Plume with his son Yellow Kidney occupies the position of honor, the space at the rear opposite the entrance. The picture is full of suggestion of the various Indian activities. In a prominent place lie the ever-present pipe and its accessories on the tobacco cutting-board. From the lodge-poles hang the buffalo-skin shield, the long medicine-bundle, an eagle-wing fan, and deerskin articles for accoutering the horse. The upper end of the rope is attached to the intersection of the lodge-poles, and in stormy weather the lower end is made fast to a stake near the centre of the floor space.

Edward S. Curtis, de fotograaf, had een duidelijk doel met zijn foto’s: hij wou de Amerikaanse Indiaan als Nobele Wilde tonen, als een soort uitstervend ras, onaangeraakt door de moderne wereld.

Veel van zijn foto’s waren grotendeels fictie. In scene gezet, met echte indianen, maar dan wel met de kledij van hun ouders of grootouders, een samenraapsel van rekwisieten, belicht en gearrangeerd.

De foto hierboven heet “In a Piegan Lodge”, maar: geen idee of Little Plume en Yellow Kidney hun eigen kleren aan hebben, geen idee of ze echt in een echte Blackfoot lodge zitten. En, daar nog eens bovenop: de foto is negentiende-eeuws-gephotoshopt. Kijk links van Little Plume op de grond: op het negatief staat daar een klokje, op de afdruk is dat klokje (een beetje knullig) weggekrast.

Dat is dus pure geschiedvervalsing (bovenop alle buitenfotografische in scenezetting natuurlijk). Wel interessant als historisch verhaal, maar: awoert, Photoshop.

Een ander voorbeeld:

Dorothea Lange’s beroemde “migrant mother”-foto (“Destitute pea pickers in California. Mother of seven children. Age thirty-two. Nipomo, California” zei de oorspronkelijke legende, al ging het niet om een erwtenplukster maar wel een landbouwster op de vlucht voor de Dust Bowl).

Ook gephotoshopt, deze foto. De ongeretoucheerde versie ter staving:

Iemand die het verschil ziet?

Juist: in de beroemde versie is er een duim weggeretoucheerd, onderaan rechts op het stukje paal in de voorgrond. Opnieuw, met Photoshop in het achterhoofd, een redelijk knullige retouche.

We verliezen niets als die duim weg is. Die duim had daar niets verloren, en zonder duim is het een betere foto.

Leve Photoshop!

“Photoshoppen” is van alle tijden. Niet alleen in de zin van contrast en belichting en helderheid aanpassen in de donkere kamer, maar ook in de zin van cadrage, selectief verdonkeren of verlichten, en zoals in de twee voorbeelden hierboven: retouches.

De eerste stap is het onderwerp, de tweede stap het fototoestel, de derde stap de donkere kamer of Photoshop, de vierde stap de uiteindelijke reproductie.

Altijd al zo geweest, zal altijd zo zijn.

En al wie staat op de puurheid van het één keer genomen beeld dat onverwerkt van buitenwereld door lens opnieuw naar buitenwereld gaat, is een pedante lastigaard.

Met op kop die idioten die hun foto zwaar bewerken in Photoshop en er dan een kader-als-was-het-ingescand-van-een-negatief-zoals-in-De Morgen-vroeger rond plakken.

Ik heb over de afgelopen paar dagen Andrew Curtin meer dan eens hard vervloekt, dat hij absoluut een gestreepte broek en een gestreepte vest moest aantrekken voor zijn officiële foto als gouverneur van Pennsylvania:

En dat dat glasnegatief zo slecht behandeld is. Afijn. Een aantal uren later ziet mijnheer Curtin er zo uit:

Ik heb niet de moed gehad om er voortdurend aan verder te werken in één ruk, er zijn er een paar tussen geglipt. Telkens vóór en na, en in die minuskule thumbnails is natuurlijk het verschil niet te zien. Het gaat om afbeeldingen van duizenden op duizenden pixels, waar vaak tot op de pixel na, op 200 en 300% vergroting stofjes en vlekken en dergelijke weggewerkt werden.

Een ontwerp voor een kostuum door Jean-Louis David:

Een in scène gezette foto van saguarucactusverzamelende indianen:

De Kaaba in 1910:

Een (vind ik) prachtige foto van Christy Mathewson, één de originele vijf inductees in de Baseball Hall of Fame:

Garibaldi!

Intrede van generaal Watson in Jerusalem in 1917:

Een meneer die gescalpeerd was als kind:

Oh, en ik heb ook eens een negentiende-eeuwse encyclopedie van hier thuis op de scanner gelegd:

Geef nu toe, wie heeft er niet als kind uuuuren naar van die afbeeldingen in encyclopedieën zitten kijken?

In de jaren 70 en begin de jaren 80 zaten wij vaak de hele zomer aan de zee.

In 1981 deed Radio Maeva een toer langs de Belgische kust. Ze deden animatie op de dijk net voor ons huis. Er was een soort quiz, en er was een spelletje waar er namen met beginletters M, A, E en V moesten geschreven worden — en dat wij het schandalig vonden dat ze Moira niet als een naam aanvaardden, zelfs al was dat de kleine zus van mijn beste vriend Marnix.

…en toen kwam een kleine dikke Hollander met een afro, zwetend als een rund, een kleffe hit playbacken. Hij werd zo hard uitgelachen dat het niet meer grappig was, deed zijn ding, en droop gelaten weer af.

Ik kan met de beste wil van de wereld niet reconstrueren wanneer ik een fan van André Hazes geworden ben, het moet in ieder geval vóór 1999 en de film Zij gelooft in mij geweest zijn, want ik herinner me dat ik wat verveeld liep omdat “mijn” André Hazes plots door iedereen populair gevonden werd.

Daarnet, en ik weet ook niet meer waarom, moest ik dringend luidkeels Zij gelooft in mij, het liedje, zingen. Zelie was naar televisie aan het kijken, en ze trok vanuit de zitzak nog maar eens haar beste “maar papa toch”-gezicht.

Ha! Mijn wraak zou zoet zijn. Ik op zoek op het internet, en een kwartiertje of zo later, als ze Hazes alweer vergeten was, gezegd dat ze haar saxofoon erbij moest namen, en haar deze voorgeschoteld om te spelen:

Ze moest toegeven dat het eigenlijk wel een heel mooi stukje muziek is.

André in 1982, ter herinnering:

Mijn grootvader gebruikte soms wel eens die term: PDK.

Ik ben weer wat mee met de weblogabonnementen.

PDK stond voor “pretentieuzen dwazekloot”.

Wat een uitstekende omschrijving voor veel van wat ik lees, eigenlijk.

Ik moet mij, denk ik, dringend wat minder opwinden in allerlei.

…meer bepaald: een tipoog.

Een tipoog dat ik vanmiddag ben beginnen voelen opkomen, en dat nu langzaam maar zeker aan het groeien is.

De linkerkant van mijn linker onderste ooglid is aan het warm worden, aan het opzwellen en aan het pijn doen.

Binnen een uur of drie vier, schat ik, zal het helemaal rood en geïrriteerd staan, zal het nog meer dan nu pijn doen als ik knipper met mijn oog en zal het nog meer dan nu moeilijk zijn om er niet aan te komen.

En ergens vannacht zal het een wit bolletje zijn in een veld rood.

En ergens morgenochtend zal het echt wel opvallen en vies zien.

En ergens in de loop van morgennamiddag of morgenavond zal het witte bolletje gesprongen zijn.

Never a dull moment ten huize Vuijlsteke.