Jan, daarjuist, op de computer, achter mijn rug.

Het was al een tijd stil, en hij zat wat in zichzelf te murmelen; ik ernaartoe.

In de adresbalk van de webbrowser stond

wwwwwwwww.sp

“Ik wil www spelletjes punt be schrijven,” zei Jan.

Ik: “Zeg Jan…?”

“Ja..?”

“Wij gaan dan eens leren lezen, samen, hé?”

“Umm… OK.”

(ik weet weer wat gedaan, morgen)

Ik denk dat ik een overdosis Science Fiction moet gehad hebben. Jaar na jaar, van einde de jaren 1970 tot einde de jaren 1980, zal ik er niet ver naast zitten als ik gemiddeld een boek of vijf science fiction per week las.

Het hielp natuurlijk wel dat mijn vader een bibliotheek heeft/had met onder meer een afdeling science fiction waar geen stadsbibliotheek tegen op kan/kon, in zowel het Frans en het Engels als (minder) in het Nederlands.

Ik denk niet dat er in de jaren 1980 een boek van Meulenhoff SF was dat hij niet had, of Bruna of Prisma, en dat was dan nog enkel in het Nederlands. In het Frans was de collectie toen het meest compleet—de pockets van J’ai lu staan me het meest bij. Met de grote klassiekers, te beginnen met Asimov, Clarke, Dick, Anderson, Tiptree, Heinlein et les autres, met wat toen recent was, en met allerlei anthologieën waar ik vooral uitkeek naar elke nieuwe in de machtige Grande Anthologie de la science fiction (van Histoires d’extra-terrestres tot de laatste in 1983, Histoires de Sexe-Fiction).

Ik moet honderden en honderden SF-boeken gelezen hebben en ettelijke honderden (duizenden?) kortverhalen.

Nu ik er over nadenk, moet de overdosis gekomen zijn met, of all people, Philip K. Dick. Ik had uiteraard de meeste van zijn boeken al gelezen, van The Man in the High Castle tot de hele VALIS-weirdness.

En toen heb ik zijn kortverhalen gekocht. Ik zat aan de universiteit, het zal 1993 of zo geweest zijn. In de Fnac, van die grote pockets, een twee drie vier vijf, allemaal samen. Ik heb ze in één ruk van begin tot einde gelezen, en toen was het *burps* even des Guten zuviel.

De occasionele grote kleppers genre Iain M. Banks en Stephen Baxter las ik nog wel, en regelmatig van die lange dingen genre Saga of the Seven Suns, uit nostalgie de nieuwe Dune-boeken en zo, maar het is toch maar bij links en rechts dit en dat gebleven, jaren aan een stuk.

Net voor we naar Nederland vertrokken, ben ik bij de boekenboer— de Fnac in Gent, die tegenwoordig echt wel bijna helemaal niets meer heeft van SF en Fantasy en dergelijke — tegen Gardner Dozois’ vijfentwintigste Year’s Best Science Fiction aangelopen.

Ik heb vandaag de lange inleiding gelezen (blijkt dat mijn maat Graham Sleight die we al veel te lang niet meer gezien hebben écht wel golven maakt in de SF-wereld), en de eerste paar verhalen.

Ik ben weer helemaal verkocht: er is natuurlijk veel te zeggen voor het langere werk, de zorgvuldig opgebouwde werelden die ettelijke boeken meegaan, maar kortverhalen, een universum opgebouwd op tien bladzijden, maatschappijen en personages die maar één boek bestaan, daar is toch ook heel veel voor te zeggen.

Ik denk dat ik weer eens een aanzet doe om moderne Science Fiction te lezen, van auteurs die ik niet ken, as opposed to dingen van mensen die ik wel al lang ken.

Misschien begin ik best met de tips van Gardner Dozois.

Bij het leeghalen van het fototoestel bleek deze er nog op te staan. Die keer dat Jan om mij nu onverklaarbare redenen met Eddy Wally’s Chérie naar huis kwam:

Hij deed alleen “Chérie… chérie”, niet “dans met mij de tango damorééé”, nog minder “want wij zijn voor malkander géborééé”.

(één van de weinig foto’s/films trouwens ook waar onze keuken nog groen bevat: tegenwoordig is dat wit en donker aubergine)

Een dag is zó voorbij, op vakantie: uitslapen, min of meer. Daarna naar de speeltuin. Kinderen een puzzel gemaakt. Naar huis. Eten. Boodschappen doen in de lokale Albert Heijn. Naar huis. Gaan zwemmen. Lezen, rondlummelen. Eten. Spelletje spelen. Kinderen naar bed. Twee afleveringen Dollhouse bekijken. Einde dag.

Next!

Om een idee te geven:

Ah, op vakantie au fin fond de la Hollande. Onaangenaam weerzien met de toiletten, om te beginnen (waarom de hel moeten die toiletten zo gebouwd zijn? een metersdiep gat vooraan zodat het zelfs met de grootste voorzichtigheid klinkt alsof een bouwvakker —no disrespect— na drie bakken bier in een bijna-lege waterton pist, en een soort plateau achteraan om scatomancie op te bedrijven, smakelijk hoor).

Onaangenaam weerzien met de gastro*kuch, hoest, splutter*nomie ook. Mayonaise met meer suiker dan wat anders, restaurants waar men bij een steak niet vraagt hoe hij gebakken moet zijn, dame blanches met opgewarmde chocoladestroop uit een flesje, 128 euro voor eten dat in België zelfs de slechtste toeristenkeet in Brugge niet zou durven klaarmaken, laat staan aan die prijs de deur uitpersen, laat staan met zo’n service (geen bestek! geen servet! verkeerde drank! tien euro te weinig wisselgeld!).

Maar hey, als we ons daar zouden moeten aan storen… vergeet het! ‘t Is vakantie! No worries!

Speeltuin!

Anna had met haar hele gezicht in een potje ijs gezeten!

Foto’s van deze late namiddag en vrac naar Flickr gestuurd, ik zal ze thuis dan wel eens nabewerken:

We hebben een huis, een tuin(tje) en dan een achterhuis.

Als de keuken gedaan is, dan doen we iets aan de living (er boekenkasten en een bureautje in plaatsen namelijk), en daarna is dat achterhuis aan de beurt. De benedenverdieping.

De bovenverdieping, die is namelijk al gedaan. Weze het dat ik er sinds januari 2004 niet meer geweest ben: dan is namelijk de trap ingestuikt, en ik ermee. En sindsdien is de trap niet teruggeplaatst, en heb ik het er dus niet meer gezien.

Tot maandag, en ik het briljante idee had om mijn fototoestel op een monopod te vijzen. Fototoestel op timer gezet, monopod door het trapgat naar boven geduwd, en hey presto:

Wijs hé?

Het plan is dat die sanitaire toestanden daar rechts in de hoek wat gecamoufleerd worden,en dat er nog wel blinden voor de ruiten kunnen komen of zo, maar dat voor de rest alles zo blijft. Eén grote ruimte.

Eiken planken op de vloer, witte muren, wit plafond tussen de balken. En één bed erin, misschien een zetel. Van die verplaatsbare lichtbollen zonder stopcontact. Zeer misschien een grote foto aan de muur, ik denk aan deze, maar dan wel mooi gerestaureerd:

En voor de rest: that’s it. Helemaal zen.

Gastenkamer. Totrustkomkamer. Laatmijmetgrustkamer.

Oh, ook al vergeten zeggen: zondag was Pasen bij mijn ouders, en maandag was het Louis’ verjaardagsfeestje-met-de-familie (ik vermoed dat er wel nog eentje-met-de-vriendjes zal zijn ook, later dan).

Er waren hapjes en er was lasagne en er was fruitsla met ijs, en er was familie (onze ouders en al hun kinderen en kleinkinderen behalve de vrouw van Sandra’s broer die van wacht was) en meer moet dat niet zijn.

Tafeldecoratie courtesy of mijn madam is meestal in orde, maar deze keer vond ik het echt wel heel erg bijzonder geslaagd:

Lopers van een rol inpakpapier, placemats in gecoördineerde kleur, servet dichtgenepen met een bloemetje op een wasknijpertje, een houdertje voor doopsuiker met een opnieuw kleurgecoördineerde tulp erin (en gestabiliseerd met paaseitjes onderaan, dat was mijn enig bijdrage).

En het geheel nog eens kleurgecoördineerd met de muren van de keuken.

Proper, dames en heres.

Soms wordt er wel eens geklaagd, in Wikipedia-middens, dat al het laaghangend fruit al geplukt is, en dat er geen gemakkelijke artikels meer bij te maken zijn.

Nonsens!

Neem nu de Amerikaanse Burgeroorlog. Daar zijn wellicht tienduizenden méér dan kenners méér dan fanatiek mee bezig. Tot het minste detail van de minste veldslag en troepenbeweging is bestudeerd, het zou me niet verbazen als er mensen zouden zijn die van bepaalde legereenheden elke individuele soldaat en officieer zouden kunnen opnoemen.

De slag bij Antietam bijvoorbeeld staat er in zoveel detail bescheven dat men er bijna in zit: http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Antietam

En toch, en toch: zijn er nog lacunes op Wikipedia. Overal een beetje, maar zélfs in bijna totterdood gedocumenteerde onderwerpen als de Burgeroorlog.

Ik ben in het algemeen altijd content als ik een nieuw artikel kan maken over iets dat er nog niet in stond, maar als het kan in een onderdeel waar (a) ik zelf niets van afweet en (b) andere mensen er wél veel van afweten, dan voelt dat nog tien keer beter.

Kijkzie, tadam:

6-pdr Wiard gun at the Arsenal, Washington, D.C.

The Wiard rifle is a semi-steel light artillery piece invented by Norman Wiard. About 60 were manufactured between 1861 and 1862, at O’Donnell’s Foundry, New York City: “although apparently excellent weapons, [they] do not seem to have been very popular”.^[1]

Wiard described two calibers: a six-pounder rifle with a 2.6 inch bore and a twelve-pounder smooth bore with a 3.67 inch bore.^[2]

The six-pounder’s tube was 53 inches long, weighed 725 pounds and had an effective range (at 35°) of 7000 yards, with a standard powder charge of 0.75 lbs and 6 lb. Hotchkiss bolts.^[1]

The Wiard rifle was cast in puddled wrought-iron (semi-steel) and was mounted in a special Wiard field carriage that was unique in its design.^[3] The rim base was spaced farther apart than any diameter of the tube, permitting unrestricted rotation on the trunnions without interference from the undercarriage. Wiard altered the shape of the carriage’s cheeks, relocated the axle and provided a long elevating screw; this made firing at elevation of up to 35 degrees possible.^[2] It also meant that one carriage could slide beneath the next, allowing for more efficient storage and transportation.

Other innovations included a flat trail plate with a metal keel (preventing the rifle digging itself in the ground upon recoil), and a better system for braking the carriage without damaging the iron tires.^[1]

References

1. ^ ^{a b c} Artillery Profile: 6 pdr. Wiard Rifle
2. ^ ^{a b} James C. Hazlett, Edwin Olmstead, M. Hume Parks, Field Artillery Weapons of the Civil War. 2nd revised edition, University of Illinois Press, 2004. ISBN 0252072103. 322 pages
3. ^ A Primer on American Civil War Field Artillery

Ik kijk er zeer hard naar uit wat de Civil War buffs (om nog niet te mentionen de weapon buffs) er in de komende dagen, weken en maanden mee gaan doen, met dat artikel.

Oh, en in goede Wikipedia-traditie staat er een redlink in de tekst: Norman Wiard, Amerikaanse expert van Canadese oorsprong op gebied van wapens en munitie, is ook een artikel dat dringend moet geschreven worden. Er staat in alle geval genoeg materiaal over hem op het internet.

Oh, helemaal vergeten: het was ondertussen al meer dan acht jaar geleden, maar Zelie zit weer vooraan in de auto.

Anna werd te groot om met het kinderzitje vooraan te blijven zitten—ze botste voortdurend met haar voeten tegen het dashboard—maar ze is nog te klein om zonder kinderzitje in de auto te zitten, net zoals Jan en Louis trouwens.

Alleen Zelie is groot genoeg om al in een echte zetel te zitten, en dus is zij nu naar voor verhuisd. Ze is zo fier als een gieter, nu ze weer tussen ons getweeën zit:

…en achteraan is het nu nog meer dan anders kermis. Jan en Anna naast elkaar: altijd feest.

Anna die luidkeels klaagt “maar ik heb dat niet gedaan”, Jan die op volume 15 roept “maar An-níííí”, beschuldigingen van pesten over en weer—en een minuut later alletwee lachen gelijk gebochelden. Peis en vree en lawaai, en meteen erna ruzie en lawaai, meteen díírna weer rust in de relatie en lawaai.

Ik zei het even in het kort als een reactie bij een post bij Pieter, maar ‘t is toch wel waar zeker: al die pipo’s die bij hoog en bij laag beweren dat Maes slootwater is, dat ze zweren bij Stella, dat alleen Jupiler drinkbaar is, dat ze niets anders dan Maes binnen krijgen, dat Pils X op niets trekt, dat Pils Y godendrank is…

Geef al die mensen vijf pinten in een blanco glas, getapt uit dezelfde tapinstallatie, op de juiste temperatuur, in dezelfde omstandigheden, en ik durf er véél geld op te verwedden dat niet één op tien de pilsen uit elkaar kan houden.

Test Aankoop heeft jaren geleden eens zo’n blinde test gedaan, en als ik me niet bijzonder sterk vergis, kwam het witte produktenmerk van de Makro, Aro Pils, daar als allerbeste naar voren.

Vóór al die zogenaamde fantastische goeie merken.

Veel en veel belangrijker dan de intrinsieke smaak van die dingen, zijn de omstandigheden: is het een oud of een nieuw vat, is de temperatuur goed, zijn de leidingen gekuist, is het glas goed, is het gezelschap in orde.

Trr.

In een Undisclosed Location, alwaar we met ons gezessen een midweekvakantie doen in een luxebungalow.

We hebben al gezien, op het dik half uur dat we hier zitten:

• een parking met auto’s van Duitsers, Nederlanders en Polen
• onze bungalow voor zes personen
• in de bungalow:
  • drie dubbele slaapkamers
  • een living met een tweezit, een driezit, twee eenzitten, een televisie, een geluidsinstallatie, een open haard en twee leeslampen (allemaal samen op 20 m² of zo)
  • een zonnebank
  • een sauna
  • een badkamer met massagedouche
  • een toilet
• een eigen tuintje
• in de tuin

• een tuintafel en zes tuinstoelen
• een voorbijhuppelende eekhoorn

Uitspraak van de namiddag: Anna die aan het huppelen en krijsen was, en Zelie die ogenrollend zucht: “komaan Anna, gij historisch kind.”

Zo. En nu op verkenning.

Zo een ongelooflijke duts dat ik ben.

Eigenlijk moet alles op zijn plaats liggen, en dan vind ik alles terug.

Vier computers waar ik actief op werk, allevier hebben ze een verschillende plaats waar ik mijn standaardwerkdocumenten bewaar (/home/mvuijlst/werk, c:\div\werk, c:\users\Michel\Documents\werk, c:\documents and settings\Michel\werk), ik vind mijn weg op allevier zonder enig probleem terug.

Een stapel vol externe harddisken, allemaal min of meer georganiseerd: eens ik de juiste harddisk vastheb, weet ik alles wat ik nodig heb meteen staan.

Vroeger, toen ik nog een bibliotheek had en geen huis vol grote en kleine hopen boeken al dan niet in dozen, kon ik praktisch met mijn ogen dicht de juiste passage in het juiste boek vinden.

Vroeger, toen er nog geen vijf andere waarvan vier minder dan tien jaar oude mensen in mijn rommel rommelden, vond ik alles min of meer terug.

Tegenwoordig niet meer.

Als ik iets twee dagen na elkaar niet vind, ben ik het verloren. Als ik iets twee dagen na elkaar niet vind, ben ik verloren. En gezien de staat van ons huis (buiten de keuken), is het ding for all intents and purposes ook écht verloren, tot de volgende keer dat het hele huis met een fijne kam ondersteboven gehaald wordt.

Case in point: een tijd geleden zijn de twee PSP’s die ik dacht verloren te zijn, alsnog boven water gekomen. Eéntje lag bij mijn ouders, een andere in een kist waar hij geen zaken had te liggen.

Case in point: ik heb zo’n draadloze muis. Of nee, ik heb drie zo’n draadloze muizen: één van Microsoft die ik niet gebruik die bij mijn draadloos keyboards van Microsoft voor het Media Center zat, één Logitech MX Revolution (beste muis die ik ook gehad heb) voor mijn hoofdcomputer thuis, en één Logitech VX Revolution voor op de laptop (tweedebeste muis die ik ooit gehad heb).

Die muizen komen met een bloetoef dink voor in de computer, en ge ziet dat van hier dat ik bang ben die te verliezen. Vroeger ging de MX over en weer naar het werk, tegenwoordig blijft ze permanent aan de computer thuis, en gaat de VX over en weer: ze heeft zo’n newfangled minuskuul klein ontvangertje, dat in de computer kan blijven zitten.

Ah… maar we zijn maandag, het was van vrijdagavond geleden dat ik met die VX gewerkt had, en ik was de muis zelf kwijtgeraakt. Net zoals ik een draagbare harddisk van 500 GB kwijt geraakt was. Ook laatst gebruikt vrijdag.

Lang verhaal kort: ik heb niet gepanikeerd, nee meneer, nee mevrouw, ik heb écht niet gepanikeerd, ik heb er mij zot naar gezocht, en ik heb uiteindelijk zowal muis (in doos van ringflits) als harddisk (naar computer op grond) teruggevonden.

Vrijdag-zaterdag-zondag is nog net te overbruggen, maar als ik die twee dingen vandaag niet gevonden had, dan ben ik zeker ik dat ik ze maandenlang had kunnen kwijt geweest zijn.

..en ook daarom is het eigenlijk dat het hier in huis allemaal dringend in orde zou moeten raken. Nog een paar jaar dit, en ik heb al mijn boeken en DVD’s dubbel gekocht, tien muizen, vier scanners, twintig harddisken, en drie speakersystemen op overschot.