Die ochtend, bij ons thuis

vrijdag 19 april 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Louis: oei! mijn spreekbeurt is déze vrijdag, niet volgende vrijdag!

Ik: (houdt hart vast)

Louis: Gelukkig dat ik het al helemaal goed voorbereid had!

Ik: (twijfelt of dit wel zijn kind is)

Naar bed!

woensdag 9 januari 2013 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Alleen thuis met de kinderen vandaag: Sandra op de lappen.

Dat naar bed krijgen, da’s dan altijd zo ongeveer hetzelfde verhaal. Anna rond zeven uur, zonder al te veel protest (en woensdag nog wat minder protest dan anders, ze isdan eigenlijk nog niet zo lang pas terug van de zwemclub):

Anna

Jan, een uur later, onder luid protest – zelfs al ligt hij eigenlijk al een tijd stikkapot in de zetel:

Jan

Louis nog een uur later, in dit geval nadat zijn aflevering Doctor Who gedaan was:

Louis

En dan Zelie, op een uur dat zo ongeveer onderling overleg redelijk lijkt.

Zelie

(behalve als ze zich ter elfder ure herinnerde dat ze nog iets voor school moest doen, dus, zoals vandaag)

(zucht)

(gelukkig was het maar tien minuten werk)

Bosklas

woensdag 14 november 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Louis zit in het zesde leerjaar, en het zesde leerjaar gaat op bosklas. Een week Durbuy, ik hoop dat hij het fantastisch en onvergetelijk vindt.

Louis is misschien wel van onze vier kinderen degene die het minste lawaai maakt. En ja, het huis is altijd wat minder vol als er één van de kinderen ergens naartoe is. En toch: ik vind het extra leeg als Louis er niet is. 

Ik mis hem verschrikkelijk.

Nog twee dagen.

Zoek Louis

zaterdag 20 oktober 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Ik maak er al negen jaar oudercontacten aan een stuk een sport van: zoeken naar de tekeningen en de werkjes van Louis. Er hangen altijd wel ergens dingen uit, binnen of buiten de klas, en meestal lukt het me redelijk goed om dat van Louis er meteen uit te pikken. 

‘t Was vrijdag niet anders.

Dit was wat er zo’n beetje hing: 

TekeningenTekeningen

Een oefening met regelmatige veelhoeken, die ze dan mochten plaatsen op een blad en inkleuren. En dit was de tekening waarvan ik bijna zeker van was dat ze van Louis was:

Tekening Louis

Ik had gelijk, wat hadt ge gedacht. :)

‘t Is weekend, ‘t is weekend

vrijdag 19 oktober 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Voilà, daar zijn we ook weer van af, voor eventjes, het oudercontact: de juf van Anna (zeer content), de meester van Louis (zeer content), de juf van Jan (zeer content behalve dat hij recentelijk drie keer na mekaar een huiswerk niet op tijd verbeterd had, of iets in die zin, enfin, alle vertrouwen dat het iets tijdelijks was).

En dan morgen naar FACTS gaan, en dan ‘s avonds vrienden op eten, en dan zondag, euh, niets. 

Niets niets niets. Thuis in de zetel vegeteren. 

Ik vind: weekends zouden eeuwig moeten duren. 

Leven met één kind

vrijdag 6 juli 2012 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Dat weten we dan ook alweer: hoe het zou zijn om met één kind te leven. 

Zelie en Anna zijn op scoutskamp, Jan is op voetbalkamp, en we zijn dus alleen thuis met Louis. 

Niet dat er nog veel tijd is om ervan te genieten: morgen is Jan alweer thuis, en is het dus opnieuw roepen en tieren. :)

Naar de coiffeur

vrijdag 4 mei 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Er is naar de coiffeur gegaan!

Da’s altijd grappig om zien, hoe de kinderen kunnen veranderen met kleine ingrepen.

Louis, punkachtig:

Louis peinst

Anna, met kort haar dat vanachter naar boven gaat:

Anna, gekapt

En Jan, die er redelijk fifties uitziet:

Jan kijkt fifites

Zelie is aan het babysitten verder in de straat, geen echt idee of er bij haar ook iets veranderd is.

Spijtig dat Jan geen eerste communie doet, anders hadden we al direct een foto:

Jan, gekapt anno 1958

En kijk, Anna trekt wezen:

Anna trekt wezens

QB

vrijdag 27 april 2012 in Kinderen, Programmeren. Permanente link | 6 reacties

Sinds er Windows 8 op de computer staat, werkte Warcraft III niet meer, zei Louis. En ik moest kijken wat er aan de hand was. 

Blijkt: hij startte Warcraft op met een verkeerde shortcut. Die naar Reign of Chaos in plaats van die naar Frozen Throne (want ik had de upgrade er ook op gezet — ja, helemaal legaal, van de originele CD’s, zelfs), en dat liep verkeerd. 

Enfin, shortcut in de startbalk gezet, Louis content. 

Op weg naar die oplossing kwam ik voorbij allerlei dingen die nog op de computer stonden, en waar ik al half van vergeten was dat ze erop stonden. Een oude Age of Empires III, bijvoorbeeld. Waar Louis nu al een volledige avond op gespeeld heeft. 

En een directory met de naam QB, die ik al sinds jaar en dag op al mijn PC’s zet: QuickBasic 4.5. Van 24 jaar geleden, en nog altijd even fantastisch, vind ik. 

Louis vroeg wat dat was, en ik heb het hem in de rapte getoond:

cls
input "Wat is jouw naam? ", f$
for t=1 to 100
   print "Hallo", f$, t
next t

Uitgelegd:

  • cls is “maak het scherm leeg”
  • input wil zeggen “stel een vraag en zet het resultaat in wat er na de komma staat” (in dit geval f$ — die $ staat er om te zeggen dat het tekst mag zijn, als er gewoon f stond, zou het alleen getallen aanvaarden) 
  • for…next wil zeggen “geef t de waarde 1, doe dan iets, maak t eentje groter, en blijf dat doen tot t 100 is”
  • print wil zeggen: zet iets op het scherm, in dit geval “Hallo”, en dan wat er in f$ gezet werd, en dan de waarde die t nu heeft (dus eerst 1, dan 2, dan 3, enzoverder)

Louis: oh! maar als ik zeg dat mijn naam Louis is, dan gaat hij honderd keer “Hallo Louis” zeggen!

Programma gerund, en jawel hoor: ik denk dat ik lichtjes in zijn ogen heb gehoord. 

En ik denk dat ik dat eens ga beginnen aankweken, programmeerskills. 

We mogen het er eigenlijk niet over hebben

zondag 22 april 2012 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Gisteren zijn we gaan kijken naar het optreden van de dansschool van Zelie en Louis,  The Dance Factory.

Jawel, da’s de school van die choreografe die de Hollandse presentatoren op The Ultimate Dance Battle en So You Think you Can Dance hatelijkgewijs alsmaar “Isabelle Beej Naaj” uitspraken, en die wij gewoon Isabelle Beernaert noemen. 

Zelie deed er een optreden in clipstyle, en Louis deed een breakdanceroutine. 

Er waren gastoptredens van Nina, die So You Think You Can Dance gewonnen heeft, en van Yufat, die er beestig goed in was. En er waren uren en uren aan een stuk optredens van vanalles en nog wat. 

We mochten het niet filmen maar ik heb het toch gedaan, alleen voor onze eigen kinderen: ik heb er niemand mee gestoord want we zaten toch op de laatste rij. Maar we mogen het niet op het internet zetten want er zijn rechten op.

‘t Is ver gekomen, als dansroutines echt riskeren gepikt te worden door concurrenten. 

Maar bon, them’s the breaks. Wij hebben het staan, en we gaan dan binnenkort ook nog eens de DVD kopen.

Hold it… hold it…

maandag 16 april 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 12 reacties

‘t Is eerste communie in de klas van Jan (ze doen het in het tweede leerjaar op onze school, wegens alsdat het eerste al druk genoeg is, vinden ze, om er nog eens een hele eerste communie in te wurmen).

Bij die eerste communie hoort er vanalles en nog wat: boekjes maken en liedjes leren en een bezinning en dingen.

Zoals Zelie en Louis voor hem, doet Jan aan alles mee, behalve de Eerste Communie zelf. Ik vind het bijzonder waardevol dat kinderen dat allemaal leert kennen, maar als het is om lid te worden van de Katholieke Kerk (of om het even welk ander gelijkaardig iets), dan vind ik dat ze dat best doen als ze zelf een volledig geïnformeerde beslissing kunnen maken.

Jan moest tegen morgen een foto van het gezin hebben, en ge ziet dat van hier: de laatste foto van het hele gezin samen dateert van denk ik drie of vier jaar geleden.

Vanavond dus maar, tussen twee pannenkoeken door, iedereen op straat neergepoot, fotomathilde op statief een paar huizen verder gezet en met de timer een foto gepakt:

Verplicht nummer voor communiedinges

We kunnen er weer een paar jaar tegen. Zie ons daar staan, alsof we het alle dagen doen. En alsof ik niet net bijna een scheur in mijn rug had van mij te haasten (zelfs rap lopen lukt niet zo goed meer, tegenwoordig), en alsof ik niet nét met een kwart van een seconde overschot op mijn plaats stond. En dat we de buren naar binnen hadden moeten jagen omdat ze mee op de foto stonden.

(Ja, volgende keer doe ik het dan eens met een betere achtergrond en een degelijke lens en belichting en alles. Jaja. Dán.)

Het leven zoals het is

zaterdag 7 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Louis is Minecraft aan het spelen op één monitor, Jan en Anna zijn naar YouTube-filpjes van Studio 100 aan het kijken op de andere monitor.

Ik zit in de trekzetel.

Anna komt plots naar mij gelopen, fluistert: “Papa, ik ben al de hele tijd konijnenoortjes aan het doen bij Louis en Jan. Niet zeggen hé!

Een half uur later, om kwart voor één: Zelie komt naar beneden gestommeld. “Mogge.” Terwijl Jan dorpelingen aan het doodmartelen is in een doodmachine die Louis gebouwd heeft. En Louis een spin aan het spelen is op een iPod.

En Anna een armband heeft gemaakt. “Maar hij is wel niet voor mij, want kijk, hij hangt zo aan mijn arm gelijk een hangbuikzwijn. Hij is voor mama!”

Ik ga mij in gang trekken om boodschappen te doen voor taart en dessert voor morgen.

Oudercontact

vrijdag 9 maart 2012 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Gut gut gut, wat een gedoe, oudercontact en dingen.

Sandra was met Jan naar de voetbaltraining, en dus deed ik alleen de drie oudercontacten op de lagere school.

Eerst Anna om kwart vóór, en dan Jan en Louis, dubbel geboekt, alletwee om vijf na.

Anna

Anna, daar waren zelfs geen vijf minuten voor nodig: ze doet het zeer goed in vanalles, ze is sociaal, behulpzaam, vriendelijk, gehoorzaam, geïnteresseerd, tralala. Geen halve mens die ook maar een halve seconde denkt dat ze niet méér dan op haar plaats zit, zelfs al zit ze een jaar voor.

Ze zou alleen wat sneller mogen beginnen aan haar opdrachten (Anna: ze kan letterlijk een uur op de mat zitten in de badkamer, één kous in de hand. Of letterlijk meer dan een uur aan een halve boterham bezig zijn), en als men ze niet zou tegenhouden, zou ze de hele dag kunnen blijven vertellen over vanalles (maar dat stoort niet, ze is alleen soms wat teleurgesteld dat ze niet op élke vraag mag antwoorden).

Jan in de zetel

Jan doet het zeer goed, sociaal, vriendelijk, komt overeen met iedereen, the usual. Ik dacht dat ik teleurstellende dingen ging horen over zijn tafels van vermenigvuldiging, maar dat was niet zo: hij is blijkbaar helemaal goed mee. Alleen zijn technisch lezen zou expressiever mogen: hij zou wat meer moeten luidop lezen thuis. En zijn attituderapport was uitstekend (allemaal erenoten, da’s het beste van het beste), behalve zijn taken: hij zou wat, euh, spontaner zijn huiswerk moeten maken en afgeven.

Er zat maar één valse noot in het gesprek over Jan. Niets dramatisch, maar toch ook niet echt zo aangenaam. Ik heb het er vanavond met hem al over gehad, en er zal morgen nog eens over gesproken worden ook.

Louis 's avonds aan de computer

Louis blijft Louis, zei de meester, en zo is het maar net. Hij (Louis, niet de meester) had even een mindere periode, waar er een paar dingen toch wel de mist ingegaan zijn, maar uiteindelijk is dat maar even, en is het allerbelangrijkste dat hij zich eigenlijk helemaal op zijn plaats voelt, en goed voelt. Zijn resultaten, daar zit ik geen moment mee in, en ik besef net dat we het er niet eens over gehad hebben: ook de meester zit er niet mee. Het komt allemaal echt wel goed, zei hij, en dat is een enorm pak van ons hart.

*
*     *

Ik was het eerlijk gezegd vergeten, trouwens, dat het oudercontact was vanavond: voor één keer stond het niet in de agenda, en ‘t is pas toen @SvenAdhese begon aan te zetten om naar de ouderavond van zijn kinders te gaan, dat ik er achter kwam. En dan stond het me vaag bij dat we het erover gehad hadden, maar ik wist de details niet meer.

Boo, hiss, inderdaad: slechte vader.

Maar wacht! Het wordt nog beter!

Ik was ook helemaal vergeten dat Anna dit weekend op scoutsweekend ging. OP SCOUTSWEEKEND? Alleen? Zonder broers of zussen? Dat kindje dat eigenlijk nog in de derde kleuterklas zou moeten zitten? Zijt gij op uw kop gevallen EN BLIJVEN BOTSEN, Vuijlsteke?

I know. Ik mag er ook niet aan denken. Goed dat ik er pas vanmiddag achter kwam, anders liep ik al de hele week te stressen.

Boffen op de kinders

zondag 14 september 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Louis had vorige week AVI-niveau acht. Ha! Acht!

Hij had, net zoals Zelie, op het einde van het eerste leerjaar AVI 7, maar waar Zelie naar AVI 5 gezakt was toen ze begon aan het tweede leerjaar, is Louis dus eentje gestegen.

…dat wil dus wel zeggen dat hij binnen zes weken AVI 9 zou moeten halen. Zo werkt het namelijk: om de zes weken moeten ze een niveau hoger proberen halen.

He he.

Canon HF10, tussentijdse update

zaterdag 9 augustus 2008 in Internet, Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Ik had dus, samen met Pieter, Mich, Luc en de mevrouw die Imke Dielen schrijft, via de mannen van de reclameregie en de mannen van de PR van Canon, zo’n Canon HF10 gekregen. Van Canon. Om mee te prutsen.

‘t Is goedkoper om vier camera’s in bruikleen te geven dan één dag een stuk van een krantenbladzijde te kopen, vermoed ik, en in alle geval zal er wel een doordachte marketingstrategie achter zitten—mij kan het niet zoveel schelen: ik heb er een voorlopige camera aan over gehouden, en ik pruts graag met nieuwe dingen. Er was geen verplichting om er films mee te maken, er was ook geen verplichting om erover te schrijven, maar ik neem mijn niet-verplichtingen vaak even ernstig of zelfs ernstiger dan mijn verplichtingen, dus bij deze…

Er was ons gezegd dat we er filmpjes mee mochten/moesten maken onder de noemer freecording, en dat het toch ook één van de bedoelingen was om aan te tonen dat een videocamera méér is dan enkel “baby’s eerste stapjes filmen”.

Muh huh. Jaja, ik heb er filmpjes van andere dingen mee gemaakt—zelfs filmpjes die ik niet publiek mag zetten, ahaha!—maar ik film er toch maar mooi ook mijn kinders mee. Dat ze het mij eens proberen verbieden! Kijk, Louis deze namiddag, zoals wel meer gebeurt in niet te doorbreken concentratie aan het tekenen:


Louis tekent de zee from mvuijlst on Vimeo.

Hij heeft echt een zeer vreemde manier van tekenen, al jaren. Het lijkt wel alsof hij alles eerst in zijn hoofd maakt, en dat hij het dan in zo weinig mogelijk lijnen op papier zet. Rond 0:50 begint hij aan een dolfijn, waarbij hij van de staart naar boven gaat, dan rond de neus, en dan een vreemde bocht maakt naar onder—wat dan blijkt de onderkant te zijn van een flipper die erna pas een bovenkant krijgt.

Of pak die pelikaan die hij rond 1:30 tekent: hij is begonnen met wat lijnen onderaan, en dan de contouren, de vleugels, de snavel, en een visje in de snavel. En het is pas als men het geheel ziet, rond 2:55, dat die lijntjes van heel in het begin plots blijken de pootjes van het beest te zijn, die in de lucht flapperen achter zijn staart.

Weird.

Maar zodus. Canon HF, stand van zaken na een dikke maand: yes sir, I like it.

Dat is niet te zeggen dat het een perfect toestel is, verre van. Op een rij wat er aan schort:

  • Niet genoeg manuele controle. Ik ben gewoon dat ik op mijn fototoestel met de hand dingen kan instellen, ik ben geen point en shootmens. Als er een model zou zijn met meer manuele controle, dan koop ik dat. De focus verstellen is wat ik het meeste mis; dat is nu een nachtmerrie, het moet met een joystickje dat aan de zijkant van het schermpje zit, en dan pas na een vervelende operatie (“function”, naar beneden, naar beneden, naar boven, en dan links en rechts).
  • Slecht in laag licht. Tja, nogal wiedes. Het is HD (dat is dus 1920×1080 pixels!) en het is een minsukuul klein cameraatje, dus zit er een relatief minuskuul klein sensortje in. Hoe kleiner de oppervlakte van de sensor en hoe meer pixels er op zitten, hoe minder licht er per pixel kan opgevangen worden, da’s elementaire meetkunde. En dus is het huilen met een klak, in het donker. Lelijk beeld, en ontieglijk veel ruis. Vervelend, maar daar is niets aan te doen tenzij ik een stap hoger ga naar ofwel een grotere sensor, ofwel meer sensoren (één per kleur, bijvoorbeeld). Ik zou dat heel graag willen uittesten, maar ik vermoed dat dat dan wel een heel andere prijsklasse is, en (ahem) dat ik dan wel redelijk buiten het doelpubliek val met mijn weblog. Jammer. :)
    Ik had trouwens vroeger een Sony DCR-PC110, waar ik machtig content mee was, en daar zat een nightshot op. Ik wou dat dat ook op die Canon bestond.
  • Slecht in veel licht. Of beter: niet dat het slecht filmt, maar wel dat het lastig filmen is. Als het licht er rechtstreeks op zit. Er zit namelijk geen viewfinder aan de camera, het is allemaal met het LCD-schermpje te doen. Bummer.
  • Batterij. Ik heb het nog niet meegemaakt dat ik zonder batterij viel, maar ik ben dan ook zeer voorzichtig geweest, en ik heb er nooit een hele dag mee rondgelopen met het gedacht zomaar wat te filmen. Binnenkort vertrekken we op vakantie, en daar is het wél mijn bedoeling om rond te lopen en te filmen. En dus heb ik een tweede batterij gekocht, want met ongeveer een uur autonomie loopt een mens niet echt ver.

Wat ik er dan wel goed aan vind, na een maand?

  • Klein en handig. Het ding is 13 cm lang, en ongeveer 7,5 op 6,5 cm hoog en breed. Met de standaardbatterij erin weegt het 422 gram. Dat is kleiner en lichter dan de meeste lenzen die ik heb voor mijn fototoestel. Klein genoeg om in een vest– of broekzak te steken, en zéker klein genoeg om in een handtas mee te nemen.
    Overal meenemen = overal kans op films te maken = goed.
  • Ligt goed in de hand. Your mileage may vary, vrees ik redelijk hard, maar in mijn hand ligt die Canon dus wel zeer goed. Ik steek mijn rechterhand in de handbeugel, die net ruim en net spannend, net hard en net zacht genoeg is, en dan kan ik met mijn duim van mode veranderen (still, film, film review, still review—al is het in de praktijk enkel film en film review), kan ik met mijn middenvinger net rónd de bovenkant van de camera om ze aan en uit te zetten, ligt mijn duim op de start/stop-knop en mijn wijsvinger op het zoom in/uit-ding. Het zoom in/uit-ding dat trouwens verbazend precies is, een beetje zoals zo’n keyboardclitorisje als je het gewoon bent.
  • Degelijk beeld. Het is wat gewoon worden, maar het valt wel mee. In eerste instantie is het beeld wat flets, maar er zitten wat controles op, en met een béétje postproductie komt er redelijk wat in orde. Het is geen raw natuurlijk zoals op een digitale fotocamera, maar een mens leert ermee leven.

Canonbeeld1

  •  HD. Um, ja. Dat valt eigenlijk ook onder “degelijk beeld”, maar dan eerder onder “fuck maat, HD is eigenlijk wel serieus in orde”. De foto hierboven is een frame uit een filmpje. Een verkleinde frame uit een filmpje: 1280×720, het origineel is 1920×1080. Dat is akelig hoge kwaliteit voor bewegend beeld, vind ik.

Het editeren, op de computer, dat valt ondertussen wel mee. Ik heb het opgegeven om geavanceerde dingen te doen in AfterEffects of zelfs maar Premiere: dat duurt in alle geval een eeuwigheid om te renderen, en het is misschien één keer op vijf of zo dat het zonder problemen lukt. Al de andere keren loopt het vast, of is het bestand onbruikbaar, of is het iets anders.

Mijn workflow, als men dat al zo kan noemen, is tegenwoordig de volgende:

  1. Importeren via ImageMixer 3 (dat bij de camera meegeleverd zat).
  2. Editeren in Sony Vegas Pro 8. Niet echt goedkoop—366 euro—maar wel echt goed. Eenvoudig en toch krachtig, en vooral: werkt zonder ook maar het minste probleem met die AVCHD .m2ts-bestanden die uit de camera komen. En vooral vooral: rendert snel en degelijk en zonder ook maar één keer te crashen tot nog toe.
  3. Export naar mp4 (MainConcept AVC/AAC, 1280×720, 25fps, vbr avg 4mbps – max 10mbps.
  4. Upload naar Vimeo.

Mijn punt is: met de juiste software is het totaal pijnloos, en merkt men bijna niet dat men met HD bezig is. Tot het eindresultaat in hoge resolutie op het interweb staat, natuurlijk. Ik heb er nog geen andere dan computerdingen mee gedaan wegens dat we geen HD-televisie hebben, maar ik ga eerstdaags eens een compilatietje naar DVD schrijven en kijken wat dat geeft.

In conclusie: I like it how much, die Canon HF10? Wel: als ik het ding na mijn tijdelijk gebruik niet mag houden, vraag ik wat de restwaarde is, en ben ik er redelijk zeker van dat ik het koop.

Tenzij er een betere camera op de markt is ondertussen, een HF10–achtig toestel met iets meer manuele (focus-)controle en een betere sensor. En als ik de smaak van het filmen echt te pakken krijg, dan kan ik me inbeelden dat ik meer de prosumer-toer op zou gaan.

Kinderen: 75% zonder problemen

dinsdag 6 mei 2008 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Sandra is, nog maar eens, het is nog niet anders geweest deze week, naar een vergadering. Op school, houdt ze dan vol. Ik kan het huis niet uit met al die kinderen hier, dus ik kan niet anders dan haar op haar woord geloven.

Hmpf.

Maar goed, Sandra was dus naar de oudervereniging, vertrokken om ergens na zes. Anna, die zag dat absoluut niet zitten: ze heeft geweend van twintig na zes tot kwart voor zeven als ik ze in haar bed gestoken heb, en van tien voor zeven tot iets voor halfacht.

Ik kan ze nauwelijks dragen, en al helemaal niet als ze aan het worstelen is, dus ‘t was een béétje la croix et la bannière. Maar bon, ‘t is niet alsof we geen ervaring hebben: vijf minuten laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, twee minuten later naar beneden gaan. Tien minuten laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, naar beneden gaan. Een kwartier laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, naar beneden gaan.

Drie keer naar boven gegaan, en toen is ze in slaap gevallen: een relatief succes, met andere woorde. Maar de andere drie: ongelooflijk hoe braaf.

Jan zat een puzzel te maken in de badkamer, en om iets voor zeven (Anna was nog aan het wenen) kwam hij rustig aan, zei hij slaapwel, en ging hij naar boven.

Louis en Zelie waren nog op straat aan het spelen, met Luka en Zita en Karel en heel de roedel kinderen uit de buurt—ze waren met een stuk of twaalf, denk ik.

Om iets voor acht heb ik mijn hoofd uit het venster gestoken en Louis binnengeroepen. Zonder enig protest binnengekomen, kleren uit, pyjama aan, naar boven.

Om iets voor halfnegen heb ik mijn hoofd uit het venster gestoken en Zelie binnengeroepen. Zonder enig protest binnengekomen, kleren uit, pyjama aan, naar boven.

Fantastische kinderen, meneer mevrouw.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338