Michel Vuijlsteke's weblog

Louis had vorige week AVI-niveau acht. Ha! Acht!

Hij had, net zoals Zelie, op het einde van het eerste leerjaar AVI 7, maar waar Zelie naar AVI 5 gezakt was toen ze begon aan het tweede leerjaar, is Louis dus eentje gestegen.

…dat wil dus wel zeggen dat hij binnen zes weken AVI 9 zou moeten halen. Zo werkt het namelijk: om de zes weken moeten ze een niveau hoger proberen halen.

He he.

Ik had dus, samen met Pieter, Mich, Luc en de mevrouw die Imke Dielen schrijft, via de mannen van de reclameregie en de mannen van de PR van Canon, zo’n Canon HF10 gekregen. Van Canon. Om mee te prutsen.

‘t Is goedkoper om vier camera’s in bruikleen te geven dan één dag een stuk van een krantenbladzijde te kopen, vermoed ik, en in alle geval zal er wel een doordachte marketingstrategie achter zitten—mij kan het niet zoveel schelen: ik heb er een voorlopige camera aan over gehouden, en ik pruts graag met nieuwe dingen. Er was geen verplichting om er films mee te maken, er was ook geen verplichting om erover te schrijven, maar ik neem mijn niet-verplichtingen vaak even ernstig of zelfs ernstiger dan mijn verplichtingen, dus bij deze…

Er was ons gezegd dat we er filmpjes mee mochten/moesten maken onder de noemer freecording, en dat het toch ook één van de bedoelingen was om aan te tonen dat een videocamera méér is dan enkel “baby’s eerste stapjes filmen”.

Muh huh. Jaja, ik heb er filmpjes van andere dingen mee gemaakt—zelfs filmpjes die ik niet publiek mag zetten, ahaha!—maar ik film er toch maar mooi ook mijn kinders mee. Dat ze het mij eens proberen verbieden! Kijk, Louis deze namiddag, zoals wel meer gebeurt in niet te doorbreken concentratie aan het tekenen:

Louis tekent de zee from mvuijlst on Vimeo.

Hij heeft echt een zeer vreemde manier van tekenen, al jaren. Het lijkt wel alsof hij alles eerst in zijn hoofd maakt, en dat hij het dan in zo weinig mogelijk lijnen op papier zet. Rond 0:50 begint hij aan een dolfijn, waarbij hij van de staart naar boven gaat, dan rond de neus, en dan een vreemde bocht maakt naar onder—wat dan blijkt de onderkant te zijn van een flipper die erna pas een bovenkant krijgt.

Of pak die pelikaan die hij rond 1:30 tekent: hij is begonnen met wat lijnen onderaan, en dan de contouren, de vleugels, de snavel, en een visje in de snavel. En het is pas als men het geheel ziet, rond 2:55, dat die lijntjes van heel in het begin plots blijken de pootjes van het beest te zijn, die in de lucht flapperen achter zijn staart.

Weird.

Maar zodus. Canon HF, stand van zaken na een dikke maand: yes sir, I like it.

Dat is niet te zeggen dat het een perfect toestel is, verre van. Op een rij wat er aan schort:

• Niet genoeg manuele controle. Ik ben gewoon dat ik op mijn fototoestel met de hand dingen kan instellen, ik ben geen point en shootmens. Als er een model zou zijn met meer manuele controle, dan koop ik dat. De focus verstellen is wat ik het meeste mis; dat is nu een nachtmerrie, het moet met een joystickje dat aan de zijkant van het schermpje zit, en dan pas na een vervelende operatie (“function”, naar beneden, naar beneden, naar boven, en dan links en rechts).
• Slecht in laag licht. Tja, nogal wiedes. Het is HD (dat is dus 1920×1080 pixels!) en het is een minsukuul klein cameraatje, dus zit er een relatief minuskuul klein sensortje in. Hoe kleiner de oppervlakte van de sensor en hoe meer pixels er op zitten, hoe minder licht er per pixel kan opgevangen worden, da’s elementaire meetkunde. En dus is het huilen met een klak, in het donker. Lelijk beeld, en ontieglijk veel ruis. Vervelend, maar daar is niets aan te doen tenzij ik een stap hoger ga naar ofwel een grotere sensor, ofwel meer sensoren (één per kleur, bijvoorbeeld). Ik zou dat heel graag willen uittesten, maar ik vermoed dat dat dan wel een heel andere prijsklasse is, en (ahem) dat ik dan wel redelijk buiten het doelpubliek val met mijn weblog. Jammer.
  Ik had trouwens vroeger een Sony DCR-PC110, waar ik machtig content mee was, en daar zat een nightshot op. Ik wou dat dat ook op die Canon bestond.
• Slecht in veel licht. Of beter: niet dat het slecht filmt, maar wel dat het lastig filmen is. Als het licht er rechtstreeks op zit. Er zit namelijk geen viewfinder aan de camera, het is allemaal met het LCD-schermpje te doen. Bummer.
• Batterij. Ik heb het nog niet meegemaakt dat ik zonder batterij viel, maar ik ben dan ook zeer voorzichtig geweest, en ik heb er nooit een hele dag mee rondgelopen met het gedacht zomaar wat te filmen. Binnenkort vertrekken we op vakantie, en daar is het wél mijn bedoeling om rond te lopen en te filmen. En dus heb ik een tweede batterij gekocht, want met ongeveer een uur autonomie loopt een mens niet echt ver.

Wat ik er dan wel goed aan vind, na een maand?

• Klein en handig. Het ding is 13 cm lang, en ongeveer 7,5 op 6,5 cm hoog en breed. Met de standaardbatterij erin weegt het 422 gram. Dat is kleiner en lichter dan de meeste lenzen die ik heb voor mijn fototoestel. Klein genoeg om in een vest– of broekzak te steken, en zéker klein genoeg om in een handtas mee te nemen.
  Overal meenemen = overal kans op films te maken = goed.
• Ligt goed in de hand. Your mileage may vary, vrees ik redelijk hard, maar in mijn hand ligt die Canon dus wel zeer goed. Ik steek mijn rechterhand in de handbeugel, die net ruim en net spannend, net hard en net zacht genoeg is, en dan kan ik met mijn duim van mode veranderen (still, film, film review, still review—al is het in de praktijk enkel film en film review), kan ik met mijn middenvinger net rónd de bovenkant van de camera om ze aan en uit te zetten, ligt mijn duim op de start/stop-knop en mijn wijsvinger op het zoom in/uit-ding. Het zoom in/uit-ding dat trouwens verbazend precies is, een beetje zoals zo’n keyboardclitorisje als je het gewoon bent.
• Degelijk beeld. Het is wat gewoon worden, maar het valt wel mee. In eerste instantie is het beeld wat flets, maar er zitten wat controles op, en met een béétje postproductie komt er redelijk wat in orde. Het is geen raw natuurlijk zoals op een digitale fotocamera, maar een mens leert ermee leven.

•  HD. Um, ja. Dat valt eigenlijk ook onder “degelijk beeld”, maar dan eerder onder “fuck maat, HD is eigenlijk wel serieus in orde”. De foto hierboven is een frame uit een filmpje. Een verkleinde frame uit een filmpje: 1280×720, het origineel is 1920×1080. Dat is akelig hoge kwaliteit voor bewegend beeld, vind ik.

Het editeren, op de computer, dat valt ondertussen wel mee. Ik heb het opgegeven om geavanceerde dingen te doen in AfterEffects of zelfs maar Premiere: dat duurt in alle geval een eeuwigheid om te renderen, en het is misschien één keer op vijf of zo dat het zonder problemen lukt. Al de andere keren loopt het vast, of is het bestand onbruikbaar, of is het iets anders.

Mijn workflow, als men dat al zo kan noemen, is tegenwoordig de volgende:

1. Importeren via ImageMixer 3 (dat bij de camera meegeleverd zat).
2. Editeren in Sony Vegas Pro 8. Niet echt goedkoop—366 euro—maar wel echt goed. Eenvoudig en toch krachtig, en vooral: werkt zonder ook maar het minste probleem met die AVCHD .m2ts-bestanden die uit de camera komen. En vooral vooral: rendert snel en degelijk en zonder ook maar één keer te crashen tot nog toe.
3. Export naar mp4 (MainConcept AVC/AAC, 1280×720, 25fps, vbr avg 4mbps – max 10mbps.
4. Upload naar Vimeo.

Mijn punt is: met de juiste software is het totaal pijnloos, en merkt men bijna niet dat men met HD bezig is. Tot het eindresultaat in hoge resolutie op het interweb staat, natuurlijk. Ik heb er nog geen andere dan computerdingen mee gedaan wegens dat we geen HD-televisie hebben, maar ik ga eerstdaags eens een compilatietje naar DVD schrijven en kijken wat dat geeft.

In conclusie: I like it how much, die Canon HF10? Wel: als ik het ding na mijn tijdelijk gebruik niet mag houden, vraag ik wat de restwaarde is, en ben ik er redelijk zeker van dat ik het koop.

Tenzij er een betere camera op de markt is ondertussen, een HF10–achtig toestel met iets meer manuele (focus-)controle en een betere sensor. En als ik de smaak van het filmen echt te pakken krijg, dan kan ik me inbeelden dat ik meer de prosumer-toer op zou gaan.

Sandra is, nog maar eens, het is nog niet anders geweest deze week, naar een vergadering. Op school, houdt ze dan vol. Ik kan het huis niet uit met al die kinderen hier, dus ik kan niet anders dan haar op haar woord geloven.

Hmpf.

Maar goed, Sandra was dus naar de oudervereniging, vertrokken om ergens na zes. Anna, die zag dat absoluut niet zitten: ze heeft geweend van twintig na zes tot kwart voor zeven als ik ze in haar bed gestoken heb, en van tien voor zeven tot iets voor halfacht.

Ik kan ze nauwelijks dragen, en al helemaal niet als ze aan het worstelen is, dus ‘t was een béétje la croix et la bannière. Maar bon, ‘t is niet alsof we geen ervaring hebben: vijf minuten laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, twee minuten later naar beneden gaan. Tien minuten laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, naar beneden gaan. Een kwartier laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, naar beneden gaan.

Drie keer naar boven gegaan, en toen is ze in slaap gevallen: een relatief succes, met andere woorde. Maar de andere drie: ongelooflijk hoe braaf.

Jan zat een puzzel te maken in de badkamer, en om iets voor zeven (Anna was nog aan het wenen) kwam hij rustig aan, zei hij slaapwel, en ging hij naar boven.

Louis en Zelie waren nog op straat aan het spelen, met Luka en Zita en Karel en heel de roedel kinderen uit de buurt—ze waren met een stuk of twaalf, denk ik.

Om iets voor acht heb ik mijn hoofd uit het venster gestoken en Louis binnengeroepen. Zonder enig protest binnengekomen, kleren uit, pyjama aan, naar boven.

Om iets voor halfnegen heb ik mijn hoofd uit het venster gestoken en Zelie binnengeroepen. Zonder enig protest binnengekomen, kleren uit, pyjama aan, naar boven.

Fantastische kinderen, meneer mevrouw.

Vandaag met de fiets tot zo ongeveer de andere kant van de provincie gefietst, heen én terug.

Die wipplank is ondertussen een beetje te klein geworden om er nog alle kinderen op te krijgen:

…maar in alle geval, Jan heeft enorm veel deugd van zijn spidermankostuum:

En gedorie, die kinderen worden groot:

Oh, what the hell… terwijl ik toch bezig ben, Anna met een klak op, kindje-uit-het-shtetl-gewijs:

En Zelie, serieus, met haar bril op:

Oh boy oh boy oh boy. ‘t Is eigenlijk verschrikkelijk schaamtelijk, maar de dag met de kinderen is helemaal mislukt. Eerst was het plan om thuis te werken terwijl de kinderen allerlei deden, maar dan heb ik uiteinlijk maar een dag vakantie genomen. En ik ging allemaal dingen doen: wandelen, en alles.

Anna was weggebracht zo rond een uur of acht, dus ik zat alleen met de drie oudste.

Die me in bed hebben laten liggen tot halftwaalf.

Zoéf, halve dag voorbij, en tegen dat ik uit bed was kon ik aan het eten beginnen. Witte worst, rode kool, gebakken patatten met rozemarijn: ze hebben het binnegewolfd gelijk er geen morgen was.

Ze hadden niet de minste zin om buiten te gaan (druilerig, nat, koud), en ze hadden al wat getekend en gespeeld, en ze hadden wél zin om nog naar televisie te kijken, dus ik heb ze maar laten doen. Slecht van mij, tjaha. We hebben tesamen gekeken, dan maar.

De foto’s met de kinderen waren enorm wijs: heel het huis door, uitleggen hoe de focus werkt, leren uitademen en klikken zonder bewegen, zoeken naar onderwerpen (zij, niet ik), en dan in Lightroom binnentrekken en kiezen.

Oh, en Zelie is herbegonnen met haar weblog. Zonder enige hulp, deze keer: zelf inloggen, zelf schrijven, zelf publish duwen. En Louis kon natuurlijk niet achter blijven: gisteren nog gedicteerd, vandaag wou hij het helemaal zelf doen.

Een fantastische dag, vandaag.

Zelie en Louis hadden een opdracht meegekregen:

• Maak een zelfportret zonder dat je zelf op de foto staat,
• of maak een foto van een droom,
• of maak een foto als toerist in je eigen huis.

Vannamiddag het fototoestel aan de kinderen gegeven, en kijk…

Zelie heeft een (toeristen)portret van Jan gemaakt, in drie stukken: hoofd, midden, en voeten.

…en Louis heeft een zelfportret gemaakt zonder dat hij er zelf op staat:

Yup.

Louis is de tekenaar in huis, zover zijn we al een tijd. En Jan is de wild rondlopende sloeber, of dat is toch de indruk die hij op de meeste mensen achterlaat.

Maar hey: Jan zit nog maar in het eerste kleuterklasje, we weten nog helemaal niet hoe hij zal uitdraaien. Het is gewoon dat hij er nog niet echt aan begonnen is, en dat hij veel te veel plezier heeft met rondlopen en spelen.

Alhoewel, alhoewel: hij begint toch meer en meer te tekenen. Hij kwam aanzetten met een kindje, vannamiddag, met twee verschillende kleur ogen:

En hij doet ook samenwerkingen met Louis, tegenwoordig: hij doet de aanzet, en dan moet Louis aanvullen wat Jan “niet kan”. Kijk hier, een dinosaurus op schoenen:

Jan kan meer en meer, en Anna kan ook meer en meer, en Zelie en Louis zijn erg aan het veranderen.

We gaan zó hard op onze tellen mogen passen: boeiend!

Euh ja, ‘t was al lang geleden dat ik nog eens foto’s van onze bloedjes op intervis gezet had. Maar dat groeit gelijk kool, die kinderen, en dus bij deze… Nummer vier, Anna:

Read ‘em and weep. Ik vind dat wij de schoonste dochter ter wereld hebben, en dat g’allemaal op uw hoofd moogt staan, nè.

Niet gemakkelijk foto’s nemen in een donkere keuken, maar ‘t heeft ook wel iets, zo foto’s verlicht met maar één spaarlamp. Nummer drie, Jan, helemaal betatert met choco:

Nummer twee, Louis:

En nummer één, Zelie:

Sandra is naar haar zus in Oudenaarde en ik was alleen met de kinderen. Jan lag al in bed. Zelie en Louis hebben de tafel beneden afgeruimd, en dan hebben we wat gesproken, en dan hebben ze alletwee iets korts geschreven, en dan zijn ze alleen naar boven gegaan en hebben ze elk een winterpyjama aangetrokken, en dan ben ik naar boven gegaan om ze een kus te geven en ze onder te stoppen, en dan hebben we gesproken over hoe fijn het is dat het weer vroeger donker is en dat het niet meer zo warm is ’s avonds en ’s nachts. En hoe fijn het is dat het binnenkort weer school is, en dat het dan bijna herfst is en dan bijna winter en dan bijna sinterklaas en dan bijna kerstmis en dat we dan naar nonkel David en tante Charlotte gaan vieren en dan bijna nieuwjaar en dat we naar mamie en grand-père gaan vieren, en dat het dan alweer een nieuw jaar is! En dat het dan bijna pasen is en bijna weer grote vakantie, en dat Louis na die grote vakantie naar het eerste leerjaar zal gaan, en we hebben elkaar met ons gedrieën eens goed vastgepakt en slaapwel gezegd en ik ben bijna ontploft van gelukkig zijn.

Het verschil tussen Zelie en Louis: Zelie schrijft een heel relaas van wat er vandaag allemaal gebeurd is, en Louis schrijft een zelf uitgevonden verhaal.

Dinosauriërheksen, dat is waarschijnlijk wat Louis begrepen heeft van Tyrannosaurus Rex. Triceratops, dat lukt wel, T-Rex blijkbaar nog niet.

Maar dat neemt niet weg dat ik dinosauriërheks een onnoemelijk schattig concept vind. En dat ik Louis zou kunnen opeten van liefde als hij zo bezig is.

Zelie zei het vanavond plots tegen mij, en ‘t schijnt deze namiddag ook al tegen Sandra: dat ze weer in haar dagboek wil schrijven.

Het is er een tijd niet meer van gekomen, omdat de routine er niet meer was: eerst kamp, dan Gentse feesten en elke avond veel te laat, en dan gewoon elke avond zo lang mogelijk wakker blijven tot ze echt wel moest gaan slapen.

Maar goed. Herbegonnen dus. Eens benieuwd of ze het uithoudt.

Louis wil trouwens ook schrijven. Niet dat hij het al kan lezen, maar hij wil ook zijn dag neergeschreven hebben.

Ik sta er helemaal achter: hun gedachten leren verwoorden en structureren, verhalen vertellen, ze kunnen er maar wel bij varen. Ik ben nog altijd niet van plan ze te corrigeren of zo, en al helemaal niet om in hun plaats te schrijven. Ik kijk er alvast naar uit hoe het evolueert over de maanden en jaren.

http://zelie.vuijlsteke.be en http://louis.vuijlsteke.be, voor wie het zich afvraagt.

Foto’s van de kinderen, voor vrienden, familie en sympathisanten: alhier. Chronologisch geordend.

Carry on, carry on.

Binnen, oh, pakweg een jaar of tien—als het al zo lang zal duren—zullen mijn kinderen, en ik bedoel dan vooral Jan en Louis, geld geven om bepaalde fotografische bewijsstukken niet aan de wereld kond te maken.

Tegen dan bestaat het internet al lang niet meer (toch?), dus kan het geen kwaad dat ik het nu on-line zet.

Back story: Zelie vroeg ons of ze zich mocht gaan verkleden. Uiteraard mag dat. Het enige probleem is dat de koffer verkleedkleren eigenlijk al een tijdje te klein is voor Zelie, dus we waren niet zeker wat er ging gebeuren.

Zelie naar boven, Jan er natuurlijk meteen achter. Beetje later: Zelie bovenaan de trap. “Tinkelbel komt eraan!”

Inderdaad: Jan verkleed als elfje. Ze alletwee terug naar boven gevolgd, en ‘t was inderdaad van dat: Zelie de ringleader, en zowel Jan als Louis zich aan het verkleden in de kostuums die te klein zijn voor Zelie.

Zelie heeft één outfit waar ze nog in past, die was op één twee drie ook aan:

Uiteindelijk bleken de prinsessenkostuums ook te klein te zijn voor Louis…

…die dan maar zijn enige nog passende verkleedding aangetrokken heeft: het spokenkostuum dat Sandra hem genaaid heeft een tijdje geleden.

Meer foto’s in de fotoset op Flickr.

Ik zeg het: chantagemateriaal.

Komt hij naar huis of blijft hij op kamp?

Zou hij het wijs vinden of net niet?

Weent hij zichzelf ‘s avonds in slaap of blijven ze babbelen tot een stuk in de nacht?

Is hij eenzaam of heeft hij nieuwe vriendjes gemaakt?

Geen idee. Griezelig. Binnen een half uur weten we meer.

Geschreven al luisterend naar: Johnny Cash – American V – A Hundred Highways – God’s Gonna Cut You Down

update ‘t wordt blijven, wijs vinden, wellicht babbelen, en nieuwe vriendjes gemaakt. Hoera voor Louis!