Geen nieuws is geen nieuws

Wat gisteren “nog 24 à 48 uur” was, is vannamiddag “nóg zeker 48 uur” geworden, en voor de rest weten we niets.

Anna ligt ondertussen aan dubbel zoveel computers met getimede spuiten vol medicamenten in, en er staat naae mijn giesting op veel te veel van die spuiten “dubbele dosis”.

Haar bloeddruk is stabiel maar dat is alleen omdat ze daar massief middelen voor krijgt, en ze zouden die eigenlijk dringend willen/moeten afbouwen, want haar handen en voeten moeten dringend meer doorbloed raken.

Er zijn vanmorgen chirurgen geweest om naar haar hand te kijken (die met een wonde erop van vorige week), maar zolang haar handen niet genoeg doorbloed zijn, gaan ze er niet aan komen, had ik gehoord.

Geen nieuws is geen nieuws. Nog goed, noch slecht.

En ondertussen: het onophoudelijk gepiep van de alarmsystemen, en niet anders dan heel de tijd scenario’s in mijn hoofd. Stel ze zeggen dat het kiezen is tussen een been en leven. Tussen twee benen en leven. Tussen hersenschade en… Tussen blind en… Tussen…

Aargh. Sandra zei dat ze het gemakkelijker had in het hospitaal dan uit het hospitaal: bij mij dus niet. Te weinig afleiding. Te veel nadenken.

En bij elk nieuw soort alarm machteloos naar het enige kijken waar we iets van kunnen snappen: de monitor met hartslag (175), met bloeddruk (100/48), met zuurstof (100), en met temperatuur (38,7). Anna zelf verandert niet.

Nóg 48 uur. Minstens.

En vooral niet denken aan die mevrouw die we gisteren zagen voorbij wenen als we in de wachtzaal zaten: “ze zijn ze kwijt, we zijn ze kwijt.”

Doe mee met de conversatie

57 reacties

  1. Pingback: Inferis' Mind Dump
  2. dit gaat door merg en been.
    Ik denk dat ik kan stellen dat iedereen met je meeleeft.
    (en de ouders onder ons nog een 1000 maal meer)

  3. Vooral niet aan denken Michel. Gewoon proberen rustig te blijven (veel gemakkelijker gezegd dan gedaan, I know) en vertrouwen op de kunde van de mensen ter plekke.

    Ongelofelijk veel sterkte toegewenst man!

  4. Enkel dit te lezen is al zo pijnlijk…
    Heel veel wetenschap, kunde en geluk gewenst aan de mensen die Anna nu omringen,
    en alle sterkte aan jullie zelf.

  5. Jullie gevoel van onmacht moet enorm zijn … Anna is in goede handen, daar moet je van uitgaan, en dat ze alles zullen doen wat in hun mogelijkheden ligt om haar erdoor te halen. Nogmaals, super veel sterkte!

  6. heel heel heel heel heel heel heel veel sterkte voor jullie en heel heel heel heel heel heel heel heel heel veel beterschap voor Anna…

  7. hier kan ik dus echt niet tegen, de tranen wellen spontaan bij mij op. Ons meisje scheelt slechts enkele maanden met Anna en we werden allebei gewoon slecht van dit nieuws. Ik wou dat er iets was dat we konden doen om jullie te helpen. Helaas kunnen we enkel onze morele steun aanbieden en hopen dat die 48u zo snel mogelijk voorbij gaan (wat allesbehalve evident is als je er totaal machteloos moet op zitten wachten) en dat er dan goed (of minstens beter) nieuws is. Ongelooflijk veel sterkte gewenst.

  8. Heel veel sterkte van een stille meelezer.
    Spijtig genoeg weet ik sinds kort wat “en toen stond de tijd stil” echt betekent, maar je moet vechten, vechten en blijven vechten. Dokters kunnen vandaag de dag heel veel, maar erin blijven geloven is niet alleen voor jezelf en de rest van de familie belangrijk, maar ook voor dat kleine mensje dat het nu het meeste nodig heeft.

  9. Dit relativeert zoveel van de kleine vervelendheden in het gewone kabbelende leventje van een gewone jongen.

    Stap voor stap zullen de machines wel verdwijnen…samen met de vuile geluidjes!

    Komaan anna!

  10. … en dan hoop je wakker te worden uit de meest vreselijke nachtmerrie maar het blijkt de harde realiteit te zijn.

    Ik hoop mee op een positief bericht en duim mee voor een genezende Anna.

    Heel veel sterkte …

  11. Ook ik ben een stille meelezer en word stil van je verhaal.
    Ik hoop dat jullie guitige anna snel tekenen van herstel laat zien. Veel sterkte aan het hele gezin.

  12. Verschrikkelijk, hopelijk gaat alles snel beter met haar. Ik weet alleszins zeker dat ze in zeer goede handen is daar (mijn dochter heeft daar ook 2x gelegen), en ik weet ook dat kinderen verbazingwekkend goed en snel kunnen herstellen, ook al lijkt de situatie op een bepaald moment hopeloos (ook 2x meegemaakt dus).

  13. Als pasgeworden mama met mijn baby hier dicht bij mij, moet ik huilen van deze berichten. Ik lees al enkele jaren mee, maar ben niet iemand die veel reageert, maar nu wil ik toch laten weten dat ik meeleef en mee duim dat alles goed komt.

  14. Ik ken jullie niet…, maar het verhaal grijpt me aan.
    Veel sterkte en moed. Ik wens jullie veel vriendschap en begrip in jullie naaste omgeving – warme handdrukken, schouders om op te mogen leunen…, luisterende oren…

Laat een reactie achter

Zeg uw gedacht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.