Ik wou eigenlijk nog maar één ding echt doen, maar wegens geen auto en geen goesting om een auto te huren zal het er niet meer van komen, Vindolanda bezoeken. En/of één van de talloze andere Romeinse overblijfselen in de buurt, en/of Lindisfarne.

Het is vandaag dan maar de kathedraal (klein maar wel wijs, wegens in gebruik als buurtcentrum en daklozenopvang en ook café naast de kerkfunctie) en het kasteel (enkel buitenkant wegens vandaag gesloten) geworden.

Rond de kathedraal was er een leutig kunstwerk: een soort band met allemaal woorden en om de zoveel tijd een cirkel met een nadenkmomentje.

En ook, zoals overal in het Verenigd Koninkrijk, stapels plakkaatjes van X heeft hier gewoond, Y is hier ooit langsgekomen, in 1905 zijn de Koning en de Koningin hier over de drempel gestapt. Of, en waarom ook niet, hier is een vampierkonijn en niemand weet wat het eigenlijk is.

Daarna zijn we de Tyne overgestapt en zijn we naar moderne kunst gaan kijken. Het wat zeer goed, vond ik, en dan vooral Swan Lake, de film-op-twee-schermen van Saodat Ismailova in haar expo As We Fade, met haar ervaring als “kind van de perestroika” centraal.

Swan Lake is een collage van films uit Centraal-Azië, van tienjaar voor tot tien jaar na de val van de Sovjetunie. Het probeert de geest te vangen van de perestroika: het teloorgaan van de idee van het communisme en de Sovjetunie, de extreme golf van hoop die er toen was, het idee van bevrijding, maar tegelijk ook verdriet, en woede, en vreugde, en uiteindelijk diepe, diepe teleurstelling en miserie.

Wij zagn Gorbatsjov en dat was het zo’n beetje, maar binnen de Sovjetunie zelf waarden vreemde en iconische figuren in de popcultuur – de hypnotiseur Kashpirovsky, de legendarische rockgroep Kino en het ballet Het Zwanenmeer, dat bijna 24 uur lang onafgebroken werd uitgezonden op de officiële tv-zender op het momént van het ineenstuiken dat achter de schermen gebeurde.

Ik vond het immens boeiend en ook wel ontroerend, Swan Lake. Geen film gepakt van de film. So it goes.

Verder ook nog een fijne groepstentoonstelling over de zee, een heel interactieve tentoonstelling over de toekomst, en een grappige tentoonstelling over monsters. Content dat ik er was.

Daar rap iets gegeten, en dan dan naar het muziekcentrum/concertgebouw wat verder aan dezelfde kan van de Tyne. Afgerond, en modern, en indrukwekkend ook wel.

…een dan terug naat hotel voor mij om er een beetje in bed te liggen recupereren terwijl Sandra op zoek ging (tevergeefs) naar een Banksycollaboratie in een park in de buurt.

Ze kwam terug met onder meer de boodschap dat een lokaal restaurant de prijs voor beste Indisch restaurant van het Verenigd Koninkrijk had gewonnen:

…en dan hebben we daar maar een tafel gereserveerd, en het was niet gelogen: uitstekend lekker.

Een zeer fijne stad, Newcastle. Veel geschiedenis. Dynamisch. Duidelijk zeer rijk geweest, door een diep dal gegaag, maar er bovenop aan het raken. Het doet me aan Gent denken, maar met veel meer aardrijkskunde. En andere bloeiperiodes.