Hrm. Deze dag van de conferentie was een Leadership & Strategy Day. Het idee was: spreken met gelijkgestemden en mensen in dezelfde situatie en nota’s vergelijken en kijken wat en hoe we van mekaar kunnen leren.

Normaal gezien is dat wat er gebeurt op deze conferentie, maar ik weet niet goed wat er aan de hand was dit jaar, maar er waren gelijk, euh, redelijk weinig leidinggevenden? Sympathieke mensen, daar niet van, maar ik had toch de indruk dat de mensen die ik gesproken heb een mengeling waren van (a) ik ben op zoek naar werk dat mij aanstaat en (b) ik was toch in de buurt en ik dacht, ik pik een dag mee en (c) de inhoud van de masterclasses leek mij interessant dus ik ben maar afgekomen.

Waar ik op gehoopt had, is dus niet gebeurd. Zeer spijtig. 🙁

De masterclasses dan, ten getalen van drie. Kort samengevat:

Doug Powell, Leading with Design / Amplifying Your Impact in Complex Organizations: interessant framework om de waarde van UX te meten in een organisatie, interessante cases. Algemeen maar degelijk. Én hij was bij IBM verantwoordelijk op het moment dat ze daar hun uitstekene Design Thinking-push deden, wat wel fijn was.

Zalihata Ahamada, Making UX Strategy Work / Design Ops in Practice: bijzonder interessant (en het kwam zéér griezelig dicht bij wat ik uitgeschreven had van voorstel om volgend jaar mee aan de slag te gaan). Als we het budget zouden hebben, zou het wel eens interessant kunnen zijn om haar te vragen een kort project te doen bij ons op het werk. Niet dat ik het niet zelf zou kunnen, maar ahem sommige boodschappen komen gelijk altijd beter binnen als ze gegeven worden door iemand die ge per dag moet betalen. 🙂

Dave Brown, Design Leadership in the AI Era / Re-architecting Teams, Design Systems, and Quality for AI: mja. Geldige punten, en dat ik er zeker een aantal ga meenemen, maar hij heeft toch iéts teveel de AI-Kool-Aid gedronken. Ik ga nooit aanvaarden dat we de conceptuele fase van een ontwerp gewoon zouden overslaan omdat “gebruikers” het zogezegd beter zouden vinden om meteen toeters en bellen van een finaal product te zien.

Neen, neen en nog eens neen: het is enorm gevaarlijk om die stap over te slaan. Twee mogelijke scenario’s als mensen meteen iets “gelijk definitief” te zien krijgen:

1. “Euh ja zeker, ’t ziet er in alle geval héél professioneel uit, lijkt in orde voor mij, er is in alle geval al heel veel werk in gestoken dus wie ben ik om commentaar te geven?”
2. “NEE HELEMAAL VERKEERD die mens op de foto werkt al lang niet meer bij ons, en de naam van het departement moet anders geschreven worden, en de omschrijving klopt helemaal niet, en het is het verkeerde soort groen, en waarom staat die font zo klein?”

…en in beide scenario’s zou het heel goed kunnen zijn dat de basisconcepten ofwel helemaal goed zitten, ofwel helemaal fout, of ergens daartussenin. Dat in het eerste geval iets goedgekeurd wordt dat op conceptueel op niets trekt, en in het tweede geval iets afgekeurd terwijl het eigenlijk heel goed is.

Brown zei eigenlijk wat kritikasters van user-centred design al altijd zeggen: gebruikers zijn te dom om abstractie te kunnen maken. Ze moeten iets “af” zien om een oordeel te kunnen vellen. Bah. Niet goed.

Verder wel een grappige locatie, half-gedelapideerde moderniteit van eventjes geleden: