Ik loop er vreselijk lastig van dat ik niet meer op tijd thuis ben, de laatste weken. Wegens werk dat uit de buurt van het openbaar vervoer is, en dat eigenlijk uit de buurt van zowat alles is, behalve dan van files ‘s morgens en ‘s avonds.

Maar aan de andere kant: het is het soort werk dat ik wel een paar maand aan een stuk zou willen doen.

Intensief, veel verschillende disciplines, een beetje duizendpotig van vaardigheden en met tastbare eindresultaten. 

En het begint echt wel een routine te worden, projecten documenteren met MediaWiki. Ik zou eens moeten een handleiding schrijven of zo.

Iedereen heeft deze toch al gezien hé? Toch?

In glorious high definition op YouTube, en alles.

Het was vandaag van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat vergadering.

Als het een beetje vooruitgaat en als er beslissingen genomen worden, dan is dat wel wijs, vergaderen, vind ik.

En dan mag dat van mijn part gerust een hele dag duren.

Morgen grote dag: dan zijn van de oorspronkelijke opdracht, dénk ik, alle wireframes klaar. Dan nog grafisch design en copy integreren, mock-up maken, en documenteren.

Oh, en nog één extra redelijk complex stuk wireframen, maar dat zal voor donderdag zijn.

Ook wijs!

Het lijkt alsof er geen kat staat, op de Vrijdagsmarkt. Anders zouden ze wel uitgezoomd hebben en de hele markt in breedhoek getoond hebben.

Allez ju: liveshow, de allerlaatste aflevering van The Block.

Hans op bezoek bij Michel en Ellen, Hanne bij Didier en Sofie, Hans bij Jurgen en Cindy, Hanne bij Hugo en Nadine. Een kort overzicht van wat en hoe er gebeurd is, enfin goed: het komt erop neer dat 50% van de stemmen van de jury komen, en 50% van het publiek.

Jammer, eigenlijk, dat ik niet vroeger op Michel’s videoblogfilmpjes terechtgekomen ben: ik weet wel dat ik altijd al gezegd heb dat de regie vanalles kan manipuleren en ongetwijfeld vanalles inderdaad manipuleert, maar als ik moet geloven wat ik daar hoor — en ik heb geen reden om dat eigenlijk niet te doen, al weet ik wel dat het óók maar één kant van het verhaal is, dan was het erger dan ik ooit kon denken: blijkbaar was Sanchez niet op de hoogte van de wetgeving, was er tot helemaal op het einde zelfs geen water zodat geen enkele leiding degelijk kon getest worden, kreeg de loft van Michel en Ellen veel meer technische controle dan de andere drie, ging Ellen eigenlijk met een vriendin komen, was de juru van het begin bevooroordeeld… enfin, bekijk die alles en meer via de link die Michel naar Gentblogt doorstuurde.

…en Hanne en Hans en alle kandidaten zijn aangekomen op de Vrijdagsmarkt, waar er inderdaad niet echt volk staat.

Vorige week zijn er (maar?) vijfduizend mensen komen kijken naar de open Blockdag.

Voor de koppels was het toen blijkbaar al heel erg lang geleden: ik vermoed dat er échte stielmannen redelijk wat tijd nodig hebben gehad om vanalles recht te trekken dat moest rechtgetrokken worden.

Oh! En we komen te weten dat Ellen’s grootste hobby “legertje spelen” is tijdens het weekend. Wow. Zou dat LARP zijn?

Korte reportage van vorig weekend: de ouders, het publiek, de bekende Vlamingen. En terug naar de live-finale: pijnlijke taferelen met Michel en Ellen. Ellen zit er met een gezicht alsof ze er eigenlijk niet wil zitten. En Michel is gelijk wel helemaal in zijn nopjes.

Urgh, cringe TV, ze gaan het nog eens doen van de winstverdeling. Ellen wil 50%, Michel wil 60%, en het wordt allemaal een beetje pijnlijk. Vooral met een misschien paar tiental mensen in het publiek, tss.

De jury wordt voorgesteld (herinner u dat Michel al van het begin vond dat het eerlijker was geweest als het niet één jury was, maar verschillende mensen zodat iedereen evenveel kans had om een jurylid te vinden waarbij ze in de smaak vielen). Lena Hoffman, binnenhuismens, vindt het wow-gevoel belangrijk, en de creativiteit. En ze vond het ook belangrijk dat er met goedkopere materialen een supereffect zou behaald worden.

Haar punten: 1 punt naar Michel en Ellen, wat Michel eigenlijk al maanden aan het voorspellen was. En 2 punten voor Jurgen en Cindy, 3 punten voor Hugo en Nadine, 4 punten voor Didier en Sofie.

Zucht. De toon is gezet. Ik zeg niet dat ze geen gelijk hebben, daar niet van.

And we’re back. Ik had er een uitroepteken achter gezet, maar ik kan het enthousiasme eigenlijk niet opbrengen. 

Een vignetje met Pieter en Aleksandra, die zogezegd (of: echt?) moeten aanschuiven bij de rest van het volk die aan het bezoeken waren. En Pieter mag het uitleggen waarom ze gestopt zijn: blijkt dat Aleksandra hen had ingeschreven, en dat hij er eigenlijk van het begin niet zoveel zin in had. Ze waren echt wel moe, ook.

…en segue naar de intrede van Jurgen en Cindy in The Block. Die het echt wel heel erg moeilijk hadden, die eerste week. Ho-hum.

Tweede jurylid: Sanchez. Waar Michel dus geen goed woord over heeft. Sanchez heeft vooral op afwerking gelet: meubels, zetels, verf op de muur, dat kan allemaal veranderd worden, maar de structuur moet goed zitten. Voor Sanchez gaat de vierde plaats naar Jurgen en Cindy. Gerechtvaardigd: het was vaak écht niet goed (voor zover de televisie dat kan tonen natuurlijk). Twee punten voor Michel en Ellen. Drie punten voor Didier en Sofie, en vier punten voor Hugo en Nadine. Hij heeft het nog spannend proberen maken, maar uiteindelijk was het precies zoals verwacht.

Oho, we gaan het hebben over de ruzie tussen Sanchez en Michel. Hans gaat Michel live zijn ding laten zeggen! Hij zegt dat er 80% weggeknipt is uit de badkamerscènes omdat Sanchez moest beschermd worden. En Sanchez: de werfleider moet de baas zijn. En Michel: maakt niet uit, de wet moet altijd gevolgd worden. Grimmig, een beetje toch wel.

Hans wil ze doen knuffelen, maar dat zag Michel niet zitten. Tot Sanchez hem vastgreep. Mpf.

Volgende jurylid: Rudy Leroy van Lofting Group, de projectontwikkelaar, die vooral moest waken over de verkoopbaarheid van de loft. Creatieve ideeën zijn goed, maar bij Michel en Ellen waren ze slecht uitgevoerd: voorspelbaar krijgen ze één punt. Even voorspelbaar krijgen Jurgen en Cindy twee punten, Hugo en Nadine drie en Didier en Sofie vier.

Didier en Sofie aan de leiding dus. En dan Hugo en Nadine, Jurgen en Cindy, en als hekkensluiters Michel en Ellen.

Roger en Eddy van de Gensche Sosseteit! Die zijn blijkbaar een tijdje blijven logeren in The Block. Geef die mensen een televisieprogramma! Tranen met tuiten als ze daar door een bed zakten!

Tandenknars, tandenknars, tandenknars. ‘t Is bijna gedaan. Allez ju, allez hop. Ik ben het eigenlijk een beetche beutches.

Daar is de deurwaarder! Ik denk dat er alleen vrienden en familie van de deelnemers staan, op de Vrijdagsmarkt.

Na de stemmen van het publiek:

• op de vierde plaats, krijgen geen geld: Jurgen en Cindy
• op de derde plaats, goed voor 5000 euro: Michel en Ellen
• op de tweede plaats, goed voor 10.000 euro: Hugo en Nadine
• en de winnaar, met 50.000 euro: Didier en Sofie.

Wat al een paar weken duidelijk was.

Zo. Tijd voor oordruppels nu. Ik ben kweetniehoecontent dat het gedaan is, het begon echt wel serieus tegen te steken.

Is er ergens bij de BRT een taalraadsman opgestaan de afgelopen maanden, die ze daar allemaal bezworen heeft op straffe van inhouding van dertiende maand om nooit nog “energie” te zeggen, maar wel “enerzjie”?

Of vergis ik me compleet, en was het altijd al enerzjie?

En is het dan ook “allerzjie” en “mazjie”? En “enerzjetisch”? “Allerzjeen” en “allerzjisch”?

Sinds wanneer, met andere woorden, is de g in “energie” niet meer de stemhebbende palatale fricatief [ʝ] —de zachte g dat ze zeggen— maar wel de stemhebbende postalveolaire fricatief [Ê’]?

Ze mochten ons daar toch ook eens over geraadpleegd hebben op voorhand, vind ik.

update schande! awoert! ik hoor dat de VRT inderdaad eist dat men “energie” niét met een zacht g uitspreekt. De verhollandsing van Vlaanderen!!

Ik begin het een beetje serieus beu te worden, zo niet te kunnen horen. Een oorontsteking die maar blijft aanslepen: ‘t is alsof ik in een visbokaal leeft.

Met mijn rechteroor hoor ik praktisch niets, en in mijn linker suist het voortdurend.

Druppels voor mijn oren en sprays voor de buizen van Eustachius, zei dokter van artsegem zaterdag. En verder: verder pijnstillers nemen, want het ziet er echt wel ontstoken uit, dat moet nogal pijn doen zeker meneer?

Zucht, zucht, zucht.

‘t Is te hopen dat het niet permanent is of zo.

Als het nog een paar dagen duurt, check ik mezelf in bij een neuskeeloren.

Dragon Age Origins.

Not been mostly playing, helaas, vooral wegens ziek en wegens teveel andere dingen te doen.

Maar wat ik ervan gespeeld ben: I like. In de woorden van Baccara: I like bery bery muts.

Het moet van Baldur’s Gate (hey, toevallig, ook al van Bioware) geleden zijn dat ik zo in een spel zat. Dat een dungeon zo echt leek, met kloppend hart de hoek om kijken, alle details absorberen, methodisch verkennen… leutig.

Of die keer dat deze kerel bovenaan de toren zat en ik zeker tien keer opnieuw heb moeten proberen om hem dood te krijgen:

En het is, hoera!, geen multiplayer, en niet gemaakt om multiplayer te zijn. Gewoon alleen kunnen spelen, pauseren tijdens gevechten en rustig een strategie kunnen uitwerken.

Aan het tempo waaraan ik kan spelen tegenwoordig, zal het nog een heel lange tijd duren. Joepie!

Vrijdag reed ik, zoals ik al jaren elke dag doe, met de fiets van de Dampoort naar huis. Ik heb geen rijbewijs, wat onder meer wil zeggen dat ik elke dag van en naar het werk ga met de fiets en het openbaar vervoer. Mijn achterlicht doet het niet al te best, tegenwoordig.

Ik hoor dat er controles zouden zijn, maar ik maak me niet al te veel zorgen: dat achterlicht, ik zal dat dan wel eens in orde brengen, dín eens. En ik had gelijk: de politie heeft me ook vrijdag niet stil doen staan, en ik heb ook vrijdag niet moeten vrezen een boete te krijgen.

Jammer, eigenlijk.

Vorige week was het op nieuws: Etienne Schouppe houdt grote schoonmaak in het verkeersreglement. Ik las niets over fietsers in de krant, dus ging ik op zoek op het internet naar zijn plannen terzake.

Lees verder…

Vijf jaar graffiti op het huis van Serge Gainsbourg:

Of hoe zelfs lelijke graffiti iets moois kunnen maken.

Het was een uitzending op Discovery Channel over de heilige Januarius, San Gennaro dat ze zeggen.

Een heilige die zou doodgemaakt zijn in 305 en waarvan tegenwoordig nog relieken zouden bestaan, onder meer zijn bloed, dat om de zoveel tijd nog eens vloeibaar wordt.

Boeiende televisie, denk ik dan: een interessante periode uit de vroege kerk, een interessante scheikundige reactie waar een cultus rond opgebouwd werd, misschien onderzoek naar de charlatan(s) die dat bloed gemaakt hebben, misschien wel een geschiedenis van de heilige door de eeuwen heen, misschien een portret van de mensen in de kerk die wel weten dat het wellicht allemaal geen mirakels zijn, en hun conflicterende gevoelens over geloof versus kermisattractie.

…en toen kwam de presentator af met een “psychic detective”, die zou gaan “voelen” of er in een welbepaalde krater in 305 “iets” zou kunnen gebeurd zijn. Hij kreeg er nog een paar hints bij, en toen “zag” die kerel een man met een beige gewaad, en een dood, en yada yada.

En toen ging de televisie af. Bah.

We waren helemaal content, want we gingen een agile project doen, met twee man aan het grafisch ontwerp, en copywriters uit Londen, en dan wij met twee aan de informatie-architectuur, het interactiedesign en de documentatie.

Uiteindelijk is het niet helemaal agile: we hebben wel een aparte ruimte, we zijn multidisciplinair, we werken in korte tijdsframes van telkens een week, we hebben een vertegenwoordiging van de klant, en al die dingen — maar we doen er toch redelijk wat documentatie bij, en een deel van het team zit niet in dezelfde ruimte: we zien elkaar één keer per week een dag, en voor de rest gebeurt de communicatie per mail, per conference call en per wiki.

…maar wat een genot om op die manier te kunnen werken!

Wij doen wireframes, en de copywriters houden zich bezig met tone of voice en tekst, en de grafische mensen werken aan een grafisch gezicht, en uiteindelijk is er niemand de baas, komen er ideeën van overal, en kan iedereen doen waar hij of zij het best in is.

En interessante inhoudelijke problemen, interessante interactieproblemen, interessante classificatieproblemen, interessante designproblemen. Niet dat het onmogelijk is, we hebben voldoende ideeën en ervaring en inspiratie om oplossingen te verzinnen — en te toetsen, en te herwerken, en dan uiteindelijk tot een gefundeerd besluit te komen.

Geen enkel project is ooit volledig ideaal. Het is altijd, op de één of andere manier, roeien met de riemen die men heeft, binnen de gegeven beperkingen — hier is een beperking bijvoorbeeld dat de klant voor mij moeilijk bereikbaar is per openbaar vervoer en dat ik gemakkelijk van 7u30 tot 19u30 van huis ben.

Maar de positieve kanten halen het zó hard van de negatieve kanten: gisteren bijvoorbeeld, dan hebben we van pair wireframing gedaan. ‘t is te zeggen: met twee achter een computer tekenen. Pair programming (zie alhier) was altijd al mijn favoriete manier om te programmeren, zelfs nog vóór ik van de term zelf gehoord had, en de voordelen bij het maken van prototypes en wireframes zijn minstens even groot als bij het programmeren zelf.

Er is continu feedback over en weer, er wordt veel meer aan reflectie en correctie gedaan, er zijn twee paar ogen om te kijken naar consistentie en kleine details, het is gezellig, er gaat uiteindelijk heel veel kennis over en weer, al die dingen. Het is een heel efficiënte manier van werken ook: doodlopende denkpisten worden veel sneller geïdentificeerd en afgesloten, en met twee achter een computer is er geen enkele verleiding om “snel even mail te checken” of “rap even dit of dat tussendoor te doen”.

Het werk is sneller gedaan, en ook: het is veel definitiever als het gedaan is. Het is niet meer nodig om alles uit te leggen achteraf en dan de discussie aan te gaan en dan eventueel alles nog eens aan te passen: die stap is al gezet, namelijk.

Oh, ik kijk zo uit naar maandag, dat we verder kunnen doen. En dan dinsdag, de hele dag workshop met de copywriters. En dan de rest van de week, weer ontwerp. En de week daarna opnieuw. En de week daarna.

Jan kwam thuis van zijn voetbalmatch: zes-drie! Ze hebben goed gespeeld! En hij heeft drie van de goals gemaakt!

Hij was nog helemaal in uniform, met zijn voetbalkleren en zijn schoenen en zijn vest in de clubkleuren, en helemaal onder de modder en het zweet — mijn moeder had hem gevoerd maar ze had een afspraak en geen tijd om hem daar een douche te laten nemen.

Ik was eigenlijk content dat ik hem nog eens in battle dress zag. Volgende week ga ik kijken als hij speelt. En maak ik nieuwe foto’s.

Ik ben er zo trots op, op onze kinderen, ge kunt u dat niet inbeelden.

De vis is niet dood.

Is het punt: ikizukuri is een soort sashimi waarbij de vis (of octopus, of vermoed ik wat ze daar nog allemaal eten) zo levende vers is, euh, dat hij, wel, nog levend is.

Oesters voor gevorderden, zeg maar.

Niet voor gevoelige zielen, dat spreekt. Niet dat het veel erger is dan hoe andere vissen aan hun eind komen, of dat pakweg batterijkippen een beter leven leiden, maar toch. Een levende vis klaarmaken en opeten terwijl hij nog aan het bewegen is, zet er u maar eens aan.

Oh, en afhankelijk van smaak is dit nog viezer — kok snijdt stuk uit levende vis, dient stuk op als sashimi, en zet vis terug in water zodat hij nog wat kan rondzwemmen:

[via]

update ik lees net dat het geen Japanezers zijn maar Koreanen, en dat het geen sashimi is maar een zeer zeer voorzichtig aan één kant gefrituurde vis. Of anders een vis waarvan hoofd en kiewen in een natte handdoek gewikkeld werden en die dan zeer snel op een hete gril gegrild is. In ieder geval: the mind, it boggles.