Ik was met de klas tien dagen in Berlijn in de lente van 1989: geen Volkswagen die nog een logo in zijn voorkant had — mensen van mijn leeftijd weten waarom.

Voor de kijkbuiskindertjes die zich zouden afvragen waar de jeugd van tegenwoordig van twintig jaar geleden op bewoog, toen de Muur viel… I give you bij wijze vna illustratie uit 1988 de heren Casters, Gillis en Beelen — Taste of Sugar:

Meer in de Duitse sfeer, speelde bijvoorbeeld ook de heer De Meyer in 1989 ten dans — Tanzen:

Ik had die zonnebril, trouwens. Compleet met spiegelglazen, rode plastieken armatuur en Knight Rider-lichtjes erin.

Wat ik er mij het meest van herinner, van de winter van 1989, zijn niet eens de surrealistische beelden op televisie — de Muur, mensen op de Muur! die zotten zijn er gewoon met een hamer op aan het slaan! — nu staan ze daar in Moskou gewoon met een Tsaristische vlag! van de Tsaar begot wat gaan we nu nog zien? Bosnië-Herzegovina dat terugkomt of wat?! — maar wel ongelooflijke gevoel van “het komt allemaal in orde”.

Alles ging in orde komen: de muur was gevallen, Gorbatsjov was er, Joegoslavië was een prachtig vakantieland, en in 1992 zou Europa één worden. En ik kan me eerlijk waar niemand herinneren die in die prachtige winter van 1989 over nationalisme sprak.

En in de lente van 1990 spraken we over niets anders meer.

…maar zó goed nieuws dat ik in De Standaard las:

De Standaard zag in het derde kwartaal zijn verkochte oplage stijgen met 1,7 procent […] ten opzichte van vorig jaar […]

De zakenkrant De Tijd was de grootste verliezer, met een achteruitgang van 5,5 procent […] Ook de Gazet van Antwerpen […] en Het Nieuwsblad/De Gentenaar […] zagen hun verkochte oplage zakken.

De Morgen was de sterkste stijger (+3,1 procent […]), terwijl Het Laatste Nieuws en Het Belang van Limburg ongeveer stabiel bleven.

Doen het goed: De Standaard en De Morgen. Doen het slecht: De Tijd, GvA, Nieuwsblad/Gentenaar.Doen het meh: HLN en HBVL. Juist?

Wacht, ik doe een grafiekje:

Ja, op dié manier is de spectaculaire remonte van Morgen en Standaard wel meteen in perspectief geplaatst, natuurlijk.

(Akkoord, akkoord, de cijfers stonden erbij, in het artikel. Maar toch.)

Soms lijkt het al een eeuw geleden, dat we nog eens zwanger waren, en toch is het nog maar een jaar of twee-drie dat Anna hier rondloopt.

Oh — heb ik daarnet mensen doen pijnlijk grijnzen van icky-igheid? Euh ja sorry, ‘t was expres, om een punt te maken.

Ik krijg er, zoals waarschijnlijk de overgrote meerderheid van de mensen, maagoprispingen van als ik een man hoor zeggen “we zijn zwanger”. Met twee zwanger zijn is al zo stom als met twee impotent zijn. Of met twee uw regels hebben. (“Joris, je loopt er vandaag toch maar een beetje kregelig bij!” “Ho, breek me de bek niet open. De Russen zijn in het land!”)

Neen, beste rekel: die mevrouw is zwanger, en u loopt ernaast. Naar gelang de omstandigheden kan u eventueel wel zeggen dat zij zwanger is van uw kind, of dat u de man bent die ze bezwangerd heeft of zo, maar: jullie zijn niet met twee zwanger.

Sheesh.

Euh… hoe kwam ik hier eigenlijk op? Ah ja. Ik kwam toevallig ergens terecht waar er over belly casting gesproken werd.

En ik bedacht dat er naast heel erg mooie zwangere buiken, ook zwangere buiken zijn die ik persoonlijk misschien niét meteen in pakweg brons zou laten gieten en laten inkaderen.

En van ‘t één kwam ‘t ander.

Euh ja. Had ik een punt? Nee niet echt.

Carry on, carry on.

Oei, ‘t was even een paar dagen miserie in het land van Mafia Wars: ze hadden bij Zyngo nog maar eens, voor de zoveelste keer op rij, allemaal veranderingen aangebracht zonder het echt afdoend genoeg te testen.

In de context van een spel dat, aan de ene kant, met haken en ogen en ajax en flash en javascript en brol en dingen en plakband en velcro aan mekaar hangt en dat, aan de andere kant, dagelijks door letterlijk miljoenen mensen gespeeld wordt, is “afdoend genoeg testen” namelijk “echt wel serieus veel testen”.

Of beter: is het niet genoeg om serieus veel te testen, maar moet er gewoon op een andere manier omgegaan worden het maken van de toepassing en van de wijzigingen.

Ik heb de indruk dat ze er in het begin niet al te zeer van wakker lagen, van proper programmere, en misschien zelfs van documenteren en zo. Misschien zijn ze vertrokken van de basis van Vampire Wars, dat eigenlijk nooit echt honderd procent goed gewerkt heeft, en is het vanaf het begin mis gaan lopen. Of misschien zijn het de uitzonderingen op de uitzonderingen die hen parten spelen. Of misschien hebben ze niet écht helemaal goed nagedacht over de verschillende steden en hoe die al dan niet met elkaar te maken hebben.

Ik weet het niet, maar wat ik wél weet, is dat het een paar dagen geleden echt helemaal borked was:

Ze hadden alles in een iframe gestoken, en daar liep het echt compleet helemaal in de compote. Die Mafia Wars laadt zichzelf op gezette tijden opnieuw op—het is niet allemaal zuiver Ajax, ik vermoed dat er ergens lekken zitten en dat de enige oplossing was om om de zoveel tijd eens een reload te doen—en na een tijdje open laten staan, stonden er soms frames in frames in frames in frames.

Of, wat ook vaak voorkwam, stond er een iframe zonder scrollbar, ter hoogte van een fractie van de echte volledige schermhoogte:

Talloze klachten op de supportforums, Zynga zich uitputten in nonsens als “jamaar het is maar 15% van de mensen waarbij geen enkele link meer werkt”, nog klachten, enfin ja, in de loop van vandaag stond er dit bovenaan het scherm:

Tee hee.

Ik dénk dat er daar een paar mensen een hartelijk woordje gewisseld hebben, bij de makers van Mafia Wars.

“Er zijn weinig mensen die het verschil smaken tussen verse groenten en groenten uit blik,” zei Daniela de witte heks in Komen Eten, op strooptocht naar een blik opgelegde peren met al een blik zalm op zak. Wedden dat dat nog serieus kan tegenvallen?

Nochtans, ze weet enkele seconden op voorhand wanneer de telefoon zal afgaan, en haar man zegt haar wel eens dat ze uit zijn hoofd moet blijven. Was ik haar man, ik zou ze zeggen om uit mijn leven te blijven. Brr.

Een blik zalm, drie lepels mayonause uit een pot, en dat in een stuk peer uit blik. Een lamsfilet in twee versmeierd, geplette feta-kaas ertussen en omwikkelen met spek. En crème brûlée, die ze zelf gemaakt heeft. Maar het geheel wel geserveerd op een tafelkleed vol vliegenstront. Brr.

Achteraf bleek het een bijzonder sympathieke dame te zijn die ongewijfeld lekker eten gemaakt heeft, en er is niets verkeerd met blik per se, versta mij niet verkeerd.

En het ging maar één keer écht verkeerd—toen ze haar eigen hand in de fik stak bij de crème brûlée—maar dat was tegelijkertijd het grootste lachmoment van de uitzending: dat ze naar de living liep, haar medicijnkist bovenhaalde en er als een bezetene druppels aromatherapie op begon te sprenkelen.

Waar blijven ze die mensen vandaan halen, vraag ik me af. En tegelijkertijd weet ik het antwoord al, raar hé?

Op Gentblogt schreef mijn neef een oproep om de bolus en de mastel te redden.

Ik dacht, een bolus, hoe moeilijk te maken kan dat zijn? Wel: behoorlijk moeilijk om goed te krijgen zonder recept, bleek vandaag. 

‘t Is te zeggen: ik heb een manier gevonden, denk ik, om die dingen te maken. Maar het is toch niet juist afgelopen.

Het begon ermee dat ik helemaal verkeerd begonnen ben, denk ik: met het verkeerde deeg. Of tenminste: ik was vertrokken van brioche, dat is normaal gezien niet het meest droge deeg ter wereld, en ik heb er teveel bloem bij gedaan.

De volgende stap, daar was de intentie wel goed van, maar de uitwerking niet. Ik dacht: die bolussen, dat zijn van die opgerolde dingen met suiker en bruin. Dus als ik nu eens worstjes zou rollen en die in de bruine suiker draaien?

Dat was inderdaad de juiste techniek, denk ik, maar worstjes was geen goed idee. Ik had ze platter moeten maken, zodat er verhoudingsgewijs meer suiker kon tussen zitten.

Die worstjes heb ik dan een tijd laten rijzen, en nog eens in bruine suiker (met een serieuze dosis kaneel erbij deze keer) gerold:

…en dan de worstjes op een tulbandachtig iets gedraaid, en in een bakvorm gepropt — die siliconen waren het enige dat ik bij de hand had:

In de voorverwarmde oven. Na tien minuten op 180° zag het er ongeveer zo uit:

…en na een kwartier, gaf het dit:

Niet slecht, maar vérre van wat het zou moeten zijn.

En, spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?

• volgende keer geen briochedeeg maar meer bladerdeeg
• volgende keer plakjes eerder dan worstjes
• volgende keer meer laten rijzen, na de tweede keer in de suiker
• volgende keer in alle geval boter in de vorm
• volgende keer ijzeren vorm proberen?

en vooral (voegde ik er na een eerste herlezing aan toe):

• volgende keer misschien eerst op het internet zoeken en zien dat het recept van Bloch online staat

Behalve dat is het wel voor herhaling vatbaar: wat eruit kwam lijkt misschien in de verste verte niet op een Gentse bolus, het is wél eetbaar.

…maar volgende keer beter, dus.

Een echte Gentse bolus is van gerezen bladerdeeg gemaakt, waarop bruine suiker en rozijnen gestrooid wordt, dat opgerold wordt, in schijfjes gesneden en dín rechtopstaand in de vorm gestoken.

Wat ik net maakte, trouwens, als het niét in die vorm had gezeten en gewoon op de bakplaat had gelegen, in pakweg een spiraal– of pretzelachtige vorm, zou praktisch een zeeuwse bolus geweest zijn.

Voor wie benieuwd zou zijn naar wat er in het bovenstaande ging:

• Ingrediënten: 250 g bloem, 4 eierdooiers, 100 g boter, 50 g suiker, 10 dl lauwe melk, 1 pakje droge gist, snuifje zout.
• Werkwijze: bloem in grote pot, kuiltje in midden, gist en melk opgelost in kuiltje, voorzichtig mengen, suiker en eierdooiers toevoegen, boter, zout; kneden; worstjes maken; in bruine suiker rollen; laten rijzen; in suiker+kaneel draaien; in tulband draaien; in vormpje duwen; 15 min in oven van 200° (180 hetelucht).
• Eten: terwijl ze nog warm zijn.

“Ik wil wel maar ik kan niet” is wellicht het droevigste dat de website van een bedrijf kan uitstralen.

“Follow our company weblog” en dan een half artikel om de vier maand. “See our solutions portfolio” en dan twee half uitgewerkte cases. “Browse our event calendar” en dan één groepsuitstap van de zomer van 2008. “OurCompany in the press” en dan drie scans van artikels in een lokale krant van vóór de crisis.

Nee, dín Number 17:

Niets hoogdravend, niets overbeloven, gewoon: duidelijk.

My kinda corporate site. Het helpt (een beetje) dat de binnenkant een eind flashier is (letterlijk en figuurlijk), maar uiteindelijk zou het met zelfs niet uitgemaakt hebben als de hele site zoals de homepagina was geweest.

Teveel dergelijke conversaties moeten aanhoren tussen de katten in de gebuurte:

Er zijn nummers die zo machtig goed zijn dat ze schreeuwen om een cover, vind ik. Dit is er één: The Bee Gee’s Tragedy.

Eén manier om ermee om te gaan, is plat op de buik, zoals Celldweller:

Smijt er nog wat geluid tegen, nog wat meer (haal de luchtaanhalingstekens boven) “power”, nog wat meer “drama”. Euh nee. Niet mijn tas thee.

Nee, dan Arrica Rose. Zij doet een, vind ik, innig mooie versie:

Serieus.

…en ondertussen luisterde ik naar Arrica Rose – Memphis (Pretend I’m Fur)

Als Malisse en Wickmayer er met een waarschuwing van af waren geraakt, was het kot te klein geweest: awoert! vedetten moeten de wet niet volgen! waarom zijn zij gelijker voor de wet dan wij? Jaja, ze zullen wel hun mannetjes kennen in de politiek!

Als Serena Williams er voor hetzelfde met een waarschuwing van afgeraakt was, was het continent te klein geweest, hier in België.

Dan zijn ze daar in dichte drommen, de bewonderaars van Ortnung muss sein, van de strikte lijn zoals in Nederland-leve-Nederland-waar-het-niet-modderig-is-met-de-regels-zoals-in-Belziek, de mannen die in koor de Belgische flou artistique als het op regels en wetten komt, met luide stem veroordelen.

Godgeklaagd, de belastingsontduiking. Degoutant, het ons-kent-ons. Walgelijk, de achterpoortjes. De nagel aan de doodskist van de maatschappij, het dichtgeknepen oog van de welwillende sjampetter.

Oh, en specifiek de doping: nu moet het gedaan zijn, nee, nú, schluß, fini, gedíín met de valsspelers. Akkoord, Eddy Merckx was de prehistorie, daar spreken we niet over, eens de allergrootste blijft de allergrootste en ‘t is niet alsof hij een Oostduitse zwemster was – ah nee, ten bewijze: hij had minder haar op zijn benen. En akkoord in de jaren 80 en 90 waren er misstanden, maar nu, nú is het over en uit met al die vunzigheden.

*
*  *

Of wacht, nee, och here dat meiske Yanina. Missen is toch menselijk? Toch? Hé?

Zo goed en zo kwaad mogelijk aan het kijken naar televisie, en tussen de bedrijven door: als ik me niet zo slecht zou voelen, zou ik heel heel hard gelachen hebben.

Bij de vijfde aflevering van het tweede seizoen van Castle is er een vrouw gevonden in een rioleringsding.

Castle komt wat laat ter crime scene, Esposito en Ryan spelen met zijn voeten:

– It’s your kinda case, bro.

– Yeah?

– Yeah… body was found down that manhole over there, half eaten.

– Eaten?

– Yah. Covered in some kinda green slime.

– Whoa…

– Yeah, it was… creepy. As if someone or some… thing was down there.

– (Castle realiseert zich dat ze met zijn voeten aan het spelen zijn) Ah. That’s… OK. Very funny. That’s great. (Tegen Beckett) Was there a body down that manhole?

– Yeah.

– OK. Thank you. An adult…

– Yeah, you should’ve seen what else was down there. Two metal canisters with Biohazard stickers and yellow powder inside of them.

– You opened the…?!

(algemene :rolleyes: )

Zo goed, maar zó goed. Het was eventjes weer helemaal terug 1985 en ik zat met mijn broer en met mijn beste vriend toen en zijn hond Pitou, verschrikkelijk uit zijn bek stinkend maar overvriendelijk, naar de laatste haul shlock op de videorecorder te kijken.

Ah, Stephanie Seymour, ideale vrouw van eind de jaren 1980.

Ik moest eraan denken, want in de prehistorie van het internet vijftien of meer jaar geleden had ik een website—http://www.rug.ac.be/eduserv/~mvuijlst/yasss/–met allemaal beeldjes van mevrouw Seymour erop. Met veel paars en Escher en een tramkaartje en stel geen vragen, enfin, het punt is: ik heb het altijd een schone madam gevonden en ik was er helemaal van aangedaan dat ze blijkbaar aan het scheiden is.

Ik vroeg me af hoe ze er tegenwoordig nog uitzag, en wat graadt een mens? Meer dan twintig jaar later ziet ze er, zonder make-up speciale belichting of Photoshop, nog altijd, euh, behoorlijk presentabel uit:

Tjaha.