Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Salut Philippe

Philippe is een kleine twee jaar na mij geboren, maar behalve dat was hij in alle mogelijke opzichten mijn grote broer.

01

In de buurt van ons huis woonden geen andere kinderen en dus hadden we alleen elkaar om mee te spelen, en wij hebben altijd dezelfde boeken en strips gelezen en dezelfde series en films gezien.

Maar waar ik meestal thuis thuis bleef zitten en niet veel meer deed dan lezen, ging Philippe turnen, tekende hij, boetseerde hij, maakte hij fantastische Lego-constructies, schilderde hij, of maakte hij Japanse werpsterren van ontmantelde scharen en kneedbaar staal.

Als hij voor zichzelf besloten had dat hij iets wou kunnen, dan kon hij dat. Of het vliegen met modelbouwhelicopters was of World of Warcraft of een ERP- of CRM-pakket of Warhammer-peetjes verven of project management: hij hield vol tot hij het kon.

 

05

Op het ongelooflijke af bescheiden, zonder grote woorden of gebaren: gewoon vastberaden doen.

Gewoon doen, en niet neuten, zo was Philippe. Ook als het echt moeilijk ging.

 

Philippe heeft mij nooit gezegd hoe slecht het met hem ging.

Onze gesprekken, de laatste maanden, verliepen altijd min of meer op dezelfde manier. Ik vraag iets in de zin van “en, wat zeggen ze?”, Philippe zegt in een paar woorden wat ze — de dokters, dus– gezegd hebben, en dat was het.

Ik wist dat hij wist dat ik direkt op het internet zou gaan zoeken naar wat het allemaal precies betekende. Net zoals hij elk nieuw medicament en elke nieuwe behandeling opschreef en op ging zoeken.

En de volgende keer dat we elkaar spraken wist hij dat ik wist dat hij wist dat ik wist. En hadden we het er niet over: meer dan “ha ja” en “’t is azo” kon daar toch niet over gezegd worden. De rest was tijdverlies. Klagen is nutteloos, zagen helpt niet, we kunnen er toch niets aan doen. Nie neuten.

En dus spraken we boeken en over comics, over films en over series en over websites — over vanalles en nog wat. Maar we spraken vooral over de kinderen. Wat ze gisteren gedaan hadden. Waar ze vandaag mee bezig waren. Over hoe groot Anna wordt, en over de voetbalmatch van Jan, en het animatietekenen van Louis, en hoe we Zelie ons lot op school zouden proberen besparen.

Philippe wou nog tienduizend dingen doen, maar het ergst van al –het allerergst van al– vond hij dat hij er niet meer zou zijn voor Zelie, en Louis, en Jan, en Anna.

 

12

We zouden zo graag samen oud geworden zijn.

Dan waren we allemaal samen naar Amerika geweest, en hadden we gelachen met de miserie van lang geleden.

Dan had hij samen met Louis peetjes geschilderd, en had hij met Zelie de wereld gezien, en had hij Anna en Jan volwassen zien worden. Dan zou hij mij nog altijd “den anderen” genoemd hebben, en ik hem “grootoom Philippe”.

Het is niet zo. Kanker is een klootzak. En het is niet eerlijk.

Maar we zullen hem nooit, nooit vanzeleven vergeten.

17 Comments

  1. Goede moed man. Serieus – sterkte.

  2. Shit man. Veel sterkte

  3. Zeer mooie woorden. Bijzonder ontroerend afscheid. Een enorm kranige moeder. Heel veel sterkte aan jullie allen.

  4. Zo treffend, Michel. Toen je gisteren het woord nam, was ik geschokt: ik hoorde Philippe spreken. Wat lijken jullie stemmen op elkaar! En ja, kanker is een klootzak. Een geniepig intrigerend monster dat zich voedt met valse hoop en in de bodem geslagen dromen en verlangens. Ik gaf bij wijze van spreken mijn linkerhand om nog eens met hem een koffietje te drinken en filosoferen over alles en nog wat, althans alles en nog wat dat er toe deed. Ik had hem nog zoveel willen vragen. Moed, Michel! Trouwens, wat heb je een engel van een vrouw en zo’n bende leuke kinderen. Je bent een bevoorrecht mens… Een warme onhandig-stuntelige gemeende knuffel van mannen-onder-mekaar, Ludo

  5. “Het deel dat ik bij jou laat, blijft ook wel zonder mij bestaan”, zei Bram Vermeulen. Eigenlijk sta je er alleen voor, in het dragen van zo veel verdriet – maar ik ben er zeker van dat jullie er voor elkaar zullen zijn. En dat helpt.

  6. Een prachtig eerbetoon gisteren.
    We hebben hem zelf slechts enkele malen in de vlucht gezien, maar het was iemand waarvan we onmiddellijk het gevoel hadden “dat is iemand die ik wel eens beter wil leren kennen”.

  7. Vanaf nu leeft hij verder via iedereen die hem nooit zal vergeten! Sterkte met jullie verlies.

  8. Mooi portret.. sterkte man!

  9. Michel:Wat lijkt Jan op hem op deie jeugdfotos!Ik leef met jullie mee ook al heb ik hem nooit ontmoet…

  10. Innige deelneming, Michel. Veel sterkte voor jou en de hele familie.

  11. Nog niet zo heel lang geleden verloor ik mijn vader. Ik weet wat je voelt. Hou je kloek!

  12. ‘k Vind het zo jammer voor u, Michel. En voor uw familie. En voor uw broer ook. Ik kan mij niet inbeelden hoe verschrikkelijk ik het zou vinden om mijn broer of zus te verliezen. Zeker op zo’n jonge leeftijd. I’m so sorry about it.

Zeg uw gedacht