Fijn hoor, familie Cortier

donderdag 16 juli 2015 23:47 | nog geen reacties

Ik was nog wat verder aan het zoeken in de stamboom van de familie Kesteloot.

Petrus Franciscus Kesteloot (°1776 Oostrozebeke †1841 Aalter) trouwde in 1804 met Regina Cortier (°1782 Ruiselede †1819 Aalter). In de parochieregisters van Ruiselede staat het vol Cortiers. Stapels Cortiers, maar verdomd lastig om connecties te leggen.

De eerste stap is gemakkelijk: Regina Cortier, °17 februari 1782, dochter van Petrus Josephus Cortier en Rosalie Pante (geboorteregister 15/159 v°). Maar wacht, er staat consequent bij elke vermelding van Petrus Josephus Cortier “uit Tielt” bij, en bij Rosalie Pante “uit Ruddervoorde” — zowel in de parochieregisters van Ruiselede als in de burgerlijke stand van Aalter.

Ik dus naar Tielt, maar daar is geen Petrus Josephus Cortier te vinden. Dedju. Op het internet vind ik hem wel terug als geboren in 1751, en dat klopt helemaal met de chronologie: zijn vrouw is ook geboren 1751 en ze zijn getrouwd in 1779. Zijn ouders weet ik ook: Joannes Josephus Cortier en Godeliva Haelemeersch, allebei uit Ruiselede.

Op zoek naar die ouders dan maar. Mysterie: ik vind wel degelijk twee andere kinderen van dezelfde ouders, Joanna Maria Cortier (°1 februari 1743) en Maria Anna Francisca Cortier (°19 oktober 1747), met Joannes Cortier als vader en Godeliva Haelemeersch als moeder, en ik vind een huwelijk tussen Joannes Cortier en Goddeliva Haelemeersch, maar ik zie geen doopsel of geboorte voor een Joannes Cortier in Ruiselede rond de juiste periode.

De schrijfwijze van de moeder kan nogal wat variëren — hier is het bijvoorbeeld niet Haelemeersch maar Gaelemis, met de G naar beneden in plaats van de G naar boven:

Doop Maria Anna Francisca Cortier (1748)

 

…maar die Cortier is redelijk constant. Nu eens Corthier, een zeldzame keer als Cordier, maar praktisch altijd Cortier.

…tot ik toevallig deze tegenkwam:

Doop Anna Catharina Qortir (1748)

Anna Catherina, dochter van Joannes Qortir*vlek* en Goddelivve Allemees. De vader met een Q, maar als doopgetuige wel degelijk Hubertus Cortir met een C. Ugh, zucht.

Op zoek dus naar Cortiers met een Q… en ziet:

Doop Livina Quaertier (1741)

Serieus. Goddiliva Haelemersch, tot daar aan toe, maar Joannes Quaertier? Waar ga ik nog allemaal mogen naar zoeken?

Plus vier

woensdag 15 juli 2015 23:46 | nog geen reacties

Zohoho, allevier de kinderen zijn terug van kamp.

Ik hoop dat dat met hun terugkeer mijn hoofdpijn weg gaat. ‘t Is ondertussen al zes dagen dag en nacht afzien en ik begin het lichtjes beu te worden.

Ik word hier niet vrolijk van

dinsdag 14 juli 2015 22:39 | één reactie

Ik heb nog twee dingen op mijn papierenboekverlanglijst staan: een échte recent-achtige Oxford English Dictionary, en een échte recent-achtige Encyclopædia Britannica. Zeer duur, ik weet het. Maar ik heb er goede hoop op dat ze binnenkort niet meer zo duur zullen zijn, als ik het filmpje hierboven bekijk.

Niet dat ik dat nog niet wist, natuurlijk. Maar toch. (En dat komt van iemand die al jaren zowat al zijn boeken digitaal leest, en wiens grootste droom was ooit de Encyclopedia Galactica van Asimov’s Foundation en de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy van Douglas Adams te kunnen gebruiken, en zie waar we nu zijn.)

Links van 9 juli 2015 tot 14 juli 2015

dinsdag 14 juli 2015 22:00 | nog geen reacties

How Not To Sort By Average Rating
PROBLEM: You are a web programmer. You have users. Your users rate stuff on your site. You want to put the highest-rated stuff at the top and lowest-rated at the bottom. You need some sort of "score" to sort by.

From Folklore to Exotica: Yma Sumac and the Performance of Inca Identity—Vol. 1, No. 3—The Appendix
Yma Sumac, the Peruvian singer, startled audiences in the United States and Europe with her remarkable voice, beauty, and mysterious “Inca” princess/priestess persona. Accounts of Sumac’s life—like the largely fictional narrative quoted above—are full of fantasy and contradictions. Nevertheless, this piece begins with yet another story about her discovery: a true one.

UK to block Greece short-term funding solution
"The idea that British taxpayers' money is going to be on the line in this latest Greek deal is a non-starter", a British treasury official was quoted as saying. — in het Duits is het nog mooier: "Die Vorstellung, das Geld britischer Steuerzahler für die neuste Vereinbarung mit Griechenland zu verwenden, ist ein Rohrkrepierer."

Ontmanteling euro is straks nog enige optie | Opinie | de Volkskrant
Operatie geslaagd, patiënt overleden. Waarschijnlijk is dat de beste samenvatting van het akkoord van afgelopen weekend. Ik moet de eerste econoom nog tegenkomen die het nieuw afgesproken pakket voor Griekenland ziet werken.

‘We underestimated their power': Greek government insider lifts the lid on five months of ‘humiliation’ and ‘blackmail’ | Mediapart
In this interview with Mediapart, a senior advisor to the Greek government, who has been at the heart of the past five months of negotiations between Athens and its international creditors, reveals the details of what resembles a game of liar’s dice over the fate of a nation that has been brought to its economic and social knees. His account gives a rare and disturbing insight into the process which has led up to this week’s make-or-break deadline for reaching a bailout deal between Greece and international lenders, without which the country faces crashing out of the euro and complete bankruptcy. He describes the extraordinary bullying of Greece’s radical-left government by the creditors, including Eurogroup president Jeroen Dijsselbloem’s direct threat to cause the collapse of the Hellenic banks if it failed to sign-up to a drastic austerity programme. “We went into a war thinking we had the same weapons as them”, he says. “We underestimated their power”.

I can’t support a Europe that acts as a thuggy bailiff against Greece | Comment is free | The Guardian
As I watch what is happening in Greece, I feel myself to be increasingly Eurosceptic and wondering too if Eurosceptism is not code for the anti-German sentiment that currently abounds. If the European project that once seemed so noble now comes down to the European Central Bank, which is not in any way independent but acts as a thuggish bailiff to further impoverish Greece, what actually is it? If Germans believe they should not have to pay for the mistakes of Greek governments, then they do not see the crisis of Greece for what it is: a crisis of all Europe. Bailouts have been funded for the financial sector since 2008. To simply blame Greece is unsustainable.

Schäuble had gelijk, en ik hoop dat het de rest van Europa vergaat zoals Griekenland

dinsdag 14 juli 2015 12:32 | 5 reacties

Oh, natuurlijk ben ik het niet eens met de manier waarop het allemaal verlopen is, de Griekse miserie de laatste paar maanden.

En zeker dat, deel ik de analyse van Varoufakis, dat een financieel probleem een economisch probleem geworden is, dat het recept van de trojka mislukt was en is, en dat er zeer onrationele dingen gebeurd zijn in de non-onderhandelingen.

Maar.

Het zaad van de huidige miserie is gezaaid in het achteraf hopeloos naieve optimisme van het einde van de jaren 1980. Alles was mogelijk, we leefden collectief naar Jacques Delors’ Objectif 1992, de Muur was gevallen, zelfs op het Plein van de Hemelse Vrede bloeiden deze keer écht duizend bloemen.

Het heeft niet lang geduurd: tanks op Tien An Men, de oorlog in Joegoslavië, de Golfoorlog, de hereniging van Duitsland weliswaar maar in ruil daarvoor een Euro met fundamentele problemen, de desastreuze referenda over het Verdrag van Maastricht in Ierland, Frankrijk en Denemarken, Noorwegen dat genoeg geld en grondstoffen dacht te hebben en dus geen lid van de EU wou worden.

En dan de doodsteek, in twee tijden: de uitbreiding van 2004, en de mislukte Europese Grondwet. Tien nieuwe landen in de EU. Verbreding zonder verdieping, en het was duidelijk dat het over was.

Ik was in 1992 méé met de kritiek op L’Europe à deux vitesses: allemaal samen, dacht ik.

Maar hoe verder in de jaren 1990 we gingen, hoe duidelijker werd dat die ene snelheid een achteruit zou worden, en geen versnelling. Hoe verder we gingen in de jaren 1990 en 2000, na het schot voor de boeg in de Sovjetunie (Tsaristische vlaggen op het Rode Plein! riepen mijn vader en ik in koor) en de paukenslag van Joegoslavië, hoe duidelijker werd dat het oude spook van het nationalisme weer uit de doos was.

Wég, droom van Verenigde Staten van Europa.

Schäuble had gelijk in 1994, toen hij opriep om Frankrijk, Duitsland, België, Nederland en Luxemburg veel nauwer te integreren: om te beginnen een monetaire unie, gemeenschappelijk buitenlands beleid en gemeenschappelijke defensie.

Daher muß sich neben der Effizienzsteigerung des Entscheidungsverfahrens und der Demokratisierung der Willensbildung der Union der feste Kern von integrationsorientierten und kooperationswilligen Ländern, der sich bereits herausgebildet hat, weiter festigen.[…]

Der feste Kern hat die Aufgabe, den zentrifugalen Kräften in der immer größer werdenden Union ein starkes Zentrum entgegenzustellen und damit die Auseinanderentwicklung zwischen einer eher protektionismus-anfälligen Süd-WestGruppe unter einer gewissen Anführung durch Frankreich und einer stärker dem freien Welthandel verpflichteten Nord-Ost-Gruppe unter einer gewissen Anführung durch Deutschland zu verhindern.

Zu diesem Zweck müssen die Länder des festen Kerns sich nicht nur selbstverständlich an allen Politikbereichen beteiligen, sondern darüber hinaus gemeinsam erkennbar gemeinschaftsorientierter handeln als andere und gemeinsame Initiativen einbringen, um die Union weiterzuentwickeln. […]

Die Kerneuropa-Gruppe muß prinzipiell allen EU-Mitgliedern – vor allem dem Gründungsmitglied Italien, aber auch Spanien und selbstverständlich Großbritannien – ihre uneingeschränkte Bereitschaft glaubhaft machen, sie einzubeziehen, sobald sie bestimmte derzeitige Probleme gelöst haben und soweit ihre Bereitschaft reicht, sich in dem beschriebenen Sinne zu engagieren. Die Bildung einer Kerngruppe ist kein Ziel an sich, sondern ein Mittel, an sich widerstreitende Ziele – Vertiefung und Erweiterung – miteinander zu vereinbaren.

Duitsland en Frankrijk zijn de motor, de Benelux kan er meteen bij, maar het is wel degelijk de bedoeling om te groeien. In twee snelheden of in meer snelheden, maar met een Kerneuropa dat het voorbeeld geeft.

Paul Krugman schreef zondag in de New York Times:

Suppose you consider Tsipras an incompetent twerp. Suppose you dearly want to see Syriza out of power. Suppose, even, that you welcome the prospect of pushing those annoying Greeks out of the euro.

Even if all of that is true, this Eurogroup list of demands is madness. The trending hashtag ThisIsACoup is exactly right. This goes beyond harsh into pure vindictiveness, complete destruction of national sovereignty, and no hope of relief. It is, presumably, meant to be an offer Greece can’t accept; but even so, it’s a grotesque betrayal of everything the European project was supposed to stand for.

Pure wraakzucht, zegt Krugman. En hij is daar niet alleen in, en het is moeilijk om het anders te zien. Austeriteit zonder schuldherschikking is een recept dat even gedoemd is om te mislukken als het in de afgelopen jaren mislukt is, en daar zijn de specialisten van het IMF ook al een tijd van overtuigd.

Tientallen miljarden aan staatseigendom in de vitrine zetten, met de booschap erbij dat het uitverkoop is en dat er zéér snel geld binnen moet komen en dat het moét verkocht worden: een klein kind weet dat zoiets waanzin is.

Maar er zit een logica in. Of beter, ik hoop dat er een logica achter het (dixit Koen Schoors) “bijna crapuleuze” zit.

Want ja, dit is een aanslag op de soevereiniteit. Europa is een groepering van soevereine staten die in een democratisch systeem werken en min of meer los samen werken op sommige vlakken. In deze heeft Griekenland haar soevereiniteit op moeten geven, en is de Grieken zonder enige omfloersing gezegd dat wat ze ook kiezen of verkiezen, het niets uitmaakt. Pacta sunt servanda, Befehl ist Befehl, pech.

Ik zie één klein lichtpunt. Wat mij betreft, mogen alle landen van de Europese Unie meteen hun soevereiniteit afgeven. Maak er wat mij betreft zelfs meteen een Europa van de Regio’s van, de vermoed ik toch natte droom van vermoed ik toch onder meer N-VA.

Maar maak dan wel een echt Europese Grondwet. Met de juiste keuzes qua subsidiariteit en devolutie. Met een échte trias politica, met een verkozen Europees Parlement (waar aantal inwoners de doorslag geeft, mits België-achtige checks and balances om minderheden te beschermen), en met een Europese Senaat waar de regio’s allemaal even sterk in zitten. Met een Commissie die voldoende uitvoerende macht heeft, maar die op de vingers gekeken wordt en gecontroleerd door een Europees Gerechtshof en het Parlement.

Misschien, zeer misschien, is de puinhoop van Griekenland een catalysator voor Schäuble’s Kerneuropa.

Ik vrees van niet. Ik vrees dat Griekenland een dominosteen was, en dat de volgende al klaar staat om te vallen (Spanje? Italië?) onder de mokerhamers van de speculanten en de diktaten van een onverkozen Trojka die vooral gedreven wordt door angst om af te wijken van een theoretisch plan, en angst voor de eigen nationale politieke opinie.

Maar hey, een mens kan dromen.

Rozengeur noch manenschijn in Oostrozebeke

zondag 12 juli 2015 23:38 | één reactie

In de 18de eeuw is Meulebeke een baronie: de familie de Beer zwaait er al sinds de jaren 1400 de plak.

Op 20 november 1752 krijgen Willem Sabbe en Marie Dobbels er een dochtertje: Maria Anna Theresia. Het zijn arme mensen en Meulebeke was ook toen al het Hol Van Pluto. Op haar twintigste raakt Maria Anna Theresia zwanger.

Haar onwettige dochter, Ferdinanda, wordt wellicht nog in Meulebeke geboren, ergens in de zomer van 1773, maar kort daarna trouwt ze met Petrus Joannes Kesteloot, uit het verre (naburige) Oostrozebeke.

En dan volgt dit.

Juli 1774: Joannes Ignatius Kesteloot wordt geboren.
November 1774: Joannes Ignatius sterft, geen vier maand oud.
Februari 1775: Ferdinanda sterft. Ze is twintig maand oud.
Maart 1776: een zoon! Petrus Franciscus wordt geboren.
Maart 1777: nog een zoon, Joannes!
Oktober 1778: een derde zoon, Leonardus!
November 1778: twee zoons — Leonardus overlijdt, 23 dagen oud.
November 1779: twee zoons en een dochter! Rosalia wordt geboren.
April 1781: drie zoons en een dochter! Ferdinand wordt geboren.
Mei 1782: vier zonen en een dochter: Philippus wordt geboren.
Augustus 1782: drie zonen en een dochter, Ferdinand sterft drie maand na zijn eerste verjaardag.
September 1782: drie zonen en geen dochters — Rosalie sterft net voor haar derde verjaardag.
December 1782: twee zonen, want Joannes (5 en een half) sterft.
Juli 1783: twee zonen en een dochter, (nog een) Rosalia wordt geboren.
November 1783: één zoon en een dochter — Philippus is anderhalf als hij sterft.
Januari 1785: een zoon en twee dochters, Agnes wordt geboren.
Januari 1786: een zoon en een dochter — (een tweede) Rosalie overlijdt, opnieuw net voor haar derde verjaardag.
September 1786: een zoon en geen dochter; Agnes sterft, anderhalf jaar oud.

En december 1788: Maria Anna Theresia Sabbe overlijdt. Ze is net 36 geworden.

Toen ze vier was, stierf haar broertje Pieter, vijftien maand oud. Toen ze zes was, stierf haar vierjarig zusje Barbara. Als ze negen is, sterft haar zus Isabella, net één maand oud. Als ze twaalf is, sterft haar broertje Ambrosius, twee dagen na zijn geboorte. Op haar vijftiende sterft haar zusje Isabella, 21 maand oud. Op haar zestiende sterft haar zus Petronilla, tien jaar oud. Als ze achttien is, overlijdt haar broertje Franciscus twee weken voor zijn eerste verjaardag. En als ze twintig is, sterft haar zus Anna Maria, ook geen jaar oud.

Dat zijn acht broers en zussen die ze verliest. En ze heeft zelf tien kinderen gehad, waarvan ze er negen heeft weten dood gaan.

Alleen Petrus Franciscus blijft over. Die is twaalf als zijn moeder sterft, en zowat zijn eerste herinneringen moeten de dood van twee broertjes en een zus geweest zijn, na elkaar op een paar maand tijd als hij zes was.

Brr.

Hij zal 65 jaar worden, naar Aalter verhuizen, en zeker drie keer trouwen. De oudste zoon van zijn eerste huwelijk, Karel Lodewijk Kesteloodt, trouwt in 1814, en dié zijn oudste zoon, ook een Karel Lodewijk Kesteloot, is de mens links op de stoel op deze foto:

Marie Leonie Kesteloot, Emerence Kesteloot, August Kesteloodt, Mathilde Kesteloot, Carolus Ludovicus Kesteloot, Seraphina Cooreman

Achter hem zijn vier kinderen; helemaal links mijn overgrootmoeder, Marie Leonie Kesteloodt.

Ash vs Evil Dead

zondag 12 juli 2015 15:35 | nog geen reacties

Be still my beating heart.

*swoon*

Het is gerief, gerief in huis hebben

zaterdag 11 juli 2015 23:55 | één reactie

Er was na het eten nog een dorstje, en Sandra had het over de Aviations die ze in Jigger’s gedronken hadden.

Gin, maraschinolikeur, crème de violette, citroensap? Wij hebben dat bijna allemaal staan, en wij hebben een Boston shaker en wij hebben ijs — hey presto!

11705374_10153444435034120_9076963226825931297_n

Alleen de maraschino was er niet, en die heb ik dan maar vervangen door iets dat er wat op lijkt, en die Aviation was helemaal drinkbaar.

…maar de conclusie in mijn hoofd was toch: dringend maraschinolikeur gaan halen, dringend een degelijke manier vinden om meer ijs in de diepvries te steken, dringend wat bitters in huis halen, en dringend een paar cocktailrecepten uittesten. ‘t Zijn binnenkort Gentse Feesten en zo namelijk.

Tu es foutu

vrijdag 10 juli 2015 23:01 | nog geen reacties

Een streepje muziek!

Gelezen: The Resurrection Maker

vrijdag 10 juli 2015 19:16 | nog geen reacties

[van op Boeggn]

Alleen

donderdag 9 juli 2015 23:19 | nog geen reacties

Dat doet wel raar: allevier de kinders zijn op scoutskamp, en we zijn alleen thuis.

We hebben naar een film gekeken en dan gegeten, later dan we gegeten hadden sinds jaren. Overschotten van gisteren en eergisteren en de dag ervoor, jaja, living the big life en avontuurlijk en al.

Nostalgie!

woensdag 8 juli 2015 20:58 | één reactie

Ik was vandaag aan het prutsen in een nieuw ding dat we op het werk gebruiken, en dat deed mij er aan denken dat het eigenlijk lang geleden was dat ik nog eens iets nieuws van computer had gedaan. En dát deed er mij aan denken hoe lang het al geleden was dat ik echt van ‘s morgens tot ‘s avonds aan het programmeren was, en dat deed mij denken aan al die maanden en jaren dat ik bezig was op platformen die al een eeuwigheid niet meer bestaan (GfA-Basic, iemand? ColdFusion? Lingo?). En dát deed mij denken aan hoe fantastisch het was, in de tijd, programmeren met alleen de handleiding die bij de computer zat, of naar de bibliotheek om vergeelde en beduimelde nauwelijks bruikbare handleidingen, en de programma’s die in de tijdschriften stonden overtypen en wijzigen.

Ah, de tijd.

Ik heb van de weeromstuit nog eens QuickBasic geïnstalleerd — of beter, QB64, want de echte QuicBAsic doet niet meer met 64 bits en ik had geen zin om door hoepels te springen.

Alles kwam terug: ik was weer even zeer jong.

testing

Zonder er zelfs maar over te moeten nadenken, die RANDOMIZE TIMER (omdat RND anders helemaal on-random is).

En iets in deze zin zette ik op elke computer die ik zag in de computerafdeling van de GB vroeger:

grafisch

Schets mijn verbazing als ik dat compileerde — het resultaat kon ik voorspellen, iets in deze zin:

grafisch1

…maar dat dat er al stond binnen een fractie van een seconde, en dat het in plaats van gezapig hier en daar wat pixels veranderen, als een soort plasmawolk pulseerde: dat is wat mij tot in het diepst van mijn wezen deed voelen hoe veel jaren verder we zijn. Misschien dat ik wel eens een Mandelbrot-ding schrijf: ik herinner mij dat ik ooit eens uren aan een stuk voor de tv heb gezeten terwijl mijn ZX Spectrum een Mandelbrot-set van 120 op 90 pixels in twee kleuren aan het berekenen was.

Zien hoe rap dat nu zou kunnen, met bog standard QuickBasic.

update Dat duurt dus een paar minuten. Om het programma te maken, niet om de Mandelbrot-set te renderen: dat duurt een paar seconden, met niet één zelfs maar poging tot optimalisatie.

Resultaat:

mandel

Met linaire interpolatie zou het er nog wat vloeiender uitzien en zo, maar dit is helemaal naar mijn goesting: snel en gemakkelijk.

Jongens, QuickBasic was toch wijs.

Voor wie het zou interesseren: broncode, en gecompileerde versie (Windows).

Gelezen: Seveneves

dinsdag 7 juli 2015 23:08 | nog geen reacties

SevenevesAh, Neal Stephenson. “Lange lange boeken met ingewikkelde ingewikkelde plots”, zo zit die mens in mijn hoofd. De schuld van CryptonomiconThe Baroque Cycle en (vooral) Anathem.

Zijn eerste werken, helemaal in de sfeer van cyberpunk (ah, the memories), had ik gelezen toen ze uitkwamen, en Cryptonomicon ook en de drie boeken van de Baroque Cycle ook, maar door door Anathem ben ik niet geraakt. En ik besefte heel lang niet dat de mens van Snow Crash dezelfde mens van System of the World was, zo verschillend vind ik ze geschreven. Net zoals ik het wel ergens intellectueel kan bevatten dat Stephenson de mens van Mongoliad is, maar het niet echt helemaal visceraal besefte.

Het was dan ook met een zekere “ahem ik vraag me af waar ik me deze keer aan kan verwachten” dat ik aan Seveneves begon. Want ah ja, naar goede gewoonte had ik geen korte inhoud, reviews of opinies gelezen.

Bijkt: ‘t is het einde van de wereld, en wat er daarna gebeurt. Net op een mystieke manier of zo (alhoewel, misschien, zei hij ‘spoiler alert’ knipogend), maar op een zo realistisch mogelijke harde SF-manier.

Er vliegt iets in de Maan — een zwart gat, iets anders, maakt niet uit: het gevolg is dat de Maan in zeven grote stukken uiteen barst, en dat zeer snel duidelijk wordt dat de hele mensheid niet zo lang meer heeft. De brokstukken botsen namelijk tegen mekaar, vallen daarbij uiteen in kleinere stukken, die ook tegen mekaar botsen en lang verhaal kort: zeer binnenkort zal er met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een situatie ontstaan waarbij er zoveel brokstukken zijn dat het onvermijdelijk is dat er ergens binnen een jaar of twee een kettingsreactie komt waarbij een groot deel van die kleine en grote brokstukken op de Aarde gaan neerregenen, en dat het geen week duurt of de hele aardoppervlakte staat in brand, de zeeën verdampen, einde van dit hoofdstuk leven op Aarde.

Twee jaar om een noodplan uit te werken, met technologie die niet zeer veel verder staat dan wij op dit moment.

Volgen spannende avonturen in probleemoplossen, pragmatiek en politiek. In ruwweg twee helften van gelijke grootte: de race naar de ruimte om zoveel mogelijk mensen te redden, en dan wat er tijdens de cruciale eerste jaren gebeurt met die mensen in de ruimte. En om het helemaal af te maken: ergens dik voorbij de helft van het boek begint een hoofdstuk met het equivalent van “…en vijfduizend jaar later…”.

Wat u dus eigenlijk twee boeken in één geeft: een apocalyptisch verhaal en een genesis-achtig verhaal. Het eerste heeft niet zo heel veel happy ends, het tweede is wat utopischer en open van einde.

Geen groots of fantastisch boek, daarvoor vind ik de genetische woo-woo in het tweede deel té veel woo-woo, en zoals (helaas) vaak bij Stephenson is het idee gelijk veel beter dan hoe het uiteindelijk allemaal afloopt. Maar geen verkeerd boek, hoegenaamd niet. Content het gelezen te hebben. En voor wie bang was van Stephenson na zijn moeilijke boeken: Seveneves leest als een (ruimte)trein.

[van op Boeggn]

Links van 4 juli 2015 tot 7 juli 2015

dinsdag 7 juli 2015 13:00 | nog geen reacties

Greece is solvent but illiquid: Policy implications | VOX, CEPR’s Policy Portal
Greece’s debt is 180% of GDP, which seems to make it insolvent without large primary surpluses. This column argues that since restructuring lowered the interest burden to just 2% of GDP, Greece is solvent – or would be with nominal GDP growth of just 2%. The ECB’s misdiagnosis has caused an unnecessary banking crisis. The solution is to accept that Greek debt is sustainable, so the austerity programme can be relaxed and liquidity support provided to the Greek banking sector.

Column: Laat u niet verblinden: als Griekenland de Eurozone verlaat, is de ECB verantwoordelijk | Paul De Grauwe | De Morgen
De ECB stelt dat ze gebonden is door regels. Alsof het regels zijn die God aan Mozes heeft gegeven op de berg Sinai. Maar de regels die de ECB zichzelf heeft opgelegd, zijn louter boekhoudkundig. De ECB heeft die goddelijke boekhoudkundige regels trouwens tijdens de grote bankencrisis van 2008 zonder schroom opzijgezet. Het ging toen niet om Griekse banken, maar om Belgische, Duitse, Franse en Nederlandse banken. Een centrale bank is verantwoordelijk voor financiële stabiliteit. En als dat leidt tot boekhoudkundige verliezen, dan is dat zo. Een centrale bank hoeft zich geen zorgen te maken om verliezen die alleen een boekhoudkundig leven hebben. Helaas is de ECB meer bezorgd om een propere balans dan om de stabiliteit van het Griekse banksysteem en het welzijn van een hele natie.

Hoezo, Byzantijnen en Ottomanen? – De Standaard
Mia Doornaert beoefent een soort van essentialistische wit-zwartgeschiedschrijving van grote lijnen en kort genomen bochten, waarvoor gebrek aan serieuze kennis blijkbaar geen belemmering vormt. Het is dan ook geen toeval dat zij precies Robert Kaplans Balkan Ghosts ‘een prachtig boek’ noemt. Ik ken binnen de internationale gemeenschap van historici van de Balkan niet één die dat boek ernstig neemt.

Longread: De Griekse crisis: dit was allemaal zo vermijdbaar | Standpunt | De Morgen
Jeroen Dijsselbloem. Zijn kleurloze loyauteit zal hem een verlenging van het mandaat aan het hoofd van de eurogroep opleveren. De geschiedenis zal genadelozer oordelen dan zijn tafelpartners.   De Nederlander Dijsselbloem is het symbool geworden van alle verdeeldheid en alle vertwijfeling van Europees links. Ook voor wie de materie van dichterbij volgt, zal het schrikken zijn geweest dat de ideeëncrisis van de sociaal-democratie zo totaal is.

Greece: Only the ‘No’ Can Save the Euro
To understand the bitter fight, it helps first to realize that the leaders of today's Europe are shallow, cloistered people, preoccupied with their local politics and unequipped, morally or intellectually, to cope with a continental problem. This is true of Angela Merkel in Germany, of François Hollande in France, and it is true also of Christine Lagarde at the IMF. In particular North Europe's leaders have not felt the crisis and do not know the economics, and in both respects they are the direct opposite of the Greeks.

Een nieuwe Kindle

maandag 6 juli 2015 20:23 | 3 reacties

Ik heb sinds vorig jaar oktober een Kindle Voyage.

Duur, zeer zeker dat. Objectief gezien niet vitaal nodig, als ik al een Kindle Paperwhite had. Maar zonder veel twijfel wel de allerbeste boekenleesmachine die ik ooit gehad heb.

Ik ben er dan ook meer dan bijzonder content van, met maar één kanttekening: de cover. Bij al mijn vorige Kindles (ik vrees dat ik ze allemaal gehad heb) had ik een degelijke (pseudo-)lederen omslag. Stevig, klapt open zoals een normaal boek, met hetzij een stevige elastiek (oude modellen), hetzij een stevige magneet (Paperwhite) om de omslag dicht dan wel opengeklapt te houden.

De nieuwe Voyage-cover van Amazon is er een die zoals een reporternotablok naar boven openklapt. En die een soort origamigeval heeft waarmee de Kindle recht kan gezet worden:

Voyagecover

Ik zag dat helemaal zitten, ik was ervan overtuigd dat ik hele dagen aan tafel zou zitten met die cover opengeklapt en het boek schuin voor mij in plaats van zoals vroeger schuin tegen een tijdscrift of een sandwich of mijn telefoon.

Tot ik het toestel ook echt elke dag gebruikte, en die cover eigenlijk niet zo handig bleek te zijn. Het open en toe doen is net dat ene beetje lastiger dan vroeger, omdat er een grote in vakjes onderverdeelde flap naar boven en naar achter moet gebracht worden in plaats van gewoon open te klappen zoals een boek. Dat origamigedoe is maar zeer zelden bruikbaar: zo enorm veel zit ik niet aan tafel te lezen, het is dan ook telkens weer zoeken naar hoe het nu weer precies in mekaar plooit, en eens het staat is er maar één hoek en die is meestal te scherp, ik leg mijn boek liever wat platter om te lezen.

Het heeft dan ook niet lang geduurd voor ik een andere cover gekocht heb, maar dat was geen groot succes: het voelde meteen zeer plastiekachtig en goedkoop aan, en dus heb ik het dan maar bij de origami-cover gehouden, vervelendheden en al.

En dan zat ik dit weekend in de keuken thuis te lezen, en weet ik niet meer goed waarom, maar had ik de cover er gewoon afgehaald en had ik de Kindle gewoon zonder cover vast.

Een wereld van verschil!

Blijkt: een Kindle van 180 gram zwaar en 7,6 millimeter dikte lezen is een wezenlijk andere ervaring dan een Kindle+cover van 316 gram zwaar en iets meer dan anderhalve centimeter dik lezen. Het formaat is juist goed, het gewicht is juist goed, de haptische feedback is aangenamer, de aan/uit-knop die altijd al wat onhandig achteraan zat, zit nu op de perfecte plaats om met een wijsvinger te vinden en in te drukken.

Ik heb de indruk dat ik een nieuw toestel heb gekocht. Hoezee!

Ik denk dat ik nu maar een beschermhoes voor vervoer ga zoeken, in plaats van een leeshoes. Misschien iets als dit of zo:

il_fullxfull.757420263_352i

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338