And another one down, another one down

vrijdag 5 september 2014 14:39 | 2 reacties

Tum tum tum. Tum tum tum die dum: another one bites the dust.

Twitpic, deze keer;

A few weeks ago Twitter contacted our legal demanding that we abandon our trademark application or risk losing access to their API. This came as a shock to us since Twitpic has been around since early 2008, and our trademark application has been in the USPTO since 2009. [...]

Unfortunately we do not have the resources to fend off a large company like Twitter to maintain our mark which we believe whole heartedly is rightfully ours. Therefore, we have decided to shut down Twitpic.

Oh, zeker, ze waren al veel traffiek verloren de afgelopen tijd, maar toch: kan iemand een getal plakken op het aantal tweets dat vanaf binnenkort niéts meer zal betekenen, met enkel een niet-meer-werkende Twitpic-URL in de plaats van waar vroeger een afbeelding stond?

Ik kijk voor de rest ook nog uit naar het moment dat al die url shorteners niet meer zullen werken en de andere helft van Twitter niet meer begrijpbaar zal zijn. Het is wachten op het moment dat Libië pakweg zegt dat .ly niet meer voor frivool gebruik is, en de bit.ly’s van deze wereld kunenn het bijvoorbeeld schudden, inclusief de mensen zoals Wijs die dan wel bijvoorbeeld dit tweeten:

…maar waar die “vrees.ws” gewoon doorverwijst naar bit.ly en dus er even goed bit.ly/1Adi2OG als vree.ws/1Adi2OG had kunnen staan.

(Om natuurlijk nog helemaal niet te spreken van het onvermijdelijke moment dat die akelige Twitter eindelijk tits up zal gaan. :))

Nee serieus: zet zo weinig mogelijk inhoud op plaatsen die ge niet onder eigen controle hebt, kinderen. Zeg dat nonkel Michel het gezegd heeft.

‘Feminisme’ is problematisch

vrijdag 5 september 2014 10:04 | 9 reacties

Het moet mij al een hele tijd van het hart: mensen wat heb ik een hekel aan dat nieuw soort ‘feminisme’ dat al een paar jaar de ronde doet op het internet. Het soort ‘feminisme’ dat niet eens meer omfloerst zegt dat mannen, blanke mannen specifiek, een te veroordelen diersoort zijn. Dat elke man een potentiële verkrachter is, elke vrouw de hele tijd lijdt onder het juk van de patriarchie, en dat alles problematisch vindt.

Dat soort ‘feminisme’ is enorm goed voor de kijkcijfers, hebben allerlei mensen ontdekt: het stookt controverse en discussie, en dus lokt het meer oogballen naar de websites en naar de reclame op de websites, en dus wordt het van allerlei kanten aangemoedigd. Worden meisjes en vrouwen in slachtofferrollen geduwd, jongens en mannen in zelfhaat en schuldgevoel. Degoutant.

Niemand gaat mij horen zeggen dat vrouwen minderwaardig zijn, maar ook niemand gaat me horen zeggen dat ze meerderwaardig zijn. “Anders maar gelijkwaardig” lijkt mij een juiste omschrijving — maar dat zou me meteen een check your privilige, shitlord opleveren van de proponenten (man en vrouw) van het zogenaamde ‘feminisme’ dat het roerend eens is met Valeria Solanas en haar “To call a man an animal is to flatter him; he’s a machine, a walking dildo.”

Case in point: de vorige week gelekte foto’s van grotendeels selfies en andere persoonlijke foto’s van beroemde en semi-beroemde mensen. Shock, horror, de hoofdrolspeelster van The Hunger Games heeft al ooit sex gehad, en daar zijn foto’s van! Goeie help, Kate Upton, die haar brood verdient met foto’s van zichzelf in ondergoed, blijkt tepels te hebben! Couvrez ce sein que je ne saurais voir — par de pareils objets les âmes sont blessées!

“Nee, de gestolen naaktfoto’s van celebrity’s zijn niet overal te bewonderen op de sociale media, voorzien van voorspelbare hitsige of smalende commentaren. Twitter heeft ze zelfs volledig gebannen. Heeft het internet plots een (schuldig) geweten gekregen?” vroeg Dominique Deckmyn onlangs in De Standaard.

Sofie reageerde daarop in de gazet: “Blijkbaar beseffen we dat hier een grens is overschreden. Dit gaat om een misdaad. Foto’s die heel privé zijn, zijn gestolen. We willen ons niet schuldig maken aan de verspreiding van gestolen materiaal.”

Nee, natuurlijk niet. Enerzijds: kranten hebben géén recht van spreken. Ik moet maar naar om het even welke krant gaan om daar dag na dag dezelfde nonsens te zien: X heeft een tepel getoond hier, Y werd gespot op vakantie daar, Z gaat vreemd, kijk hoe Miley Cyrus er nú weer uitziet — nee, lessen in hypocrisie moeten we niet meer krijgen.

Maar omdat ik me hier specifiek stoor aan dat vies soort ‘feminisme’ — zie hoe ik het consistent tussen aanhalingstekens zet, want ik vind het even veel te maken met écht feminisme als de WestBoro Baptist Church met Christendom — is er ook nog een anderzijds. Het gaat om vrouwen. En het is vele keren erger als een vrouw haar naakte selfies op het internet ziet geraken dan als dat met een man zou gebeuren. Dat geeft dan dergelijke grappigheden:

CQ5qgvu

Dubbele standaard, iemand?

Of neem de hele affaire met de verzamelaarscover van Spiderwoman door Milo Manara. Manara is, zoals vermoed ik iedereen wel weet, een vetzakske eerste klas, die een carrière heeft kunnen maken van veertig jaar ongeveer hetzelfde model vrouw te tekenen in verschillende vormen van softcore pornografie, die dan door de weldenkende mens als bijna-kunst bekeken wordt, misschien ook omdat het vaak zeer grappig is en nooit gemeen.

Manara heeft al regelmatig eens een Amerikaanse superheld getekend, maar nu onlangs zat het er dus bovenarms op, met deze cover:

SPIDERWOMAN001Manara-06299-600x853

Oh maar zo erg! ik ben helemaal kapót van de schok!

Euh, neen dus:

Er is mij iets bijgebleven van toen ik jong was: mijn moeder die vertelde over het Victoriaanse tijdperk, en hoe men toen zelfs de poten van piano’s wegmoffelde omdat ze te wulps waren. Ha ha, wat een idioten! Kijk eens hoe belachelijk!

Ik mag van ganser harte hopen dat we binnen een paar jaar zullen kunnen terugkijken naar bedriegers als dat kieken Anita Sarkeesian, naar nonsens als gamergate, naar idiotieën als die cis scum of naar heel die vieze SJW-kliek en ook hartsgrondig zullen kunnen lachen van “god toch, waar záten de mensen met hun gedachten”.

tumblr_nbezwnmDLH1syitgfo1_500

Een nieuw schooljaar, olé olé

donderdag 4 september 2014 22:58 | 5 reacties

Altijd spannend, nieuwe schooljaren met nieuwe leraars en alles. In de kookles is het niet meer Pieter maar Jürgen. Andere leraars, andere accenten: dit jaar minder peper (géén peper in de puree!), minder room (onder druk van de dames, beweerde hij), en een kleinere (maar misschien wel handigere) keuken.

Ter introductie, voor een simpele eerste les, hebben we zalm gemaakt. Een zalm, gekuist, in moten, peper en zout, in een warme pan met olijfolie:

Aanbakken en in een rookpot gesmeten:

En dan wat groensels bij, en heerlijke saus (sjalotje gesnipperd en gestoofd, Noilly Prat en witte wijn bij, tot een derde laten inkoken, en helemaal op het einde de zeste en het sap van een limoen erbij), en heerlijke puree (aardappelen zacht, in de passe-vite, boter en melk en zout en nootmuskaat, en, supertip van de week, zeste van drie citroenen erbij).

Zeer zeer in orde, ik heb al direct goesting voor de rest van het jaar.

Gelezen: The Expanse 4: Cibola Burn

donderdag 4 september 2014 15:40 | 7 reacties

Cibola Burn“(En ‘t zou mij ook niet verbazen dat er een film of zo van komt.)” schreef ik vorig jaar, en kijk: ondertussen is Expanse al een semi-franchise geworden: er is een bestelling voor dacht ik negen boeken en is er sprake van een film en een tv-serie.

Helaas: het is er aan te lezen.

Niet dat dit geen onderhoudend boek is dat ik op een dag uitgelezen heb, niet dat ik er spijt van heb dat ik het gelezen heb, en niet dat ik de volgende boeken plots niet meer zou kopen of lezen, maar: dit voelt meer als een routine-procedural aan dan de vorige drie boeken.

Ik heb de indruk dat we van dit kaliber nog gemakkelijk een aantal boeken zouden kunnen krijgen: ergens een conflict met wortels in de tegenstellingen Aarde/Mars/Outer Planet Alliance, James Holden en zijn kompanen komen er aan, één of meer eendimensionale onredelijk slechte slechteriken, hier en daar een personage dat een beetje meer uitgediept is kwestie van tearjerk-momenten te kunnen hebben en op het einde winnen James Holden en kompanen, dat alles doorspekt met een paar glimpsen van verdwenen aliens, een paar glimpsen van het standpunt van andere niet-echt-verdwenen aliens, en een paar glimpsen Realpolitik uit de cenakels van de macht op Aarde/Mars/Outer Planet Alliance.

Het was hier namelijk precies zo:

  • De mensheid heeft sinds kort toegang tot duizenden Aarde-achtige bewoonbare planeten.
  • Een aantal mensen van de Outer Planets (belters genaamd, gewoon om in ruimtestations te werken op en rond asteroïden, manen, planetoïden etc. verder dan Mars) hebben een land grab gedaan op een planeet die zij Ilus noemen.
  • Royal Charter Energy (RCE), een groot bedrijf van op Aarde, heeft van de VN een concessie gekregen om diezelfde planeet, die zij New Earth noemen, te exploiteren.
  • Conflict, want de belters waren er eerst. Gevolg: terrorisme-achtige dingen.
  • VN stuurt Jim Holden om te  bemiddelen.
  • Slechte slechterik van dienst Murtry, chef van de veiligheidsdiensten aan boord van de Edward Israel, het ruimteschip van RCE, is onredelijk slecht. De zaken escaleren.
  • Plots gebeurt er iets dat te maken heeft met aliens die al miljarden jaren verdwenen zijn.
  • <shenanigans ensue>
  • Happy end.

Het probleem met een serie waarvan het lijkt alsof de bedoeling is om er een lange serie van te maken, is dat sommige personages ineens plot armour krijgen: het wordt weinig waarschijnlijk dat hen iets ernstigs zal overkomen. Een redshirt kan nog wel opgevreten worden door een monster, maar Spock of Kirk niet, dat soort zaken.

Dat is nefast voor het leesplezier, als er voor de derde keer iemand dood/ziek/doodziek zou moeten geweest zijn, maar dat het om een de één of andere reden toch niet gebeurt. En nochtans heeft één van de twee helften van James S.A. Corey nauw samengewerkt met George R.R. Martin, een mens zou verwachten dat er niet zó enorm veel schroom zou zijn voor dergelijke dingen.

Maar alla. We gaan niet te hard zagen. Het is een fijn boek, en ik ga de vervolgen proper kopen, en ik ga dan ook naar de film en de serie kijken.

[van op Boeggn]

Kapotmakerken

woensdag 3 september 2014 20:13 | nog geen reacties

Ik krijg veel dingen kapot. Dingen kapot maken is wijs.

Pas op, ik kan mij inbeelden dat het vervelend is, iets bouwen tot het klaar is, en dan zeggen van “hier, test eens” — om het mij dan op een halve minuut reddeloos kapot te zien krijgen. ‘t Is nochtans niet dat ik onmogelijke dingen doe: gewoon zoveel mogelijk combinaties van dingen door elkaar proberen, tot er iets gebeurt dat ik niet verwacht. En dan herproberen en opnieuw proberen en nog eens, om er zeker van te zijn of het altijd kapot gaat dan wel of het soms kapot gaat, en of het herhaalbaar kapot gaat dan wel op het eerste zicht niet herhaalbaar.

En dan op zoek gaan naar manieren om het herhaalbaar kapot te maken. Zonder al te veel vooronderstellingen — just the facts, ma’am – er is weinig zo irritant als een bugmelding in de zin van “X werkt niet omdat Y en dus Z”.

En dan de grens tussen bugs en irritaties en muggenziften. En wat eraan te doen: moet het onmiddellijk gerepareerd worden? Kan het wachten? Blokkeert het een release?

En het eeuwige gevecht tussen nieuwe features en oude dingen polijsten of beter doen werken. Tussen enerzijds “als ge iets doet, moet het ook zo goed mogelijk gedaan zijn” en anderzijds le mieux est l’ennemi du bien. Tussen de polish die het verschil maakt en nodeloze gold-plating.

Ah, dingen maken en dingen kapotmaken, altijd wijs.

‘t Is begost

dinsdag 2 september 2014 20:22 | nog geen reacties

Er zijn hier heelder tafels boeken gekaft, Zelie is al aan haar woordjes Latijn aan het studeren en ze heeft een blog opgezet voor een taak aardrijkskunde (over Israël en Palestina, joechei), Jan oefent Frans, Louis moest drie boeken opzoeken, de radio speelt weer een uur voor ik uit mijn bed kruip en iedereen staat weer vroeger op dan mij.

En de buren staan ‘s morgens samen met ons op het plankier, met fietsen en kinderen in de aanslag.

School, hoera, hoezee.

De wereld is om zeep, denk ik

maandag 1 september 2014 23:37 | één reactie

De wereld is om zeep, of nee, de wereld is niet om zeep, of toch, de wereld is wel om zeep.

Het was een avond van vergaderen en op café zitten en tijdens het praten alsmaar meer beseffen dat de wereld om zeep is, en dat er geen oplossingen voorhanden zijn. Enfin, misschien.

Een avond dat, was het zestig jaar of honderdtwintig jaar geleden, er minstens één politieke partij of volksbeweging opgericht zou geworden zijn — als ik zelf twintig jaar jonger was en het mij allemaal nog echt zó hard zou kunnen schelen dat ik er ook nog effectief iets aan zou willen doen in plaats van alleen te constateren en te lamenteren.

Kluten en esbattementen, maskers op en maskers af, het eens zijn het niet eens te raken, en vooral: drie of vier generaties oud-leerlingen van dezelfde school, en bijna visceraal gelukkig zijn te constateren qu’on n’est pas du même bord, qu’on est pas du même chemin, mais qu’on cherche le même port.

En oprecht triestig zijn en teleurgesteld wanneer dat soms eens niet zo blijkt te zijn, en dan toch nog de mantel der liefde, en vers et contre tout, en todo amar y servir-gewijs, boven halen.

Zeer soms vind ik het spijtig dat ik geen sociale mens ben.

Gelezen: Er ist wieder da

zondag 31 augustus 2014 11:13 | 5 reacties

Er ist wieder daIn de lente van 2011, op een braakliggend stuk grond in Berlijn, wordt Adolf Hitler wakker. De lucht is blauw, hij heeft hoofdpijn, zijn legerjas ruikt naar benzine, er is verdacht weinig luchtafweergeschut, er staan verdacht veel gebouwen nog recht.

Zo begint Er ist wieder da, met de echte Adolf Hitler die, 66 jaar na 1945, niet in de Führerbunker zit, maar in onze moderne wereld. Gedesoriënteerd, zonder partij, zonder leger, zonder macht — maar nooit zonder plan, en nooit onzeker. Een leider neemt beslissingen en staat achter zijn beslissingen. Een leider heeft een plan, en het plan van Hitler is hetzelfde als het was in 1919: het Duitse volk vooruit helpen.

De eerste persoon waar hij mee spreekt, is de eigenaar van een krantenkiosk, die hem ook onderdak geeft. Iedereen herkent Hitler, maar natuurlijk komt het in niemand op om ook maar een moment te denken dat het de echte is.

Een method actor die een typetje neerzet misschien, maar dan wel zó goed en zó raak, dat het niet lang duurt of hij krijgt een bijrolletje in een weinig bekeken tv-show van een derderangskomiek op een kleine zender.

En dan herhaalt de geschiedenis zich: Hitler charmeert, provoceert, maakt rake observaties, en krijgt succes. Op Youtube, op televisie, en in het echt.

Lees het in de mate van het mogelijke zeker in het Duits, ik kan me niet inbeelden dat het in andere talen half zo goed is: bij momenten hilarisch (Hitler in de Turkse droogkuis), bij momenten ontroerend (Hitler’s affectie voor zijn naaste medewerkers, en zijn ontreddering als zij droevig zijn), bij momenten pijnlijk (als een mens “euh ja, eigenlijk heeft hij wel ergens gelijk” zegt).

Ik had Hitler graag nog wat meer persoonlijke interactie zien hebben, want als dat gebeurde was het boek op zijn sterkst. Ik had hem ook graag minstens één keer zijn fundamentele zekerheid willen zien in twijfel trekken — alhoewel: zou het dan nog de echte Hitler geweest zijn?

All in all: leutige premisse, degelijk uitgewerkt, boeiend, niet te lang uitgesponnen, snel uitgelezen, stemt hier en daar tot nadenken, veel geglimlacht en soms ook gelachen: aanrader.

[van op Boeggn]

Barbecue x 2

zaterdag 30 augustus 2014 23:16 | nog geen reacties

Vandaag naar Holland op verjaardagsfeest-met-barbecue, en morgen barbecue in de straat — wat zeg ik “in de straat”: recht voor onze deur! — voor de hele wijk.

Alle vingers gekruist dat het morgen niet regent, want in tegendeel tot in Holland hebben wij géén overdekking. Brrr.

Links van 24 augustus 2014 tot 29 augustus 2014

vrijdag 29 augustus 2014 10:00 | één reactie

Max-Out Everything for $686: Overclocking Gaming PC Build | Gamers Nexus – Gaming PC Builds & Hardware Benchmarks
Ghrrhh. Ik zou een gaming pc moeten maken. Eigenlijk.

CGSociety – Building 3D with Ikea
75% of IKEA's images are now CG: A behind the scenes look at how they work

Ravelry: Brain Hat (KNITTING PATTERN, not actual hat) pattern by Alana Noritake

Tabletop Audio – Ambiences and Music for Tabletop Role Playing Games
Original, 10 minute ambiences and music for your tabletop role-playing games.

research.microsoft.com/en-us/people/mickens/thesaddestmoment.pdf
I think that humanity should stop publishing papers about Byzantine fault tolerance. I do not blame my fellow researchers for trying to publish in this area, in the same limited sense that I do not blame crackheads for wanting to acquire and then consume cocaine

La flemme

donderdag 28 augustus 2014 21:41 | 2 reacties

Ik loop van dag tot dag lastiger. De vanzelfsprekende nonchalance waarmee sommige mensen sommige dingen doen, de aan het ondenkbaar grenzende arrogantie waar ze niet eens meer bij stil staan, de walgelijke zekerheid in zichzelf die ze projecteren, de akelige zelfgenoegzaamheid, aargh.

In de politiek, in het zakenleven, op de sociale mediats, overal.

Het is verdomme goed dat ik zwaar aan can’t be arsed-syndroom lijd, of ik noemde man en paard en ik maakte mij op specifieke dingen kwaad.

‘t Zal dan zijn voor in de beslotenheid van mijn eigen hoofd, als ik er niet in slaag om het met andere dingen bezig te houden. Gelukkig zijn er boeken (en podcasts, en films, en televisie, en alles).

Maar serieus, godverdomme, wereld.

Verbouwingen: achtergevel voor en tijdens

woensdag 27 augustus 2014 19:42 | één reactie

Ik kan nog niet zeggen “voor en na”, wegens schat ik maar ergens ongeveer halfweg. Maar ‘t is toch al een redelijk verschil:

(Vreemde verhoudingen en zo zijn omdat het allebei bij elkaar geplakte foto’s zijn, en dat de ene van het eerste verdiep en de andere van het gelijkvloers getrokken is.)

Wiskunde!

dinsdag 26 augustus 2014 18:45 | 4 reacties

Maar zo wijs.

Gelezen: A Feast for Crows / A Dance with Dragons

maandag 25 augustus 2014 22:04 | 5 reacties

FeastdanceFeastdance, A Feast with Dragons, A Dance for Crows: noem het hoe ge wilt. Wat het is, is hoe deel vier en vijf van A Song of Ice and Fire zouden moeten gelezen worden.

Het verhaal is bekend: GRRM was begonnen aan deel vier, en het bleef maar groeien, en groeien, en groeien, en iedereen werd ongeduldig, en het lukte maar niet om alles af te ronden zoals hij het wou afronden — en dus besloot hij maar om het boek in twee te splitsen.

Niet chronologisch in twee, want het grootste deel van boek vijf loopt parallel met boek vier. Ook niet thematisch, want de thema’s lopen over en door de twee boeken heen. Wel op basis van de personages, grotendeels. De afweging was: vertel ik in boek vier ongeveer de helft van het verhaal voor (bijna) alle personages, of (bijna) het hele verhaal voor ongeveer de helft van de personages.

Het is dat tweede geworden: het minste kwaad, dacht Martin. Begrijpelijke, maar vooral spijtige zaak, want de twee boeken zijn vele (véle) keren beter als ze samen gelezen worden.

Wie de boeken nog niet gelezen heeft, rep u naar hier om te leren hoe ze zouden moeten gelezen worden. Wie de boeken wél al gelezen heeft, haast u naar hier om te zien hoe Sean T. Collins (en Stefan, en vele anderen) de twee in elkaar gestoken hebben.

Ik kan niet zeggen hoe content ik ben van mijn ikweetnietmeerhoeveelste herlezing.

[van op Boeggn]

Links van 21 augustus 2014 tot 24 augustus 2014

zondag 24 augustus 2014 02:00 | nog geen reacties

The 9 biggest myths about ISIS – Vox
Myth #1: ISIS is crazy and irrational If you want to understand the Islamic State, better known as ISIS, the first thing you have to know about them is that they are not crazy. Murderous adherents to a violent medieval ideology, sure. But not insane.

The Strange Tale of the North Pond Hermit
For nearly thirty years, a phantom haunted the woods of Central Maine. Unseen and unknown, he lived in secret, creeping into homes in the dead of night and surviving on what he could steal. To the spooked locals, he became a legend—or maybe a myth. They wondered how he could possibly be real. Until one day last year, the hermit came out of the forest

Curiosity auf dem Mars : Ganz schön mitgenommen – Weltraum – FAZ
Zwei Jahre ist der kleine Marsroboter Curiosity schon auf der Oberfläche des Roten Planeten unterwegs. Er kämpft sich über Felsen und Dünen und ist oft Sandstürmen ausgesetzt. Regelmäßig fotografiert er sich selbst bei der Arbeit. Die Vorher-Nachher-Bilder der Nasa zeigen, wie die Mission ihn verändert hat.

WikiWand
Chrome extension voor Wikipedia redesign. Een mens vraagt zich af waarom de pipo's bij WMF *dit* soort dingen niet doen.

(Spoilers All) The Grand ASOIAF Resource Guide : asoiaf
Just finished ADWD and are now totally despondent at a lack of ASOIAF material? Alternatively, are you just finished and excited to delve into the theories and analyses of the fan-community? Or are you a long-time fan who started reading back in 1996, know all the theories and analyses but enjoy refreshing from time to time on the great theories and analyses out there? Or do you want to discover new resources and ways of evaluating ASOIAF information from fresh perspectives? Well, this post is for you.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338