Niet goed bezig

vrijdag 10 oktober 2014 09:39 | nog geen reacties

De #projectblogboek-opdracht van vandaag:

3

Het ontbijt is het belangrijkste maal van de dag, en het moet dan ook niet verbazen dat wij er bij ons thuis toch wel wat moeite in steken. Enfin, ik zeg “moeite”, eigenlijk is het met een beetje organisatie helemaal niet zo veel moeite. We beginnen met vorige vrijdag. Op vrijdag hebben we, naast het gebruikelijke fruit en granen, altijd een warm ontbijt:

Breakfast!

…naaaah. Natuurlijk niet. Ik veronderstel dat ik zou kunnen doen alsof, en kunstig verzorgde foto’s van mooi gedekte ontbijttafels zou kunnen posten, met lachende kindergezichten en een atmosfeer van relaxtigheid en zo, maar dat zou bijzonder ver van de waarheid zijn.

Om te beginnen lig ik tegenwoordig meestal nog in bed als Sandra en de kinderen al wakker zijn. En eet ik geen ontbijt (ik weet het, ik weet het). De kinderen eten normaal gezien wel een ontbijt, iets van boterhammen met iets op, en de zaterdag cornflake-achtige dingen en de zondag koeken, maar vandaag bijvoorbeeld was het worstelen om Anna en Jan iets anders dan een tas warme chocomelk binnen te doen krijgen. Zelie lag trouwens denk ik ook nog in haar nest, toen ik naar mijn werk vertrok.

Jaja, slechte punten. Ik zal er dan eens werk van maken.

Haal het vuilblik

donderdag 9 oktober 2014 22:06 | 2 reacties

Mensen hebben vandaag een aantal nieuwe vensters in onze achtergevel gezet.

Gevolg: een huis vol bouwstof.

Gevolg: allergie-aanval van hier tot in Yokohama.

Gevolg: mijn hersenvocht loopt er langs mijn ogen en mijn neus uit, en ik heb ondertussen van het snuiten en het niezen de moeder van alle hoofdpijnen.

Kak.

Bureau

woensdag 8 oktober 2014 18:59 | 7 reacties

De opdracht van vandaag, projectblogboeksgewijs, is:

2

Zo ziet mijn bureau thuis er voor het moment uit (ja, ik weet het, ik weet het):

Te zien, in willekeurige volgorde:

  • een custom gemaakt bureau als verlengstuk van een bibliotheek waar vooral kinderboeken in staan en dingen die ik eigenlijk in één van de andere bibliotheken zou moeten steken
  • een luidspreker van Sonos
  • een stuk of dertig terabyte opslagruimte verdeeld over een resem harde schijven
  • een zeer uitstekende bureaustoel
  • een kapotte Epson printer-scanner die eigenlijk weg zou mogen maar misschien is hij nog repareerbaar wie weet
  • een oude laptop die vroeger enorm krachtig was maar die nu eigenlijk vooral enorm veel lawaai maakt, en waar de kinderen elk hun eigen account op hebben (vooral Jan en Anna eigenlijk, Zelie en Louis hebben een eigen laptop)
  • een Microkorg waar ik om de zoveel tijd eens geluid uit pers
  • een ongelooflijke kabelzooi die ik eigenlijk zou moeten verbergen onder het bureau maar wegens nog geen kabelmandje gemonteerd, op het bureau laat liggen
  • een monitor van het merk Samsung, type El Cheapo
  • een Microsoft Surface
  • lege flessen cola
  • volle flessen cola
  • een fotogeriefrugzak onder het bureau
  • een fotogerieftas onder het bureau
  • een rekenmachine van Mercedes uit 1936
  • een filmcamera van Panasonic
  • een fles water
  • de handouts van de cursus van gisteren
  • een uitgeprint treinticket
  • een doos met een motor en zelfontspannercomputer voor time lapses
  • een dikke envelop vol overlijdensberichten, adresveranderingen, geboorte- en huwelijksberichten die ik verwerkt heb voor de database van de oudleerlingenbond van de school
  • een volgeschreven schrijfboekje
  • een kapstok voor laptops, die ik niet meer gebruik wegens dat ik mijn Surface gewoon op het bureau zet in plaats van vroeger de Mac op dat ding
  • een laserpen
  • nog een laserpen
  • een doos met calligrafiepennen
  • dozen van wel zeker vier verschillende merken en types pijnstiller
  • koptelefoonoren
  • twee zaklampen
  • een ding van wel vijf kilo zwaar om droogstempels in papieren boeken te zetten (“this book // used to belong to // Michel Vuijlsteke” in een kunstige cirkel)
  • drie zakmessen
  • een microfiberdoekje om mijn bril mee af te kuisen
  • een leeg blik Rubicon Sparkling Lychee dat ik vanmorgen om 3u35 uitgedronken heb en dat mij de rest van de dag barstende koppijn gegeven heeft

…maar eigenlijk, om tot de vraag terug te komen (“maak een foto van je (onopgeruimde) bureau en vertel je lezers hoe jij je werk organiseert”)… Ik kan daar heel erg kort over zijn: de manier waarop mijn bureau georganiseerd (of niet georganiseerd) is, heeft niets te maken met de manier waarop mijn werk georganiseerd is.

Mijn werk gebeurt allemaal op de computer, en ik heb daar geen andere dingen voor nodig. Geen papier, geen gerief, geen ruimte, niets. Als ik met iets bezig ben, dan maakt het mij allemaal niet uit, op voorwaarde dat ik genoeg schermoppervlakte heb, genoeg plaats om een keyboard en en muis te plaatsen, niet te veel licht in mijn scherm en in mijn ogen, en vooral een degelijke bureaustoel.

En al de dingen die ik nodig heb om dingen gedaan te krijgen, die staan in mijn mail of op een server ergens of in de klaawd. Alwaar ik gebruik maak van vooral het gegeven “zoeken”, en niet zozeer het gegeven “organiseren in folders en subfolders en trefwoorden en alles”.  Ik weet alles staan in mijn hoofd, en wat ik er mij van kan herinneren is genoeg om terug te vinden wat ik niet meteen exact weet staan.

Van alle mail die binnenkomt, bijvoorbeeld, scan ik minstens de titel van om te weten of het interessant zal zijn, en als het echt niet nodig is om in detail te kijken, dan blijft het gewoon ongeopend in mijn inbox — al dat neurotische inbox zero-gedoe is aan mij niet besteed: mijn GMail zegt mij dat ik op dit moment 221.281 ongelezen mails heb, en ik lig daar geen moment van wakker.

[Deze post u gebracht via #projectblogboek. Om goed te zijn, had ik beter mijn bureau opgeruimd en dan creatief in 'wanorde' gebracht, had ik een pomo-fucking-doro of zoiets naast een systeem van in- en outboxen geplaatst, een paar subtiel maar toch net leesbaar genoeg in beeld gebracht interessante boeken nonchalant over de ruimte verdeeld, een etnische smoothie en een volkoren-geitenkaas-komkmommer-sandwich op een lichtblauw matporseleinen bord gelegd, en de belichting verzorgd en zo. Maar hey, hoe gaat het soms? Mijn avondeten was trouwens een oude sandwich met een zwanworst en een met preparé.]

 

Nostalgie

dinsdag 7 oktober 2014 23:35 | 2 reacties

Ik ben vandaag op opleiding gegaan naar Brussel.

Het was alweer een eeuw geleden dat ik nog eens naar Brussel was gegaan, en op den duur, na een paar jaar, had ik het ook wel zowat gezien, die trein en die metro. Vier of zo jaar moet het zijn dat ik niet meer elke dag de trein neem van Dampoort naar Brussel-Zuid en de metro naar Madou en dan ‘s avonds te voet naar Brussel Noord en dan terug naar Gent Dampoort: toen ik op de trein klom, dacht ik dat ik het nooit meer allemaal zou terugvinden.

Maar neen dus. Toen ik van de trein afstapte, wist ik niet meteen waar naartoe, maar eens de trap naar beneden, was het alsof het nog maar vorige week was en geen vier jaar: gewoon linea recta blindelings dezelfde weg gevolgd als vroeger.

Ah ja, want het was niet zomaar een opleiding ergens in Brussel, het was een opleiding bij mijn oude werkgever. Alwaar er nog een hoop bekende gezichten rondliepen, alwaar het Decap-orgel van Walter klaar stond, waar de designstudio nog altijd even wijs is en de broodjes tijdens de middagpauze nog altijd even lekker.

We waren met negen op de opleiding, van vier verschillende bedrijven: UX-mensen van een grote bank, die zelf geen development doen, developers die een stand-alone product in een doos maken voor eindgebruikers, en daarbij zowel programmatie als UX doen, wij met onze mix van UX en agile en productontwikkeling in een paar zeer specifieke sectoren, en twee interns van Namahn, de ene met een communicatie-achtergrond en de andere met een product development en service design-achtergrond.

(Ik was aangenaam verrast een aantal dingen die ik nog gemaakt had in de opleiding te zien terugkomen, ook: zo kleine kleine spoortjes van uw aanwezigheid terugvinden, da’s wel geestig.)

Alleen spijtig dat het niet langer duurde, vond ik. Oefeningen maken is wijs. En ik heb een nieuwe term bijgeleerd voor iets dat ik al van ergens diep in de jaren 1990 doe, en graag doe: wireflows — een soort wireframes maar dan nét een niveau van abstractie hoger, of ook wel een soort flowcharts maar dan een aantal niveaus van detail meer, om een hele applicatie in een diagram te steken, en dingen zoals flow en interactie en schermen en herbruikbaarheid en alles in kaart te brengen.

Ja, ik wist direct weer waarom ik daar zo graag werkte. En hoe enorm veel ik er geleerd heb.

En dan ging ik weer naar huis en bedacht ik dat het allemaal wel waar is, dat het wijs is en dat ge veel nieuwe klanten en projecten leert kennen als consultant — maar dat, al met al, dat in het niets verzinkt in vergelijking met het gevoel om een eigen ding te maken. Met horten en stoten, met mee- en tegenvallers, soms ongelooflijk frustrerend en misschien wat achteruit gaan om vooruit te gaan, maar altijd uw eigen ding, en bouwen aan iets, en trots kunnen zijn: wij hebben dit gemaakt, wij allemaal samen, van het idee tot het programmeren, van het graven in logfiles terug naar ideeën en omgekeerd.

Het verschil tussen een huis huren en een huis gekocht hebben: ze kunnen allebei schoon en gezellig en watnog zijn, maar al het werk aan het huurhuis is eigenlijk verloren werk, en alleen in een eigen huis zijt ge iets aan het opbouwen.

Op de trein terug naar Gent kwam er in Brussel Centraal trouwens een stiepelzatte meneer binnengezwijmeld, die schuin tegenover mij neerzeeg, op blote voeten, met een blik bier in de hand en wanhoop in de ogen. Hij heeft heel de reis in een mengeling van gromgeluiden, Afrikaanse zang, degelijk Frans en gebroken Duits zichzelf en de wereld proberen overtuigen van allerlei. Dat hij naar een trouw was geweest. Dat zijn vader — ZIJN VADER! bij de twaalf was. DE TWAALF! Van Jacques Delors! Van Europa! En dat hij er zeker in Gent-Sint-Pieters af moest. Dat nummer 9 een gevaarlijk getal is. Nummer neun! Numéro neuf! Gefährlishhhhdangereux mon frère.

IL faut de tout pour faire un monde, peins ik dan. Ik dacht nog even dat ik hem zou proberen helpen, eens we samen uitgestapt waren in Gent, maar ik was hem uit het oog verloren in de menigte, en toen ik hem weer zag, had hij al iemand anders aangeklampt.

En ik moest nog naar een vergadering vanavond, en ik had tenslotte mijn portie sociaal contact al gehad voor dit kwartaal.

De laatste…

maandag 6 oktober 2014 21:34 | 2 reacties

1

De laatste keer dat ik moest huilen: elke keer als ik iets voorlees aan één van de kinderen. Of iets ontroerend toon op de computer. Ik weet ook niet waarom, maar ik krijg daar altijd een krop van in mijn keel. In het algemeen ben ik een bleitkous, maar ‘t is raar: soms komt er geen emotie uit wanneer andere mensen emotioneel worden, en omgekeerd. Meestal, eigenlijk: dan sta ik te snotteren in een hoek om ogenschijnlijk niets, of mij nerveus te maken over mensen die in mijn ogen gelijk allemaal doen alsof. Ik denk dat er iets kapot is in mijn hoofd, denk ik. :)

Laatste gerecht dat ik klaarmaakte: dat was vandaag, pizza. Niets gastronomisch of zo: gewoon pizzabodem, daarop wat passata, en ricotta, mozzarella, parmgiano, gorgonzola. Van bij Pizza Roma, een groot gemak. Daarvoor was het Sadnra die gekapt met tomatensaus en puree in de oven gemaakt heeft, en daarvoor hebben we samen allerlei gemaakt.

Laatste boek dat ik las, was Deadhouse Gates. Ik ben nu bezig aan het vervolg, Memories of Ice. Ik ben ook bijna door Anthony Bourdain’s Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly. En dan denk ik dat ik eens een nieuwe poging onderneel om Anathem van Neal Stephenson uit te lezen.

De laatste site die ik bezocht: Wikipedia. En daar net voor Inkelspielchen (Het water aan de lippen: nu even niet van toepassing, maar bijzonder herkenbaar). En daar net voor: Reddit. Geneanet. De meerderheid van de dag: Google Drive, voor het werk (man dat gaat trager en trager, voor documenten die langer zijn dan een paar pagina’s).

Het laatste waar ik trots op was: onze twee oudste kinderen, die vandaag van school kwamen en meteen gingen studeren, zonder daartoe aangezet te worden. En dat onze oudste een paar bijzonder goede toetsen had gemaakt.

En onze jongste, die zich in stilte aan het bezig houden was, en toen het tijd was om te gaan slapen, gewoon rustig naar de badkamer ging, wassen en tanden poetsen, en naar bed ging. En onze tweedejongste, die van de voetbaltraining terugkwam. Ik ben zo ongelooflijk trots op onze kinderen, ge kunt u dat niet inbeelden.

[Deze post u gebracht via #projectblogboek. Om goed te zijn, had ik waarschijnlijk beter niet één zinnetje per voorbeeld afgehaspeld, maar had ik er eentje uit gekozen en was ik daar op in gegaan. :)]

Links van 3 oktober 2014 tot 6 oktober 2014

maandag 6 oktober 2014 11:00 | één reactie

5 Steps To Fixing A Derailed Career | LinkedIn
All successful reinventions have one thing in common: a great story that makes people want to see the underdog win! You need to be able to articulate how you got to the point of needing the reinvention and what you hope to accomplish going forward in a way that has people hanging on every word and rooting for you to succeed.

The Mirrorball « ASCII by Jason Scott
Volgens mij gaat het over SJW's. "Group up a bunch of issues (Apples, Oranges, Watermelons, Rat Poison) and then people who show concern about the Rat Poison will seem to be showing concern on Apples and Oranges. And people who are supporting Apples and Oranges could easily be mistaken for supporters of Rat Poison. Once that spark hits the kindling, it’s over."

News – Monitoring current threats: ECDC Communicable…
As reported to ECDC by Belgian authorities, on 2 September 2014, following a human error, 45 litres of concentrated live polio virus solution were released into the environment by the pharmaceutical company, GlaxoSmithKline (GSK), in Rixensart city, Belgium. The liquid was conducted directly to a water-treatment plant (Rosieres) and released after treatment in river Lasne affluent of river Dyle which is affluent of the Escaut/Scheldt river.

De Rechtzetting » Subsidiestop voor werkgeversorganisaties bedreigt honderden banen
‘Initiatieven en diensten als het Agentschap Ondernemen, de Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen, Unizo [http://www.unizosubsidies.be/], Voka, Overnamemarkt, de Zenito-startersgids, de kmo-portefeuille en ga zo maar door hebben misschien elk hun verdiensten, maar op zich doen ze allemaal ongeveer hetzelfde’, zegt Vlaams minister-president Geert Bourgeois (N-VA). ‘Ik zie in ieder geval het verschil niet.’

Austerity has been an utter disaster for the eurozone | Business | The Guardian
Zouden ze daar al van gehoord hebben, bij de mannen van de septemberverklaring? "All of the suffering in Europe – inflicted in the service of a man-made artifice, the euro – is even more tragic for being unnecessary"

Hashtag projectblogboek

zondag 5 oktober 2014 21:33 | 8 reacties

Die Kelly, dat is een sympathieke. En ze heeft een boek geschreven over bloggen.

blogboek

Ik ben niet in de markt voor boeken over bloggen, wegens niet echt geïnteresseerd in een goed blog maken of lezers vinden of houden of zo — als dat het geval zou zijn, had ik het al tien jaar geleden opgegeven. Meer nog: ik ben al jaren allergisch aan de hele sector in de markt die afgeleid is van Probloggeren zijn naäpers.

Probloggers, met hun zorgvuldig getargete niches, met hun zorgvuldig opgebouwde netwerken, met hun zorgvuldig gecalculeerde posts en hun zorgvuldig opgebouwde archief, met hun zorgvuldig uitgekozen gastbloggers en hun uitgekiende strategieën. Waar het niet om het bloggen zelf gaat, of om het vertellen van verhalen, of om het leren kennen van mensen, maar om het geld verdienen, of om het pivoten naar godweetwat, of hengelen naar media exposure, enfin, niet zo fijne dingen in mijn boek.

Awoert Darren Rowse, leve Jenny Lawson, in mijn boek.

En leve Kelly. Want dat is een sympathieke met het hart op de juiste plaats, die dingen zegt die ik ook zou willen durven zeggen, op een manier dat ik wou ik ze kon zeggen.

MAAR HOEDANOOK.

Ik ben, waarschijnlijk nog wat meer dan Ilse, iemand die meer regels schendt dan er er in gelijk welk blogboek staan. Niet wegens attention span of a gnat-syndroom (“kijkeenvogeltje”, gelijk Ilse zegt), wel wegens can’t be arsed-syndroom (“ik ga dat dan eens doen, dan eens, zomet… naaah”).

Maar waar ik wél goed in ben, dat is om geen enkele aantoonbare reden dingen doen, dagen en weken en maanden aan een stuk als het moet. En ook als het niet moet. (Gelijk opschrijven wanneer ik slaap en en niet, wat ik lees, waar ik geweest ben, foto’s nemen van allerlei — dat soort dingen.)

En wil het toeval toch wel dat Ilse zo’n project uit de vloer stampt zeker? Zoals ik het begrepen heb: 120 ideeën voor blogposts. Da’s dus 120 dagen posts. Geen idee hoe dat verdeeld wordt, maar I’m game.

15-ideeen

Als ik het goed bereken, dan is dat iets meer dan 17 wijvenweken op rij. :)

Of wacht, toch niet! Of nee, toch wel!

zondag 5 oktober 2014 13:10 | nog geen reacties

Die avond, eind juli:

bestelling

25 september:

Unfortunately, the release date for the item(s) listed below was changed by the supplier, and we need to provide you with a new estimated delivery date based on the new release date:

Martin, George R. R. “The World of Ice and Fire (Song of Ice & Fire)”
Estimated arrival date: November 26 2014 – November 27 2014

27 september:

We have received new release date information related to the order you placed on July 24 2014 (Order# 202-6462983-3112349).

The items listed below will actually be dispatched sooner than we had originally expected based on the new release date:

Martin, George R. R. “The World of Ice and Fire (Song of Ice & Fire)”
Previous estimated arrival date: November 26 2014 – November 27 2014
New estimated arrival date: November 04 2014 – November 05 2014

30 september:

Unfortunately, the release date for the item(s) listed below was changed by the supplier, and we need to provide you with a new estimated delivery date based on the new release date:

Martin, George R. R. “The World of Ice and Fire (Song of Ice & Fire)”
Estimated arrival date: November 26 2014 – November 27 2014

Tien minuten geleden:

We have received new release date information related to the order you placed on July 24 2014 (Order# 202-6462983-3112349).

The items listed below will actually be dispatched sooner than we had originally expected based on the new release date:

Martin, George R. R. “The World of Ice and Fire (Song of Ice & Fire)”
Previous estimated arrival date: November 26 2014 – November 27 2014
New estimated arrival date: November 04 2014 – November 05 2014

Ahem ja.

Het ponton in Antwerpen: dáárom wil Bart De Wever geen premier worden

zaterdag 4 oktober 2014 20:49 | 3 reacties

In het Engels zou ik zeggen: “An object lesson in ‘live by the sword, die by the sword'”.

In 1914 zijn er blijkbaar een paar Antwerpenaren over de Schelde geraakt met een tijdelijke pontonbrug, of iets in die zin — ik heb het allemaal niet zo hard gevolgd, Antwerpen interesseert mij door de band niet zo enorm hard.

Dit weekend wordt dat pontongedoe in het kader van honderd jaar 14-18 opnieuw in scène gezet. Ook dat heb ik niet gevolgd, maar het was wel enorm moeilijk: maanden aan een stuk worden we er al multimediaal mee om de oren geslagen.

En vandaag was het van dat: een hele resem Antwerpenaars die van de ene kant van het water naar de andere kant zouden gaan, en die daar blijkbaar ook nog eens geld voor betaald hadden, en dat het niet gelukt is.

Ze hadden gerekend dat er X mensen per uur zouden kunnen oversteken; bleek dat er minder dan X per uur over geraakten, onder meer omdat de mensen te traag flaneerden, of ook nog eens foto’s namen. Het moet zijn dat er minder sense of urgency is als er geen kleine zeventigduizend Duitsers op u schieten.

Ik geef toe dat ik gegniffeld heb bij de straatinterviews over het gedoe: de ene na de andere die de schuld steekt op Bart De Wever. Die ene mevrouw op VTM (nochtans de zender van De Wever) sprak van “onkunde van een burgemeester die zijn stad niet kan blij maken” en draaide het mes nog eens rond: “misschien moet hij eens bij zijn voorganger te rade gaan”. Idemdito op VRT. Variaties, de ene na de andere op “Bart kan het niet aan”.

Natuurlijk is het zijn schuld niet. Uiteraard kon en kan hij daar niets aan doen. Maar qua koek van eigen deeg, kan het helemaal tellen: schuld door associatie, de baas is altijd de eindverantwoordelijke, alles wat goed gaat is “normaal”, van zodra er ook maar iets fout gaat: “Bourgeois en BDW waren gisteren wel de eersten om de pluimen op te strijken bij de opening van dit prestige project, nu het een flop geworden weten zij van niets.”

Of gewoon allerlei zaken door elkaar slaan: “Waar ze de mensen toch mee koest houden…brood en spelen want voor de rest zijn er dus geen problemen in Belgistan, laat staan in de wereld”

Vergis u niet: die “ze” slaat gewoon op “de politiekers”, wie dat ook is. Vandaar, uiteraard, dat De Wever geen premier wil worden: dan zou alles dat fout gaat zijn schuld zijn. Niet meteen, want met “we zitten met de lijken in de kast van Di Rupo” kan hij het wellicht nog wel een halve of driekwart legislatuur uithouden — maar het zou ongetwijfeld alsmaar harder beginnen nijpen.

En met De Wever als premier zou het niet meer lukken om oppositie te spelen in de regering, zoals vorige keer in Vlaanderen. En dan zal het bij de volgende verkiezing dus ook niet meer lukken om te rekenen op het slechte geheugen van de ongeïnteresseerde gemiddelde mens (doe de test: hoeveel mensen in uw buurt weten dat N-VA ook in de vorige Vlaamse Regering zat?).

En dus mag er onder geen enkel beding een Belgische N-VA-premier zijn.

8 redenen waarom alleen Antwerpenaren nog Newsmonkey lezen (NSFW!)

zaterdag 4 oktober 2014 10:47 | nog geen reacties

“Hoe zou het nog zijn op Newsmonkey“, denk ik regelmatig. En dan ga ik nog eens kijken, en dan zie ik heel soms eens een artikel verloren staan dat mogelijks interessant zou kunnen zijn, verloren tussen dingen als “11 geweldige voordelen van naakt slapen”, “19 dingen die je alleen begrijpt als je ALTIJD honger hebt” of “16 dingen waarvan mannen niet willen dat vrouwen ze weten”.

En dan sluit ik het venster weer: ik ben zó al allergisch aan click bait, maar in het geval van Newsmonkey is het nog meer de plaatsvervangende schaamte die mij doet wegzappen. Brr.

Links van 30 september 2014 tot 3 oktober 2014

vrijdag 3 oktober 2014 17:00 | nog geen reacties

The Interactive Fiction Competition
The games of the 2014 Interactive Fiction Competition are ready for judging! Anyone can be a judge: just play and rate at least five games before November 15.

A history of the They Might Be Giants song Birdhouse in Your Soul.
For many of us, the world is a bit scarier than it was in 1990: There are a lot of reasons, now, why the ocean levels are rising up. But nearly a quarter-century on, Flood and, of course, its most iconic song is still a source of comfort in a world that too often tells us to stop drawing in margins, to stop playing the class clown, to speak up, run faster, act cooler, stop daydreaming, stop sulking, stop singing, stop underachieving, stop overachieving, stop flooding. If we were to give in to sentimentality—and why would we hold back while talking about Flood—we might even, not to put too fine a point on it, call the song our nightlight.

Former Top Official Says Kim Jong-un Is No Longer in Control of North Korea | VICE News
An elite group of exiles from North Korea gathered in September in the Netherlands to discuss the state of the regime they used to serve. The conference included top diplomats, an ex-senior official of the Ministry of Security, and a high-ranking military officer, but the keynote address was given by Jang Jin-sung, formerly a key member of Kim Jong-il's propaganda machine. Included in Jang's speech was a surprising assertion: North Korea is in the midst of a civil war.

ColorChecker: How to get PERFECT skin colors with every camera – Hans van Eijsden Photography
One of the best kept secrets within the fashion and beauty photography is the way to obtain absolutely perfect and flawless skin colors, brightness and texture. That’s an art, absolutely, and often a quite technical challenge. In this article I will explain how to obtain perfect skin colors, with the help of a ColorChecker.

Spot the man behind the man! | radical wind
Men are experts at inventing personas. Their entire careers as life-destructors are always accompanied by hardly disguised attempts at hiding the fact that all they want and can do is to rape and kill, or torture women. But as it’s not possible for them to be something else than what they are, or let alone imagine what it’s  like not to be a man (= to be a woman), it always betrays who they are, anyway.

Bistro-worst en schorseneren

donderdag 2 oktober 2014 23:16 | 3 reacties

Ge raadt nooit, nooit vanzeleven, wat dit is:

Een kleine hint: het is om bij dit te eten.

In geen tien jaar raadt ge het: het was chorizo in melk en room met glucose met piment d’espelette. En dit is hoe het er uit ziet als alles klaar is:

Een taartje van bistroworst met meloen en chorizo-ijs. Een cirkeltje gebakken toastbrood, daarboven een slaatje van kleine kleine stukje bistroworst, kleine kleine stukjes meloen en appel, pijnboompitten en rucola en vinaigrette. Daarboven een schijfje van schijfjes gedroogde bistroworst, daarop frisée en affilacress, en daarnaast een bol chorizo-ijs.

Weird, maar zeer lekker.

En jawel: er was deze week meer werk dan vorige weken. Een hele versnelling hoger, maar het moet echt wel zijn dat we vorig jaar goed getraind zijn, want het werd ook deze week op geen moment te druk of te moeilijk.

Hoofdgerecht — begin oktober oblige — was patrijs. Met schorseneren op drie manieren (zalf, gefrituurd, gepaneerd), met canneloni van savooi en een waarlijk overheerlijke saus. Sjalotten in boter, blussen met cognac en druivensap, inkoken, room en kippenbouillon toevoegen en drie patrijskarkassen, laten op staan, op het einde de karkassen er weer uit vissen, alles fijn mixen, en gepelde en ontpitte groene druiven toevoegen. Machtig goed.

Ook daar was wel wat werk aan, met die schorseneren op drie manieren en al die patrijzen in stukken te doen en in drie keer te bakken, maar ook dat viel helemaal mee.

Het dessert zat weer in zo’n Martini-glas, en ‘t is de eerste keer dat ik dat spijtig vind. Niet voor de smaak, want het maakt het er allemaal gemakkelijker op om te eten, wel voor de foto. Want er is redelijk wat werk in gekropen en dat is niet te zien:

Op de bodem van het glas liggen drie frambozen. Daarop een soeplepel frambozenpuree met eau de vie de framboise. Daarop een lepel vanilleroom (room, bloemsuiker, vanillestok, yoghurt). Daarop een schijfje verse chocoladebiscuit doordrenkt met eau de vie de framboise-siroop. Daarop een sliert zeer luchtige chocolademousse (met meringue en koffielikeur). In het midden van die sliert opnieuw frambozenpuree, daarop opnieuw vanilleroom, afwerken met een toef frambozenespuma (frambozen, gelatine, room, yoghurt, suiker, citroen), een framboos, lemon cress en bloemsuiker.

Zeer, bijzonder, enorm, erg lekker.

Gelezen: Deadhouse Gates

woensdag 1 oktober 2014 21:15 | nog geen reacties

Deadhouse GatesDeel twee van de tien, en dat het vooruit gaat.

Het lezen, bedoel ik dan, niet het verhaal: dit is een soort zijstap voor een paar personages van het vorige boek; voor zover ik me herinner, worden de verhalen van boek 1 en 2 weer opgepakt in boek 3.

In de Zeven Steden is een revolutie op til (met een soort profetes en woestijnstammen, shades of Fremen en Muad-Dib), de meest populaire generaal van het keizerrijk is buiten de wet gesteld, adel wordt massaal verscheept naar dwangarbeid in de mijnen.

De verschillende plotlijnen overlappen nauwelijks, en alles vindt door elkaar plaats:

  • Icarium, een onsterfelijke uitvinder die regelmatig stukken tijd verliest, is op zoek naar iets, maar hij weet niet naar wat. Zijn compagnon en vriend Mappo, ook onsterfelijk, moet er eigenlijk voor zorgen dat Icarium zijn geheugen niet terugvindt. Ze geraken terecht in een oorlog tussen D’Ivers en Soletaken, twee soorten shapeshifters (de eerste kunnen de vorm van veel beesten tegelijk aannemen, zoals een zwerm vliegen of een roedel honden, de tweede kunnen in één ding veranderen, zoals pakweg een draak), en ze komen daarbij in de buurt van Iskaral Pust, een krankzinnige (enfin vermoeden we toch, wie weet) priester.
  • Coltaine is de leider van het 7de Leger van het Malazanrijk. Hij probeert zijn leger, en duizenden vluchtelingen erbij, te voet naar de andere kant van het continent in veiligheid te brengen. Daarbij wordt hij voortdurend achtervolgd door een numerische overmacht, tegengewerkt door de adel die ook bij die vluchtelingen zit, en verliest hij stapels volk aan de woestijn. Duiker, ex-soldaat en tegenwoordig keizerlijk historicus, vergezelt het 7de na een tijd.
  • Felisin Paran, jongste zus van de Paran in het vorige boek, geraakt in de mijnen terecht. Cue schrikkelijke scènes van verkrachting en verslaving en verminking en alles. Zij wordt vergezeld van Heboric, een ex-hogepriester (zonder handen) van de oorlogsgod Fener en Baudin, een soort straatvechter die Felisin in bescherming lijkt te nemen, tegen haar goesting. Alles is tegen haar goesting, trouwens, na voormelde verkrachtingen en verslavingen en verminkingen: bepaald ambetante madam, die Felisin.
  • En dan zijn er nog een paar personages van het vorige boek: Apsalar, die terug wou gaan naar haar geboortedorp en geëscorteerd wordt door veteranen Kalam en Fiddler, en door loverboy-slash-dief Crokus.

Begint het al wat te duizelen? Tja. Dat is denk ik de situatie na een bladzijde of honderd, en dan gaat het nog wat meer loos, met personages en situaties en achtergronden en alles.

Het wordt er allemaal niet beter op, vrees ik, naarmate de reeks verder gaat. Erikson slaagt er hier meer in om zijn personages leven te geven — met Felisin, Kalam en Duiker als uitschieters — en zijn wereld voelt nog altijd even enorm goot en enorm gedetailleerd en enorm geschiedenisvol aan als in het vorige boek. Wat minder geforceerde expositie misschien zelfs, en dat komt dan weer de personages ten goede.

Ontroerend, ook, vaak. In de kleine dingen: een compagnie soldaten in het 7de, nauwelijks omschreven, maar die in een paar scenes helemaal levend wordt; flitsen achtergrond die heelder personages plot in perspectief brengen; de manier waarop een schoothond omschreven wordt.

Ja, aangeraden natuurlijk. Maar niet voor mensen die niet graag puzzelen, en ook niet voor mensen met een slecht geheugen en/of weinig verbeelding.

[van op Boeggn]

Ongemitigeerd succes!

dinsdag 30 september 2014 23:57 | één reactie

Ik had een reeks cocktails gekocht, deze zomer:

Houd u vast aan de takken van de bomen: er is één fles op geraakt vanavond!! De groene fles is op! One down, five to go. Hopen op een nog een paar vergaderingen, of op een paar dagen met goed weer en buren op het plankier.

 

Niet heftig

maandag 29 september 2014 21:09 | 5 reacties

Als er een auto in uw voorgevel rijdt, en daarbij net uw kat gemist heeft die op de vensterbank zat, dan is dat een geluk bij een ongeluk. Dat is niet “heftig”.

Als de kuisvrouw van de buren haar eerste marathon op vier uur en veertig minuten afgewerkt heeft, dan is dat een fantastische prestatie. Niet “heftig”.

Als een kindje van elf op de één of andere manier een betere cover van ‘Hurt’ dan Johnny Cash zingt, dan is dat ongelooflijk. Niet “heftig”.

Als Leonardo Di Caprio vervriest in Titanic omdat hij maar in het water bleef trappelen in plaats van minstens voor de helft op een drijvende deur te gaan liggen, dan is dat triestig of tragisch, eventueel niet echt slim of naar eigen persoonlijke inschatting belachelijk dan wel achterlijk. Écht niet “heftig”.

Er zijn andere woorden dan “heftig” om de ontdekking van een volledig skelet van een Giganotosaurus te omschrijven. Of de geboorte van een eerste kind. Of die keer dat uw kat een salamander had opgevreten. Of dat er een floater in het toilet bleef liggen. Of dat er een nieuwe versie van een merk telefoon uit is. Of dat de spaghetti op is. Of, eigenlijk, om het even wat.

Stop trying to make it happen, Hollanders en Vlaamse mediahoeren. Ge hebt ons het woord energie al afgepakt en vervangen door enerZHIE, en nu dit.

Is dan echt niets meer heilig?

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338