Song of Ice and Fire, herlezing nummer zoveel

zondag 17 augustus 2014 21:18 | één reactie

Ik weet geeneens hoeveel keer ik het nu ondertussen al gelezen heb. Drie keer volledig? Vier keer? Plus telkens als er een boek uitkwam? Plus onderdelen om heroptefrissen?

In ieder geval: het blijft enorm hard overeind. Ik heb, tussen andere boeken door, deel een twee drie gedaan, en ik ben nu bezig met boek vier en vijf in elkaar geduwd. Het is de eerste keer dat ik dát doe, en serieus: enorm veel meer dan de moeite waard.

Voor al wie de boeken al gelezen heeft of aan het lezen is, en nog wat verder wil gaan: /r/asoiaf is uw vriend. En Tower of the Hand. En de forums. En alles.

Ugh. Niet dat ik die mens onder druk wil zetten, maar ik zou zo graag de vervolgen lezen. Haast u, Gurm, haast u.

16 augustus 1977 is 37 jaar geleden

zaterdag 16 augustus 2014 22:56 | nog geen reacties

Onze buren van twee huizen verder zijn naar Amerika geweest, een hele toer in het zuiden, ze hebben onder meer ook Graceland gezien.

Graceland! Huis van Elvis! Elvis!! Natuurlijk weet iedereen wie Elvis is. Toch? Toch?

Het is erg om zeggen, en ik was te hard in shock om te reageren, maar toen ze vertelden over Graceland, kwamen de vier andere volwassenen rond mij na lang zoeken aan drie Elvis-liedjes. Drie.

In de zomer van 1977 zaten we aan zee, en toen Elvis stierf stond de wereld stil. Op televisie werd Aloha From Hawaii uitgezonden, ik moest misschien nog zeven worden en de televisie was een minuscule zwart-wit-dingetje, maar het maakte een enorme indruk op mij.

Vooral, vrees ik, wat hij met die sjaaltjes deed de hele tijd, want de muziek zelf bleef niet hangen. Die grote lichtcirkels achter hem, die zijn ook nog jaren blijven in mijn hoofd zitten.

Ik weet dat de muziek niet blijven hangen was, want die heb ik een paar jaar later ontdekt in de platenbak van mijn vader. Dat elektrisch gevoel als ge voor het eerst iets hoort waarvan ge denkt “dit verandert mijn wereld”? Dat had ik toen ik voor het eerst Hound Dog hoorde:

…dat was na een jeugd op Frans chanson, op wat er ook in de vroege jaren 1970 op het familiekanaal van de radio was, en nadat ik een plaat van Bill Haley and the Comets grijs had gedraaid. Leutige muziek om mee te zingen, Bill Haley, maar zo ongevaarlijk als iets. Wat van Elvis anno Hound Dog niet kon gezegd worden.

Elvis was op zijn best gevaarlijk, zoals Nick Cave zong:

Elvis (helaas) was niet altijd gevaarlijk — case in point, de onrechtstreekse manier waarop ik Elvis herontdekte: ik had een uurwerk gekregen met daarop een reeks melodietjes, en mijn favoriet was er eentje dat mijn vader identificeerde als The Yellow Rose of Texas, Elvis op zijn meer cringeworthy.

Hij was dat moeras van meligheid uitgeraakt, in 1968:

Dat is het jaar na Sgt. Pepper’s, en zeg wat ge wilt, maar het raakt mij visceraler dan The Beatles.

Zucht. In de jaren 1970 ging het allemaal bergaf, pillen en hamburgers, slechte vrienden en slecht advies tot het triestige einde, precies zevendertig jaar geleden toen de King voor eeuwig 42 jaar werd.

Ah, had hij het maar overleefd, zoals Johnny Cash. Maar neen.

Youtube staat vol Elvis, natuurlijk, maar als ik iets mag aanraden: The King and Eye door The Residents, het vind ik beste eerbetoon aan Elvis, de mens en zijn muziek.

Guardians of the Galaxy

vrijdag 15 augustus 2014 20:43 | één reactie

Ha! Natuurlijk was het niet zoals de comics, maar dat belette niet dat ik het een meer dan uitstekende film vond. Nog van dat!

(En gelukkig zijn we gaan kijken in 2D, en gelukkig was er niet te veel volk, en gelukkig dat zetels al een tijd gereserveerd kunnen worden.)

Korla ‘maar allez jong’ Pandit

donderdag 14 augustus 2014 19:41 | nog geen reacties

Op de soundtrack van mijn jaren 1980 staat Korla Pandit voor eeuwig gegraveerd. Ik dénk dat ik er op gekomen was omdat ik door de selectie Indische klassieke muziek was geraakt in de bibliotheek en dus maar naar andere Indisch-achtige dingen zocht (in die tijd, beste kijkbuiskinders, was er nog geen internet en waren er maar vier manieren om nieuwe muziek te leren kennen: de platenbak van uw ouders, de radio, cassetjes ruilen met vrienden, en de mediatheek van de bibliotheek).

Korla Pandit deed geen Indische klassieke muziek — verre van Indische wat dan ook, dacht ik, maar het was evenmin ‘van hier’. Als het met iéts te vergelijken was, dan was het misschien in de verte met Bo Hansson en stukken Pink Floyd en psychedelische muziek. Maar dit was van decennia vroeger! Ik had alleen de platenhoes om mij een beeld te maken van de muziek, ik wist geeneens dat het een televisioneel fenomeen was in de jaren 1950 (ook Wikipedia of Google bestonden niet, als het niet in de Encyclopedie in de bibliotheek stond en mijn ouders kenden het niet, was het verloren moeite om er naar te zoeken).

En dan waren er vele jaren later Youtube en de exoctica-lounge-revivial en Ed Wood en alles, en kon ik ene bewegend beeld op de muziek plakken:

Ik was niet teleurgesteld, da’s het minste dat ik kan zeggen. (Op de klankkwaliteit na dan.)

Maar ziet nu! Een documentaire! En volg vooral tot ergens voorbij het midden voor een van harte maar allez jong:

Verbouwingen: kaum zu glauben, aber wahr

donderdag 14 augustus 2014 10:33 | nog geen reacties

Yo ho ho en een fles rum! Ik kwam gisteren thuis en het eerste dat ik zag was dit:

Puin! Vuiligheid! In andere omstandigheden zou dat slecht nieuws zijn, maar in deze omstandigheden is dat enoooorrrmmmm goed nieuws: dat wil zeggen dat ze er namelijk écht aan begonnen zijn. En jawel, de gevel ziet er nu zó uit:

Er is al een heel stuk pleisterresten afgehaald, en bovenaan ziet het er helemaal naakt uit:

Ik vind het zelfs een beetje gevaarlijk naakt, met al die gaten en ontbrekende stenen en trekijzers die gelijk nergens aan trekken, maar ik ben ervan overtuigd dat die mensen weten waar ze mee bezig zijn. :)

Verbouwingen: here we go again!

woensdag 13 augustus 2014 17:48 | 6 reacties

We waren eind de jaren 1990 op zoek naar een huis, en we hebben dat op ons gemak gedaan. Niet snel snel iets kopen, maar een hele reeks huizen gezocht en bekeken en waar we geïnteresseerd waren, met een architect onder de arm opnieuw gaan bekijken.

En toen was er een collega die zei dat een vriendin van haar moeder een huis te koop had. Iets dat een hele familie gekocht had voor een zoon die ondertussen gestorven was, en dat het op de markt zou komen.

Ik ben met mijn collega gaan kijken, een middag, en ik was verkocht: een klein, oud, krakend, donker huis aan een kasseiweggetje in een verlopen en verloederd stuk Gent waar ik nog nooit geweest was, zelfs al was het in het centrum. De inkom was een krakkemikkige deur, die uitgaf op een lange donkere gang met op het einde een donker koertje dat ingenomen was door een remise vol rotzooi, en achter de remise een klein bouwvallig huisje.

Op het gelijkvloers van het hoofdhuis waren er twee ruimtes naast de gang: een benepen keuken, en een lang soort sas naar een klein voorplaatsje. Tussen de twee een nauwe steile trap naar boven, en daar: de plaats die mij meteen deed zeggen “verkocht!” — een grote living, met drie vensters op de straat, met zware houten balken. En dan nog een jaren 1970-badkamer, een slaapkamer, en een trap naar een grote, lege zolder.

Het heeft nog wat voeten in de aarde gehad, maar minder dan een jaar later was het huis van ons. En konden we beginnen verbouwen.

De eerste verbouwingszaken waren niet ingewikkeld: nieuw water, nieuwe elektriciteit, nieuw sanitair. De remise op de koer heb ik nog zelf afgebroken — een golfplatendak ontmanteld, muren ingesmeten, bijna verpletterd geraakt, the works.

En dan hebben we een toilet toegevoegd beneden, de muur tussen de keuken en de gang afgebroken waardoor de keuken groter werd, een nieuwe vloer gelegd op het hele gelijkvloers, een nieuw onderdak en isolatie gezet, en twee kinderkamers en een toilet bijgebouwd in de zolderruimte. Het achterhuis werd zo ongeveer volledig herbouwd, onder meer na een accidentje waarbij het hele dak en de zijmuren ingestort waren.

Fase 1 afgewerkt begin 2004, en dan even gepauzeerd.

Enfin ja, ik zeg “even”, ik bedoel: vier en een half jaar. Dan hebben we de keuken, die er zo uitzag:

verbouwd tot hij er zo uitzag

…waarbij meteen de trap van de ene kant naar de andere kant van het huis verhuisd werd, en de living een nieuwe vloer kreeg:

Ondertussen was ook onze straat zelf verbouwd: de kasseien, het scheve en te smalle trottoir en de aan twee kanten geparkeerde auto’s weg, een nieuwe straat en woonerf in de plaats.

Fast forward nog eens vier jaar: in 2012 hebben we de living verbouwd, met nieuwe meubels en een nieuw plafond en alles.

De schouw afgebroken, een zekere lichte paniek toen bleek dat de balken allemaal kapot waren, maar alla, het resultaat was in orde:

Tegelijkertijd hebben we ook in het achterhuis een nieuwe vloer gelegd, of beter: de vloer die er lag, vastgezet, en dan wat Ikea-meubels ingeduwd:

…terwijl we op het gelijkvloers een bibliotheek gemaakt hebben ook met Ikeakasten:

…en in de kamer vooraan op het gelijkvloers een bureau hebben gemaakt met een logeerbed:

En dus is de stand van zaken vandaag:

  • aan de ene kant: kinderkamers in orde (op de vloer na), living min of meer klaar (moet nog gepleisterd worden en geverfd), keuken en bureau grotendeels in orde, achterhuis beneden op te ruimen maar voor de rest in orde.
  • aan de andere kant: badkamer en onze slaapkamer nog zo ongeveer in dezelfde staat als toen we het huis kochten, koer/tuin overgroeid en volledig te herdoen, dak veel te oud, voorgevel en achtergevel te restaureren

Gisterenochtend stonden er plots drie man van de aannemer aan de voordeur, en kijk nu wat ik gisterenavond zag aan onze achtergevel:

De achtergevel op 12 augustus 2014

Een stelling! En ladders! En dingen!

De plannen voor deze ronde verbouwingen zijn:

  1. Achtergevel restaureren (hervoegen, stenen vervangen, schilderen)
  2. Achtergevel op het gelijkvloers uitbreken
  3. Funderingen aanpassen en watnog
  4. Glasbouw zetten om de keuken een paar meter groter te maken
  5. Voorgevel restaureren
  6. Dak aanpakken

En het was trouwens al direkt prijs, qua farcen, deze ochtend! Bovenaan de achtergevel ziet het er zo uit:

…en volgens de expert is dat géén goede stand van zaken voor een nok. En zal die moeten hermaakt worden.

Hoera! We zijn nog niet begonnen en we hebben al onvoorziene extra kosten!

 

Links van 10 augustus 2014 tot 12 augustus 2014

dinsdag 12 augustus 2014 18:00 | nog geen reacties

A Diablo 3 Story: A Diablo 3 Story
TLDR: I made about 100 000 euro from Diablo 3 in exactly 1 year. Below I will tell you in great detail how.

Almost Perfect by W. E. Pete Peterson The Rise and Fall of WordPerfect Corporation
The book, Almost Perfect, was originally published by Prima Publishing in 1994. It is the story of the rise and fall of WordPerfect Corporation from my point of view. The book sold a little less than 10,000 copies and is now out of print. The copy published here is almost identical to my original manuscript and does not contain Prima's edits. In this version, I have corrected two factual errors, fixed five typos, deleted a few pages at the end, and added a final paragraph.

Polaroid Cube | polaroid.com
Introducing the Polaroid Cube lifestyle action camera—water resistant, shockproof, mountable and built to handle everything you can imagine. Packed with fun including 1080p HD video, 6MP photo, 124° wide angle lens, and built in battery that records up to 90 minutes.

First-person Hyperlapse Videos
We present a method for converting first-person videos, for example, captured with a helmet camera during activities such as rock climbing or bicycling, into hyperlapse videos: time-lapse videos with a smoothly moving camera.

The Fighter Who Stayed Too Long – MMA Fighting
Say you’re angry and depressed, impulsive and moody, aggressive and afraid. Say your friends don’t even recognize the person you’ve become, and you know they must be right, if only because they all say the same thing. But the person they remember seems like a flickering dream to you. You remember vague outlines of it, but the particulars are hazy at best. Say this is your life from here on out. What are you supposed to do with it? What if you’ve got 30 or 40 more years of this?

Elvire

dinsdag 12 augustus 2014 04:46 | 3 reacties

(Op verzoek, omdat er een en ander niet duidelijk was qua timing en foto’s.)

Elvire Marie De Belder wordt geboren op 23 januari 1868 in het huis van haar moeder, Jeanne De Belder, in de Hundelgemsesteenweg nummer 159 in Ledeberg. Haar geboorte wordt aangegeven door Pieter Frans Broeckaert, een eenendertigjarige “tapper” in Ledeberg.

preview_SCMS_PBK_1479.tif

Jeanne De Belder is 20 jaar oud en ongetrouwd. Elvire’s vader is de 19-jarige Jan Bourtscheidt, die uit Keulen naar Gent geëmigreerd is — geen idee wanneer of waarom, het enige dat we weten is dat zijn moeder, Christina Bourtscheidt, 24 was en “dienstmaagd” toen ze van hem beviel, zonder vader in zicht.

Elvire wordt gewettigd als Elvire Bourtscheidt als haar ouders op 19 februari 1868 trouwen.

Elvira Bourscheid 4Op 9 september 1887 is Elvire negentien jaar oud en bevalt ze van haar dochter Elza. Elvire is niet getrouwd, maar de geboorte wordt wel aangegeven door Elza’s vader, Pierre Gilliet, een vijfentwintigjarige tekenaar uit Ledeberg. Vijf maand later trouwen Pierre en Elvire, en wordt Elza Gilliet gewettigd.

Op 9 april 1890 wordt Jeanne Gilliet geboren, op 2 september 1892 Florent Oscar Gilliet (die al sterft op 20 oktober 1892), op 17 november 1894 Lucienne Louis Gilliet.

Pierre is ondertussen gaan werken als graveerder in de zaak van zijn vader, lithograaf Basile Gilliet; als die in 1890 sterft, neemt de 28-jarige Pierre de zaak over. Elvire verdient geld bij als naaister, en het gezin verhuist van Ledeberg naar het ouderlijk huis aan de Grote Huidevettershoek.

preview_SCMS_FO_7104.tif

Op 2 januari 1896 wordt Olga Gilliet geboren. Pierre is 33, Elvire 29, en de aangifte wordt gedaan door ene Oscar Myin, een 33-jarige handelsreiziger oorspronkelijk uit Dinant.

Het moet zijn dat er duidelijk een haar in de boter zit: Pierre Gilliet trekt naar de Rechtbank van Eerste Aanleg, die op 6 mei uitspraak doet. Naast de geboorte-akte van Olga Gilliet staat in kleine lettertjes:

Piere Constantin Gillietil est ordonné que l’acte ci-contre sera rectifié en ce sens que l’enfant y dénommée ne pourra porter le nom de Gilliet, qui n’est pas son père et à la famille duquel elle ne peut appartenir.

…en op 29 juli 1896 scheiden Elvire Bourtscheidt en Pierre Gilliet. Genoeg is genoeg, moet hij gezegd hebben, en ik ga niét met mijn voeten laten rammelen. Enfin, vermoed ik toch.

 

Op 17 oktober 1896 gaat Oscar Myin nog een aangifte doen:

un enfant sans vie du sexe féminin, sorti du sein de sa mère en sa demeure boulevard Frère Orban avant hier à midi et y décédée avant hier à trois heures du soir, fille de Pierre Constantin Gilliet, graveur et d’Elvire Marie Bourtscheidt, tailleuse, divorcée à Gant le 19 juillet dernier.

Zucht. Ook dat nog: een dochter die geen dag oud wordt. Geboren drie maand na hun scheiding, en anderhalf jaar na de geboorte van Olga, waarvan Pierre Gilliet de vader niet was.

Nog geen jaar na zijn scheiding, op 1 mei 1897, hertrouwt Pierre Gilliet met Juliana Vandenbossche, 33, stiefdochter van schilder Augustus Van Hecke.

Elvire blijft niet bij de pakken zitten: zij trouwt op 21 juli 1897 met, ahem ja, Oscar Myin, waarmee ze al een tijdje samenwoont op de Frère Orbanlaan. Oh ja, en ze was ook redelijk ver zwanger: minder dan een maand later, op 7 augustus 1897, wordt Yvonne Myin geboren.

Yvonne haalt haar eerste verjaardag niet: ze sterft op 17 april 1898.

Op 8 februari 1899 wordt Simonne Myin geboren, maar een jaar later is het weer triestig nieuws: Olga, och here vier jaar en een maand oud, overlijdt op 26 augustus 1900. Hoe ze overleden is, is niet zeker — de familie-overlevering is dat ze verdronken is in de meersen. Dat zou kunnen: in 1900 waren er in de buurt van Gent, zelfs aan de Zuid en dus op een steenworp van waar Pierre Gilliet woonde, nog altijd moerasachtige meersen.

We hebben thuis een schoentje, dat opnieuw volgens de overlevering één van de schoentjes zou geweest zijn die Olga aanhad toen ze verdronk.

Op het doodsprentje dat we hebben, staat er “Olga Myin”, maar in de overlijdensakte staat ze niet als Olga Myin, en ook niet als Olga Gilliet. Er staat “Olga Bourtscheidt”: de cirkel is een beetje rond, ze heeft net zoals haar moeder en haar grootvader de achternaam van haar moeder.

overl olga

De negentiende eeuw was voor veel mensen in Gent géén plezante eeuw — pak een verre nicht van Pierre Gilliet, Elvira Paulina Gilliet: op haar overlijdensakte staat lakoniek “fabriekwerkster, dood gevonden te Nijverheidsboulevard”, en het is pas later dat doordringt dat ze nog geen vijftien was — maar de gezinnen Gilliet-Bourtscheidt-Myin waren absoluut geen arbeiders: graveerders, vergulders, boekhandelaars.

En toch is het bij hen nóg niet gedaan met de miserie. Elvire heeft nog twee kinderen met Oscar Myin, maar ze moet ze allebei begraven: Paula wordt geboren op 26 juli 1902 en sterft drie weken later, Norbert wordt geboren op 13 februari 1905; hij sterft als hij vier en een half jaar is, op 20 juli 1909.

Ook de zoon van Pierre met zijn nieuwe vrouw, Julius Gilliet, sterft in mei 1898, net drie maanden oud.

Da’s dus bijeengeteld elf kinderen tussen 1887 en 1905, waarvan er in 1910 nog drie (mogelijks vier) in leven zijn. Van Elza Gilliet is geen spoor meer te vinden, ik vermoed dat ze overleden is niet zo lang na haar geboorte; blijft over: Jeanne Gilliet, die in 1915 trouwt met mijn overgrootvader, Maurice Vuijlsteke, Lucienne Gilliet, die trouwt met Jules Laureys, en Simonne Myin, die tot het einde van haar leven ongetrouwd zal blijven en tante Simonne zal zijn.

Ik heb er nog vage herinneringen aan, aan tante Simonne, en aan de ook ongetrouwde zus van Maurice Vuijlsteke, tante Joséphine: zij waren in mijn hoofd de oudst mogelijke mensen die er konden zijn — al waren ze eigenlijk maar ergens respectievelijk begin en eind de 70 toen ik ze kende, net voor ze stierven.

Elvire zag er op foto’s wel eens streng uit:

Elvira Bourscheid 2

…of op het griezelige af matriarchaal, zoals hier met van links naar rechts: mijn (wazige) overgrootmoeder Jeanne Gilliet, Oscar Myin gezeten met bolhoed, Simonne Myin, Maurice Vuijlsteke, Elvire Bourtscheidt (de enige die boomstil en dus haarscherp op de foto staat), en Lucienne Gilliet:

Jeanne Gilliet, Maurice Vuijlsteke, Oscar Myin, Simonne Myin, Elvire Bourtscheid, Lucienne Gilliet

…maar dan zijn er ook foto’s van haar met haar dochter en vooral met haar kleinzoon (mijn grootvader, die, ahem, trouwens ook maar drie maand na het huwelijk van zijn ouders geboren is). Hier moet ze net voorbij de 50 geweest zijn, ‘t is wat donker maar duidelijk een en al amusement, grootmoeder als koningin in de keuken, dochters Jeanne en Simonne en kleinzoon Arthur (die koperen ketels op het schap hebben we trouwens nog staan):

Arthur Vuijlsteke, Jeanne Gilliet, Elvire Bourtscheid, Simonne Myin

Of nog een paar jaar later, ergens in denk ik 1920, helemaal blinkend van trots (en ja, ze zit in een stoel die we ook nog staan hebben, ah ha! niets gaat verloren meneer mevrouw!) samen met mijn grootvader:

Elvire Bourtscheid, Arthur Vuijlsteke

Elvire Bourtscheidt sterft in 1946, 78 jaar en vier maanden oud. Ik heb één foto van een paar jaar voor haar dood, begin de jaren 1940, met haar kleinzoon André Laureys:

Elvire Bourtscheid, André Laureys

Oud, zeer zeker. Maar nog altijd indrukwekkend, vind ik.

RIP Robin Williams

dinsdag 12 augustus 2014 01:27 | nog geen reacties

Urgh, zo erg. En zelfmoord dan nog wel.

Voor altijd Mork, in mijn hoofd.

Gelezen: Rogues

maandag 11 augustus 2014 16:28 | nog geen reacties

RoguesAls Gurm niet verder schrijft aan A Song of Ice and Fire, dan doet hij de laatste tijd vooral anthologieën met Gardner Dozois, heb ik de indruk.

En dan nog wel anthologieën zoals ik ze graag heb: cross-genre, met vanalles en nog wat nieuws erin, en met altijd wel minstens de hoop op een aantal goeie dingen: Dangerous Women heb ik onlangs gelezen, Old Mars en Songs of the Dying Earth staan al op mijn Kindle, en ik dénk dat de volgende die ik koop Warriors zal zijn.

Cross-genre anthologieën, da’s altijd een zak vol verrassingen: het kan even goed science fiction als fantasy als detective als wat dan ook zijn.

Het begint, vind ik, uitstekend, met Joe Abercrombie’s Tough Times All Over, over een pakje dat van eigenaar naar “eigenaar” naar “eigenaar” gaat, via diefstal, afpersing, verkoop en allerlei. Onderhoudend, op een “ik wou eigenlijk dat dit een veel langer verhaal was”-manier.

En dan gaat het op en af. Ik ben ondertussen al een paar boeken verder als ik dit schrijf, en het is me niet allemaal even hard bijgebleven. A Year and a Day in Old Theradane (Scott Lynch) wel: iets met hoe een hele straat gestolen moet raken, en hoe daar allemaal verschillende manieren voor gezocht worden tot er uiteindelijk één werkt. How the Marquis Got His Coat Back is Neil Gaiman in wat mindere doen, in de wereld van Neverwhere.

The Lightning Tree (Patrick Rothfuss) is een fijn stukje over Bast, uit de Kingkiller Chronicles. Now Showing is een redelijk silly SF-achtig verhaaltje van Connie Willis over cinema-multiplexen, dat leest alsof het geschreven is door iemand die in de jaren 1980 is blijven steken wat media en technologie betreft.

En het boek eindigt met een prequel van een prequel, door GRRM zelf: The Rogue Prince is een verhaal dat zich afspeelt net vóór The Princess and the Queen (dat in Dangerous Women stond), en dát was dan weer een jaar of honderd voor de gbeurtenissen in Game of Thrones. Ik zeg “een verhaal”, het is eigenlijk een pastiche van de neerslag van een geschiedenis zoals die door een maester zou kunnen genoteerd geweest zijn. Redelijk droog en academisch, dus.

Geen essential reading, dat laatste. En eigenlijk, als ik er zo over nadenk, geldt dat voor heel het boek.

[van op Boeggn]

Verbouwingen: aanloop (denk ik toch)

zondag 10 augustus 2014 22:02 | 4 reacties

Het begint serieus te spannen: in principe beginnen ze hier volgende week maandag aan allerlei zwaar werk — daken en gevels en zo.

Vingers gekruist dat we hier kunnen blijven wonen, en zou ik daarvoor vakantie nemen? Of zou dat wel los lopen? En precies hoeveel bouwstof gaat er waar allemaal liggen? En hoe lang gaat het duren, en welke verrassingen gaan we deze keer tegenkomen?

Nog een week stilte voor de storm. Of het zou moeten zijn dat we instructies krijgen dat we voorbereidingen moeten doen, van verhuis of dergelijke: dan wordt het wellicht een week blinde paniek, waartijdens we proberen de inhoud van anderhalf huis in een half huis te wurmen, en alles met doeken en bachen proberen af te dekken.

Links van 31 juli 2014 tot 9 augustus 2014

zaterdag 9 augustus 2014 23:00 | nog geen reacties

The War Photo No One Would Publish – The Atlantic
“It was one picture after another of a sunset with camels and a tank.”

An Empire of Stars » Lapsed Historian
As the V-2 disappeared into the distance the men of the AVKO couldn’t help but smile and cheer. Their delight was catching, and soon the rest of the soldiers and officers around the launchpad were cheering as well. British officers and soldiers. Because this was Operation Backfire, the beginning of something that most people don’t even know existed – the British Space Programme.

Python web scraping resource
If you need to extract data from a web page, then the chances are you looked for their API. Unfortunately this isn't always available and you sometimes have to fall back to web scraping. In this article I'm going to cover a lot of the things that apply to all web scraping projects and how to overcome some common gotchas.

I Refuse | Irwin E. Blank | Ops & Blogs | The Times of Israel
Erm, yeah. "I feel no need to apologize for refusing to allow myself to retain lands that were mine before your countries were born by imperialist wars and rivers of blood. When your ancestors were worshiping rocks and committing human sacrifice to please stone idols, mine were priests in the Temple of Solomon."

‘World stands disgraced’ as Israeli shelling of school kills at least 15 | World news | The Guardian
Fuckers. "The US, which has been at odds with Israel's prime minister, Binyamin Netanyahu, over efforts to secure a ceasefire, condemned the school shelling but did not specifically blame Israel."

Helemaal verkeerd, maar toch nog een geluk bij een ongeluk

vrijdag 8 augustus 2014 19:52 | 2 reacties

Damned. Ik heb anders nog een goed idee, familie Sierens: gebruik misschien eens altijd dezelfde paar voornamen.

Ik had dus onlangs andere ouders gevonden voor een Carolus Sierens die ik al kende, en vanavond dacht ik nog wat gaten op te vullen in ‘s mans gezin. Ik dus gezwind aan het speuren in de huwelijksakten van de gehuchten rond Aalter waar hij wel eens zou kunnen getrouwd zijn.

Uiteindelijk gevonden: Carolus Sierens is op 9 mei 1862 in Knesselare getrouwd met Sophia De Loof. Hoera!

Huwel. Carolus Sierens & Sophia De Loof (1862)

…oh wacht.

Carolus Sierens, geboren te Sint Jooris ten Distele den negenden September achttien honderd zes en twintig, blijkens zijne geboorte akte, werkman woonende te Knesselaere, meerderjarig ongehuwd zoon van Joannes Baptiste Sierens, oud dry en zeventig jaren, werkman wonenende te Knesselaere, hier tegenwoordig en toestemmende, en van Petronelle Van De Weghe, overleden te Knesselare den eersten November achttienhonderd een en zestig, blijkens hare sterfakte

Urgh. Ik wist dat “mijn” Carolus Sierens, ‘t is te zeggen de grootvader van mijn grootmoeder, geboren moest zijn in 1826 of 1827 in Knesselare: blijkt dus dat de broers Jan (°1793) en Pieter (°1801) allebei een zoon hadden met de naam Karel.

Die van mij, weet ik nu, is geboren op 9 september 1826, de andere op 18 juli 1827. Serieus gasten, een béétje variatie in namen misschien?

Allez ju, de wijzigingen van dinsdag ongedaan maken, dus.

En oh ja, bij deze dus ook hoera! wegens een paar voorouders bij gevonden:

Sophia De Loof, dienstmeid, woonende te Knesselaere, geboren te Sint Jooris ten Distele den vijfden November achttienhonderd eenendertig, blijkens hare geboorte akte, meerderjarige ongehuwde dochter van Carolus De Loof, overleden te Knesselaere den een en twintigsten January achttien honderd negen en vijftig, blijkens zijne sterfakte, heden door ons afgeleverd, en van Rosalia Willems, oud negen en vijftig jaren, spinster woonende te Knesselaere

En die kwamen mij al direkt bekend voor, want ze stonden al in mijn “Knesselare to do”-spreadsheet in rij 111:

knesselare to do

…wat dus wil zeggen dat ik met een blik op dat huwelijk nog een paar voorouders bij heb: de ouders van Carolus De Loof (Joseph De Loof en Carolina Allo), en de ouders van Rosalia Willems (Joannes Baptiste Willems en Anna Marie Roels).

En, alweer geluk bij een ongeluk, die hun ouders waren grotendeels dood bij hun huwelijk, dus had ik ook meteen de overlijdensdata, en vandaar ook de ouders, van Joseph De Loof (Laurens De Loof en Joanne Marie De Zutter) en Carolina Allo (Geeraert Allo en Catharina Botterman) en Joannes Baptiste Willems (nog een Jean Baptiste Willems en Petronelle Verhalle).

Aha ha — da’s dus op een uur of twee zoeken een hele boterham bij. Dit was de situatie dinsdagavond, met het relevante deel in het geel:

2014-08-08-boom

…en zo ziet dat er nu uit:

2014-08-08-boom2

Een heel kwart ingevuld, dat doet een mens nu eens plezier zie. Ik denk dat ik eens aan dat rood ga beginnen, denk ik.

Dat groen gaat namelijk niet veel verder ingevuld raken, vrees ik: er zijn niet zo enorm veel joodse akten in Polen die de Tweede Wereldoorlog overleefd hebben, peins ik.

En in dat blauw is het verloren moeite zoeken naar die ene ontbrekende persoon. Dat zou de vader van Joannes Bourtscheid moeten zijn, maar zoals zijn geboorteakte zegt:

Geboorte Johann Bourtscheidt (1839)

Ayup ja:

Im Jahr tausend achthundert neun und dreißig, den sechsten des Monats Juni, Vormittags zehn Uhr, erschien vor mir, Franz Rudolph von Monschau Beigeordneten des Ober-Bürgermeisters von Köln [...] die Jungfrau Wilhelmina Borgmann, zwei und zwanzig Jahre alt, [...] welche mir ein Kind männlichen Geschlechts vorzeigte und mir erklärte, daß dies Kind den fünften des Monats Juni [...] geboren sey zu Köln in der Gebähranstalt von der unverheiratheten Christina Bourtscheidt, vier und zwanzig Jahre alt, Standes Dienstmagd [...]

Een ongetrouwde dutsin, och here. En dus een onbekende vader, wie weet iemand van het huishouden waar ze Dienstmagd was.

Maar alla. Niet getreurd, ik mag nog content zijn dat ik het zo ver terug in de tijd gevonden heb.

Update drie uur later: dát ging afgrijselijk snel. Ik vond ook al dat het er eigenlijk enorm leeg uitzag — ik had gewoon een stuk van die rode dingen niet op Familysearch gezet, en vandaar dat ze niet in de grafiek stonden. Bij deze, met toch ook weer een hele resem extra dingen erbij:

2014-08-08-boom3

Er zijn geen vakanties meer meneer

donderdag 7 augustus 2014 22:18 | 2 reacties

De kinderen zijn gewoon zo ongeveer alle dagen met iets bezig, tijdens de vakantie: scouts- en sport- en andere kampen, uitstappen, activiteiten in de stad, gaan slapen bij vrienden, naar dierentuinen en pretparken, naar films… allez jong.

In mijnen tijd, grote vakantie, dat was: thuis zitten, een paar dagen nadat de jaarlijkse teleurstelling en ruzie over het rapport van juni verteerd waren, en dan een uitzichtloze zee van niets. Ondenkbaar veel dagen, met niéts te doen.

Een bibliotheek vol boeken, ja, maar dat was het wel zo ongeveer, in mijn herinnering. Niet dat we nooit op vakantie gingen — als we klein waren gingen we naar de zee, en we zijn één keer een hele tijd naar Italië geweest, en dan als we ouder waren een paar zomers op camping in de Ardèche — maar toch: vakantie in het algemeen en zomervakantie in het specifiek, dat was ellendig lange verveling.

Niet dat school beter was, natuurlijk. En waarschijnlijk dat mijn geheugen mij in de steek laat. Maar toch.

Hoera!

woensdag 6 augustus 2014 21:55 | één reactie

Eerste avond sinds lang dat ik niet doodziek ben! Ik ga eens vroeg naar bed om dat te vieren, denk ik.

update 01:10 mislukt. Ziek en moe. Ik heb goesting om iets kapot te slaan.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338