One down, two to go

donderdag 10 juli 2014 23:58 | nog geen reacties

Zozie: Anna is terug van kamp. Ik heb de indruk dat ze een maand weg was, en dat Louis ook al ongeveer zo lang weg is en Jan een week of twee — maar Anna was eigenlijk van de derde tot de tiende weg, Louis van de vierde tot de dertiende en Jan van de zevende tot de dertiende.

Nog een halve eeuwigheid, of een paar dagen, tot ze allemaal weer in huis zijn.

Tijd met en zonder kinderen: het is een raar iets.

Want kijk, zie nu, de zogezegd ‘grote’ vakantie zit er ook al een kwart op, en volgende week is het Gentse Feesten en daarna is het al bijna voor de helft gedaan!

Links van 5 juli 2014 tot 9 juli 2014

woensdag 9 juli 2014 16:00 | nog geen reacties

‘Israel under renewed Hamas attack’, says the BBC. More balance is needed | Owen Jones | Comment is free |
"Israel under renewed Hamas attack": this was last night's BBC headline on the escalating bloodshed in Gaza. It is as perverse as Mike Tyson punching a toddler, followed by a headline claiming that the child spat at him. As Elizabeth Tsurkov, a Tel Aviv-based Israeli human rights activist, tweeted: "We are targeted by mostly shitty rockets. Gazans are being shelled with heavy bombs. We have shelters, sirens, Iron Dome. They have 0."

Consciousness on-off switch discovered deep in brain – life – 02 July 2014 – New Scientist
One moment you're conscious, the next you're not. For the first time, researchers have switched off consciousness by electrically stimulating a single brain area.

Pulp Magazines Project
The Pulp Magazines Project is an open-access digital archive dedicated to the study and preservation of one of the twentieth century's most influential literary & artistic forms: the all-fiction pulpwood magazine. The Project also provides information on the history of this important but long neglected medium, along with biographies of pulp authors, artists, and their publishers.

Futurese (JBR Precoglang)
Predicting the future of the English language is rather easy, in the short term.  The odds are, over the next few decades its New World dialects are going to gain increasing global dominance, accelerating the demise of thousands of less fortunate languages but at long last allowing a single advertisement to reach everybody in the world.  Then after a century or two of US dominance some other geopolitical grouping will gain the ascendancy, everyone will learn Chechen or Patagonian or whatever it is, and history will continue as usual.  Ho hum.  But apart from that… what might the language actually look like in a thousand years time? 

Down Wit Dat: A Brief History of Down Syndrome, Part 1: How Down syndrome Got its Name
Deel 1 van (voorlopig) 8. Fascinerend.

Zeven één

dinsdag 8 juli 2014 23:55 | nog geen reacties

Toch altijd wijs, historische gebeurtenissen mee kunnen maken.

update: my sides.



Radio Deprimo, de medicament-editie

maandag 7 juli 2014 23:55 | nog geen reacties

Een goede huisapotheek: ‘t is een gemak. Pijn? Pil. Veel pijn? Andere pil. Koppijn? Nog andere pil. Véél koppijn? Pil met een boek vol waarschuwingen erbij, zien of het betert en bijhouden hoeveel ik er neem. Oorpijn? Oordruppels. Ontsteking? Bruine pillen.

En zalven, windels, ontsmettingsgerief, plakkers, pleisters, krukken, steunverbanden: elk jaar komt er meer en meer in huis.

Huisapotheken zijn deprimerende dingen. Het begint simpel, met wat aspirine en misschien een doos pleisters. En dan komen er allerlei andere dingen bij, voor gespecialiseerde zaken — kinderen, als het goed is, aanslepende dingen voor volwassenen als het slecht is.

En op den duur komen de pillen gelabeld en geklasseerd, op een hoopje bij elkaar in een vakje van een doosje per dag of per deel van de dag.

En dan zijn er stapels pillen en dozen op overschot, stille getuigen.

I am the Man Who…

zondag 6 juli 2014 22:37 | nog geen reacties

Het fantastische van het internet: dat een mens dingen kan herontdekken van jaren geleden.


zaterdag 5 juli 2014 22:10 | 3 reacties


General Charles De Gaulle is well known throughout modern history as the leader of the Free French Forces.  What is not as well known is that his youngest daughter Anne (January 1, 1928 – February 6, 1948) had Down syndrome.


Although public perception of the time was that children born with Down syndrome were a result of their parents alcoholism, venereal disease or overall degeneracy, the De Gaulles rejected this notion, choosing instead to raise Anne like their other two children.  Their personal life became very private and Anne was raised at home, not in an institution (as was common practice at the time).  

It has been said often that Anne was Charles’ favorite child.  Described as a man who ranged from cocky to stoic by nature, he was a different person around Anne, reportedly describing her as “My joy“.  He is said to have read stories and sang songs to her and showed an affection that he rarely showed others, even those in his own household.  Anne was raised to feel no less or different than anyone else.

After the war, Charles and his wife Yvonne founded the Fondation Anne de Gaulle, a home for disabled girls, many of which had intellectual impairments.  In 1948, Anne succumbed to pneumonia, a month after her 20th birthday and died in her father’s arms.  Upon her death, he is said to have remarked “Maintenant, elle est comme les autres.” (“Now, she is like the others.”).  He carried a portrait of Anne with him at all times;  he claimed that her portrait saved his life by stopping a bullet in an assassination attempt in 1962.  When Charles died, he was buried beside his beloved Anne.

Zo ontroerend. [Van op Down Wit Dat]

Links van 30 juni 2014 tot 3 juli 2014

vrijdag 4 juli 2014 00:00 | één reactie

The Internet’s Own Boy. Aaron Swartz HD – YouTube
The story of programming prodigy and information activist Aaron Swartz, who took his own life at the age of 26.

Terry Pratchett forced to cancel appearance by Alzheimer’s | Books |
Urgh. Right in the feels: "the Embuggerance is finally catching up with me".

Eric’s Archived Thoughts: What Not To Say to a Grieving Parent
In the face of tragedy and grief, it’s hard to know what to say or do.  And one thing I’ve noticed is that some people—not most, maybe even not many, but more than enough—say and do what they think would help them, without really considering what might be helpful to the person who’s grieving.

10 Tricks to Appear Smart During Meetings — Medium
It’s important to find out if things will scale no matter what it is you’re discussing. No one even really knows what that means, but it’s a good catch-all question that generally applies and drives engineers nuts.

De niet zo onschuldige knipoog-journalistiek van Newsmonkey: de treinstaking | Maarten is benieuwd
Bij Newsmonkey geldt entertainment als uitvlucht voor slechte journalistiek.

Duitse boeken

donderdag 3 juli 2014 23:25 | 5 reacties

Wij hadden ooit in de humaniora ergens één uur Duits per week. “Ruim voldoende”, wist de leraar, “om jullie een degout van Duits te geven. Maar lang niet genoeg om jullie in de buut van voldoende aan te leren.”

En dus was er een soort min of meer uitgesproken afspraak: wij zouden zijn hoofd met rust laten, hij zou het onze met rust laten, we zouden allemaal doen alsof we ons best deden, en op het einde van het jaar zou er een soort ‘examen’ zijn waarbij we een paar woorden Duits mochten uitkramen, en dan zouden we daar voldoende punten op krijgen dat niemand zich vragen zou stellen.

Wie lang ist die Gorch Fock en Seid ihr hier die Gruppe 1A en ook wel vaag aus-bei-mit-nach-von-zu-seit en durch-für-gegen-ohne-um-bis en hier en daar wat woorden en uitdrukkingen (die Straße überqueren, dat bellen niet bellen is en mögen niet mogen en dürfen niet durven) — dat moet het zowat geweest zijn, wat we dat jaar geleerd hebben in de Duitse les. Of toch wat ik ervan onthouden heb.

Het jaar daarna was het marginaal beter, denk ik. Ik herinner me flarden gedichten (Ich weiß nicht, was soll es bedeuten, daß ich so traurig bin // Ein Märchen aus uralten Zeiten, das kommt mir nicht aus dem Sinn en Wer reitet so spät durch Nacht und Wind? Es ist der Vater mit seinem Kind) en Goethe’s Von hier und heute geht eine neue Epoche der Weltgeschichte aus, und ihr könnt sagen, ihr seid dabei gewesen zal ook wel voor altijd in mijn hoofd blijven zitten.

Maar alles bij elkaar: geen grote vrienden, den Duits en ik.

Ja, zoals iedereen in die tijd naar Tatort en Ein Fall für zwei en Derrick kijken, en bij mijn grootouders de zaterdag de grote shows op ZDF, maar behalve dat keken wij vooral Frans thuis. En lazen we Frans en later Engels, en nooit Duits.

Een jaar of twintig geleden heb ik ooit nog eens een jaar Duits gevolgd, gewoon zomaar, maar uiteindelijk was dat ook maar bezigheidstherapie, en is het daar wat bij gebleven. Ik begrijp gesproken taal zonder veel problemen en geschreven taal nog wat beter, maar voor de dooie dood weiger ik ook maar één woord te spreken in publiek: nog liever doodstuiken dan mij belachelijk maken in een taal die ik voor mezelf niet voldoende beheers, zo is het maar net meneer mevrouw.

Maar: ik vind het zó een mooie taal. En met de jaren meer en meer, zelfs.

Dus denk ik dat ik maar eens wat boeken ga lezen in het Duits. Science fiction of fantasy of horror of zo, wegens geen zin in andere fictie of non-fictie. Het jubileumnummer van Nova lijkt me geen slecht begin.

Gruwelijke taferelen te Gent

woensdag 2 juli 2014 17:56 | nog geen reacties

Ziet nu!

Piep zegt het ijzer

En ziet hier, in beweging!

Het ziet er al niet meer zo ontstoken uit, en wie het al een beetje gewoon is, kan er zonder al te veel overgeefneigingen naar kijken, dus da’s wel goed, veronderstel ik?

Gelezen: Up in the Old Hotel

woensdag 2 juli 2014 15:26 | nog geen reacties

up in the old hotelEr zijn van die auteurs en van die boeken die mij sprakeloos achterlaten van bewondering voor hun taal — Marguerite Yourcenar, Jack Vance. Er zijn boeken en auteurs die mij doen duizelen van de wereld en de personages en de verhalen die ze opbouwen — Martin’s Song of Ice and Fire, Erikson’s Malazan Book of the Fallen.

En dan is er zo’n Joseph Mitchell, die in moeiteloos en schaamteloos gewone mensentaal schrijft over echte plaatsen en echte mensen. In korte zinnen, to the point, matter of fact, met oog voor detail zonder het overzicht te verliezen. Die mij even doet denken dat ik dat ook zou kunnen, of zou gekund hebben, als ik maar was waar hij was toen hij er was.

Nonsens, natuurlijk.

Up in the Old Hotel is eigenlijk vier boeken: McSorley’s Wonderful Saloon (1943), Old Mr. Flood (1948), The Bottom of the Harbor (1960) en Joe Gould’s Secret (1965), en die vier boeken bevatten allemaal stukken die eerder in The New Yorker verschenen.

In McSorley’s Wonderful Saloon schrijft Mitchell over een New York dat zo ongeveer helemaal verdwenen is: profielen van sympathieke dronkaards, een ticketdame van een cinema, een kindgenie, een straatpredikant, zigeuners, een vrouw met een baard. Over Commodore Dutch, die toen hij jong was in de jaren 1880 een soort mascotte was van een plaatselijke gangsterbaas, en die sindsdien al heel zijn leven overleeft op ingangstickets voor een jaarlijks bal dat hij te zijner ere organiseert. Of Joe Gould, een man die ook op giften overleeft, en die in schrift na schrift al decennia lang een magnum opus schrijft, een mondelinge geschiedenis van de wereld, die ondertussen al vele keren zo lang als de Bijbel is. Of “John S. Smith of Riga, Latvia, Europe”, een oude man die de hele VS rondreisde, en die we enkel kennen van de honderden cheques die hij uitschreef, soms voor duizenden dollars, voor een kom soep of een warme maaltijd.

Het wonderlijke is, dat het allemaal echte mensen en plaatsen zijn, die toen ook al eigenlijk grotendeels voorbije glorie waren, maar dat er met het moderne internet toch nog allerlei van terug te vinden is. McSorley’s saloon bestaat nog altijd, zelfs al is de hele buurt er rond veranderd. Joe Gould, daar zijn foto’s van:

joe gould

En Commodore Dutch, die staat in al zijn glorie in de kranten van toen:

Commodore Dutch

Old Mr. Flood vond ik een lichte teleurstelling: Mitchell zegt expliciet dat het een waar verhaal is, in die zin dat de personages en de situaties die erin voorkomen amalgamen zijn van die die écht waren. Flood is een man die besloten heeft 115 jaar te worden, die al jaren een strikte seafoodtarian is, en die vooral zijn dagen lijkt te slijten met zijn beklag te doen over hoe het niet meer is zoals het vroeger was. Dat, en helemaal opgewekt worden als nog maar eens iemand uit zijn omgeving gestorven is.

The Bottom of the Harbor is een verdwenen wereld in een verdwenen wereld: allerlei vertellingen van en door de vissers en de inwoners van de eilanden in de haven van New York — die uiteraard alsmaar meer vervuild raakte en die tegen dat het boek verscheen wellicht praktisch geen eetbare vissen meer bevatte, laat staan oesters of andere schaaldieren. Meer dan alleen nostalgie, de gesprekken tussen Mitchell en Harry Lyons en twee vrienden van Lyons in The Rivermen: ze hebben het over alles en niets, en over de manieren waarop ze op rivierharing vissen, maar altijd en voortdurend is er het besef dat hun leven voorbij is en niet meer terug komt, en dat ze eigenlijk niet weten hoe ze hun leven nog zin moeten geven.

Joe Gould’s Secret keert terug naar Joe Gould — Professor Seagull — de man van de Oral History of Our Time. Het is veruit het stuk waar Mitchell zelf het meest op de voorgrond komt: Gould valt er van zijn ‘charmante excentriekeling’-voetstuk, Mitchell valt uit zijn rol van geëngageerde maar afstandelijke obesrvator.

Ik lees dat mensen dit het minst goede van de vier delen vonden: ik ben het er niet mee eens. Waar de andere verhalen open eindes hebben, en we kunnen dromen, eindigt dit met de dood van Gould. Geen ruimte voor verbloeming, geen plaats voor romantisering: met de voeten op de grond en verplicht geconfronteerd met de menselijkheid van het verhaal.

En meteen ook met al het voorgaande: op McSorley’s Saloon na, zijn alle personages ondertussen overleden. Ook Mitchell. Joe Gould’s Secret was zijn laatste boek, in 1964.

From 1964 until his death in 1996, Mitchell would go to work at his office on a daily basis, but he never published anything significant again. In a remembrance of Mitchell printed in the June 10, 1996, issue of The New Yorker, his colleague Roger Angell wrote: “Each morning, he stepped out of the elevator with a preoccupied air, nodded wordlessly if you were just coming down the hall, and closed himself in his office. He emerged at lunchtime, always wearing his natty brown fedora (in summer, a straw one) and a tan raincoat; an hour and a half later, he reversed the process, again closing the door. Not much typing was heard from within, and people who called on Joe reported that his desktop was empty of everything but paper and pencils. When the end of the day came, he went home. Sometimes, in the evening elevator, I heard him emit a small sigh, but he never complained, never explained.”

Machtig boek, van harte aangeraden.

[van op Boeggn]


dinsdag 1 juli 2014 23:52 | nog geen reacties

Muuuuuuh er zijn hier vanavond halve hartaanvallen geweest. Verlengingen!


maandag 30 juni 2014 22:08 | 3 reacties

Wat ik dus enorm raar vind, is dat het volkslied van Duitsland zo anemisch is.

Eenheid en gerechtigheid en vrijheid voor het Duitse vaderland! Laat ons daar allemaal broederlijk naar streven, met hart en hand! Eenheid en gerechtigheid en vrijheid zorgen voor geluk; bloei in de weerschijn van dat geluk, bloei, Duits vaderland!

Allez jong, dat is gelijk het clublied van de club voor pacifistische watjes. Serieus, een mens zou denken dat het een beetje strijdvaardiger zou zijn. Nee, dán dat van Frankrijk!

Komaan, kinderen van het vaderland, het uur van de glorie is aangebroken! De bloederige vlag van de tyrannie is tegen ons gehesen — hoort gij in de velden de woeste soldaten brullen? Ze komen tot in uw armen, de keel van uw zonen en uw vrouw oversnijden! Te wapen, burgers! Vorm uw bataljons! Marcheer, marcheer! Dat onze degens akkers onzuiver bloed drinken!

Zó moet dat. Marchons, marchons, qu’un sang impur abreuve nos sillons!

Links van 26 juni 2014 tot 30 juni 2014

maandag 30 juni 2014 20:00 | nog geen reacties

random thoughts: Dissecting the 128-byte raycaster
Lately a Reddit post caught my attention which is about a raycaster demo, animated, with mouse control and texture mapping,  in only 128 bytes. Out of curiosity, I took a look at the source code  and spent some time trying to figure out how it works.

Fontblog | Ed Sheeran’s Album Cover Fail
Ein Pa­ra­de­bei­spiel dafür, warum es in der Ty­po­gra­fie auf Klei­nig­kei­ten an­kom­met, die eine große Wir­kung haben kön­nen.

Discover more works by Bach – All of Bach
At the moment, The Netherlands Bach Society has re-recorded 14 of the 1080 works by Bach. A new number will be added each week.

Tchau Orkut – Orkut Blog
Another one bites the dust: "We will shut down Orkut on September 30, 2014."

Advanced A/B testing: Make more profit, learn more about customers | Customer Laboratories
In this article, I'd like to introduce 2 improvements over traditional A/B testing in the hopes that other people can profit from it as well.

Probabilistic Models of Cognition
In this book, we explore the probabilistic approach to cognitive science, which models learning and reasoning as inference in complex probabilistic models. In particular, we examine how a broad range of empirical phenomena in cognitive science (including intuitive physics, concept learning, causal reasoning, social cognition, and language understanding) can be modeled using a functional probabilistic programming language called Church.

Wikipedia Editors Hit With $10 Million Defamation Suit – Slashdot
Wikipedia is a MMORPG where the guy with most free time always wins. Anybody who takes it seriously is a victim of either ignorance or zeal.

Piano Phase
In "Piano Phase", [Reich] has the two pianists begin by playing a rapid twelve-note melodic figure over and over again in unison (E4 F♯4 B4 C♯5 D5 F♯4 E4 C♯5 B4 F♯4 D5 C♯5). After a while, one of the pianists begins to play his part slightly faster than the other. When he is playing the second note of the figure at the same time the other pianist is playing the first note, the two pianists play at the same tempo again. They are therefore playing notes at exactly the same time, but they are not the same notes as they were at the start of the piece. The process is repeated, so that the second pianist plays the third note as the first pianist is playing the first, then the fourth, and so on until the process has gone full circle, and the two pianists are playing in perfect unison again.


zondag 29 juni 2014 22:57 | 3 reacties

In de annalen van “het leek allemaal veel vanzelfsprekender dan het uiteindelijk werd”: vandaag gingen we Jan afzetten op kamp en dan naar een babyborrel gaan.


Behalve dat het kamp in Stoumont in Hol van Pluto, Ardennen was. En de babyborrel op de Oude Graanmarkt in centrum centrum Brussel.


Zeven uur auto gedaan vandaag.

Leve de moderne geneeskunde

zaterdag 28 juni 2014 17:46 | 5 reacties

Korte samenvatting van Zelie’s arm-saga: spaakbeen en ellepijp gebroken, in Aalst stomgaweg in een definitieve plaaster gestoken zonder veel controle, beginnen zwellen, nieuwe voorlopige plaaster, controle, beenderen volledig verkeerd gezet, geopereerd met spillen in de beenderen, in plaaster, pijn aan haar pols waar de spil er uit komt, nieuwe plaaster met verzorgingsgat en dagelijkse ontsmetting.

Dat laatste was deze maandag. Maar het betert niet, die pijn aan haar pols, in tegendeel. In het hospitaal hadden ze ‘irritatie’ als diagnose gesteld, en Isobetadine-zalf voorgeschreven. Nu is het opgezwollen en ettert het: de dokter van wacht was er niet goed van. Linea recta massale dosissen olifanten-antibiotica voorgeschreven, en absoluut imperatief naar het hospitaal gaan, eerste ding maandagochtend.


Update: even later, toch maar naar het hospitaal gegaan. Bloed laten trekken en zien wat er in zit. Een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn.



<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).

ISSN 1780-1338