Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Page 2 of 1206

Discussie over het jaar na het laatste jaar

Het was gisteren familiefeest (yay) en we zagen de familie uit Brussel nog eens (hoera) en we hebben fijne discussies gehad (ook yay).

De bedoeling was om het eerst over de BDS-dinges te hebben, maar daar is het uiteindelijk niet van gekomen (rain check!). Waar het wél onder meer over hadden: wat gedaan na de humaniora.

Zelie’s plan is dat ze na haar zesde jaar humaniora naar het buitenland zou gaan om daar nog eens een laatste jaar te doen, en dan naar de universiteit te gaan. En wat precies ze daaar zal doen, daar is ze nog niet zeker van.

Nee! zei nicht Joëlle (die jaren in het buitenland zat en gelijk tien talen spreekt en wiskunde heeft gestudeerd en veel ervaring heeft), dat is zó hard tijdverlies! Zij zei: begin aan een studie, en als het u aanstaat, doe dan verder. En staat het u niet aan, neem iets anders. En doe Erasmus en zo, en als de studie gedaan is, ga dan een tijd naar het buitenland.

Hm.

’t Is een ander perspectief, maar ik ben het eigenlijk niet eens: na de humaniora is een periode van uw leven afgesloten. Universiteit is een nieuwe periode, met grotendeels nieuwe vrienden, nieuwe omgeving, nieuwe alles. Daar een jaar tussen schuiven is denk ik redelijk pijnloos. En een zesde jaar in een andere taal opnieuw doen is geen tijdverlies: ja, het niveau zal ongetwijfeld lager liggen, maar daar staat tegenover dat ze een vreemde taal zal spreken in een enorme reeks aan verschillende registers: thuis, vrije tijd, maar ook literatuur, wiskunde, wetenschap, aardrijkskunde, geschiedenis.

En, klein detail misschien: op de school van Zelie met pakweg 75% of 80% buitenkomen, dat is in sommige gevallen het equivalent van op een andere school of in een ander land met 95% afstuderen. Ik weet het niet zeker, maar ik kan mij inbeelden dat dat (naast naschoolse activiteiten en motivatie en watnogallemaal) niet zo’n klein detail is, je afstudeerpunten, als je ook echt aan de universiteit wil gaan studeren in sommige buitenlanden.

En die Eramsus uiteraard hoedanook, en na de studies buitenland kan ook nog, maar het lijkt me meer voor de hand liggend dat je dan al in een soort slipstream zit, waar het moeilijker is om er een jaar tussenuit te knijpen.

I dunno. Ik denk dat ik gelijk heb. Maar ik ben er niet zeker van.

Spannend

Morgen is het feest, en morgen komt er ook iemand thuisverplegen. Maar het feest is niet in Gent, en het zal nog bezig zijn op het uur dat de thuisverpleging voorzien is.

In principe zou er iemand vroeger moeten kunnen komen, maar ik heb dat niet bevestigd gekregen. En het is echt nodig, dat er iemand komt.

Dus ofwel bevestiging en alles in orde, ofwel veel te vroeg weg van feest. Gah.

Een retourtje Holland

Familie in Holland hebben, dat betekent niet alleen landsverraders in de familie hebben die naar een ander land verhuisd zijn, maar ook: anderhalf uur heen rijden voor familiefeesten, en dan weer anderhalf uur terug.

Altijd een gevecht voor de muziek in de auto: Zelie wil dan absoluut allemaal haar muziek, en ik wil dat niet. ’t Wordt meestal een compromis, en ook zo vandaag: begonnen met wat Five Seconds of Summer, en dan over naar de mixtape-usb-stick die ik altijd op zak heb.

Die dan ook wel meestal in koor meegekweeld wordt:

Geen zicht, maar wél wijs. Ha!

Dat is dan ook al in orde

Twee kleuters in huis, dat betekent ook: twee plaatsen in een kleuterklas in een kleuterschool vinden. We zijn vanmorgen met een bijzonder klein hartje naar de school van de kinderen gegaan om te zien of, eventueel, misschien wie weet…?

Het kan zijn dat het scheelt dat we vier kinderen hebben die daar van eerste kleuterklas tot zesde leerjaar zaten of nog zitten, maar hoedanook: het komt in orde! Het was nipt en een paar dagen later zou het misschien al niet meer gegaan zijn, maar: twee plaatsen gereserveerd, voor tweede en derde kleuterklas volgend jaar.

’t Is wel wat confronterend, zo’n inschrijvingsprocedure: hoe enorm weinig we weten. Namen, leeftijd bij benadering, en adres, dat is het zowat.

Ja, spannend. En dat het alsmaar dichter komt.

Wiskunde begot

Zelie zit in een richting met weinig wiskunde. Niet dat ze het niet goed kan, enorm hard integendeel zelfs, maar omdat talen haar gewoon nog meer interesseren dan wiskunde. Okay, ze heeft dit jaar dan wel de pech dat het (voor de leraars, niet voor haar) niet bij alle talen even goed lukt (understatement), maar bon, er is hoop op volgend jaar. En ondertussen haalt ze voor haar richting schandalig hoge punten wiskunde.

Gisteren was ze oefeningen aan het maken voor een toets vandaag — afgeleiden en raakpunten en buigpunten en richtingscoëfficiënten en dingen.  Alles lukte, op een paar oefeningen na, die van dezelfde vorm waren: waar is C evenwijdig met L? Pakweg gegeven dit:

C=x^3-x \hspace{2em} L=2x

of, met een iets lastiger C en een L die ik ondertussen vergeten ben:

C=\frac{x^2+x}{x-4}

Ze hebben er met twee op zitten kijken, Zelie en haar vriendin die op een andere school de richting met acht uur wiskunde volgt, en ze vonden het niet. Maar achteraf hebben Zelie en ik het wél gevonden. Ik ging bijna zetten, “natuurlijk hebben we het gevonden”, want de oplossing is zo eenvoudig als iets, als je in plaats van gewoon formules proberen toepassen, de vraag stelt “wat zijn we hier eigenlijk aan het doen?”

graph1

Er is een curve en er is een lijn. Alle punten op die lijn hebben dezelfde richtingscoëfficiënt, en we zoeken dus gewoon een punt op de curve die dezelfde richtingscoëfficiënt heeft als de punten op de lijn. En dan zijn de formules er: ’t is gewoon een kwestie van een afgeleide trekken en de cijfers die we weten in de gaten in te vullen en de vergelijking op te lossen. Als dat lukt, in het eerste geval bijvoorbeeld, dan komen we op twee punten uit met een evenwijdige raaklijn. En als dat niet lukt, zoals in het tweede geval waar we op een breuk uitkomen die in de noemer 0 zou moeten zijn maar dan in de teller ook 0 wordt, dan zijn er zo geen punten.

De lastigheid is, denk ik, dat in zo’n richting waar er maar drie uur wiskunde te doen is, en waar leraars er (bewust of onbewust) van uitgaan dat de leerlingen (a) niet geïnteresseerd zijn in wiskunde en (b) het toch niet aan kunnen, er niet veel plaats over is voor begrip naast de formules. Spijtig.

Freekje Forever

11311279_1462942016.8757Te klasseren onder het hoofdstuk ‘Neen, het is allemaal niet eerlijk’: Freekje.

Begin de dertig, het ene moment met partner en kind en vrienden en amuzeleute, het volgende: bloeding in de hersenstam en locked-in syndroom. volledig verlamd. Niet meer kunnen praten, alleen nog de ogen kunnen bewegen en dat is het.

Euh ja, daar ergens bovenaan in het schuifje ‘ge moet het niet gedroomd hebben’.

Wij hadden het verhaal al een tijdje geleden gehoord wegens Freekje is een goeie vriendin van familie, maar deze week zit ze in Iedereen Beroemd, en wat de mens van het revalidatiecentrum zegt: op pure wilskracht en lef komt ze langzaam maar zeker terug uit dat volledig locked-in zijn.

Een mens kan natuurlijk niet heel zijn leven in een revalidatiecentrum blijven, en als Freekje naar huis gaat, moet daar allerlei aangepast worden. En dat kost geld.

Omdat een pensenkermis of een sponsorloop wel leutig is, maar we tegenwoordig het internet hebben: help Freekje op Gofundme. Alle beetjes helpen, want het principe is wel hetzelfde als een pensenkermis of een sponsorloop: vele kleintjes, één groot.

Doén!

Stellaris!

Het was geleden van Europa Universalis IV: Stellaris is gisteren uitgekomen, ik heb het geïnstalleerd op mijn computer van zodra het downloadbaar was– zo rond een uur of acht ’s avonds, denk ik — en zoef toen was het plots vijf uur later, en was ik druk bezig een beginnend imperium klaar te maken om een eerste invasie uit te voeren.

Heerlijk.

Get up to speed bij pakweg Jay’s Gaming’s Let’s Play avec la Fédération Terrienne (yup, in het Fransoos) of bij Quill’s  Let’s Play of Arumba’s Let’s Play the Malicious Mushrooms. Of bij de makers zelf, Paradox, met All hail Blorg en een 32-player multiplayer met onder meer alle mogelijke usual suspects van op tinternet en tjoetjoep, Stellaris Multiplayer Event.

Fantastisch spel. Ge moest op weg naar Steam zijn.

De thuisverpleging

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik word tegenwoordig om de twee dagen verzorgd door een thuisverpleger.

Er zit voorlopig, om even te kijken wat het geeft, een draineringstube in mijn buik (néé, geen stoma, nee). Bijzonder vreemd ding: met een dikke breinaald door de buikspieren geduwd, gevolgd door een buis, en dat is het dan. Het bloedt niet, het doet niets, er komt gewoon een plastieken buis uit.

Heel erg natuurlijk is dat niet, en wassen met een washandje en zeep is blijkbaar geen goed idee: het moet ontsmet worden en verbonden en alles. En dat kan ik niet zelf dus komt iemand het doen.

Nog een geluk dat het gewoon neerkomt op in de zetel gaan liggen, mijn hemd wat naar boven trekken, plakker afhalen, beetje ontsmetten, nieuwe plakker — twee minuten werk drie keer per week. En een goeie zaak dat er geen Toegang Tot Akelige Lichaamsdelen aan te pas komt of Toestanden Met Lichaamsopeningen.

Alhoewel. Als ik tegenwoordig één ding weet, dan is het dat een mens alles gewoon wordt.

Wél sympathieke mensen overigens, de thuisverplegers.

Low effort varkenswangen

Luiemensenstoofpot!

Nodig: twee varkenswangen, een wortel in stukken, een sjalot fijngesneden, tijm, peper, een slokje whisky, een halve koffielepel garam masalapasta, peterseliestengel, en de tak van een tros tomaten.

Werkwijze:

  1. Kap alles in een plastiekzak
  2. Zuig de lucht uit de zak
  3. Smijt de zak een uur of acht in een bad van 82°C
  4. Haal het sap uit de zak, bind dat met uw favoriet bindmiddel.
  5. Kook erwten. Bak in een hete pan een korstje aan de wangen.
  6. Trek de wangen (die zo zacht zijn als een zeer zacht iets) uit elkaar, meng met de erwten.
  7. Klaar!

Koken is gelijk nestkastjes maken: als ge het juiste gerief in huis hebt, is niets moeilijk.

Sara’s borsten

Ik ben een fan.

Kampvitamientjes

Hele dagen zou ik hier naar kunnen kijken: HACCP-nachtmerries, maar verschrikkelijk wijs. Zet de ondertitels aan om te volgen wat er precies gebeurt:

Er zijn zo heelder kanalen en duizenden filmpjes op Youtube trouwens — deze bijvoorbeeld.

Links van 27 april 2016 tot 5 mei 2016

Microsoft’s hover gestures for Windows phones are magnificent | The Verge
It's not clear whether Microsoft will ever bring its 3D Touch work to the market. The software giant is largely retrenching from its Lumia Windows phones, and rumors suggest the company is focusing on a "Surface Phone" launch for next year. While Windows Phone might not have a competitive advantage on the app side, this type of 3D Touch interaction is truly innovative and unique. We just might never get the chance to test it in reality to see if it works as well as Microsoft's concepts.

Washington Should Prepare for Saudi Arabia’s Collapse – The Atlantic
It can’t last. The U.S. better get ready.

Tektonische verschuivingen – De Standaard
Geen foute analyse, mijn gedacht.

John Boehner slams Ted Cruz: ‘I have never worked with a more miserable son of a bitch in my life’
Boehner harshly denounced Sen. Ted Cruz as “Lucifer in the flesh” during a discussion Wednesday night at Stanford University.

Postcards From Google Earth

Verwarrend

Het is vandaag tegelijk woensdag en donderdag en vrijdag. Een mens zou voor minder in de war zijn.

Woensdag, wegens dat mijn computer en mijn telefoon mij dat zeggen.

Donderdag, wegens dat er vandaag sprintmeeting is op het werk, en normaal gezien gebeurt dat alleen op een donderdag. Met Mateusz via videoconferentie uit Polen en met Tim via videoconferentie ergens boven Brussel:

En vrijdag, wegens dat het de laatste werkdag van de week is.

En ook de eerste warme dag ’s middags, en dus: barbecue! Ik eet niet mee, maar dat maakt niet uit. ’t Is de gezelligheid die telt.

Geld moet rollen

’t Is eens een experiment: zien hoe lang het duurt voor mijn kinders –en dan meer specifiek Jan, die al maanden op hete kolen zit– door hebben wat er gebeurd is. Ik ben zaterdag naar de bank geweest voor informatie over mijn aandelenoptiedingen.

Die dingen zaten bij de KBC, gezocht naar het dichtsbijzondste kantoor, en dat was het nieuwe kantoor van de KBC aan de Kouter. Helemaal terloops trouwens: wat een fijne inrichting van het kantoor, en wat een aangename mensen allemaal, van de mevrouw die me hielp in het begin tot de mevrouw aan het onthaal tot de beleggingsadviseur.

Lang geleden (‘k spreke van, oh, gemákkelijk dertig vijfendertig jaar geleden) waren we met de familie op de opening van het Gemeentekredietkantoor waar mijn oom vers directeur van geworden was, in Destelbergen. Bij het binnenkomen was het eerste dat mij opviel het glas: tien twintig centimeter dik, denk ik, aan de loketten. Voor de veiligheid, en dat ik mij daar meteen bankovervallers bij inbeeldde, die nog met geen bazooka’s er zouden kunnen in slagen om aan het geld te raken.

Een paar jaar geleden toen ik consultant mocht zijn bij bPoowst, waren ze daar net bezig met het overschakelen van volledig afgesloten loketten naar open loketten in proefopstellingen en in een aantal pilootkantoren. De redenering was iets in de zin van “die tussenschotten maken het onpersoonlijk, verhogen alleen maar de afstand met de klant, en het onveiligheidsgevoel wordt er ook niet beter door”.

Nog wat later, in de laatste evolutie van het ondertussen veel grotere nog nieuwere kantoor van mijn oom, waren er machines voor geldafhaling, een lokettenzaal voor de eenvoudige transacties, en (achter een glazen deur) een hele ruimte voor de meer complexe zaken.

En nu in het KBC-kantoor de logische evolutie: binnenkomen in een enorme, luchtige en open ruimte. Aan de ene kant een paar machines voor afhaling en storting en doordeweekse zaken, aan de andere kant: hier en daar een tafeltje met een laptop erop, een paar zithoeken, en achteraan een onthaaldesk met een soort salon plus koffiemachine erbij. En mensen die u ontvangen en vragen of ze kunnen helpen.

Sympathiek.

Mijn probleem uitgelegd aan de mevrouw die me ontving, die zei dat ik best een afspraak maakte, naar het onthaal gegaan voor een afspraak, en uiteindelijk meegegaan met een beleggingsadviseur die me kort de mogelijkheden heeft uitgelegd terwijl hij een afspraak voor dinsdag (gisteren dus) vastlegde.

Dinsdag teruggekeerd, een vriendelijke goeiendag gekregen van de mensen die ik vorige keer gesproken had, en een tweede beleggingsadviseur gesproken — even vriendelijk, sympathiek en professioneel als de vorige, trouwens. In het kort: ik kon ofwel iets kopen (aan een prijs die jaren geleden vastgelegd was) en ook meteen verkopen aan de prijs van vandaag, ofwel het ding zelf verkopen (de mogelijkheid om aan een vaste prijs te kopen en te verkopen tegen de prijs van de dag). Er is een verschil tussen de twee mogelijkheden, en er is wat verschil in de uiteindelijke geldsom die ik ervoor krijg, maar zo enorm veel was dat blijkbaar niet echt.

Hoedanook: het is verkocht, ik ben immens opgelucht, ik heb het ding op de website van De Tijd uit de portefeuille gewipt, en het zou drie bankdagen duren voor ik mijn geld zou zien. Logischerwijs (“het is een rare week deze week”, ah ha) vermoed ik dus dat het volgende week maandag wordt. En dan is het nog niet helemaal duidelijk hoe ik er aan zal kunnen, want ik heb alleen maar een ESOP-rekening bij KBC, en da’s een soort gratis technische rekening die alleen gebruikt wordt in het kader van een aandelenoptieplan maar waar geen kaart van is of netbanking waarmee geld kan afgehaald worden of zo. De mevrouw (ik moet mij zwaar inhouden om niet telkens “het meisje” te zeggen, ik zweer dat al die mensen gelijk zo oud als scholieren waren) ging het allemaal eens nakijken, in het slechtste geval loop ik met een envelop bankbiljetten buiten, en anders wordt het een zeer voorlopige rekening die ik dan meteen weer kan afsluiten.

Zeer lang verhaal kort (en we zullen dan wel zien of er ergens een kind tot hier gelezen heeft): normaal gezien heb ik volgende week wat geld in handen. Geld dat ik eerlijk verdiend heb bijna tien jaar geleden, waar al belastingen op betaald zijn, en waarvan ik altijd al gezegd had dat ik het ging spenderen aan nieuw computermateriaal. Na de inbraak bij ons thuis vorig in september zijn al onze laptops gestolen. Niet dat het nieuwe waren, op die van Louis na die hij met zijn eigen spaargeld gekocht heeft: het waren er van generaties oud. Maar sindsdien is er in huis één computer, die zeven of acht jaar geleden zeer degelijk was, maar die het nu heel moeilijk heeft, en één Macbook, die ook vierdehands is en het enorm moeilijk heeft.

En met vier kinderen die allemaal huiswerk moeten maken waar de school er helemaal van uitgaat dat ze dat op de computer zullen doen, is het absoluut niet evident. Vier basislaptops dus, als het financieel haalbaar is. En één degelijke vaste PC, als dat nog in het budget past. En als er dan nog geld over is: een degelijke broodrooster. Als het helemaal meevalt van geld: een combi-oventje om onze kapotte microgolf te vervangen.

Zie ons de economie steunen, jong.

Gezinsuitbreiding ten huize ons

logo pleegzorgIk denk dat de vraag gevallen moet zijn ergens in de eerste dagen of misschien zelfs uren dat Sandra en ik samen waren, in de nevelen der tijd toen de dieren nog spraken: Sandra vroeg of ik wel kinders wou hebben. Ik denk dat mijn antwoord toen een redelijk perplex “euh ja, waarom soms?” moet geweest zijn.

“Ofwel twee, ofwel vier”, zei Sandra, en ik had daar geen enkel probleem mee. En zie: er lopen er nu vier rond bij ons thuis.

Ik weet niet meer hoe of wanneer het precies voor het eerst ter sprake kwam, en wie het precies eerst zei, maar zeer zeer lang geleden hebben wij allebei gezegd dat als het moment er zou zijn, wij wel eens iets met pleegzorg zouden doen.

En dan was het ineens vluchtelingmiserie, en keken we rond ons en zagen we dat de kinderen groot genoeg waren, dat we al met al ruimte in ons huis en in ons hart hadden, en hebben we een mail gestuurd naar de Bevoegde Instanties, dat we wel mensen zouden willen opvangen als daar nood aan zou zijn.

In een eerste tijd kregen we een beleefd antwoord dat het fijn was dat we wilden helpen, en dat dergelijke initiatieven zeker goedbedoeld zijn, maar dat het belangrijk is dat de opvang van asielzoekers zeer goed wordt omkaderd, en dat Fedasil verantwoordelijk blijft voor de opvang van asielzoekers en dat ze daarvoor samenwerken met een aantal partners, en allerlei, en allerlei.

Maar zie: een paar weken later kregen we een mail van Pleegzorg Vlaanderen, dat er een infomoment was en dat we uitgenodigd waren. Een paar vijven en zessen later bleek dat het misschien minder evident was om niet-begleide minderjarige vluchtelingen op te vangen, maar dat er behalve hen ook nog zeer veel andere kinderen kunnen geholpen worden.

We hebben er eigenlijk niet over moeten discussiëren, en zo zaten we in de tweede helft van vorig jaar en begin dit jaar in een hele reeks vormingsavonden met een hele reeks andere mensen die ook aan een pleegzorgtraject dachten te beginnen.

Te leren over hechting en verlies en omgaan met allerlei, lange lange vragenlijsten in te vullen en later te bespreken, geïnterviewd te worden, de kinderen in de dingen te betrekken — tot we uiteindelijk weerhouden werden als pleeggezin.

Er zijn allerlei vormen van pleegzorg, van crisisopvang over intermittente hulp tot opvang van volwassenen, maar wat wij eerder zagen zitten was perspectiefbiedende pleegzorg, ’t is te zeggen permanente opvang, op langere termijn. En om de verhoudingen in het gezin wat te respecteren, van een kind jonger dan onze jongste.

Zeer kort door de bocht zijn er dan twee kanten: het kind en wat het nodig heeft, en het pleeggezin en wat het kan aanbieden. En dan wordt er een matching gedaan, waarbij de twee aan elkaar gekoppeld worden. En dan zijn er nog de geboorte-ouders als die nog in beeld zijn of anders een voogd, misschien begeleiding, eventueel nog een reeks andere betrokken personen en soms ook nog een jeugdrechter die moet akkoord gaan… lang verhaal kort: vanaf binnenkort zijn we met twee kinderen extra. Twee, want welk soort beul gaat een broer en een zus van 3,5 en 4,5 jaar uit elkaar trekken?

Pleegzorg is akkoord, de jeugdrechter is akkoord, de ouders zijn akkoord: de volgende stap is de ouders ontmoeten, en dan de kindjes, en dan eens op bezoek, en dan eens wat langer, en dan definitief. Dat zal dan in de zomer zijn, waarschijnlijk.

Ge moet ons niet zeggen dat het allemaal niet evident gaat zijn, maar sod it: dit voelt goed, en we kijken er allemaal samen naar uit.

Dat van die plaats in ons hart, dat was al geregeld. Nu nog de kringloopwinkel bellen om letterlijk plaats te maken in het huis.

« Older posts Newer posts »