Veel werk, en schoon gerief

vrijdag 14 november 2014 22:47 | 2 reacties

Ik zie dat wel eens graag, schoon eten, maar ik ben eigenlijk meer een fan van het meer rustieke. Gewoon een degelijk stuk vlees of vis met goeie saus, eventueel wat groenten erbij: het oog wil wat, zeker dat, maar ik kan even goed met mijn ogen dicht eten.

Dat gezegd: het was zowel schoon van uitzicht als goed om eten, gisteren. En veel werk, wat ook eens geestig is.

Voorgerecht: gerookte paling op een toastje, met voor de frisheid wat groene kruiden en mierikswortelroom.

Die groene kruiden (peterselie, zurkel, spinazie, kervel, dille, bieslook, basilicum, citroenkruid), dat ziet er in het begin zo uit:

…maar dan wordt dat met wat koude kippenbouillon in de blender gekapt, en wat gelatine, een tijd in een koude frigo en een uitsteekvormpje later ziet dat er zo uit, op een uitgestoken toastje:

En daar dan gerookte paling erop en het is al dit:

En het geheel op een bord waar een streepje geklopte room met mierikswortel ligt, een in elkaar gedraaid stukje tomatenschil erop, wat bloemetjes en een paar toefjes van die mierikswortelroom en wat atsinacress, en dan ziet het er zo uit:

Tjaha.

Het hoofdgerecht was van hetzelfde laken een palto: lamskroon met courgetten en rapen en tomaat en puree – maar dan een beetje ingewikkelder. Om te beginnen: de saus bij het lam was gemaakt van verse zelfgemaakte lamsfond (mirepoix, water, gepinceerde beenderen, groensels en kruiden allerhande) en gereduceerde sjalotten met wijn en porto.

Ja, een doos bruine fond had ook gekund, maar waarom gemakkelijk doen als het moeilijk kan? :)

Groensel: neem wat tomaatjes, hol ze uit. Neem wat rapen, schil ze allemaal tot dezelfde grootte en hol ze uit. Neem wat courgetten, snij die in stukken zo groot als de rapen en de tomaten, en hey, waarom niet, hol ze ook uit. Het binnenste van de tomaten gaat in de lamsfond, de tomaten worden gevuld met gebakken blokjes oesterzwam. Het binnenste van de courgetten wordt gstoofd met wat look en tijm en sjalotten. Het binnenste van de rapen wordt met aardappelblokjes gekookt en gepureerd, er komen kleine kleine stukjes krokant spek bij:

…en die puree wordt in de rapen gestoken. Dat geeft dan alles tesamen:

Lamskroon opgekuist, aangebakken en klaargemaakt in de oven, groenten nog even in de oven en dan erbij, saus erbij, hey presto:

Ja, veel werk voor iets dat eigenlijk ook goed zou geweest zijn zonder al die tierlantijnen, I know. Maar het is ook eens leutig.

Geen dessert, deze keer, maar iets met kaas: toastje met brie, druiven en Luikse siroop. Notenbrood (had dikker moeten zijn, maar het brood was voorgesneden), daarop wat gepelde en ontpitte halve druiven, en daarop een blokje brie:

Dat even in de oven tot de kaas nét niet smelt, en op een bordje met wat gesmolten siroop, en bovenop nog een krokant ding met eiwit en bloem en pijnboompitten en wat groensel om af te werken:

Ik persoonlijk zou dan liever een degelijk stuk notenbrood gehad hebben, een niet-lauw stuk degelijke Brie de Meaux, een paar gewone druiven en een lepeltje gewone Luikse siroop. Maar hey, ook dit was eens geestig om maken.

Inhaaltijd

donderdag 13 november 2014 23:34 | 4 reacties

Ik heb een paar dagen vakantie voor mij, en het wordt denk ik tijd om eens zeer zwaar platte rust te doen.

En ‘t zou al zwaar moeten mis lopen als het niet zou lukken, die platte rust: mijn kalender zegt mij dat ik dit jaar nog zeven werkdagen moet presteren: dat komt ervan, geen vakantie nemen tijdens de vakantie. Dan is er vakantie op het einde van het jaar. Tijdens mijn favoriete tijd van het jaar, als het koud en donker is.

Yes!

Oei, achter geraakt

woensdag 12 november 2014 22:22 | één reactie

Kijk eens:

Het ziet er zo op het eerste zicht niet spectaculair uit, maar het was wel degelijk overheerlijk:

Een tas half gevuld met kreeft, en daarin klassieke kreeftensoep, en daarop half opgeklopte room met Ricard: ik dénk dat ik weet wat we voor nieuwjaar gaan klaarmaken.

Hoofdgerecht was, erm, vreemd. Er zat minstens één ingrediënt te veel in, denk ik:

Verduidelijking: dat is een torentje van achtereenvolgens een schijf gecaramelliseerde appel, mousseline van pastinaak, een dikke schijf varkenshaas, nog een schijf gecaramelliseerde appel, gebakken foie gras, en een chip van gedroogde gandahesp. En dan nog een klassieke saus erbij.

Twee gerechten in één, wat mij betreft: die lever en de appels als voorgerecht, en dan de varkenshaas met de puree als hoofdgerecht. Pas op, niet dat het oneetbaar was of zo, maar te veel is trop, mijn gedacht.

Het dessert was wel weer een volledig schot in de roos:

Perenbolletjes in siroop gekookt, peren in siroop gekookt en met room en Poire William tot perenmousse gemixt, crumble, gedoogde perenschijfjes, geconfijte appelsienschillen, en amandelijs. Yu-hum.

Links van 11 november 2014 tot 12 november 2014

woensdag 12 november 2014 21:00 | 3 reacties

The Sixth Stage of Grief is Retro-Computing — The Message — Medium
Hour after hour, this terrible fever. What the hell am I doing? I kept asking myself. Why am I forcing a fine new machine to pretend it is a half-dozen old, useless machines?

Dit is de beste Belgische strip – De Standaard
MBWAHAHAHAHAHA. "De Kiekeboes: Album 26 is door bezoekers van de Boekenbeurs en luisteraars van Radio 1 verkozen tot beste Belgische strip aller tijden." Fuck you, Luisteraars van Radio 1.

“Radicale Vlamingen steken tientallen wagens in brand in Brusselse moslimwijk” Over beeldvorming van minderheden en de bedenkelijke logica van Bart De Wever | youssefkobo
Waarom distantieert Bart De Wever zich niet van de vernielingen die de Antwerpse havendokwerkers hebben veroorzaakt? Ik hoor u al denken “Op wat slaagt dat nu? BDW was radicaal tegen die nationale stakingsdag” So what, Belgische moslims zijn radicaal tegen ISIS en toch vraagt De Wever aan hen om zich er van te distantieren. Waarom zou een Belgische moslim zich moeten distantieren voor wat andere moslims aan de andere kant van de wereld uitspoken als de Antwerpse burgemeester zich nog niet eens distantieert/verontschuldigt voor wat zijn burgers hebben uitgericht in Brussel

Open Brief van Schepen van Onderwijs aan Minister van Onderwijs
"Overal in Vlaanderen worden op scholen mosselsoupés, kaas- en wijnavonden en spaghettifestijnen georganiseerd om investeringen te dekken en sociale steunkassen te vullen. Maar een schoolbestuur uit de Brugse Poort, het Rabot of Nieuw Gent roeit met heel andere riemen. Deze ouders kunnen zich geen spaghetti-avond permitteren. Een gezin met vier kinderen is er zijn halve weekbudget voor maaltijden aan kwijt. De situatie van een school uit het rijkere De Pinte die met een kaas-en wijnavond 4 000 euro ophaalt, valt niet te vergelijken met de scholen in een grootstedelijke context. 'Vertrouwen en ruimte geven' wordt 'trek uw plan' als het gepaard gaat met een besparing op deze scholen, op deze leerlingen."

How did the first world war actually end? | Paul Mason | Paul Mason
For Hitler, the German workers’ role in ending the war became the “stab in the back”: it was his ultimate justification for eradicating the German labour movement after 1933. In the British imperialist version of events the Kiel sailors become useful ancillaries: Yanks and tanks turn the western front and, naturally, the Germans throw the towel in once their front starts to crumble. But to social historians the German workers’ role in ending the war is no surprise. Because exactly 100 years ago this week, they had also turned out in their hundreds of thousands to try and prevent it starting. The German socialist party was a massive social institution – with libraries, schools, choirs, nurseries – and during the fatal slide to war they called their members onto the streets in every major city.

Op hotel in Rotterdam

dinsdag 11 november 2014 21:37 | 4 reacties

Met vier kinderen is het niet evident om ergens verder dan een uur of twee naartoe te gaan: in het beste geval is dat dan een halve dag in de auto zitten om een paar uur ter plaatse te zijn, en gegarandeerd haasten en doen om op tijd te vertrekken ‘s morgens, en gegarandeerd miserie omdat het ‘s avonds veel te laat wordt.

Tenzij er een overnachting ter plaatse bij zit, natuurlijk, maar zó ver denken wij niet echt: hotels, in mijn hoofd, dat blijft iets duurs om met het werk ergens naartoe te gaan of zo, of zeer soms eens op vakantie te gaan.

Tot de vriendelijke mensen ven Enchanté vroegen of we niet eens zin hadden om een hotel uit te testen van de Accor-keten. We kregen een overnachting in het Novotel Rotterdam Schiedam aangeboden voor ons gezessen, en ‘t zal wel zijn dat we dat zagen zitten — dingen uittesten is wijs!

Even gekeken naar waar het paste, en uiteindelijk zondag op maandag gekozen. Ik wist eerst niet wat gedaan in Rotterdam, maar toen hoorde ik dat Blijdorp daar in de buurt is, en op de website van Blijdorp stond dat ze pallaskatten hadden, en meer dan dat had ik niet nodig om quasi-extatisch te worden.

Zondag was er eerst nog voetbal voor Jan, dus ‘t was middag voor de konden aanzetten — maar dat was dus geen enkel probleem wegens overnachting. Met een usb-stick vol muziek is een uur en drie kwartier uur auto op geen tijd voorbij, en tegen kwart na drie waren we ter plaatse.

Ik weet niet goed waar ik mij aan verwacht had (nee, ik had niet echt de website bekeken), maar ‘t zag er een meer dan degelijk hotel uit: net aan de autostrade maar toch helemaal rustig, kamers zoals een mens ze zou verwachten, met uitstekende bedden, degelijk internet, televisie, kluis, propere en moderne badkamer. Geen foto’s genomen wegens al helemaal uitgepakt en dus helemaal ondersteboven toen ik er aan dacht, maar zo ziet zo’n kamer er uit volgens de website, en da’s niet gelogen:

0517_ro_00_p_953x385

En als we toch bezig zijn met foto’s van de site… In de zomer wellicht handiger dan in de winter: speeltuin voor de kinderen, en zwembad. Wij zaten net aan het zwembad op het gelijkvloers, en het was dicht wegens winter, maar in de zomer ziet dat er zo uit, als er geen mensen in zitten:

HÔTEL NOVOTEL ROTTERDAM SCHIEDAM-0517

De mensen van het hotel waren bijzonder vriendelijk, zelfs al spraken ze ons allemaal — van balie over kuispersoneel tot zaal personeel — in het Engels aan, en bij het inchecken kregen de kinderen al meteen speelgoed, ook goeie punten.

In de lobby staan grote touch screens waarop de omgeving verkend kan worden, met kaartjes en omschrijvingen en openingsuren en zo, en voor wie zijn eigen computer niet mee heeft, staat er degelijk en recent Apple-materiaal voor gratis gebruik: een gemak.

De twee jongste waren er al half van overtuigd dat dit het was: in een mooie kamer in een groot hotel zitten en TV kijken, ze waren al half op weg om zich helemaal te installeren. Dat was buiten onze (ahem) vakantieplanning gerekend: alle computers en tablets in de kluis (avontuur! spannend! gaan we dat ding nog open krijgen!), terug in de auto, muziek terug aan, en richting centrum Rotterdam.

Ik was al een paar keer in Rotterdam geweest, maar nooit in het centrum. De Markthal was ons aangeraden: Walhalla van het voedsel! Grootste kunstwerk ter wereld! Grootste parking van Nederland!

We kunnen daar redelijk kort over zijn: gutgoeiehemel, wat een kitscherige bedoening. Het gebouw is niet a priori lelijk, vermoed ik, maar urgh, wat een stuitend gebrek aan authenticiteit, daarbinnen. Akkoord, het is nog allemaal zeer nieuw en zo, maar een mengeling van jaarbeurs en kerstmarkt, da’s niet mijn idee van gezelligheid.

Het kan zijn dat ik er naast gekeken heb, maar ik heb tussen al die kramen niet één kaasboer gezien met een degelijke selectie, niet één slagerij die in de verste verte kan tippen aan een gewoon degelijke slager. Ja, kraampjes met poffertjes en met mini-donuts, en toegegeven lekkere frozen yoghurt, en wat kraampjes met gedroogde noten en met olijven en zo, maar (voorlopig wellicht) niet écht een Walhalla.

We hebben wat rondgelopen, ongezonde dingen gekocht links en rechts, een zak vol brol gekocht in de lokale Wah Nam Hong, en uiteindelijk een reuzenkom bijzonder lekkere Phở binnengekapt. Helemaal traditioneel, een kom en de condimenten erbij en dan een resem vissaus en pikante saus en andere:

Jan was zo slim om en stukje van die rode peper te nemen, en ‘t was zó hard koekenbak:

Om 18u gaat het daar dicht op zondag, en zijn we op zoek gegaan naar dingen te doen met de kinderen.

Even terzijde: man wat een akelige stad is Rotterdam. Het is soms dat ik een instant gevoel van “yep, dit is wijs” heb (New York, Straatsburg): dit is de eerste keer dat ik een instant gevoel van “urgh nee” had. Wellicht heb ik de verkeerde kant van Rotterdam gezien (van Markthal en Blaak over stadhuis tot De Doelen, Schouwburgplein om te eindigen op de Lijnbaan, een oord dat nu al gegrift staat in mijn nachtmerries), maar dit is écht écht niet mijn ding. Die hokjes, dat artificiële: ugh, ugh, ugh.

Ernstig serieus, in het donker vond ik iets als dit al onnoemelijk knullig:

…maar dan kwamen we buiten en zagen we dat er nog kubussen aan die toren geplakt waren, en ik zweer dat dit dus in het midden van een stad is, niet ergens verborgen op een industrieterrein:

blaak

Ik weet niet hoe het met u zit, maar het is geleden van de KBC-hoofdkwartieren in Brussel en Leuven dat ik zo lichamelijk misselijk werd van architectuur.

MAAR GOED.

We hebben de avond afgesloten met een Burger King (tjaha) omdat er geen film speelde waar we konden naar gaan kijken, en dan zijn we teruggekeerd naar ons hotel. Alwaar de jongste kinderen in één kamer zijn gaan slapen en Zelie bij ons is gebleven, en dat we samen naar de European Music Awards van MTV gekeken hebben (goeie help, we worden oud).

*
*      *

Maandagochtend: ontbijt in hotel. Bijna te laat: ik was er wel om 8 uur, maar de kinders en Sandra zijn blijven liggen tot eigenlijk na de deadline van het ontbijt. De mensen van het hotel hebben ze wel nog laten eten, ha, goeie punten. :)

En dan zijn we naar Blijdorp getrokken: een fijne zoo, met bijna geen mensen wegens winter. Het begon al goed, met zeeleeuwen die gevoederd werden, en dan ging het verder in het aquarium:

En het zwembad van de ijsberen, war de kinderen een impromptu discoverlichting vonden:

…en toen ging het licht uit bij mij. ‘s Morgens blijkbaar iets verkeerd van fruit gegeten, en een passage langs de tropische hitte van Amazonica later, ben ik migrainegewijs naar de parking afgedropen, waar ik de rest van de dag in de auto doorgebracht heb, kreperend van de pijn.

Um ja, geen happy end, dus.

Maar wel voor herhaling vatbaar, zo een namiddag aanzetten, op hotel gaan slapen en de hele dag erna iets doen. Een blik op de lijst van hotels in Rotterdam (euh, Accor-hotels in Rotterdam, dus) leert mij dat als we het zelf hadden moeten betalen, het ons iets meer dan dertig euro per persoon zou gekost hebben, en da’s eigenlijk nog helemaal doenbaar, vind ik.

Links van 8 november 2014 tot 11 november 2014

dinsdag 11 november 2014 01:00 | nog geen reacties

How to become a data scientist in 8 easy steps: the infographic | DataCamp Blog
After being dubbed “sexiest job of the 21st Century” by Harvard Business Review, data scientists have stirred the interest of the general public. Many people are intrigued by this job, namely because the name has an interesting ring to it. But it is exactly the name that also raises a lot of questions. Because what is a data scientist and what do data scientists do exactly? Many of us who devote their lives to data science have frequently been confronted with questions like these.

Intellektuelle und der Mauerfall – Wie haben wir geirrt! | Cicero Online
Tjaha. "So viel steht fest: Es gab weit und breit keinen Politiker, der den Deutschen im Jahre 1990 den folgenden einfachen Satz zugemutet hätte: Die Wiedervereinigung wird unendlich viel kosten, aber sie ist wert, was sie kostet."

De post-betoging blues | Jan Blommaert (en z’n gedachten)
De structuur van de rellen begint stilaan vorm te krijgen. Antwerpse havenarbeiders gingen over tot vandalisme; hierop kwam een overreactie vawege de oproerpolitie, wat dan tot de verwachte escalatie leidde met havenarbeiders, vergezeld van een aantal infiltranten van politie en extreemrechts, in een veldslag met de oproerpolitie. De toevallig samengetroepte pers smulde ervan.

De Rechtzetting » Hevige rellen ontaarden in ordelijke betoging
De organisatoren van het amok benadrukken dat slechts een honderdduizendtal geëngageerde burgers betrokken waren bij de ordelijke betoging. ‘We doen er alles aan om het te vermijden, maar je kunt nooit helemaal uitsluiten dat er zich bij willekeurige geweldplegingen zo’n verwaarloosbare massa losscheurt die weigert deel te nemen aan zinloze vernielingen,’ aldus de Waalse metallo Sylvain le Malin.

Waar zijn de 89’ers? – De Standaard
De Muur was open omdat iedereen zei dat hij open was. En omdat iedereen zei dat alles veranderd was, was alles ook veranderd.

Geradgebraakt

maandag 10 november 2014 22:12 | één reactie

We zijn met ons gezessen naar Rotterdam gegaan, gisteren en vandaag — meer daarover later.

Maar toch al dit. Weet ge wat géén goed idee is? Een kommetje fruitsla eten ‘s morgens bij het ontbijt. Dat zorgt er bij mij namelijk blijkbaar voor dat ik om 11u plots geslagen door de hamer Gods migrainegewijs in mekaar stort.

En dat ik dan maar, in plaats van verder naar de beesten in Blijdorp te kijken, overgevend van de pijn, met stompe breinaalden in mijn ogen en drie bankschroeven op mijn kop, vier en een half uur in de auto op de parking ben gaan zitten. En dan nog twee en een half uur nachtmerrie-autorit naar huis.

Het leven is het leven niet waard, op die manier. Ik blijf gewoon beter thuis als de rest van de familie ergens een fijne dag wil hebben.

Gelezen: Le Comte de Monte-Cristo

zondag 9 november 2014 21:44 | nog geen reacties

montecristoVraag mij niet waarom ik dit herlezen heb. Ik herinner me vaag dat ik het zeer indrukwekkend vond toen ik het een eeuw geleden las, en ik zal wel iets gedacht hebben als “in de rapte eens lezen, tussen twee andere dingen door”.

Ahem ja. Dit is een lang boek. Serieus: een te lang boek. En het is echt wel wijs om lezen, maar dan toch wel vooral als een tijdsdocument — want echt literatuur zou ik het niet durven noemen.

De personages zijn meer dan karikaturaal, het verhaal is bij momenten zó ongeloofwaardig dat het ongewild humoristisch wordt, en de voorafschaduwingen zijn zo voorafschaduwend, dat er bijzonder weinig verrassingen te rapen zijn.

In het kort: Edmond Dantès heeft alles om gelukkig te zijn: hij heeft een beetje geld gespaard, hij staat op het punt om kapitein van een schip te worden en hij staat op het punt te trouwen met de mooie Mercédès. Danglars, die met Dantès vaarde, is jaloers. Fernand, een visser, is verliefd op Mercédès.

De dag voor Dantès’ trouw schrijven Danglars en Fernand samen met de dronken Caderousse (een buurman die de vader van Dantès woekerrentes vraagt) een brief als zou Dantès een Bonapartist zijn (zéér not done in 1815). Dantès wordt gearresteerd op zijn verlovingsfeest, en ondervraagd door Villefort, de substituut van de procureur.

Villefort is een royalist, maar ziet in eerste instantie niets zwaars aan de hand met de loze beschuldiging , tot blijkt dat Dantès wel degelijk een brief op zich heeft: het was de stervenswens van zijn kapitein dat hij die brief zou bezorgen aan de Noirtier. Noirtier is een hardcore Bonapartist en — hier komt de clou! — de vader van Villefort, die Noirtier de Villefort geboren is.

Daarop smijt Villefort Dantès meteen in de gevangenis, zonder enige vorm van proces, in het Château d’If, de maximum security prison van die tijd, op een rots in de zee een paar kilometer voor de kust van Marseille. De brief zorgt ervoor dat Villefort op de hoogte is van de nakende terugkeer in Frankrijk van Napoleon en geeft Villefort meteen een zware promotie.

Dantès blijft jaren in eenzame opsluiting in het Château d’If, Ondertussen sterft de vader van Dantès, geraakt Fernand aan macht en geld door zowat iedereen voor wie hij ooit gewerkt heeft te verraden aan hun vijand, is Villefort na de tweede terugkeer van de monarchie na Waterloo procureur des konings, wordt Danglars een rijke bankier, en trouwt Fernand met Mercédès die het opgegeven heeft te wachten op Dantès.

Als Dantès op de rand van zelfmoord staat in de gevangenis, hoort hij lawaai dat blijkt een collega-gevangene te zijn, abbé Faria. Faria is belezen, intelligent, weet van geneeskunde en scheikunde af, leert Dantès talen en wetenschap, en samen reconstrueren ze hoe de vork in de steel zit met Danglars en Fernand en Caderousse en Villefort.

Tien (tien!) jaar na hun ontmoeting en veertien jaar na zijn gevangenzetting, slaagt Dantès erin te ontsnappen. Faria heeft hem vanalles geleerd, en ook en vooral verteld waar er een immense schat begraven ligt, op het eiland van Montecristo.

…en dan begint de wraak van Dantès. Eén voor één verschuift hij pionnen, tot hij uiteindelijk iedereen die hem gevangen gezet heeft, kapot heeft gemaakt. De zaken worden een beetje gecompliceerder omdat al die mensen getrouwd zijn en ook kinderen hebben: alleen daardoor is Dantès geen allesvernietigende wraakengel, maar enkel bijna-allesvernietigend.

Kluten en esbattementen, moord, vergiftiging, vermommingen, personages die blijken personages uit lang vervlogen verledens van elkaar te zijn, drama, melodrama, pathetiek, avontuur, duels, subterfuge: dit is geen boek, dit is een telenovela.

Zoals ik zei: wel leutig om lezen, maar dit is écht iets dat beter tot zijn recht komt in een tv-serie, denk ik.

[van op Boeggn]

Links van 6 november 2014 tot 8 november 2014

zaterdag 8 november 2014 15:00 | nog geen reacties

‘Er zijn er die punker worden, ik werd de Marokkaan’ – De Standaard
‘Ik krijg media-aandacht omdat ik Marokkaan ben. En ik gebruik dat. Keihard. Het zou dom zijn om dat niet te doen. Daarom gaan onze eerste twee films ook over allochtonen. Het zou heel lastig worden als we gewoon een Vlaamsch verhaal hadden gemaakt. Maar het is niet de bedoeling dat we in dat thema blijven steken. Onze derde film wordt iets totaal anders. Een sciencefictionfilm als we dan al in Hollywood zijn. Of desnoods een samoeraifilm in Japan.’

‘Laat de gewone taalgebruiker bepalen wat goed Nederlands is… – De Standaard
De voorvechters van het ABN hebben in de jaren 60 en 70, vanuit een goedbedoeld streven naar emancipatie, het omgekeerde bereikt van wat ze beoogden. Ze hebben de Vlaming mismeesterd, hem in de richting van een kromtaal gestuurd. Hij leerde de regeltjes van de Noord-Nederlandse norm wel, maar omdat die zo tegen zijn taalgevoel indruisten, raakte hij vooral in de war en paste hij ze niet of verkeerd toe.

Addicting Info – American Bible-Thumper Travels To Scandinavia, Freaks Out After Discovering How Secular They Are (VIDEO)
An excruciating discussion with a humanist over coffee ends with the humanist telling McLain, “In short, I have no need of a god. To put it bluntly.” McLain stares off into space, his mind melting.

The reddit Front Page is Not a Meritocracy – Todd W. Schneider
if a post is on reddit's second (or third, or fourth) page, what are the chances that it'll make it to the first page?

Product – Databricks
A unified platform for building Big Data pipelines – from ETL to Exploration and Dashboards, to Advanced Analytics and Data Products.

Cookie Monster!

zaterdag 8 november 2014 10:50 | nog geen reacties

Ik kwam daarjuist voorbij deze:

En dat deed me aan die andere met John Oliver denken:

En de outtakes:

En van daar naar deze:

Woordenschat

vrijdag 7 november 2014 11:27 | 2 reacties

Projectblogboek, tralala. Opdracht zestien.

16

Ik heb geleerd dat ik koppijn krijg van peren (kak!). Ik heb geleerd wat er gebeurt met al die kreeften in aquariums bij de visboer die er niet zo gezond meer uitzien (ze worden ingevroren voor restaurants om dingen als kreeftensoep mee te maken). Ik heb geleerd dat het een slecht idee is om dingen te kopen online zonder te kijken precies hoe groot de verpakking is (een zakje van 300 en eentje van 3000 gram zien er hetzelfde uit op een foto, gedomme). Ik wist al een tijd dat het leven niet fucking eerlijk is, maar ik heb nog maar eens geleerd dat een mens sommige dingen beter niet opzoekt op het internet (al zou ik dat natuurlijk zelf ook doen).

Verder heb ik veel woorden geleerd, deze week:

  • une badine is een soort dun stokje voor ruiters
  • un raout is een (mondaine) bijeenkomst
  • un chibouque is een lange Turkse pijp
  • du fiel is haat, of bitterheid
  • un faîte is een top (van een berg, bijvoorbeeld)
  • de l’agiotage is speculeren op staatsobligaties of immobiliën en zo
  • une guzla is een soort Kroatische viool
  • une charmille is een soort gaanderij van planten of struiken
  • la faconde is het feit gemakkelijk of goed te kunnen babbelen
  • un narguilé is een waterpijp
  • un loup-cervier is een synoniem voor lynx
  • être revêche is bitter zijn
  • un amphytrion is gewoon een gastheer en un cicérone is een gewoon een gids
  • éreinter kan naast omvallen van vermoeidheid ook “sterk bekritiseren” zijn
  • de l’elbeuf is een soort laken van wol
  • un yatagan is een kort Turks kromzwaard
  • la tarasque is een legendarisch monster uit de Provence
  • un tabellion is ook wel een pejoratieve of ironische naam voor een notaris
  • un brandebourg is wat in het Engels “frogs” zijn, zo’n soort rondgedraaid of geknoopt stuk touw op een uniform
  • un lentisque is een struik of boom waarvan mastiek gemaakt wordt (niet voor vensters, wel voor keuken en geneeskunde)
  • un tromblon is een geweer met een loop in de vorm van een trechter, een donderbus dus
  • frauder la gabelle is belastings- of andere lastenontduiking
  • un alguazil is een Spaanse politieagent

Een boek met een ingebouwd woordenboek, da’s een groot gemak. En een mens leert nog eens iets bij.

Vakantie!

donderdag 6 november 2014 22:28 | nog geen reacties

Het is vakantie! Lang lang weekend! Andermaal een druk programma van helemaal niets doen voor de boeg (afgewisseld met oudercontact morgenavond, en “dan eens het achterhuis opkuisen misschien”.

Maar nu is het vakantie!

Vijf boeken

woensdag 5 november 2014 23:11 | 4 reacties

Bleeeuuuurrghhhh onbegonnen werk:

15

Ik heb zodanig veel boeken gelezen dat het eerder het feit is dat ik boeken lees, dat mijn leven veranderd heeft — niet de individuele boeken zelf.

Maar als ik er toch vijf zou moeten oplijsten, in min of meer chronologische volgorde:

Wiplala

ca. 1977 – Wiplala, Annie M.G. Schmidt. Over Wiplala die niet goed meer kan tinkelen, en over een poes die Vlieg heet (geen vlieg die Poes heet), en Johannes Blom, en allemaal dingen die ik niet begreep toen ik het las. Het is wel episch in mijn herinnering, en voor zover ik me kan herinneren: het eerste lange boek dat ik las, op denk ik het einde van het eerste leerjaar, of het begin van het tweede leerjaar. Gateway drug voor al wat volgde, dus.

Verne

ca. 1979 – De la terre à la lune, Jules Verne. Omdat ik altijd strips en science fiction en fantasy las toen ik op de lagere school zat, en dat mijn vader zei dat ik eigenlijk ook eens andere boeken zou moeten lezen. En dan bleek dat ik dat eigenlijk wel zeer wijs vond, en dat ik dan maar alle andere boeken van Jules Verne uit onze bibliotheek heb gelezen. (Al is het natuurlijk vals spelen, Jules Verne is niet écht literatuur, toch?) Het was niet de uitgave die hierboven staat, maar voor zover ik me herinner, was het een blauwe versie, ook negentiende-eeuws. Behalve dat was Jules Verne ook zowat het eerste dat ik in het Frans las: de hele reeks Bob Morane volgde, en dan John Carter en Tarzan in het Frans, en dan nog honderden en honderden en honderden van de boeken in onze bibliotheek thuis: een eindeloze zee boeken en nog eens boeken.

Anthologie

1980-1986 – La grande anthologie de la science-fiction, diverse auteurs. Met de regelmaat van de klok kwam er een nieuw boek uit, dat ik van voor naar achter en van achter naar voor las: ik denk dat ik ergens midden de jaren 1980 honderden kortverhalen kon navertellen. In Franse vertaling weliswaar: ik ben eigenlijk pas vooral in het Engels beginnen lezen toen ik vijftien of zo was. En dan heb ik meteen mijn schade meer dan grondig ingehaald. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ik tussen 1980 en 2000 honderden en honderden science fiction en fantasyboeken gelezen heb.

GEB

1988 – Gödel, Escher, Bach, Douglas Hofstadter. Gelezen toen ik zeventien was, en zo hard kapotgelezen dat ik de paperback heb laten herinbinden tot hardcover. Zeer veel over nagedacht, en zeer veel plezier aan beleefd, ook. En sinds ongeveer dan zeer veel non-fictie beginnen lezen. Te beginnen met de verzamelde werken van Stephen Jay Gould, en stapels geschiedenis en biografieën, en Hans Delbrück en militaire geschiedenis, en dingen over taal en over vanalles en nog wat. En toen had ik zeer snel door dat ik nooit genoeg tijd zou hebben om zelfs maar een minuscule fractie van de dingen die ik zou willen lezen, ook echt te lezen. Aaargh.

Rapid Development

2003 — Rapid Development, Steve McConnell. Dat gevoel van “oh nee, als ik dit boek een jaar of vijf eerder had gelezen, zou ik niet in de problemen zitten waar ik nu in zit”? Wel, dat in het meer dan kwadraat. Er zijn voordelen aan de Universiteit Van Het Leven om dingen te leren, maar miljaar wat zou mijn leven beter geweest zijn als ik dit had gelezen toen het in 1996 uit kwam, en ik er nog iets zou aan gehad hebben op mijn toenmalige werk.

Het heeft de rest van mijn leven wel veranderd, onder meer in die zin dat het mij helemaal duidelijk maakte dat we toen op het werk reddeloos verkeerd bezig waren. En dan bedoel ik wel degelijk reddeloos verkeerd bezig, te weten dat het niet meer te redden was.

 

Links van 1 november 2014 tot 5 november 2014

woensdag 5 november 2014 18:00 | nog geen reacties

The formula that explains why all hipsters look the same
Ever wondered why those who rail against conformity appear to favour the same types of clothes, trundle around on the same fixie bikes and all sup on the same rare Bolivian coffee beans from the same pop-up cafes in the same trendy neighbourhoods of their city?

Amsterdom Presents… 8 Mile and Abbey: Eminem Meets The Beatles | 8mileandabbey.com
8 Mile and Abbey: Eminem Meets The Beatles – Amsterdom

106 IDF Ex-Generals, Spy Chiefs Urge New Peace Bid – J.J. Goldberg – Forward.com
In what appears to be the largest-ever joint protest by senior Israeli security personnel, a group of 106 retired generals, Mossad directors and national police commissioners has signed a letter to Prime Minister Benjamin Netanyahu urging him to “initiate a diplomatic process” based on a regional framework for peace with the Palestinians.

I Hope Twitter Goes Away – The Blagoblag
Lately I've been reflecting on why I hate Twitter so much.

Eleven countries studied, one inescapable conclusion – the drug laws don’t work | Society | The Guardian
Eight month study shows legalisation policies do not result in wider use, and the US should be watched with interest

Breng de legerdienst terug!

dinsdag 4 november 2014 23:26 | 4 reacties

Projectblogboek zeg mij vandaag:

14

Weet ge wat ik denk? Dat mensen veel te veel in hun eigen kot zitten, en dat de manier waarop we tegenwoordig kunnen kiezen welk nieuws we willen lezen en –vooral– niet lezen, nefast is voor de maatschappij.

Als ik wil, kan ik mij enkel in een comfortabele cocon van ons-kent-ons weldenkende rood-groene medemensen hullen, en lachen met de N-VA en de domme racisten en de kwallen van Tsjeven en de opportunisten die zichzelf liberaal noemen.

En als ik wil, kan ik alleen maar luisteren naar gelijkgestemde verontwaardigden-slash-gedesinteresseerden, die weten dat het allemaal de schuld is van de sossen, enfin, dat het allemaal dezelfde zijn die polleNIEKSERS, en dat er maar één is die het kan oplossen ALS ZE HEM LATEN DOEN tenminste, en VOLHOUDEN BART.

Ik kan ook alleen maar kijken naar celebrity-vloggers op Youtube, of gewoon alleen naar VTM, of alleen naar Vitaya, of wat dan ook.

Wat ik vind: voer de verplichte legerdienst terug in. Of burgerdienst, maakt niet uit hoe het heet. Steek gedurende een volledig jaar kinderen van achttien ergens in het buitenland, samen met andere kinderen van achttien. Maak er meteen een Europees iets van, zorg ervoor dat nationaliteiten, geslachten, achtergronden en talen gemengd zijn, en gebruik dat leger van achttienjarigen om goede dingen te doen, overal ter wereld.

Maak er wereldburgers van, in dat ene jaar tussen het einde van de middelbare school en de rest van het leven: toekomstige Poolse chirurgen, Vlaamse loodgieters, Finse leraars — leer ze elkaar, de wereld en het leven kennen.

Hoe schoon zou dat niet zijn?

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338