Naar de coiffeur

vrijdag 4 mei 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Er is naar de coiffeur gegaan!

Da’s altijd grappig om zien, hoe de kinderen kunnen veranderen met kleine ingrepen.

Louis, punkachtig:

Louis peinst

Anna, met kort haar dat vanachter naar boven gaat:

Anna, gekapt

En Jan, die er redelijk fifties uitziet:

Jan kijkt fifites

Zelie is aan het babysitten verder in de straat, geen echt idee of er bij haar ook iets veranderd is.

Spijtig dat Jan geen eerste communie doet, anders hadden we al direct een foto:

Jan, gekapt anno 1958

En kijk, Anna trekt wezen:

Anna trekt wezens

Get out of bed hair

vrijdag 15 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Ik heb een filosofische discussie met mijn madam, over de kapper waar zij naar gaat. En bij uitbreiding over de staat waarin de wereld zich bevindt, tegenwoordig.

Mijn argument gaat als volgt: als ze nét bij haar kapper buitengestapt zou zijn, en ze zou om het even wie tegenkomen in de stad en zeggen “chô, ik heb heel de voormiddag verhuisd in het stof, en op weg naar hier ben ik in een plensbui geraakt, en daarna liep ik in het park en sprong er toch wel een eekhoorn in mijn haar zeker! gelukkig dat ik die daar weg heb kunnen halen voor hij een nest bouwde, jammer dat ik wat in het wilde weg heb moeten knippen met mijn nagelschaar, want hij zat helemaal vast met zijn klauwen”, en als ze daarna zou zeggen “vindt gij ook niet dat het eens dringend tijd wordt dat ik naar de kapper ga, want met mijn haar in deze staat durf ik niet meer op straat komen?”

…dan zou iedereen, en ik herhaal: iedereen antwoorden “miljaar ja meiske, gij duts, verwent u keer en gaat gij maar rap naar de coiffeur, want zó kan het effectief niet meer”.

Echt iedereen dus.

Maar ze komt dus wel degelijk van bij de kapper met zo’n coiffure. Ik ben de allereerste om toe te geven dat ik er weinig van ken, van haarknipperij, maareuh. Pieken links en rechts, stukken eruit gehakt, platgeduwd aan de ene kant, plukjes lang aan de ene kant en plukjes bijna kaalgeschoren aan de andere kant… het enige wat voortdurend in mijn hoofd spookt (naast die onfortuinlijke eekhoorn) is ha ja, ‘t is een modern coupken hé madam.

En nee, dat heeft niets te maken met smaken of kleuren, dat is een filosofische discussie. Precies zoals van die kapotgescheurde jeans: objectief gezien trekt het op niets, maar wat ik dan maar voor het gemak “de mensen” zal noemen, vindt dat om de één of andere reden okay you ess ay.

Ik kan nog respect opbrengen voor punk zo rond 1980: dat was, heel eventjes, een échte fuck you naar het establishment. Maar sorry hoor, als Neiman Marcus ettelijke honderden dollars vraagt voor wat wij zelfs al in de jaren 1980 een spermabroek noemden, dan is de wereld om zeep:

NM-0M8L_mp NM-0M8L_zp

Ik herinner me nog goed wanneer ik—en samen met mij ongetwijfeld de verzamelde nog normaal redenerende mensheid in West-Europa en daarbuiten—definitief doorhad dat ze nu echt helemaal doelbewust met onze gonaden aan het spelen waren. Inderdaad, ik hoor het u denken:

Outofbed

L’Oréal Special FX Studio Out Of Bed. Om te beginnen, een haarverzorgingsproduct dat een langere naam heeft dan zo’n rashond uit een stamboom, daar is a priori al iets mis mee.

Maar daarnaast: het concept.

– Kellyyyyy! Komen eten!

– Jàààà! Ik kom!

– Kelly! Waar blijfdegij, jong?

– Ma! Zaagt zo niet! Ik kóóóóm!

– Kelly, nu! Ge zit al drie kwartier in die badkamer, we moeten direkt vertrekken naar tschool!

– Máááááá!!! Ik ben mijn haar aan ‘t doen!

En dan een kwartier later komt uw dochter naar beneden met haar waar een nest woelmuizen in gezeten heeft. Dat heeft een uur geduurd en een dagloon aan haarprodukt gekost om een resultaat te bekomen dat precies hetzelfde was geweest als ze haar haar twee weken lang niet gewassen had, en ongewassen en ongekamd naar beneden was gekomen.

De wereld is om zeep.

Wat is de volgende stap? Een manicure waar ze u met een speciaal lepeltje zwarte prut onder de nagels duwen? En dat ze dan voor u uw eigen nagels afbijten? Een verzorgingssalon waar ze u een handvol kaas in het kruis duwen en u dan een onderbroek met remsporen aantrekken?

Nee serieus: de wereld is om zeep. En dat van die coiffeur, trouwens: ik kan het persoonlijk weten, want mijn madam heeft mij gisteren naar haar coiffeur gestuurd. Ze had een afspraak voor mij gemaakt, en tegen dat ik daar goed en wel toegekomen was, was het al allemaal betaald ook. 

Binnenkomen, daar neerzitten, een ongetwijfeld vriendelijke dame neemt een scheermes en een slecht werkende schaar (ja, ik weet het, da’s een speciale schaar dat die zo slecht werkt) ter hand, en begint wat te hakselen in mijn kop. Ik verdenk ze ervan dat ze een ingebouwde timer heeft: mannen en kinderen een kwartier, vrouwen een half uur. En knip hak snij, en knip hak snij, en herhalen.

Een model? Hoho, that’s so 2005, m’dear. Akkoord, ik had mijn klassieke “doe maar iets” gezegd, maar toch. Beetje platduwen daar, beetje pulken hier, links wat knippen, rechts wat hakken, beetje door het haar wroeten, schraap schraap schraap met het scheermes in mijn haar, een plukje hier en een plukje daar… tijd! Klaar!

Ik had mijn bril niet op tijdens de esbattementen, en dat is wellicht maar goed ook. Ik herinner me uit vervlogen tijden dat ze na een knipbeurt met zo’n kwastje het haar uit uw nek wegbortselden, en dan zo’n speciale spiegel bovenhaalden. Met twee handvaten. En daarmee toonden ze dan in de spiegel vóór u hoe het er vanachter en opzij uitzag, en vroegen ze maar half retorisch “goed, zo?”

De dame die mijn haar, euh, “gedaan” heeft, had zo geen spiegel bij de hand. Ik vermoed dat daar een goede reden voor was:

Leve de kapper. Ahem.

Dat is de voorkant, hierboven. De zijkant heb ik in het passeren in de spiegel gezien, en ik kan me er niet toe brengen om er een foto van op het internet te zetten.

Maar ach, mij niet gelaten hoor, (de meerderheid van) het haar groeit terug, en als ze mij vreemd aankijken, zeg ik gewoon dat het een modern coupken is.

Af!

woensdag 26 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

All hail de mannen van Koiffeur Kaprijke: mijn haar is af.

Ik heb nog geen commentaren gekregen van mijn madam, de kinderen zijn noch krijsend weggelopen, noch hebben ze me met niet-herkennende blikken aangestaard — dus ik vermoed dat het niet zó ingrijpend is.

Er is wel zo’n tien centimeter af, denk ik.

Haar

woensdag 19 december 2007 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik las daarnet de post van Patricia toen ze hem naar de mailinglijst van Gentblogt stuurde (aha! in exclusiviteit gelezen, dus!), en ik heb dat van de weerombots aangegrepen om ook een afspraak te maken bij de kapper. Voor een artikel op Gentblogt dus hé, dat is dan de aanleiding.

Ik ga precies identiek hetzelfde doen als Patricia, iets dat ik trouwens nog wel al gedaan heb: “beste meneer de kapper, gelieve mijn haar te doen. er mag een heel stuk af.”

En als hij dan vraag “hoe moet het zijn meneer?” dan zal ik hem zeggen, zoals ik hem vorige keer ook al zei: “meneer de kapper, als ik op restaurant ga, dan vertel ik de kok ook niet hoe hij zijn gerechten moet klaarmaken. doe uw goesting, en in het allerslechtste geval zal het gros van het haar wel teruggroeien.”

Het is op het moment namelijk echt wel te schaamtelijk voor woorden: het is niet dat ik kaal aan het worden ben, maar mijn voorhoofd heeft toch al een preventieve sluipaanval ingezet op mijn achterhoofd. En dan staat er zo één pluk haar, vijfde-kolonne-gewijs altijd maar eenzamer alleen in het midden van dat groter wordende voorhoofd. En als men dan bijna een jaar niet naar de haarmeester gaat, dan krijgt dat wel bijzonder combover-cum-vleesklak-allures.

Schaamtelijk, dus.

Maar goed. Woensdag naar Kaprijke. En dan zien we wel, het hangt ervan af wie het doet: de patron, en dan zal het wel in orde zijn, of één van de andere mensen, en dan kan het om het even wat zijn. Ik ben eens benieuwd.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338