Tot zover de Lumia 800, dus?

dinsdag 21 februari 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Ik zat zaterdag op het vliegtuig, te luisteren naar de laatste Bible Geek. Ik had mijn telefoon ‘s morgens opgeladen, en er niet echt iets me gedaan. Ergens een minuut of veertig ver in de aflevering, stopte het geluid plots.

Geen klik, geen waarschuwing, geen buzzer, niets. Scherm reageert niet. Combinaties van toetsen indrukken en ingebeukt houden: geen reactie.

Grrr. Batterij leeg, dacht ik. Misschien ligt het eraan dat ik ergens de GPS of zo niet had afgezet? Hij stond proper in Airplane Mode, dus ik betwijfelde het, maar misschien dat het had gekund.

(Over die batterij, trouwens: het heeft geduurd tot ik op het vliegtuig zat en de vliegtuigmodus aan had gezet, dat ik ontdekte waarom mijn telefoon altijd zo snel leeg was van batterij. Er stond een applicatie op die om de zoveel minuten alle verkeerswebcams van Vlaanderen downloadde. Dag en nacht. Elke dag. Elke nacht. Zucht.)

Maar goed dus: thuisgekomen, telefoon aan de oplaadkabel gehangen, gewacht, gewacht, gewacht, gewacht… niets.

Een dode telefoon. Die de hele zaterdagnamiddag en -nacht, en de hele zondag aan de stroomkabel gehangen heeft zonder reactie. Uittrekken, knoppen duwen, weer insteken, simkaart uithalen, weer insteken: niets.

De simkaart terug in de iPhone gestoken, en er mij al een beetje bij neergelegd dat er niets aan te doen zou zijn. Grr.

Ergens in de nacht van zondag op maandag was ik het beu de Nokia aan de oplaaddraad te laten zitten, koppel ik hem los om hem in een kast bij de andere kapotte electronica te leggen, en jawel: blijkt hij weer te werken.

Ik heb met heel veel plezier de simkaart weer uit de iPhone gevezen en in de Nokia gestoken. En ik gebruik de twee toestellen nu gewoon tegelijk: de Nokia is veruit (zeer veruit) de beste telefoon en het beste ding om naar muziek en podcasts te luisteren, de iPhone heeft veruit het beste scherm, en heeft nog altijd een aantal applicaties die ik niet heb op de Windowsfoon.

Er volgt nog wel eens een ernstige review, één dezer.

Nokia N85, hands-on (ii)

zaterdag 24 januari 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Mijn eigen telefoon, zei ik al, is een Nokia N95. Dat ding doet alles wat ik ervan verwacht, en doet dat allemaal op een degelijke manier: ik luister niet naar muziek op mijn GSM, ik speel er geen spelletjes mee, en ik kijk er geen videofilms mee. Wat ik dan wel doe, telefoneren, op het internet gaan met gprs/umts/3(.5)g/whatever, links en rechts een foto of een filmpje nemen, GPS: daar is het ding ideaal voor.

Ach, nee, natuurlijk niét ideaal. Het zou ideaal zijn als de GPS nog beter zou werken, als de camera een echt goeie camera zou zijn, als de batterij langer zou meegaan en als het allemaal wat meer gestroomlijnd zou zijn.

Enter de N85. Waarschuwing op voorhand: ik ben géén GSM-mens. Ik laat mijn GSM soms dagen aan een stuk zonder batterij in het GSM-zakje van mijn rugzak zitten, ik kan de keren dat ik telefoneer per week op de vingers van één hand tellen, ik weiger pertinent dat SMS-taaltje te gebruiken, ik heb denk ik nog nooit van die call forwarding of dergelijke gedaan, ik ben algerisch aan voicemail, en ik heb het al een tijd opgegeven om mijn agenda en contacten en zo te synchroniseren met mijn GSM.

Oh, en ik volg het ook helemaal niet. Ik hoor vage echo’s van de nieuwe Palm, van Blackberries die allerlei maneuvers doen, ik weet ongeveer wat een HTC en zo is, en ik weet natuurlijk hoe een iPhone eruit ziet en werkt. Maar ik heb geen moment gekeken op het internet wat die N85 nu eigenlijk is en wat de rest van de wereld ervan denkt.

De manier waarop Nokia zijn telefoons nummer en namen geeft is me altijd al een mysterie geweest. Ik dacht in eerste instantie dan ook dat de N85 een budget-versie van de N95 was. Ik weet niet wat de strategie ervan is, het doelpubliek, hell, ik weet niet eens hoeveel het ding kost, op geen 300 euro na.

En het allereerste dat ik dacht toen het uit de doos kwam, was, “oh, een mooi telefoontje”.

N85

Nee serieus, een mooi telefoontje. De voorkant is blinkend zwart, de achterkant blinkend donkerbronsmetalliekachtig met een subtiel streepje erin. De telefoon voelt kwaliteitsvol zwaar in de hand, niet boterhamdoos zwaar. In vergelijking met de N95 is het een wereld van gesofisticeerd verschil: geen opstaande randen meer, scherm en omhulsel vormen één geheel, de camera aan de achterkant is een openschuivend luikje, geen opendraaiende patrijspoort meer, en de manier waarop de telefoon openschuift is minder clunky en meer smooth.

Tot zover het goede nieuws. Oh ja, de SIM en de batterij geraakten er ook gemakkelijk in.

Het eerste slechte nieuws was bij het aanzetten en mijn eerste stappen in de interface. iPhone it ain’t, that’s fer sure.

N85 Home

Het is de oude N95-interface. Helaas. Een doolhof van allerlei door elkaar, waar ik nooit helemaal zeker ben of iets onder Tools dan wel onder Applications dan wel onder zijn eigen ding staat ergens.

Onder Applications > Media staat bijvoorbeeld Recorder, RealPlayer, Gallery, Camera, Share Online, Print Online en Licenses. En dan staat er nog eens “Photos” en “Music” op hetzelfde niveau als Applications. Als ik op “Photos” klik, ga ik naar een applicatie met Captured (recente foto’s?), Months (‘t zelfde maar per maand?), Albums (‘t zelfde maar in albums?), Tags (‘t zelfde maar per tag?), Downloads (gedownloade foto’s? of alle downloads?), “All” (waar mysterieusgewijs meer in staat dan in de rest samen) en Share Online, dat hetzelfde is als onder Applications > Media. En onder “Music” staat Music Player, Music Store, Podcasting, Radio en FM Transmit. Oh, en in Tools > Settings > Applications staan er allerlei instellingen, voor Camera, RealPlayer, Voice Recorder (niet meer “Recorder” zoals in Applications > Media), FM Radio (niet meer “Radio”), Video Centre (tiens, is dat dan Gallery? of nog iets anders?), Media Sync (tiens, is dat dan Share Online? of nog iets anders?).

Nee, een rommelig boeltje. Helaas. Vanalles door elkaar, dat linkt maar door en over elkaar, een kat verliest er haar jongen in. Een mens kan dan regelmatig “back” en “cancel” en “exit” doen, maar het is nooit echt duidelijk wat wat doet, en de helft van de tijd blijven er overal applicaties en tools en dingen in de achtergrond draaien en (vermoed ik) electriciteit en snelheid vampiriseren.

En wacht, het wordt nog minder goed.

Ik geef meteen toe dat ik er langer dan drie dagen mee moet spelen, maar in eerste instantie staan de knoppen me niet aan. Het kan zijn dat het een kwestie van gewoonte is, dat het allemaal nog betert, maar na een paar dagen tijd vergis ik me nog elke keer.

Als de GSM dichtgeklapt is, is het een zwart blinkend monolietje, dat wel wat op een klein iPhonetje lijkt. Maar eigenlijk is het een monolietje met onderaan een zilver afgerond vierkantje (dat in feite een directional pad is met een grote knop in het midden), rechts ervan een zilveren knopje, helemaal links een langwerpige dunne groene knop, helemaal rechts een langwerpige dunne rode knop. Dat zijn, even tellen, acht verschillende knoppen.

En het is niet gedaan, want die acht knoppen staan in een zwart vlak dat, als de telefoon aan staat nog eens oplicht met vier lichtende symbolen in de vier hoeken. Dat maakt twaalf knoppen onder het scherm als de telefoon uitgeklapt is.

Ik vertik het om de handleiding te lezen, en ik weet dan ook nog altijd niet wat een paar van die knoppen doen. En wat erger is: knoppen die ik voortdurend moet gebruiken, de zwarte ruimte rechtsboven en linksboven, die hebben geen enkele aanduiding van “hier zit een knop”, wat betekent dat ik er voortdurend naast zit, te hard moet duwen, twee keer duw in plaats van één, enfin: miserie.

Het moet zijn dat ze het bij Nokia gewaar geworden zijn, denk ik: de standaardmanier om een gelocked keyboard te unlocken is “linksbovenaan, rechtsbovenaan”. En dat lukt me misschien één keer op drie. Vandaar, denk ik, dat ze tegenwoordig een bijzonder handige lock-unlock-slider aan de zijkant van de foon voorzien hebben.

Een laatste negatief, op hetzelfde elan: om met de N95 een foto te trekken, was het een soort luikje dat over de lens zit open- en toedoen, door een soort hendeltje naar beneden en naar boven te trekken. Daar was houvast aan, en dat lukte redelijk goed. De N85 heeft een horizontaal schuivend luikje dat rechtstreeks bepoteld moet worden, en dat lukt niét redelijk goed. Opentrekken gaat, maar bij het dichtduwen is er –vind ik– niet genoeg houvast, zodat ik steeds dreig met met vingers op de lens te zitten.

Lastigheden en irritaties, tot zover. Volgende keer wat ik er wél goed aan vind.

GSM

woensdag 27 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ha!

Haptisch oppervlak, en alles.

Mijn volgende telefoon

maandag 2 april 2007 in Sonstiges. Permanente link | 18 reacties

Voilà zie, nog een kogel door een kerk.

En het moet gezegd: major props voor de man die de review doet. Zó heb ik mijn geeks graag.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338