Oudercontact

vrijdag 9 maart 2012 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Gut gut gut, wat een gedoe, oudercontact en dingen.

Sandra was met Jan naar de voetbaltraining, en dus deed ik alleen de drie oudercontacten op de lagere school.

Eerst Anna om kwart vóór, en dan Jan en Louis, dubbel geboekt, alletwee om vijf na.

Anna

Anna, daar waren zelfs geen vijf minuten voor nodig: ze doet het zeer goed in vanalles, ze is sociaal, behulpzaam, vriendelijk, gehoorzaam, geïnteresseerd, tralala. Geen halve mens die ook maar een halve seconde denkt dat ze niet méér dan op haar plaats zit, zelfs al zit ze een jaar voor.

Ze zou alleen wat sneller mogen beginnen aan haar opdrachten (Anna: ze kan letterlijk een uur op de mat zitten in de badkamer, één kous in de hand. Of letterlijk meer dan een uur aan een halve boterham bezig zijn), en als men ze niet zou tegenhouden, zou ze de hele dag kunnen blijven vertellen over vanalles (maar dat stoort niet, ze is alleen soms wat teleurgesteld dat ze niet op élke vraag mag antwoorden).

Jan in de zetel

Jan doet het zeer goed, sociaal, vriendelijk, komt overeen met iedereen, the usual. Ik dacht dat ik teleurstellende dingen ging horen over zijn tafels van vermenigvuldiging, maar dat was niet zo: hij is blijkbaar helemaal goed mee. Alleen zijn technisch lezen zou expressiever mogen: hij zou wat meer moeten luidop lezen thuis. En zijn attituderapport was uitstekend (allemaal erenoten, da’s het beste van het beste), behalve zijn taken: hij zou wat, euh, spontaner zijn huiswerk moeten maken en afgeven.

Er zat maar één valse noot in het gesprek over Jan. Niets dramatisch, maar toch ook niet echt zo aangenaam. Ik heb het er vanavond met hem al over gehad, en er zal morgen nog eens over gesproken worden ook.

Louis 's avonds aan de computer

Louis blijft Louis, zei de meester, en zo is het maar net. Hij (Louis, niet de meester) had even een mindere periode, waar er een paar dingen toch wel de mist ingegaan zijn, maar uiteindelijk is dat maar even, en is het allerbelangrijkste dat hij zich eigenlijk helemaal op zijn plaats voelt, en goed voelt. Zijn resultaten, daar zit ik geen moment mee in, en ik besef net dat we het er niet eens over gehad hebben: ook de meester zit er niet mee. Het komt allemaal echt wel goed, zei hij, en dat is een enorm pak van ons hart.

*
*     *

Ik was het eerlijk gezegd vergeten, trouwens, dat het oudercontact was vanavond: voor één keer stond het niet in de agenda, en ‘t is pas toen @SvenAdhese begon aan te zetten om naar de ouderavond van zijn kinders te gaan, dat ik er achter kwam. En dan stond het me vaag bij dat we het erover gehad hadden, maar ik wist de details niet meer.

Boo, hiss, inderdaad: slechte vader.

Maar wacht! Het wordt nog beter!

Ik was ook helemaal vergeten dat Anna dit weekend op scoutsweekend ging. OP SCOUTSWEEKEND? Alleen? Zonder broers of zussen? Dat kindje dat eigenlijk nog in de derde kleuterklas zou moeten zitten? Zijt gij op uw kop gevallen EN BLIJVEN BOTSEN, Vuijlsteke?

I know. Ik mag er ook niet aan denken. Goed dat ik er pas vanmiddag achter kwam, anders liep ik al de hele week te stressen.

Louis

zaterdag 20 mei 2006 in Kinderen. Permanente link | 5 reacties

Een typisch gesprek met Louis ‘s avonds:

– Hoe was het op school?
– Goed.
– En wat heb je allemaal gedaan?
– Ik weet het niet meer.

Louis, daar komen we niets van te weten.

Tot gisteren. Ik vroeg hoe het was geweest op school en hij zei “goed”. Ik bereidde me al voor op de normale vervolgvraag, en dan op de traditionele rigmarole om er alsnog iets uit te krijgen—

– Heb je vandaag… olifanten opgegeten?
– Nee.
– Heb je vandaag… een kameel gevonden in de zandbak?
– Nee!

Met een beetje geluk schiet hij dan in de lach en zegt hij één of twee dingen die hij wél gedaan heef.

Maar nee dus. Na “goed” kwam er geen einde aan: hij vertelde van naaldje tot draadje wat hij allemaal gedaan had.

Sandra en ik zaten met open mond vooraan in de auto. Hij overliep zijn hele dag van ‘s morgens tot ‘s avond, geuren en kleuren, een epos, er kwam maar geen einde aan.

En dàt is dus ook typisch voor Louis: ofwel doet hij het niet, ofwel doet hij het uitstekend.

Tellen: hij weigerde tot drie te tellen, tot hij plots tot verder dan tien kon tellen. Tekenen: “ik kan dat niet”, tot hij plots perfect kan tekenen, mooier dan Zelie.

Bon, met dat alles in het achterhoofd: gisteren naar het oudercontact in de tweede kleuterklas op school. Bij Zelie is zo’n oudercontact niet echt nodig, zij vertelt gewoon alles wat er gebeurt en we kunnen ze redelijk goed opvolgen van dag tot dag—de ruzies in de klas, wat ze graag doet of niet graag doet, wat ze bijleert. Louis: not so much.

Wat blijkt? De juf had een heel blad met OK’s. Louis is meer dan mee met de rest van de klas, ‘t is te zeggen, hij is vóór op de meeste. Hij is enorm nieuwsgierig, een grote boekenworm, hij heeft uitstekend ruimtelijk inzicht en hij analyseert vanalles om het zelf te maken, hij is bijzonder taalvaardig, is zeer goed qua wiskundig inzicht, enzoverder, enzovoort.

Hij ligt ook goed in de groep, zoals dat heet. Al heeft hij soms wel hoogoplopende (zuiver verbale) ruzie met andere kindjes die ook taalvaardig genoeg zijn, en waar beide kanten dan weigeren toe te geven. Als hij dan blijft ongelijk krijgen, maakt hij er een enorm drama van, hysterische huilbuien en zo.

Dat vond ik zelf verrassend: ik dacht dat hij dié kuren voor thuis hield.

Maar hij is is wel overgevoelig, ‘t schijnt. Zegt de juf dat het wellicht is omdat hij heel veel in zich opneemt, veel meer dan andere kinderen, maar dat hij nog niet het kritisch apparaat heeft om alles helemaal juist in te schatten.

En zo schiet hij bijvoorbeeld in paniek als hij ergens ook maar een beetje bloedt.

En behalve dat: hij spreekt de “r” nog altijd niet uit, niet meteen om ons zorgen over te maken, maar de juf ging het toch nog eens aan eht CLB vragen. En hij weigert pertinent om zijn potlood goed vast te houden, daar gaan we serieus moeten op letten.

O ja, en het zou de juf niet verbazen dat hij binnenkort zal blijken te kunnen lezen zonder dat we het hem geleerd hebben. Wil het toeval dat hij nu net met een blaadje naar mij kwam en wees naar een letter E: “dat is een letter van Emilie”. En toen zocht hij een blad, en toen kwam hij bij mij op mijn schoot zitten, en toen deed hij dit:

Louis schrijft

…en dan schreef hij er zijn eigen naam naast. En dan moest ik op de computer Lucas en Robin schrijven, en dan schreef hij dat ook op het blaadje.

“En als ik terugkom van de turnles, dan schrijf ik Saskia op”.

Uh huh. Zouden ze daar op school iets hebben tegen broer én zus in de kangoeroeklas?

update: een dik uur later, toen hij terugkwam van het turnen, waren zijn allereerste woorden “en nu ga ik dus Saskia schrijven”.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338