Mooi

Er zijn mensen die in vervoering kunnen raken van muziek. Johnny Dodds, of Bach. Of André Hazes, of Steely Dan. Of Public Enemy of Michel Sardou. Ik bijvoorbeeld.

Er zijn ook mensen die helemaal enthousiast kunnen worden over schilderwerk of beeldhouwkunst. Ik niet. Er kan hoogstens eens “heh” of een “ja, ‘t is wel wijs” af.

En er moeten ongetwijfeld nog mensen naast mij zijn die bijna lichamelijk aardig worden van goeie typografie. Deze hier bijvoorbeeld, een eenvoudige maar o-zo-mooie (en goede, en niet te midden) handleiding Plain English. Misschien op de pull quotes met de ellipsen na: helemaal mijn ding.

Koude rillingen meneer. Echt serieus.

En afgezien van de vorm, trouwens: dat document zou door iedereen die ook maar ergens ooit iets met communicatie en schrijven te maken heeft, van voor naar achter en van achter naar voor gelezen moeten worden. Verscheidene malen. En dan onder het hoofdkussen gelegd, en naast het toilet, en herlezen en herlezen, tot het helemaal ingezonken en geïnternaliseerd is.

Zeg dat ik het u gezegd heb.

Geschreven al luisterend naar: Emerson, Lake & Palmer – The Return of the Manticore (disc 3) – The Barbarian

Doe mee met de conversatie

7 reacties

  1. Het is wel om op papier af te drukken, he, want ze hebben een lettertypje met serifjes gekozen. Die lezen makkelijker op papier dan op scherm. Het idee is dat de serifjes een baan vormen die uw ogen kunnen over het blad leiden van het begin van de regel tot het einde. Op een scherm lezen de zonder-serifjes beter. Vandaar dat er wordt aangeraden van in je stylesheet voor print media het lettertype te switchen naar een serifjes-hebbend fontje.

    Tot zover mijn volledige kennis van typografie 😀

Laat een reactie achter

Zeg uw gedacht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.