Mijn lange lijst van boeken te lezen wordt alleen maar langer. Ik had een boek op de lijst staan dat ik op de blurb afgaang eigenlijk wel interessant vond, en dan zag ik dat er twee van waren en dan dacht ik hang on, dit komt mij vaag bekend voor — en jazeker, ’t is een boek dat ik al gelezen heb, en waar ik blijkbaar echt wel positief over was.

Totaal onverwacht dat er een vervolg aan gemaakt was, maar blijkbaar dus wel. Ik herinnerde er mij juist te weinig van om direkt aan het tweede boek te beginnen, en dus ben ik maar weer aan het eerste deel begonnen.

En dat was een rare ervaring: ik herinnerde mij vaag het begin, en dan wist ik helemaal zo ongeveer wat er tussen 5% en 25% van het boek gebeurde, en dan wist ik niéts meer.

Maar gelijk serieus: geen flauw idee hoe het verder gaat, wat er gebeurt, of hoe het afloopt.

Geheugen is een raar iets. Ik kan mij flarden herinneren van dingen waar ik in geen decennia nog aan gedacht had — dat er een onweerlegbaar vermoeden van ontvangst is voor een aangetekende brief, bijvoorbeeld — en dan zijn er gaten waar dingen zitten die ik zou moeten weten. Zou ik daar ongerust over moeten zijn?

’t Is niet alsof het erger wordt, denk ik. En de zak met dingen die ik om geen verklaarbare reden wel nog weet, is nog atlijd ruim groter dan wat ik zou moeten weten en niet weet.

Enfin, dénk ik toch.

Dispossession by attrition, ’t is wat.