Ik heb mijn rugzak teruggevonden. Hij stond in de gang, waar ik hem gezet had toen ik van mijn werk thuiskwam. Ik heb hem nog niet open gedaan, maar ik ga ervan uit dat mijn werklaptops er nog in zitten.
Ik heb wat hemden in de was gesmeten, een verse onderbroek uitgepakt, en ongetwijfeld is er ergens nog wel een vers paar kousen te vinden.
Ik heb een nieuw paar schoenen.
Straks nog mijn bank-, identiteits- en andere kaarten terugvinden, en dan kan ik er weer tegen.
Benieuwd wat ik allemaal tegen zal komen morgen op het werk. 🙂
Ik zat er al mee in: hoe ga ik in godsnaam weer een degelijk slaappatroon ontwikkelen?
Tijdens de vakantie schuift dat op naar later en later en later, en dan houd ik mezelf voor dat ik het in de laatste dagen van de vakantie wel recht zal trekken, maar meestal komt dat er niet van, waardoor ik de eerste week van het werk zo voos als een raap rondloop.
Maar kijk: gisteren was ik rond een uur of tien zeer moe, ben ik mijn bed gaan liggen, en tot bijna negen vanmorgen blijven liggen. Mijn uurwerk meet dat nauwkeurig, en het zegt mij dat ik van 21u44 tot 8u56 heb geslapen, waarvan 1u31 wakker, 1u34 REM-slaap, 6u11 lichte slaap en 1u56 diepe slaap.
Hoera! Ik ben redelijk uitgeslapen wakker geworden, en het ziet er naar uit dat ik dus vanavond ook redelijk vroeg in mijn bed zal liggen en dus zondag ook en dus maandag redelijk wakker zal zijn.
Maandag ga ik weer werken. Het is zal dan al meer dan twee weken geleden zijn, en meteen ook (in combinatie met een paar dagen Frankrijk van net ervoor) het langst in zeer lang dat ik vakantie genomen heb.
Meer dan dat: het is het langst in ik kan mij niet herinneren hoe lang dat ik mij niets, maar dan ook niets van het werk aangetrokken heb tijdens de vakantie.
Ik weet begot mijn werkcomputer niet eens liggen, zo erg is het. Hij zit in een rugzak, dat weet ik, maar waar die rugzak precies ligt: geen flauw idee.
Ik heb lang geleden ooit eens zo twee testtubes speeksel doorgestuurd naar Amerika om te zien wat ze mij konden vertellen over mijn voorouders. (Jaja, ik weet het, privacy en alles, yada yada.)
Niet zo lang geleden kreeg ik een mail dat ze met de niet-geanaliseerde tube speeksel konden kijken of ik aanleg had om alleleri ziektes en dingen op te doen.
Spannend! Ik heb direkt wat extra geld betaald wegens benieuwd.
En ziet, een week of zes zeven acht later, en de resultaten zijn binnen! Er zijn geen pathogene varianten gedetecteerd voor de volgende dingen (en dus heb ik daar een gemiddeld risico op):
Alfa-1-antitrypsinedeficiëntie, een genetische aandoening die aanleiding kan geven tot chronische obstructieve longziekte, een soort longziekte, en cirrose van de lever als gevolg van de afwezigheid van het alfa-1-antitrypsine eiwit.
Erfelijke kankers die in verband worden gebracht met BRCA-varianten — prostaatkanker, borstkanker en alvleesklierkanker.
Erfelijke hemochromatose, een ijzerophopingsaandoening die ervoor zorgt dat het lichaam te veel ijzer uit de voeding opneemt en opslaat.
Erfelijke trombofilie, een aandoening die de vorming van bloedklonters in bloedvaten kan veroorzaken.
G6PD-deficiëntie, een genetische aandoening die ervoor zorgt dat rode bloedcellen sneller afbreken dan het lichaam ze kan vervangen met aanhoudende anemie tot gevolg.
Met MUTYH geassocieerde colorectale kanker, een erfelijk kankersyndroom dat gekenmerkt wordt door kanker van de dikke darm (colon) en het rectum.
Bon okay, dat is allemaal ho-hum, op BRCA na waren het dingen waar ik zelden of nooit van gehoord had.
De volgende resultaten zijn zo delicaat, dat ze op voorhand vragen of ze het wel mogen tonen (wegens als het slecht is, dan is er niets aan te doen en deprimerend en alles).
Geen pathogene varianten gedetecteerd voor ziekte van Alzheimer.
Geen risicovarianten gedetecteerd voor Ziekte van Crohn
Geen pathogene varianten gedetecteerd voor Ziekte van Parkinson.
Ik heb dus niet meer dan een gemiddeld risico om die dingen te krijgen. Nog altijd niet leutig (1-2% Parkinson, 11-14% Alzheimer), maar hey: geen verhoogd risico.
En het goede nieuws eindigt daar niet:
Mijn genetische risicoscore op het ontwikkelen van diabetes type 2 is 1,63 maal lager dan gemiddeld.
Mijn genetische risicoscore op het ontwikkelen van hartziekte is 1,73 maal lager dan gemiddeld
Ik heb een 3x lager risico op leeftijdsgebonden maculadegeneratie (LMD), de voornaamste oorzaak van gezichtsverlies bij oudere mensen. Dat is echt wel goed nieuws, want mijn grootvader had dat.
Ik heb een significant verlaagd risico op het ontwikkelen van coeliakie, en dus moet ik vooralsnog niet inzitten met gluten en alles.
En behalve dat ben ik géén drager van de volgende aandoeningen:
Ik heb net meer dan een half uur gekeken naar een compilatie van Jay Bauman (van RedLetterMedia) met honderden stukjes filmtrivia.
Er zijn zeer veel dingen waar ik spijt van heb, maar terwijl ik aan het kijken was, besefte ik dat ik een meerderheid van de films waar hij het over had ook gezien had. De films tot en met begin de jaren 1990, voornamelijk dan.
Begin de jaren 1980 kwam mijn vader op een dag thuis met een videospeler. We gingen samen naar Roxy Center, de videotheek, waar toen honderden films stonden in rekken, met telkens een plastieken kaartje van VHS en/of Betamax, en waar klanten een afgeprinte catalogus van alle honderden films meekregen.
De eerste films ooit die we huurden, waren de meesterwerken Alien en Excalibur, en daarmee was de toon gezet.
Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn broer en ik alle horror- sciencefiction- en fantasyfilms gezien heb die op video verschenen zijn tussen pakweg 1982 en 1990. En vanaf mijn pakweg 14-15 jaar ging ik elke week minstens één keer naar de cinema, vaak om twee films te zien.
En dan was er een periode dat ik films vooral op televisie zag — met vooral dank aan het ongelooflijk fantastische Moviedrome, waar ik denk ik bijna elke film van gezien heb. En ongeveer tegelijkertijd en tot wat erna, was er een periode dat ik massaal DVD’s kocht, en zelfs tweedehands VHS-cassettes, op het interweb: er staan er hier in huis nog honderden en honderden.
En toen werd dat minder en minder, met dat er internet en series waren. Ik had stapels harde schijven, terabytes en terabyts vol met euh decentrale backups staan, tot er uiteindelijk Netflix en streaming was, en het gemakkelijker was om legaal te kijken.
Nu is dat allemaal wat voorbij. Ik kijk nog altijd, daar niet van — sinds januari dit jaar 58 films en 871 afleveringen van tv-series, zegt mijn gekeken-spreadsheet mij — maar ik volg de actualiteit niet meer, ik kijk minder en minder naar niche-dingen, en ik heb de echt weirde zaken min of meer helemaal losgelaten.
Ik heb daar enorm veel spijt van. Sommige dingen zijn gewoon niet meer in te halen.
Snif. Ik had zo graag meer van mijn leven gemaakt.
Iets met films. Of iets met paleontologie. Of iets academisch met geschiedenis.
Ik ben er een beetje ongemakkelijk van, zoveel geld dat we juist uitgegeven hebben.
En ’t zal nog niet gedaan zijn, urgh.
Onze matrassen zijn veel jaar oud, en tot op de draad versleten. De matrassenwinkel om de hoek had solden en bovendien korting wegens verhuis, en dus zijn we nieuwe matrassen gaan kopen. Slik. De eerste optie was, mét 50% reductie, 1800 euro per matras (en we hebben er twee nodig). De tweede optie was een derde van die prijs, maar dus wel nog altijd veel geld.
Ze worden half september geleverd, en er is nog wat bijkomende reductie omdat ze de oude matrassen meenemen voor 50 euro elk, maar, toch: veel geld.
En omdat ik dan toch buiten was, zijn we naar de schoenwinkel gegaan. De eerste had niets dat mij aanstond, de tweede wel. Op de valreep een paar schoenen gekocht, en ook daar omver gevallen van de prijs. Maar hey: nieuwe schoenen in da house, en mijn voeten zullen niet meer kapot zijn op het einde van de dag. (En mijn andere kunnen dan eens per okkasie naar de schoenlapper gaan om ze te laten repareren.)
Maar ’t is echt nog niet gedaan, dus.
Want ik stond in de schoenwinkel en ik keek naar mijn kostuumvest, en toen zag ik dit:
Oh, I’m so happy.
Fucking motten in onze kleren. Dat wil dus zeggen, wat? alles uithalen, leegstofzuigen, en zakken vol bollen naftaline in huis halen?
De allerbeste beslissing van de afgelopen zeer lange tijd? Dat ik een week extra vakantie genomen heb na de Gentse Feesten. Want serieus, ge kunt u niet inbeelden hoe kapot ik ben. Ik ben op te schrapen met een vuilblik, mijn rug wil niet mee, en mijn voeten zijn nog altijd kapot zelfs na een dag geen schoenen aan te hebben.
Ik heb er een vergadering op het stadhuis voor afgezegd en een hospitaalbezoek verzet. Ik hoop dat ik morgen wél in mijn schoenen geraak.
Vandaag: uitgeslapen tot ver na de middag. Netflix gekeken. Den hof water gegeven. Weer naar boven gestrompeld en nog Netflix gekeken.
Ontdekt dat Zelie niet thuis was, wegens naar Parijs voor een concert (ik was dat vergeten, trr).
Nog eens naar den hof gestrompeld, enorm veel onkruid gezien en uitgetrokken (misschien wacht ik beter tot het meer dan twee minuskule blaadjes zijn?), en weer naar boven gekropen.
Vanavond voor het eerst in tien dagen thuis gegeten, ook.
Wij hebben ons allemaal enorm hard geamuseerd, en ik denk dat het publiek dat ook gedaan heeft.
Er waren stapels en stapels records. Ik heb ze nooit in een spreadsheet gezet of zo, maar als het echt zou moeten, zou ik ze kunnen reconstrueren wegens van alles foto’s genomen en bijgehouden, met een bordje met de naam erop en het record en alles, en ook met elke dag een lijstje op een aantal grote borden:
Er was weer vanalles en nog wat, vandaag. Zoveel mogelijk jaar in een auto krijgen, bijvoorbeeld!
Of hakken zonder drugs:
Of Steve Knievel, onze ongelooflijke slow motion stuntman!
Maar hey, foto’s of films kunnen het niet vatten. ’t Was magisch wijs.
Het was vandaag doenbaar van warmte, en ’s avonds zelfs helemaal doenbaar. We zijn open gebleven tot 1 uur in plaats van middernacht (grote merci aan de Stad en de wijk).
En er waren weer enorm veel records. Kleine en wat grotere (26 bierbakken stapelen, bijvoorbeeld):
…en bijzonder zeer indrukwekkende, zoals Tars die 100 meter stapte met een draaiende grasmaaier op zijn kin:
…en iets als dit kan alleen bij ons: Showbizz Bart aan een kraan opgehangen, in een Menselijke Glitterbal-kostuum, die een happu hour aankodigt terwijl een heel plein met gele hesjes zwiert op de tonen van Michel Sardou.
