Ik las onlangs op de website van Patrick Janssens allerlei panegyrische dingen over Starbucks, en kijk, vandaag zit ik in zo’n spel.

Alwaar ik Zojuist het privilege had om bijna acht euro — dat is meer dan driehonderd Belgische frank — te betalen voor een venti teenoftanderberry teenoftander.

Vertaling: een grote (tussen aanhalingstekens) naar niets smakende mengeling van ijs en (vermoed ik) een koffielepeb siroop.

Slecht, en schandalig duur.

Nu is het nog wachten of het hier zal zijn zoals in de V van S, dat er op een duur Starbucksen zijn in elke stad, en dan in elk dorp, in elke straat, en dan Starbucks in andere winkels en dat er uiteindelijk Starbucksen geopend worden in andere Starbucksen, en dat de hele wereld implodeert.

We leven in de toekomst, zo ver waren we al een tijdje. Dat het jaartal 2010 is, is daar niet in het minst een hint voor: tweeduizend en tien! Tweeduizend en tien! Dat is in mijn boek zelfs al gewoon tien jaar ní de toekomst.

In mijn boek, dat geschreven werd toen ik er nog zo uitzag en met een sponzen broek op de brise-lame stond:

Het jaar tweeduizend, dan zouden er allerlei dingen gebeuren, en dan zouden de visioenen uit Atome Kid allemaal waar geworden zijn. Dan zouden alle steden er als Brasilia in lijntekening en arcering uitzien, en moest niemand nog werken of naar school gaan.

Ja, ’t is dus wel anders uitgedraaid. Dat werken en dat naar school gaan moet nog altijd, en alvast Gent ziet er uit als een mengeling van een verleden dat nooit geweest is en een toekomst die nooit zal komen.

En ik loop rond met een GSM die foto’s neemt waar mijn grootouders niet van zouden verschieten. En we eten eten waar mijn grootouders niet van zouden verschieten – zoals dit, bijvoorbeeld, gisterenavond nog:

Ik denk dat ik-in-1976 nog het meest zou opkijken van de telefoon die ik-in-2010 heb. Oh, dat en het internet. Maar het internet, dat verwachtte ik al, met dank aan de Encyclopedia Galactica uit Asimov’s Foundation.

Die telefoon, van welk merk hij ook is: ’t is toch wel wat. Dan is een mens al een beetje gewoon geworden aan alledaagse magie —

Ik zeg “pizza”, hij toont mij de dichtstbijzijndste pizzaboer (het kleine zwarte pijltje in het tweede beeld hierboven toont de richting, het getal de afstand), dan duw ik met mijn vinger op die pizzadinges, krijg ik de keuze: telefoneren of het ding op een kaart te zien, kan ik op die kaart meer details zien, en meteen ook de kortste weg tot daar op een interactieve en bewegende kaart tonen. Oh, ik had ook nog satellietbeelden kunnen bekijken en beelden van in de straat zelf, waar ik in kon ronddraaien.

Magie zeg ik u! Mijn telefoon is een heks! Verbrand hem!

…of dan is er dat ding waarbij ik mijn telefoon in de lucht houd op een feestje, of in de richting van de luidspreker in de auto, en dan weet mijn telefoon welk liedje er speelt.

…en dan weet mijn telefoon welk liedje er speelt, en kan ik dat liedje meteen kopen, en kan ik ook achterhalen wanneer de artiest in kwestie nog eens een optreden geeft in de buurt van waar ik nu ben, of van waar ik woon.

Zelfs dít wordt een mens op den duur gewoon.

Maar kijk: vandaag had ik nog eens zo’n hey, we zijn écht écht écht in de toekomst-moment. Amazon heeft een toepassing voor op mijn telefoon. Een groot gemak: ik kan zien wat ik in mijn boodschappenmand heb, ik kan snel zoeken op de site, yada yada.

En dan zie ik “remembers” staan onderaan in die toepassing, en dan klik ik daarop en blijkt dat een soort fotografisch verlanglijstje te zijn: ik neem een foto van wat ik graag zou willen kopen, en het wordt in een lijstje gestoken bij Amazon op de website. En ondertussen zoekt Amazon of het zelf geen gelijkaardige produkten verkoopt.

Boeken? CD’s? DVD’s? Games? Het duurt niet langer dan een paar seconden voor Amazon het exacte ding terugvindt. Of de foto blurry was, of in het donker, of maar een stuk van de cover, onder welke hoek de foto genomen werd: maakt niet uit. Op minder dan tien seconden is de foto verstuurd, en komt Amazon terug met een produktfiche en een prijs:

Gelijk: neem een foto, en Amazon vindt of het ding op Amazon verkocht wordt.

En het werkt niet alleen met boeken en CD’s en DVD’s en games. Ik ging daarnet naar de keuken, en ik nam in het schemerdonker lukraak wat foto’s: van het meest gebruikte huishoudtoestel hier in huis (een appelschiller), van een spuit die daar lag die we gekregen hadden in het hospitaal, van zo’n borsteltje om dingen te beborstelen. Boom. Boom. Boom. Op géén tijd:

Ik ben wel meer gewoon, op het interweb, maar dit vond ik toch wel heel erg in de toekomst zijn. Ik ga vanalles opzoeken, vanaf nu, denk ik. De telefoon op mijn tafel op het werk. De klink van het toilet. Het boek dat in de foto op de homepagina van het werk staat.

De toekomst! Hij is hier! Ik kan deurklinken van toiletten online kopen! Wie weet wat doet Amazon met lichaamsdelen!

Nummers tien en elf van de 51 gedaan, vandaag. Uitzonderlijk een dag later dan anders, wegens gisteren te druk met andere dingen.

Het is anders wel geestig om doen, zo even in vogelvlucht websites afgaan en  no strings attached wat meningen geven. Waar ik van verschiet, is dat het telkens zo lang wordt, zelfs als ik niet in het minst systematisch of volledig ben. Of oplossingen bied. Of watdanook.

Als ik ze alle 51 gedaan zal hebben, wordt het bijkans een boek, denk ik.

Ik heb om het te vieren een sabaillon gemaakt van kriek.

• 1 – No Greater Joy Ministries – Family Magazine, Child Training Articles, Homeschooling Tips, Marriage Resources, Good & Evil Picture Bible, Bible Teaching audio and more from Michael and Debi Pearl
  (tags: )

Er zijn duizend van die fotobewerkdingen die uw foto’s er als oude foto’s doen uitzien, en ze hebben één ding gemeen: ze worden heel erg snel heel erg afgezaagd.

Ik zweer het, als ik nog één keer zo’n vurte nep-polaroid met nep-graffitiletters erop zie, begin ik te krijsen.

Ik heb op mijn telefoon ook een resem van die toepassingen staan: een foto nemen, en er dan een rand rond zetten, of een blur- en nep-cross-develop-effect of zo op zetten. Of allerlei andere filters en kleurvervagingen en watnog.

Maar!

Ik heb er gisteren Hipstamatic op gezet, op de telefoon, en ik amuseer er mij te pletter mee.

Het verschil met die andere analoge-foto-nadoe-apps? Dat deze het wel zeer goed nadoet, tot in de interface. Dat er combinaties van “lenzen” (=kleurvervorming, vlekken, vignettering) en “soorten film” (=rand, korrel) en “flash” (=nog kleurvervorming) zijn, en dat het mogelijk is om alles random te laten gebeuren, zodat elke foto een ontdekkingstoch is.

Leutig!

Ik ging zeggen “kijkt eens wat schoon volk allemaal”, maar ’t is met Shane McGowan.

…van de man die blues en glossolalie bij elkaar bracht, natuurlijk:

Het was één van die weken: niet honderd procent zeker wat het werk zou zijn in het begin van de week, na een marathonvergadering maandag (die ondertussen al een maand geleden lijkt) plots wel duidelijkheid, en wel in die zin dat het onmenselijk veel werk zou worden.

En dan dinsdag beginnen werken en redelijk op weg geraken, woensdag verder werken en net als het een beetje dreigt te stokken een bijkomende opdracht in het vooruitschiet hebben, en daar dan donderdag en vrijdag de hele dag mee bezig zijn.

En dan is het vrijdag en zit ik thuis met zes kinderen en is Sandra aan het uitgaan.

Euh, ’t is te zeggen: aan het opzichter spelen voor een galabal, nakijken of ze allemaal wel een vest en hemd en das aanhebben en/of een lange rok. Tot een stuk in de nacht – gelijk, tot drie of vier uur.

Ik tel af: nog een half uur of drie kwartier en ik kan rustig in de zetel liggen vegeteren, dan zijn alle kinderen naar bed.

Het is niet vaak dat het gebeurt in dergelijke programma’s, maar vandaag was het ontroerend schoon op Chef in nood.

De Picasso in Merelbeke is van een doorsnee grootkeukending naar een –volgens wat we zagen in het programma toch—méér dan zeer degelijke brasserie.

Mensen uit onze kant van het land. Voor één keer geen ruzie, geen achterklap, geen snakken en bijten en betweterig doen. Veel luisteren en kijken naar de chef, en veel bijleren: voor zover we dat konden zien is het er nu goede en eerlijke keuken, met passie en zin voor perfectie gemaakt en opgediend.

Ik kan mij niet inbeelden dat er betere reclame kon zijn dan een dergelijk programma. En voor zover ik dat kan inschatten: ik heb ze allemaal gezien, dit seizoen, de chefs in nood – en er was niet één ploeg die het meer verdiende dan de mensen van de Picasso.

Schone televisie.

Mijn betere helft zit tussen werken in: ze is voor het moment (en voor de tijd dat het zal duren) vrouw aan de haard.

Ik ben steekjaloers.

En niet eens op dat thuiszitten per se: thuiszitten heb ik ook nog wel gedaan, en dat is wel geestig maar niets op jaloers op te zijn.

Nee: op wat ze doet, tegenwoordig: de gang in orde krijgen bijvoorbeeld. Of nog: alle dagen koken.

Financieel is het minder evident tegenwoordig, met vier warm eten op school, en dus smeer ik ze allevier een brooddoos vol boterhammen ’s morgens. En ’s avonds maakt Sandra warm eten.

Niet zomaar: het menu van op school, maar dan zelf gemaakt.

Al dat initiatief, ik ben ongelooflijk jaloers. Ik wou dat ik dat ook kon.