Ik was vanavond in een museum. Mensen met een hele collectie, met onder meer stapels en stapels beelden, die ook voor een groot deel digitaal (zullen) zijn.

In een museum werken en materiaal klasseren en beschikbaar maken en analyseren en online zetten en beeldbewerken en alles: mijn droomjob.

Dju toch.

Een hele expeditie – om niet te zeggen een hele financiële aderlating – zo met de hele familie naar een film gaan kijken.

Ze hebben zich allemaal voorbeeldig gedragen: Zelie en Louis gewoon gekeken naar de film, die zijn oud genoeg om drie uur te blijven zitten. Anna zat de eerste helft zat bij mij en de tweede helft bij Sandra. En ze heeft heel de tijd vragen gesteld: “wanneer komen de blauwe mensen? is dat een meisje? is dat een jongen? is dít een meisje? wat zegt hij nu? wat zegt zij nu? wie is dat? is dat een boze draak? is dat een meisje? en is dít nu een meisje?”

Jan, die heeft drie uur aan een stuk gezeten en gekeken, zonder een woord commentaar. Tot ergens in de buurt van het einde, trok hij aan mijn arm en fluisterde hij: “papa? weet jij wie ik ben? ik ben die rode draak”.

Ha!

Avatar, trouwens: ik had zeer zorgvuldig elk voorfilmpje, elke review en elke discussie erover vermeden, dus ik wist niet wat het zou worden.

Wat het geworden is? Eerst is het Little Big Man, en dan is het een combinatie van Lawrence of Arabia en alles wat Ewoks vs. Empire, The Battle On The Forest Moon had moeten zijn. Euh, en dat alles in een onnoemelijk hypervorospelbaar verhaal.

Maar: wel mooi, en aan iedereen aangeraden.

In het departement Allez hastn serieus kijkt nu! – datzelfde departement dat ik op andermans weblogs zie en waar ik dan van zeg allemaal goed en wel, maar uwe kleinen is écht niet zo schattig mevrouw, echt niet – stellen wij vandaag voor: Anna en Stan.

Tot zover de pogingen tot schattig zijn. Ik denk dat we een waardige concurrent gevonden hebben voor Anna als het op wezens trekken aankomt!

Stan in rusttoestand:

Stan gets his face on:

Euh of nee: Anna wint op punten. Wegens gebruik andere lichaamsdelen in het bepotelen van het gezicht:

Kinderen, meneer mevrouw! ’t Is gelijk vleermuisurine! (in that they shine out like a shaft of golden light in the darkness surrounding them)

Op een minuut kan Anna zestig gezichten trekken, allemaal anders. Dan heeft ze haar standaardgezicht op staan:

Ziet ze een fototoestel? Hopla!

(Haar ene hand trouwens: dringend tijd dat ze nieuwe handschoentjes heeft. De binnenste handschoen hangt zo ongeveer helemaal in frieten, en het is schrikkelijk moeilijk om hem aan te krijgen omdat hij te klein is. En de buitenste handschoen ziet eruit alsof hij uit een begrafenis afkomstig is. Een jaar na datum, welteverstaan.)

Of ander voorbeeld: dan staat ze, een toonbeeld van driejarig enthousiasme, op mij terwijl ik in de zetel lig:

…tien seconden later:

…één seconde later:

Ik denk soms dat ze op foto niet te herkennen zou zijn, met al die gezichten.

“Zo erg voor die meneer,” zei Zelie. “Zijn lief gaat dood, zegt haar pa.” Euh ja. Arwen was niet meer onsterfelijk, zei Elrond. En das wat inderdaad erg voor Aragorn. Om maar te zeggen: ze begrijpen verdomd veel Engels, onze kinderen. En ook: we zijn er doorgeraakt, op drie dagen tijd: de hele extended edition van Lord of the Rings.

Verder deze week: zuiver op foto een neef die ik nog nooit van mijn leven gezien had, herkend op facebook. Hij is de zoon van de broer van mijn grootmoeder, en hij lijkt zó erg als twee druppels water op zijn vader dat het griezelig is.

Ook: een mens mag er niet aan denken hoe snel dat voorbij vliegt, twee extra dagen thuis zijn.

Zelie daarnet, tegen Louis: “Jaja. Uitleggen en peetjes tekenen.”

Nu ze nog consistent “peingwiem” laten zeggen in plaats van “pinguïn”.

Ik wil twaalf kaartjes kopen voor een voorstelling eind deze maand.

Pagina 1

Naar uitbureau.be, klikken op de juiste datum.

Pagina 2

Klikken op de juiste voorstelling.

Pagina 3

“Toevoegen aan winkelwagentje” duwen.

Pagina 4

Op het minuskuul kleine spinnetje gaan staan en het aantal van 1 naar 12 brengen, duwen op “toevoegen”.

Alert: “U kunt niet meer kaarten bestellen dan 10” – grrr. Terug naar het formulier, 2 tickets kiezen en op “toevoegen” klikken. Redeneren dat ik dan wel in een tweede bestelling tien kaartjes bij zal bestellen.

Pagina 5

Duwen op “naar de kassa”.

Pagina 6

Mijn gegevens ingeven en nóg eens op op “naar de kassa” duwen.

Pagina 7

Kiezen voor “on-line creditcard/bancontact” in de dropdown, de radio button op “Ogone” zetten, en op “verzenden” duwen

Pagina 8

De gewenste betaalwijze kiezen door op “Visa”’ te klikken.

Pagina 9

Mijn naam ingeven, kaartnummer, vervaldatum, kaartverificatie, en “ja ik bevestig mijn betaling” klikken.

Pagina 10

"

KLOTERIJ GODVERDOMME!

Ik hííít die smerigheid met dat digipass-ding van Dexia. Het zal bij andere banken niet anders zijn, vermoed ik, maar ik híít dat van Dexia nu eenmaal meer omdat ik vooralsnog bij Dexia zit met mijn bankzaken.

Het ziet eruit als een rekenmachine. Maar dan wel een rekenmachine in het goedkoopst mogelijke plastiek, met een onder 99,9% van de omstandigheden onleesbaar scherm, met toetsen gemaakt van stramme lijkenvingers, en speciaal zó gemonteerd dat ze op geen enkele wijze in een rij staan – links van de 5 staat ook 7, rechts staat ook 9.

De procedure – erin steken, M1, OK, pin, OK, nummer, OK, M2, nog een nummer, zwaaien met een dood kieken boven uw computer, bedrag ingeven, OK, controlegetal ingeven, M1, resultaatgetal in de computer steken, yada yada: ik kan dat zéér, zéééééééér eventueel nog aanvaarden als het om overschrijvingen van mijn bankrekening gaat.

Zeer misschien.

En eigenlijk: de enige reden dat ik het aanvaard, is omdat ik het praktisch nooit zelf moet doen, dat het Sandra is die het meestal doet.

Maar bij KREDIETKAARTBETALINGEN OP HET INTERNET? No fucking way.

Het is tegenwoordig meer en meer, en ze mogen er heel erg zeker van zijn: ik koop niéts meer in België met mijn kredietkaart, als ik telkens die hele rigmarole met dat vervloekt ding moet herhalen.

Nog naast het afgrijselijk slecht zijn van dat ding, en de akelige procedure: ik heb mijn kredietkaart niet naast mijn laptop liggen, en ik heb dat pastieken brolspel zéker niet naast mijn laptop liggen.

Oh, en het beste van al? De procedure zoals ze uitgelegd werd door Ogone, was verkeerd:

• Plaats bankkaart in Dexia Card Reader: OK
• Druk op M1: ding zegt “VISA AUTH CHALLENGE?”
• Geef de PIN code van uw bankkaart in en duw OK: ding zegt “PIN?”

en dan is het kapot. Oh ja, ik kan me wel inbeelden wat de juiste procedure zou moeten zijn, ergens, vermoed ik. Maar ik vertik het.

Fuck you, Ogone/Dexia/Visa. Fuck you and the horse you rode in on.

Het wordt tijd dat Paypal of Facebook of watdanook een degelijke oplossing uitbrengen.

Een teleconference is altijd een beetje een avontuur. Zo met een man of drie, vier, vijf elk aan zijn telefoon, “hello"?” “hello?” “yes?” “can you hear me?” “are you there?”

Een teleconference met een paar mensen aan één tafel en een paar mensen aan een andere tafel en dan nog wat telefoons, dat is nog een heel ander ritueel, met schuiven, waarbij de micro dan al dan niet goed werkt, en verplaatst worden en alles.

Videoconferences tussen twee vergaderzalen, dat is nóg iets helemaal anders. Dan is er beeld en geluid, en dan kan er gepand en gezoomd worden met de camera. En dan is er nog application sharing, en allerlei: evenzovele paringsdansen die uitgevoerd kunnen worden.

“Do you see us?” “Do you see my desktop?” “Shall I zoom in a bit?”

En het verbaast me telkens dat dat allemaal behoorlijk degelijk werkt.