Ik heb Sandra vrijdag een amigurumi-boek gekocht. Om zo’n dingen mee te maken:

Whee!

Kijk! Kijk!

De kinderen als er niemand in de buurt is. En dan nog: dit is maar een paar minuten. Beeld u in wat het geeft na een half uur of zo.

Zelzatenaar was hij al een tijd niet meer, en volgens wat ik zie op Comedy Casino is hij tegenwoordig ook niet meer mager: tijd voor een nieuwe url, Magere Zelzatenaar!

Ik heb tegenwoordig minder en minder geduld met comedy: ik heb altijd van knip daar nu toch eens in verdorie en ook wel van steek daar verdomme toch eens wat vaart in dedju hoe is dat mogelijk .

Xander op Comedy Casino was zoals het eigenlijk altijd zou moeten zijn: een paar jaar samengebald op minder dan een half uur. Minder dan een half uur, dat dan wel zeer degelijk is.

De zelfkant van de maatschappij. Binnenkort een cashbah, zei een kenner, moegetergd door teveel multikul ongetwijfeld. Vooral moeilijk voor drugsverslaafden, wist een ervaringsdekundige, want ze kon niet van haar huis naar de halte van het openbaar vervoer gaan zonder lotgenoten te zien.

Waar normaal kinderen zouden moeten spelen zag er—wat een verrassing in het putje van de winter, eigenlijk—onderkomen uit, met zowaar een bierblikje in de achtergrond op het gras, deskundig uit focus.

Kijk luister: natuurlijk heeft de Brugse Poort problemen, een mens moet gek zijn om dat te ontkennen. Er moet zuurstof voor de Brugse Poort komen, zoals het de beleidsverklaringen stond, en ze is er nog niet, of tenminste niet snel genoeg, enfin, er is nog werk.

Maar is er écht zoveel meer verkeerd met de Brugse Poort dan elders?

Ik heb mij zwaar gestoord aan de reportage in Ter Zake vanavond. Ik kan mij alleen maar inbeelden dat het bedoeld was als een subtiele ironische ’t één of ’t ander, want dit is wat de tentoonstelling waar het over gaat over zichzelf zegt, en het is zo ongeveer het omgekeerde van wat ze daar deden, met hun vieze gedecontextualiseerde interviewpjes:

De fototentoonstelling Lijn 3bekijkt de grootstedelijke problematiek vanuit het perspectief van een Gentse arbeiderswijk anno 2009. Koop een buskaartje en rij mee. We vertrekken in het vertrouwde stadscentrum, en stappen af in de Brugse Poort. Leer er mensen kennen die u anders nooit zou ontmoeten. Ze nodigen u uit voor een blik achter de gevels, waar ze elk hun verhaal vertellen. Het zijn niet altijd sprookjes, maar het zijn wel echte mensen. Oprechte mensen. Uw buren.

Op deze imaginaire busrit wordt op een diepgravende en genuanceerde manier het sociologisch weefsel van de grootstedelijke samenleving blootgelegd. Bij het opstarten van dit project werd er bewust voor gekozen om niet te gaan voor de snelle scoop. Daarvoor lezen we de krant, of kijken we naar het journaal. Deze keer geen clichéverhaal over hangjongeren of Oost-Europese dealers, maar een ontmoeting met de mensen die er wonen. Neem de tijd om te ontdekken hoe het is om te overleven in de marge van de welvaartstaat.

Een jaar lang volgden 6 topfotografen de handel en wandel van mensen in de Brugse Poort, in het kielzog van Jan Beke, toen straathoekwerker van de buurt. LIJN 3 toont 86 foto’s die een intiem portret schetsen van een volkswijk waar mensen steeds verder geïsoleerd raken. Het resultaat is een ontnuchterend verslag van een samenleving onder druk, zonder vooroordelen, maar ook zonder verbloeming.

Trr, Ter Zake.

update Oh, kijk; wat Ivan zegt, met meer kennis ter zake dan mij.

16-bit Intel 8088 chip

with an Apple Macintosh
you can’t run Radio Shack programs
in its disc drive.
nor can a Commodore 64
drive read a file
you have created on an
IBM Personal Computer.
both Kaypro and Osborne computers use
the CP/M operating system
but can’t read each other’s
handwriting
for they format (write
on) discs in different
ways.
the Tandy 2000 runs MS-DOS but
can’t use most programs produced for
the IBM Personal Computer
unless certain
bits and bytes are
altered
but the wind still blows over
Savannah
and in the Spring
the turkey buzzard struts and
flounces before his
hens.

– Charles Bukowski

[via]

Ik had deze zomer even een Sony DSC-HX1 in bruikleen, en ik was daar eigenlijk, op de keper beschouwd, best wel tevreden van. Dat deed degelijke foto’s, dat deed degelijke filmpjes, dat deed allerlei grappige dingen zoals automatische panorama’s.

Even geleden kreeg ik een vervolgmail van de mensen die me die HX1 geleend hadden: of ik eens zo’n Alpha zou willen testen.

Het zal wel zijn, dat ik eens zo’n Alpha zou willen testen: ik zou om het even wat wel eens willen testen, en fototoestellen en gelijkaardige zéker.

Het toeval wil dat ik wegens werk sinds enige tijd de productlijn van Sony, en specifiek de fototoesellen, van net iéts dichterbij ken dan de doorsnee mens. Sony heeft compact cameras, CyberShots, en digital SLRs, Alpha’s.

Die Alpha’s zijn ingedeeld in ruwweg “voor beginners”, “semi-professioneel” en “professioneel”, en waar de HX1 de meest professionele van de CyberShots was, is de 380 die ik mocht gebruiken de meest professionele van de “voor beginners”.

Ik heb het ding een tijdje gebruikt, en ik heb het ook een paar keer megegeven met mijn betere helft.  We hadden er allebei een volledig andere opinie over; ik geef ze u dan ook graag allebei mee.

 
Eerste indruk

 
In het gebruik

Zoals vermoed ik standaard bij reflexcamera’s: linksbovenaan een draaiknop voor de modus (aperture priority, shutter priority, manueel, macro, sport, portret, etc.),

 
Scherm

Er zit een zoeker op de A380, en er zit een scherm op. Er is een knop om ofwel te kijken door de zoeker, ofwel om live op het scherm te zien hoe de foto er zal uit zien. Het scherm zelf is beweegbaar: het kan naar boven of naar onder geklapt worden.

Foto’s

Ah, ’t is moeilijk, natuurlijk. Met een reflexcamera hangt er veel af van de lens die op het toestel hangt, namelijk.

Los van de lens: ik vond manueel focuseren niet evident, ik ben meer focuspunten gewoon. Sandra had er niet de minste last van: de standaard autofocus deed meer dan goed zijn werk.

Ik had precies het toestel dat hierboven staat, met een 18-55mm f/3.5-5.6-lens erbij. Dat is, voor de minder met dergelijke getallen bezige mens, een lens die van breedhoek (denk: foto’s in een kleine ruimte) tot normaal (ongeveer het gezichtsveld dat we met onze gewone ogen zien) gaat. En dat van die 3.5-5.6, dat wil zeggen dat het een lens is om foto’s mee te maken buiten of waar er genoeg licht is. Binnen lukt ook wel, maar niet écht.

Ter illustratie:  foto’s van buiten. De eerste door Sandra, de tweede door mij (nadat ik het toestel op 16:9 gezet had, trouwens).

De eerste is genomen met het licht achter Zelie en Zelie half in het donker, de tweede is op een donkere dag: helemaal niets verkeerd mee, vind ik. De kleuren zijn degelijk, de foto’s zijn scherp: geen commentaar.

In het donker is het een ander verhaal. De lens die op het toestel zat laat gewoon niet genoeg licht door om in minder dan ideale omstandigheden foto’s zonder flits te nemen. En dan zijn er drie opties.

Optie één: langere sluitertijf. Hopen dat iedereen stil blijft staan en dat je een vaste hand hebt. Mislukt in deze foto:

Gelukt in deze:

Optie twee: hogere ISO. De gevoeligheid van het toestel naar boven trekken. Helaas: bij hogere ISO-waarden vind ik dat de A380 het niet echt goed. Behoorlijk veel ruis vanaf pakweg 400 ISO, en bij echt hoge ISO-waarden is er écht veel ruis – zoals hier bij ISO 3200:

Van ver ziet het er nog relatief uit, maar van dicht is het een stuk minder:

Dergelijke heel erg ruisige foto’s kunnen er in zwartwit soms wel heel erg mooi uitzien, trouwens:

…maar het punt is, zo’n foto is goed voor een statisch portret, maar kinderen in een dinkere woonkamer, dat lukt gewoon niet. Zelfs niet met hoge ISO-waarden.

En dus komen we aan optie drie: de flash boven halen. Normaal gezien ben ik er niet voor, foto’s met flitslicht. Dat ziet er vies uit in de voorgrond, te donker in de achtergrond, en er staan meestal van die vieze harde schaduwen op (kijk ook eens naar het grotere beeld hier, trouwens–ISO 400 en te veel ruis naar mijn zin):

Maar! De foto hierboven is, ben ik blij te kunnen zeggen, een uitzondering. Ik was bijzonder aangenaam verrast door de toch wel mooie kleuren en degelijke foto’s die de A380 maakte met flash:

(foto’s hierboven onbewerkt, overigens, voor de duidelijkheid)

 
En verder?

Foto’s zijn bijna 15 megapixels; in menstentaal: ruim voldoende voor zowat alles dat een normale mens er mee zou willen doen.

Er passen allerlei andere lenzen op dan degene die ik had, maar dat heb ik niet getest: ik zit met Nikongerieg thuis.

Speciale dingen? Um, nee, niet echt. De DX-1 die ik even had, deed filmpjes. De A380 niet. De DX-1 deed gezichtsherkenning, sweep panorama, deze niet.

 
Conclusie

Wie het gebruiksgemak van een compactcamera wil (alles op auto, klik, foto!) maar een reflexcamera wil om pakweg een ruimere keuze van accessoires en lezen te hebben (een echte breedhoek bijvoorbeeld, of een portretlens, of een telelens, of een externe flash en watnog): uitstekend toestel.

Wie meer controle of betere kwaliteit wil: niet uw toestel.

Wie toch nooit lenzen gaat kopen en/of wisselen: ook niet uw toestel – koop zo’n ding in de zin van een Sony DSC-HX1 of geliljkaardig.

Tenzij u niet met een toestel rond uw nek of in een fototas wil rondlopen: koop een compactcamera. Of houd het bij een GSM.

Het leven, het kan soms gemakkelijk zijn.

…oh trouwens: toen ik het fototoestel terug gaf, kreeg ik er een ander in de plaats om te testen. Het leven, het kan soms fantastisch zijn.

Ik was heel even Huisbaas. Een voor de staat ver familielid had een appartement. Toen zij overleed begin dit jaar, werd mijn vader voor een deel Huisbaas, en toen mijn vader overleed deze zomer, werd ik, euh, Deels Huisbaas.

Of zo. Want er zitten nog andere mensen tussen natuurlijk, en er zijn dingen met vruchtgebruik en naakte eigendom en zo. Ik zou op geen tien procent na kunenn zeggen hoeveel procent Huisbaas ik nu precies ben – was ik een kat, ik geraakte er mijn jongen in kwijt — point is ik was even huisbaas .

Sinds vannamiddag niet meer: het appartement is verkocht. Twee of zo uur bij de notaris gezeten met een hele tafel kopers en verkopers, een hele boterham akte voorgelezen gekregen en ondertekend, en hopla, .

Huisbaas-af.

En wel content, eigenlijk. Gelukkig heb ik er mij nooit moeten mee bezig houden, maar ik kan me inbeelden dat het een vreselijke miserie is: ergens tussen syndicus en huurder en mede-eigenaars en algemene vergaderingen en vaste kosten en contracten en klachten en niet-betaalde huurgelden en facturen en papieren bijhouden en dossiers aanleggen en data in het oog houden en dingen, daar ergens bevindt zich mijn idee van de hel.

Brr.

Ik ben een moeilijke mens, door de band. Ambetant en chagrijnig, niet tegensprekelijk en meestal contrarie, en zo.

Maar ik word nog meer een moeilijke en lastige en nijdige mens als ik iets aan het doen ben dat niet helemaal lukt. Vannamiddag zat ik te wroeten op iets stom in jQuery, een event die twee keer zijn ding deed in plaats van één keer, en blergh met bubblen en zooi met een filter die niet deed wat hij moest doen.

Ik zag het wel zitten hoor, helemaal tien of meer jaar terug in de tijd: dingen die in se niet moeilijk zijn en waar gegarandeerd een oplossing voor kan gevonden worden. Geen zaken zoals nu vaak op het werk, zonder absolute oplossing. Gewoon debuggen en zoeken tot het in orde komt.

Want op zo’n moment moét en zíl het in orde komen, natuurlijk. En zou ik mensen de neus afbijten als ze mij storen. Tien minuten zitten wroeten om er een beetje in te komen, en dan een onschuldige vraag van een collega voor ik-weet-niet-wat, en weer helemaal de draad kwijt: ternauwernood dat er op zo’n moment geen doden vallen.

Programmeurs en gelijkgestemden, als ze op een probleem aan het kauwen zijn, dat is niet iets dat goed samen gaat met een open werkvloer en interactie met andere mensen.

Morgen werk ik thuis.

Het weekend is te kort, yada yada. Er is geen tijd voor niets, yada yada.

Dat is natuurlijk allemaal niet echt waar. Of beter, het is wel echt waar, maar het is tegelijkertijd wél en niét waar: tijd is waar een mens prioriteiten voor maakt.

Dit weekend was er nieuwjaarsdrink en daarna film en daarna pannenkoeken eten bijvoorbeeld: dat is meteen een heel stuk weekend weg.

Van zaterdag spreken we niet eens: zaterdag is een dag om te crashen in de zetel of in de stoel en te recupereren van de week. Alhoewel – deze week zaterdag naar de deurenwinkel geweest en drie deuren gekocht voor in de gang (gang-keuken, keuken-bureau en bureau-gang): dat was ook al een avontuur, eigenlijk.

Maar zondag dus. Nieuwjaarsdrink in de straat, van de fijnste wijk van de stad, met drank en chips en muziek uit de trekzak van ons eigen schipperken aan wal en met allemaal nieuwe mensen in de wijk, en met weer allemaal ideeën voor acties en dingen die we zouden kunnen doen.

En dan een film gaan kijken: Ωcéans. Gaan kijken op uitnodiging van een vriendje van Zelie, die haar per email had uitgenodigd met nog een hele resem andere vriendjes en vriendinnetjes en hun ouders en alles.

En dan zijn we pannenkoeken gaan eten in de Gwenola. En dan was het al tijd voor avondeten en avondtelevisieprogramma’s.

Zo is een weekend voorbij op een ik en een gij. En dan is het niet moeilijk dat er weer eens vier dingen niét gebeurd zijn die eigenlijk dringend hadden moeten gebeuren. Vooral als dode momenten opgevuld worden met World of Warcraft, natuurlijk.

Afijn. Vanavond een artikel geschreven dat ik al bijna twee maand of meer op de lange baan geschoven had. Dat deed deugd. En ook een stamp gegeven aan een website waar ik al sinds vorige week vrijdag iets aan had moeten doen.

Morgen nog een artikel schrijven, dat ik al een paar dagen op de lange baan schuif. En dan nog één, dat ik al een maand op de lange baan schuif. En dan nog één, dat ik al een week op de lange baand schuif. En misschien nog een artikel dat ik geeneens beloofd had, maar dat ik wel zin heb om te schrijven, over die film Ωcéans die we gezien hebben.

En dan nog twee websites die ik eigenlijk zou moeten doen.

Of misschien level ik mijn paladin wel tot 80. Of mijn hunter tot pakweg 50.

Ik vind het nog altijd zeer, zeer goed. Het kan me niet schelen dat het niet echt is zoals de echte Ancienne Belgique was in de herinneringen van Gaston Berghmans of Lily Castel. Het is fictie, beste mensen.

Het pathos kan me niet schelen, en in alle geval is het nooit onverantwoord melig. De regie en de beeldregie blijven uitstekend, de acteerprestaties ook, en ik weet niet waar de kritiek op het verhaal vandaag komt.

Kwaad op mezelf, trouwens, dat ik niet na de eerste aflevering heb opgeschreven waar ik al de hele tijd op hoopte: dat het een happy end zou krijgen.

Het zou natuurlijk helemaal kunnen dat het slecht afloopt, of beter, dat het aflkoopt zoals het in het echt afgekopen is. Maar ik hoop het zo hard, dat het volgende week allemaal goed komt. Hoe goed zou dat niet zijn? Een wereld waarin de Ancienne Belgique nooit verdwenen zou zijn, en dat er nog variété-theaters zouden zijn overal te lande?

En dat alle hoofdpersonages goed eindigen? Samen en gelukkig? En fastforward naar 2010 en een Harry Potter-einde?

– Oh, kijk nu, binnenkort is er een optrdeden van dinges hier in de buurt.
– Serieus? Op het internet gevonden?  Of op Facebook gezien?

Dat is het soort over-en-weer die er tegenwoordig meer en meer te horen is: er is aan de ene kant “het internet”, en dat is dan Google en consoorten, en er is Facebook.

Facebook is slim en Facebook heeft geld. Facebook is ongelooflijk groot – honderden miljoenen mensen zitter erop, er komen er alsmaar bij, en ze houden daar op het Facebookhoofdkwartier alles bij. Al-les. Op wie ik geklikt heb, wie er mijn links gevolgd heeft, welke foto’s bekeken worden, alles.

Ik las onlangs dat ze een PHP-compiler zouden geschreven hebben: het hele boeltje draait op PHP, en gewone PHP is ze te traag. Uh huh.

Wat ik me afvraag: hoe lang nog voor Facebook ernstig dingen met geld begint te doen? Zoals Paypal, maar dan in het echt?

Voor ze een platform aanbieden aan groepen, organisaties, bioskopen, theaters: niet alleen evenementen aankondigen en mensen uitnodigen, maar meteen ook reserveren en betalen?

En dat ze dan ook hun iPhone- en andere mobiele toepassingen als betaalwijze beschikbaar stellen? Ik heb iets te koop, iemand wil dat kopen, we hebben (uiteraard) allebei een Facebookaccount: hopladiejee, geld overgeschreven.

XKCD is alweer op zijn best: accuraat, topical en ontroerend.

Ik moest meteen aan Bolo denken. Nog iemand?

Tsss. We kregen met ons getweeën een e-card van mijn moeder, gisteren – maar als we geen kaartje hadden gekregen, waren we het glad vergeten, alletwee.

Achttien jaar samen, vandaag. Bijna de helft van ons leven.

’t Zijn dingen.

Ik heb de reacties in de wijde wereld niet gelezen of gehoord, maar als ik dit bekijk, dan geloof ik er weer helemaal in.

Links naar een paar aangeraden highlights bij Obama zelf.

De man moet dergelijke dingen meer doen. Of beter: hij had dit al veel en veel vroeger moeten doen.