Er zullen in de volgende paar dagen tienduizenden perfect relevante en goede artikels over interessante en/of belangijke mensen verwijderd worden. Presidenten, auteurs, politici, kunstenaars, sportmensen: allemaal op de vuilhoop.

Waarom? Een korte excursie in het verleden.

Het is al proper geweest, de afgelopen jaren op Wikipedia. Zowat alles wat met televisieseries en afleveringen te maken had, is verwijderd. Idemditto voor games, webcomics, software, en zowat alles van Star Trek, Star Wars, Pokemon, etc, etc.

Is dat erg, in het licht van de eeuwigheid? Nee, natuurlijk niet.

Maar het is wel dom. Wikipedia is niet zoals een papieren encyclopedie, die nu eenmaal niet in honderd delen kan gedrukt worden. Op Wikipedia is er geen diskruimte te weinig en maakt het dus niet uit dat een artikel maar door tien mensen te wereld interessant gevonden zou worden.

Er worden door de deletionists allerlei drogredenen gegeven om artikels die niet "relevant genoeg” zijn te verwijderen: dat ze de gemiddelde kwaliteit van de encyclopedia naar beneden zouden halen bijvoorbeeld. Of dat alle tijd die gestoken wordt in het schrijven van artikels over figuranten in The Simpsons beter zou gespendeerd worden door artikels te schrijven over, pakweg, middeleeuwse prinsen of schrijvers uit Thailand.

Nonsens natuurlijk: wat maakt het uit als elk gehucht in de hele wereld een kort artikel heeft, of elke aflevering van Dynasty een synopsis? En wie denkt dat al wie zijn Simpons-artikel verewijderd heeft gezien plots zal zeggen “oh, weetwat? ik ga eens iets over een beroemde wajangpoppenmaker schrijven”.

Het misprijzen van de gemiddelde Wikipedia-administrator is bijna tastbaar in dergelijke discussies: het klootjesvolk, de gewone editor, wordt er beschouwd als een mengeling van eindeloos hernieuwbare grondstof en noodzakelijk kwaad en quantité négligeable.

En het wordt alsmaar beter.

De allerlaatste evolutie? Ik weet niet of het al een officiële naam heeft, maar het zou wel eens The Great BLP Culling of 2010 kunnen worden.

Een BLP, da’s een Biografie van een Levend Persoon. Ze zijn bij Wikipedia een beetje gevoelig aan de problemen die zo’n biografieën kunnen veroorzaken – sinds het Seigenthaler incident van 2005. Toen stond er op Wikipedia wel vier maand lang een artikel over ene John Seigenthaler on-line waarin stond dat hij een verdacht was geweest van de moorden op John F. en Bobby Kennedy. Pijnlijk voor de toen 78-jarige journalist, die niet alleen een goede vriend van Bobby Kennedy was, maar zelfs mee zijn lijkkist gedragen had.

Afijn.

Er is naar aanleidig van het incident een uitgebreide, uitgebreide policy geschreven, Wikipedia:Biographies of living persons, en zoals vaak op Wikipedia, is er op geen tijd een leger zeloten opgestaan die in het doen naleven van die policy hun kortste weg naar meer brownie points gevonden heeft.

…en sinds een dag of twee is het hek van de dam. Ene User:Rdm2376 heeft het recht in eigen handen genomen, en heeft besloten om alle artikels over levende personen waar geen bronvermeldingen bij staan, te verwijderen.

Dat zijn, volgens ’s mans tellingen meer dan vijftigduizend artikels. Die hij unilateraal, zonder enige discussie, zonder zelfs maar één waarschuwing aan wie er ook met die artikels bezig geweest is, zal verwijderen.

Er is uiteraard discussie over en weer. Hij wordt door één minuscule minderheid van de mensen op Wikipedia als een messianische held in gehaald, en door een andere minuscule minderheid van de mensen op Wikipedia als een monomaniakale vandaal.

En de overgrote meerderheid van de mensen op Wikipedia?

Het zal zijn zoals het altijd is op Wikipedia: aan de ene kant is verwijderen en vernietigen veel gemakkelijker dan maken en verbeteren, en aan de andere kant wint de aanhouder er altijd. Met andere woorden: het is voldoende dat er een man of twee, of vijf, of tien opstaan die hetzelde doen als Rdm2376 – en die zijn er al: Scott MacDonald en Lar bijvoorbeeld – en niets kan tegenhouden dat er op een paar dagen en weken vele tienduizenden artikels zullen verdwijnen. Waar vele tienduizenden mensen veel werk in gestoken hebben.

En dat allemaal terwijl de premisse belachelijk is, en meer nog, een volledige denkfout: het is natuurlijk niet omdat er geen bronvermelding bij een artikel staat, dat het een slecht artikel is. En het is ook niet omdat er wél een bronvermelding bij staat, dat het een goed artikel is. En, ook nog, bronvermeldingen staan bij beweringen in artikels, niet bij volledige artikels.

Het is bovendien compleet arbitrair: er zijn wel andere mogelijke problemen met biografieën. Dat ze eenzijdig geschreven zijn, bijvoorbeeld (zondigen tegen WP:NPOV, dat ze zeggen). Dan wordt zo’n artikel ook getagged, net zoals artikels die geen enkele referentie hebben. Waarom niet na een tijdje ook al dié artikels verwijderen zonder ze te lezen?

Het kind, het badwater: godgeklaagd.

Toegekomen op het werk in de voormiddag en niet meteen voelen wat mijn toegevoegde waarde was in een vergadering. Ik heb er wel mijn leesboek en mijn schrijfboek kunnen recupereren: bijna een week zonder Kindle en ik besef nu pas hoeveel ik er al op rekende om hem te hebben.

Toegekomen op het ander werk in de namiddag en wel weten wat gedaan, maar niet meteen hoe eraan te beginnen.

Iets later: enthousiast worden en enthousiast maken. Een visie op de toekomst krijgen en een visie op de toekomst geven.

Nog iets later: een compleet ander perspectief op mogelijk werk op dat werk.

Naar een derde werkplek voor de dag, en dan dan naar de trein. Vertrokken tien minuten later dan anders en alsnog de trein gehaald – leve de paar minuten vertraging, in dit geval, vandaag.

Naar een vergadering, het eigenlijk helemaal niet zien zitten wegens allemaal mensen die ik niet ken, maar dat het uiteindelijk wel meeviel.

En dan thuiskomen en dat het nu halftwee is en ik niet kan slapen wegens teveel gebeurd vandaag. Gelukkig is het morgen thuis werken, dat spaart me een uur of vier transport uit.

Morgen is het een hele dag een boek herlezen. Serieus waar: dat is mijn werk. Een boek herlezen.

Ik weet niet hoe het met u zit (hoe het met Ilse zit, weet ik wel), maar ik kan me bijzonder levendig herinneren dat ik ging van “maar allez, wat doet André Vermeulen nu in dat Eurovisie-gedoe? dat is toch een serieuze journalist?”

Waar is de tijd dat André Vermeulen gewoon nog de expert Latijns-Amerika en Zuid-Europa was, en dat zijn Songfestivalzijstappen niet meer dan excentrieke trekjes van een Echte Journalist waren?

Ik vind het in ieder geval fantastisch, dat hij weer als gewone mens op het scherm komt, en niet als residente kenner van de laatste esbattementen van Verka Serduchka en Guildo Horn.

“Wat de fuck was da,” zei Stef Wijnants daarnet op televisie.  Tee hee.

En kan alstublieft iemand het meisje Wickmayer zeggen dat het onnoemelijk irritant is dat ze alsmaar “kwally” zegt in plaats van “qualificaties”? De enige Kwally, beste Yanina, ligt op het strand en zingt, en heet Eddy Kwally.

Ik denk dat die geldinzameling voor Haïti niet zoveel succes zal hebben, denk ik, trouwens.

Gisteren gaan kijken naar The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama. De premisse: een koppel waar elk op zijn manier met verdriet omgaat. En country-muziek.

Alom geprezen als om van omver te vallen zo pakkend, maar een dag later: ik ben niet overtuigd.

Pas op, ik heb natuurlijk wel een traan of wat gelaten tijdens de voorstelling, daar niet van. Ik ben dan ook van het minste geëmotioneerd, de domste soap kan mij in waterlanders doen uitbreken.

The broken circle breakdown featuring the cover-ups of Alabama: ik zou iedereen het stuk aanraden, maar mij kon mij niet overtuigen.

De voornaamste reden: ik had bijzonder veel problemen met de suspension of disbelief. Het is me tijdens het hele stuk maar een paar keer gelukt om helemaal te vergeten dat het niet meer dan acteurs zijn die een verhaaltje vertellen.

Omdat, bijvoorbeeld, er voortdurend mensen zaten te kuchen in de zaal. Omdat, ook, de hoofdacteurs geen echt uitstekende zangers zijn, en daarmee toch wel afbreuk deden aan de uitstekende muziek. Omdat ik vanaf monoloog één van Heldenbergh bij mezelf dacht, hey, da’s gelijk Dan Dennett maar dan kwaad in plaats van rustig. Omdat ik op den duur bij de hoofdactrice minder inzat met haar gemoedsgesteldheid dan met de vraag of haar pruik zou afvallen of niet.

De titel geef het al een beetje aan: centraal staat Can the Circle Be Unbroken , en het antwoord op die vraag (neen, dus). Stom toeval dat ik vorige week nog een resem Carter Family beluisterd had — de versie van 1927 van AP, Sarah en Maybelle Carter zat dus nog steviger dan anders in mijn hoofd.

Mijn soort muziek, country. Het was een meer dan verdienstelijke versie, ook, van Circle. Wat helaas niet kon gezegd worden van Mamas Don’t Let Your Babies Grow Up to be Cowboys: het moet al een straffe zanger zijn om Willie Nelson en Waylon Jennings te doen vergeten, en Johan Heldenbergh is, euh, niét die straffe zanger. Ik vond het meer pastiche dan eerbetoon.

Veel schone liedjes, trouwens. Mother’s Only Sleeping, dacht ik te herkennen. En een schone versie van Heartstrings, maar wel één die niet kon tippen aan die van Alison Krauss:

Bluegrass, da’s muziek die een mens bij de keel grijpt en niet los laat, vind ik. Vandaar ook dat ik bijna kwaad was als ik de tekst compleet onbegrijpbaar gezongen werd. Akkoord, iets als Salty Dog is niet evident, maar toch.

"Het was trouwens niet allemaal heel erg oude muziek," ging ik schrijven, maar toen besefte ik dat Sin City van The Flying Burrito Brothers ook al 42 jaar oude is. Ahem.

Um ja.

Ik ging in de snelte iets schrijven over het toneelstuk dat we gisteren gezien hebben. Ik ben snel afgeleid als het over muziek gaat (scratch that, ik ben snel afgeleid als het over om he teven wat gaat – attention span of a gnat, me).

Samenvatting: ik ga de muziek die ze gespeeld hebben nog eens op de muziekspeler zetten en herbeluisteren. De muzikanten waren uitstekend, de zangers (op die paar keer dat Patrick Riguelle zong na) waren minder. Het acteren zelf deed me te weinig vergeten dat ik in een toneelzaal zat: ik kon me niet genoeg van de idee afbrengen dat het acteur waren die een verhaal nu al voor de zoveelste keer aan het opzeggen waren – en daarbij werden ze niet geholpen door het materiaal dat naar mijn zin vaak te nadrukkelijk van drama naar kolder ging, en waar de vierde muur wat teveel doorbroken werd.

Zucht. Ik ben een lastige mens.

De electriciteit was uitgevallen, ergens in het midden van de nacht, bij ons thuis.

Onze kinderen zijn fantastische kinderen als het op bioritme aankomt: tijdens het weekend en van zodra het al was het één dag vakantie is, zijn ze wakker rond een uur of zes. Tijdens de schoolweek zijn ze met geen stokken wakker te krijgen.

Vanmorgen dan ook geen kinderen aan ons bed: was het op een zaterdag of zondag gebeurd, ze stonden er gegarandeerd om zes uur, te klagen dat de televisie of de computer of de Wii niet meer werkt.

Nee: om iets vóór acht schier Sandra wakker, van ik weet niet wat precies. En iets voor acht, dat is ongeveer anderhalf uur later dan normaal: aargh!

Gelukkig hadden we geen echt dringende afspraken (behalve dan dat de kinderen om halfnegen in de klas moeten zitten), dus zo heel erg erg was het niet. Ik ben in mijn kledij geschoten en naar het station geracet, en ik heb er een trein genomen die een dikke twintig minuten later dan anders vertrekt maar dankzij de wonderen van het IC- versus P-trein-gebeuren minder dan een minuut of tien later in Brussel toekomt.

In Zuid afgestapt en de Airport Express genomen, maar helaas: trein stil nét voor Centraal. Er stond een andere trein in panne, en de onze is dan terug naar Noord gereden, heb ik een andere trein naar Zaventem moeten nemen, liet de shuttle op zich wachten, was ik uiteindelijk na elf uur op het werk.

Pff.

Ik denk dat de trein van Sint-Niklaas naar Schaarbeek en terug de stipste trein in België is. Door de band elke ochtend stipt een minuut of vijf te laat (in die mate dat het storend vervelend is als hij voor één keer wel op tijd is), en ’s avonds altijd honderd procent stipt, zelfs al zijn alle andere treinen tussen Brussel en Gent verstoord.

Het contrast met zo ongeveer alle andere treinen is schrijnend: als ik die ene trein buiten beschouwing laat, denk ik dat ik sinds oktober de dagen waar er géén problemen waren van de een of andere aard nog met twee handen kan tellen.