-
Dr Rafe de Crespigny (full name: Richard Rafe Champion de Crespigny; born 1936) is a retired Adjunct Professor with the China and Korea Centre, Australian National University in Canberra, Australia. He specialises in Chinese history, geography and literature in the Han Dynasty period and has been acknowledged internationally as a pioneer in the translation and historiography of historical material concerning the Three Kingdoms period.
-
⁂
-
Brrr. Zoals meestal na meer dan een paar dagen thuis zijn: jetlag.
Veel te lang in bed liggen lezen vannacht: Yellow Blue Tibia is uit (wít een vreemd boek, ik weet niet of ik het goed vind of niet), en ik heb Band of Brothers gelezen tot ongeveer een kwart ver (goed, en spannend).
Ik dénk dat ik maar eens in bed kruip.
Of een beetje lig te suffen in de zetel, de rest van de avond tv kijk en dan in bed slieder.
⁂
-
Ik kan mij eerlijk waar niet herinneren hoe lang geleden het is dat ik zo gepakt was door iets als vanavond bij Oud België.
Beeld, scenario, acteurs, regie, verhaal, muziek, montage: ik heb geen klachten.
De _onvermijdelijkheid_ van alles, de herkenbaarheid ook: alles dat naar de pieren gaat, de jaren 1980 en hoe die al méér dan een half leven nooit meer zullen terugkomen.
Wreed goed gedaan, Peter en Stany. Wreed goed gedaan.
⁂
-
Mijn portefeuille is terecht. En mijn monopod. Ziet: 2010 is al goed begonnen.
Morgen is het werk—eens kijken wat er van de kapotte harddisk van mijn laptop te halen is. Met wat geluk: allerlei rommel die op de computer stond, maar vooral: twee en een halve dag werk. Met wat pech: niets.
Alelrlei lichaamsdelen gekruist, alhier.
En ondertussen wat verder opruimen.
⁂
-
Stephen Fry gaat een vervolg van Moab is My Washpot schrijven, zijn autobiografie.
Op het einde van deel één was hij net uit de gevangenis en in de universiteit geraakt, dus er is nog behoorlijk wat te vertellen.
⁂
-
Voornemens, ha.
Ik ben er grandioos niet in geslaagd om me aan mijn met dure eden gezworen voornemens voor de laatste twee weken te houden, wat zou ik voor de volgende twaalf maanden.
Ik zal proberen meer mijn best proberen te doen. Zo. Dat is het voor 2010.
Of nee, wacht. Nu we maar op anderhalf loon meer zitten: geen ondoordachte aankopen meer doen. En een budget maken en er mij aan houden. En dan eens, dan eens, misschien zelfs al volgend weekend, orde in de facturen en zo krijgen: ik heb er geen flauw idee van wat ik aan wie betaal elke maand. En die Telenet- en electriciteit- en watnog-facturen, dat kan ongetwijfeld geoptimaliseerd worden.
Oh, en het het huis opkuisen en opgekuist houden. Ik ben het beu van dingen te verliezen in mijn eigen huis.
⁂
-
Hey, ’t is niet ik die het zeg, ’t is Microsoft:
⁂
-
Gho, was het alweer meer dan twee jaar geleden dat ik nog eens een overzicht van mijn leven had gemaakt?
⁂
-
Wijs, als het donker wordt in de stad en het mist een beetje, vooral als er overal torens te zien zijn die in de hemel verdwijnen:
En afhankelijk van waar een mens staat en waar hij op focuseert en allerlei, kan van de ene moment op de andere de hemel allerlei kleuren krijgen, en met die mist moet er zelfs niet aan de foto getrokken worden om zo’n Beeld Vol Cliché-Atmosfeer te krijgen:
⁂
-
Er waren vriendinnetjes van Jan en Louis op bezoek geweest en ze hadden allemaal geboetseerd, de zes kinderen.
Zelie had een toren gemaakt, ik dacht eerst van Babel, maar neen (*zucht*, rolt ogen, u stelt het zich voor), ’t was natuurlijk de Toren van Pisa:
De toren ernaast was de toren van Anna. “Dat is ook een mooie toren,” zei ik tegen Anna: ik zit niet verlegen om een schromelijke overdrijving als het om het goed gevoel van de kinderen gaat.
Anna beaamt: “Ja, ’t is de Toren van Pisa.” Ze spreekt het verkeerd uit, zoals wel meer kinderen doen. Aan die leeftijd is het geen goed idee, zeggen de boekjes, om kinderen te zeggen dat ze iets verkeerd zeggen.
Ik zeg dus niét “Dommerik! Pisa wordt met een z uitgesproken zoals in kiezen, want het is de stad en niet het gerecht,” maar ik herhaal gewoon met de juiste uitspraak: “Oh, ja, ’t is een mooie Toren van Pisa.”
Waarop Anna, met haar meest geduldige gezicht, wijzend op de onderdelen waaruit haar toren gemaakt is: “Nééén papa, niet de Toren van Pisa, de toren van pizza!”
Drie jaar oud, dames en heres. Dat belooft.
⁂
-
Ik ben zo ongeveer de laatste die men kan verdenken van flamingantisme. Maar dat wil niet zeggen dat ze internationaal met onze Vlaamse voeten moeten spelen.
Een tijdje geleden – geen idee hoe lang geleden precies, het is niet alsof ik er zó erg op let – is mijn publiek LinkedIn-profiel plots op Frans gesprongen.
Het was al jaren en jaren en jaren en jaren in het Engels, en toen was het plots in het Frans. Ik heb een beleefd briefje naar de mensen van LinkedIn gestuurd:
Hi,
My public profile (http://be.linkedin.com/in/mvuijlst) shows up in French. I am a Dutch-speaking Belgian mainly working with English-speaking clients.
I’d like you to change my profile back to English please. Thanks.
Enige tijd later, een antwoord:
Dear Michel,
Thank you for contacting LinkedIn Customer Support.
When other member’s are viewing your profile there is a language sector available that will allow them to view your profile in English.Euh ja, misschien, maar daar ben ik vet mee. Ondertussen ziet het er zo uit voor wie niet ingelogd is op LinkedIn:
Het vervolg is nog grappiger:
I’ve reviewed your inquiry and believe the link below might best answer your question regarding changing the primary language on one’s profile. The link will take you to an answer in our Customer Service Center designed to cover questions on this topic.
Answer Title: Changing the Language of Your Public Profile
Answer Link: http://linkedin.custhelp.com/cgi-bin/linkedin.cfg/php/enduser/std_adp.php?p_faqid=1680Ja, inderdaad. Zo ver was ik ook al geraakt. Het belangrijkste punt van het antwoord daar:
Your Public Profile will show up with English section headers and display the content from the language on your Primary profile you had selected during registration
Yah. “Poste actuel”, “Postes précédents”, “Recommandé(e) par”, “Secteur Technologies et services de l’information”: heel erg Engels, inderdaad.
Stephanie van Customer Support vervolgt met
It is truly my intention to provide you with the best information possible. If this does not address your specific issue or you need additional information on this topic, please do not hesitate to reply to this message and I will be happy to assist you further.
Zucht.
⁂
-
-
Ik wou dat ik kon tekenen, zei ik. En toen bedacht ik dat dat eigenlijk wou zeggen "ik wou dat ik meer tijd vrijmaakte om te tekenen en het elke dag deed", en toen dacht ik "story of my life".
⁂
-
-
Nieuwjaar, dat is cadeaus geven bij ons in de familie.
’t Is al jaren en jaren en jaren dat er telkens gezegd wordt “dit jaar geen cadeaus”, en ’t is al jaren en jaren en jaren dat er alsnog cadeaus gegeven worden.
Vorig jaar was het het meest gemeend, met de “dit jaar geen cadeaus”-boodschap: een strikte budgetlimiet. Waar ik me toen zelfs aan gehouden heb, ongeveer.
Wegens omstandigheden (ahem: als iemand een uitstekende jurist kan gebruiken, ze is geïnteresseerd in sociaal recht en aanverwanten maar heeft ervaring in vanalles wat, ze leert snel en graag bij, ze werkt goed in team, ze is vriendelijk en alles: één adres) is het dit jaar echt wel ernstig opletten, maar bon.
Eergisteren een paar dingen in de Colruyt gekocht, vandaag in de kookwinkel en in het Centrum geweest een beetje overal.
Er zijn cadeaus voor iedereen, denk ik. Morgen nog een paar kleine frutsen erbij gaan halen, en dan zijn we gezet.
Ze gaan het ons verdomme niet afpakken, nieuwjaaravond.
⁂
-
Ik zat met al mijn kleren aan te wachten om uit te gaan.
En te wachten, en te wachten. Afspraak ergens rond een uur of zeven, Maar als het acht uur is, maak ik mij geen zorgen: ’t is niet alsof we erg definitieve plannen hebben of zo.
Om negen uur ook nog geen erg. Pas Om half elf besefte ik plots dat we niet de dertigste zijn maar de negenentwintigste. En dat de afspraak dus morgen is.
Ik zweer het, tijd dat ik eens heel erg lang heel erg niets doe.
⁂
-
Zelie en Louis hebben het voortdurend: hun huiswerkmap, tekening, zwemzak, jas, handschoenen, kousen, bril – wég! Ze lagen daar, ik ben er zéker van, díír, en nu zijn ze er niet meer!
Kan ik er kwaad op zijn? Neenk. Ik heb al heel mijn leven precies hetzelfde: normaal gezien ligt iets díír, maar als het niet díír ligt, dan kan het zo goed helemaal weg zijn.
Ik heb een fotografisch geheugen als het op mijn gerief aankomt: ik weet precies waar ik alles neergelegd heb, ik weet zelfs nog welke bewegingen ik maakte, wat ik zei, waar ik vandaan kwam en waar ik naartoe ging als ik dat ene ding daar gelegd heb.
En dat werkt allemaal perfect zolang er niemand anders in de buurt komt. Want als iemand buiten mijn weten om mijn gerief verlegd, dan is het naar de zak, natuurlijk.
Case in point: mijn sleutels. Als ik ’s avonds thuis kom, zijn er twee mogelijkheden: ofwel is de voordeur niet op slot, ofwel is ze dat wel.
Als Sandra thuis is en de deur is niet op slot, dan kom ik met de fiets van het station en hangt mijn sleutelbos aan het fietsslot dat in mijn fietstas zit. Sandra’s sleutelbos zit aan de binnenkant van de deur, ik doe de deur op slot, ik haal haar sleutels van de deur en ik leg ze op De Plaats Waar Ze Altijd Moeten Liggen.
Als ik de eerste ben om thuis te komen of Sandra heeft de deur al op slot gedaan, dan haal ik mijn sleutels uit mijn fietstas, doe ik de deur open, doe ik ze weer op slot, en steek ik de sleutels weer in de fietstas.
Perfect systeem. Werkt al jaren.
Een tijd geleden gingen er plakkers komen om wat te pleisteren in de gang. Pleisteren in de gang wil zeggen: fietsen uit de gang naar de koer. Maar! Mijn fiets op de koer wil zeggen: fiets potentieel in de regen, en dat kan ik mijn sleutels niet aandoen.
Dus leg ik mijn sleutels op De Plaats Waar Ze Altijd Moeten Liggen. Open en bloot, een mens kan er niet naast kijken.
Een mens kan er niet naast kijken, maar dat wou dus ook zeggen dat, met die plakkers, mijn sleutels zowat het enige losliggende was in de verre omgeving.
Resultaat: toen ik twee dagen laten weer ging werken, waren de sleutels verdwenen. Wég.
Ik heb ze vandaag, na weken, teruggevonden. In de zak van een jas die noch ik, noch Sandra, noch de kinderen recent gebruikt hebben, maar die wel voor de hand liggend in de kleerkast in de gang hing. Ik ga ervan uit dat die plakkers, of iemand anders, die sleutelbos in de zak van die jas, die niet eens de mijne was, gestoken heeft.
Geen haar op mijn hoofd dat er zou aan gedacht hebben om díír te gaan zoeken, natuurlijk, maar ik leer bij, ik leer bij.
’t Is te zeggen: ik leer niet echt bij, ’t is dat ik deze keer wel degelijk alle mogelijke plaatsen heb afgezocht.
Naar mijn portefeuille.
Die ik normaal gezien in mijn jas steek, maar die er nu niet meer in zit. Iemand heeft hem verlegd, van de de twee of drie plaatsen waar hij normaal gezien zou moeten liggen. Met zes man in huis, en vriendjes die komen logeren en mensen die langskomen en bijhorende paniekaanvalopruimacties: disparu dans la nature.
En die ik dus tot nader order kwijt ben.
AAAARRRGH!!!
⁂
