Dat ben ik: ik kan alle computers kapot krijgen. Dan doe ik er niets speciaals mee, en dan is het plots kapot. En niet zomaar kapot: om onverklaarbare redenen, en op vreemde wijze.

Ongeacht, overigens, welk soort computer het is.

En ja, ik wéét dat 99% van de “kapotte computers” eigenlijk iets helemaal anders zijn. Dat het eigenlijk is dat er iets verkeerd gaat of gegaan is bij mij, dat ik ergens een optie heb verzet die in conflict met een tweede optie een derde optie doet tilt slaan.

Maar het is altijd zo obscuur dat niemand vindt wat er aan de hand is.

Zucht.

Zoals nu, bijvoorbeeld: mijn muis gaat hemeltergend traag op mijn laptop. Jí, ik heb de snelheid al aangepast. Jí ik heb recente drivers. Jí, ik heb het al eens geprobeerd met een andere muis. Jí, ik heb die muis al eens aan een andere computer gehangen. Jí, jí, jí.

Het werkt niet met de combinatie Dell Latitude E6500 – Logitech VX Nano. Noch in Windows 7, noch in XP. En het werkt wél met een andere Dell of mijn desktop. En het werkt ook met een andere muis, draadloos of niet, ook met een Logitech MX bijvoorbeeld.

Gnn.

Ach, ach. Het is ons allemaal al eens overkomen, en zonet blijkbaar ook Tom van bij Nokia’s WOMWorld: een mail verstuurd met allemaal mensen in het To-veld in plaats van in het bcc-veld.

Een poll per mail, ook een interessant concept, daar niet van. En ik mag van harte hopen dat er méér dan 857 mensen in de loop van 2009 van WOMWorld gebruik gemaakt hebben.

Grappig wel, overigens: ik zie er naast mezelf nog wel mensen in staan die ik ken. En mensen van Geekbrief, en Engadget, en Gadget World, en nokiaddict.com, en nokiaphoneblog.com, en SmartphoneNation.com, en Smartphonethoughts.com, en The Gadgeteer, en allemaal celebrities zoals pakweg Cali Lewis van Geekbrief, en dingen, en mensen.

Tommeken, Tommeken, Tommeken toch. Wat doet ge nu?

Ik vermoéd dat het de lijst van mensen is die in de loop van 2009 op de één of andere manier een testexemplaar van Nokia gekregen hebben en zich daarmee geregistreerd hebben op WOMWorld.

Way to go, een kleine negenhonderd geeks een dergelijke mail sturen. ’t Zal nog een tijdje duren voor ze Tom een nieuwe mail laten sturen, peisk.

update: The plot thickens. Nog geen uur later krijgen al dezelfde mensen die op die lijst stonden, een vreemde persoonlijke mailconversatie tussen Peter Joyce, managing director van Totally Original T-Shirts en Kevin Dixie van Iffyton Hgh Street. Het gaat wat over en weer, en in attachment zit een soort marketing-sales-distributie-marketing plan, genaamd “master plan 2010”.

Ik vermoéd dat Kevin in zijn laatste antwoord aan Peter een andere Tom in cc wou zetten, maar dat zijn Gmail er automatisch “Tom van WOMWorld” van gemaakt heeft. En dus ook meteen “Tom van WOMWorld en zijn kleine negenhonderd vrienden van de mail van daarnet.”

Grinnik.

update 2: Tom heeft zich ondertussen verontschuldigd.

Hi
Please accept my sincerest apologies for the email I sent earlier. As you may have noticed, it did not have all addresses in the BCC field in the way you?d normally expect from a large distribution list. This was simply down to human error. Please help save the rest of the group any further messaging woe / technical issues by deleting the original email and I’ll resend BCC?ed as usual.
All the WOM World / Nokia team are aware of the issue and any / all of us are available to talk If you have any further questions or concerns – just drop us an email or call us on 00 44 7801 628683.
Apologies once again.
Tom

Oh here dat manneken. 🙂

Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik de allereerste ben om een welgemikte spreekwoordelijke rochel in de richting van arty farty kunst voor de kunst te spugen. Ik moet er niet van weten, van dat soort kunstenaars-tussen-aanhalingstekens dat men van mijlen ver ziet aankomen, allemaal onzen onder mekaar die de juiste andere onzen kennen, brr.

Met een half oog bekeken heeft Oud België er wat van: cameratruken-van-de-foor die zo uit CSI weggelopen konden zijn, bijvoorbeeld. Sentimentaliteit, een kindsterretje of twee, flashbacks en veux-tu en voilà, en zelfs een pretentieuze verteller aan het begin en het einde.

Van mij hoefde de verteller op het einde van de tweede aflevering er niet te zijn, maar voor de rest: ik heb van nummer twee evenveel genoten als van nummer één.

De rapportscène en haar nasleep – kind komt thuis met slecht rapport, vader is er niet en dus moet moeder de boel afhandelen, en de discussie tussen vader en moeder achteraf: het deed bijna pijn om naar te kijken, en not a dry seat in the house.

Acteerwerk: subliem, andermaal. Stany Crets en Els Dottermans aan tafel, en hoe hij zonder woorden een wereld zegt, bijvoorbeeld.

Regie en camera: I like. Het ligt er soms schaamteloos dik op – het meest grove deze week vond ik Germaine die in haar loge naar het zonlicht kijkt op precies dezelfde manier waarop ze in haar soufleerbak naar een goed nummer kijkt, maar ik heb er geen probleem mee.

Ik lees dat het traag zou zijn: ik vond dat het te snel voorbij was. Ik hoor dat er geen verhaal in zou zitten: ik vind het tegengestelde, en ik ben content dat het niet hap snak over is, één crisisje per aflevering opgevoerd en ééntje opgelost.

Ik hoor dat de camera nodeloos kunstzinnig zou doen: ik vind het tegenovergestelde. Als klank en beeld niet samen lopen, als er een flashback of een flashforward is, als het verhaal niet-lineair verteld wordt, dan heb ik nooit de indruk dat het zonder reden gebeurt. En ook hier: ik zit nog te wachten op minstens één iets dat ik vorige week in een flashforward zag, maar dat nog niet gebeurd is.

Nee: ze hebben mij vast, de mannen. Ik kijk tot het einde, met onverdeelde aandacht: zonder computer, zonder Facebook, zonder tussendoor nog iets anders.

Grin.

Een mens kan niet zeggen dat ze consistent zijn, bij Microsoft. En waarom zouden ze, eigenlijk?

Ik vond deze zeer, zeer goed, trouwens:

“I got nothin’ – Here’s a Greek coin”: cracks me up every time.

Kinderen die ouder worden, het is wat. Binnen een beetje gaan we met de hele familie ’s avonds kijken naar televisie.

Ik herinner mij veel Dynasty van toen ik jong was (awoert die keer dat Fallon terugkwam en het was een andere actrice, ze hadden zelfs haar schilderij in de gang veranderd!) en ik herinner me ook wel schier eindeloze reeksen shlock-miniseries – The Thorn Birds (priester van vader op zoon!), of Mistral’s Daughter (L’amour en héritage!), of Kane and Abel, of Shogun of Winds of War en V en allerlei.

En dan zaten we met ons allemaal voor televisie, de wereld onder te verdelen in schlechte schlechteriken, en goeie goeie, en dan ook de schaduwcategorieën van goeie slechte en slechte goeien: respectievelijk slechteriken die alsnog goed gingen worden en mensen die goed leken maar eigenlijk slecht waren.

En dan riepen we ook soms wel eens naar de televisie, van “alleeeeee hoe is dat mogelijk!” en “neeee!”, en dan deed ik meer dan veel mijn best om te doen alsof ik niet aan het meebleiten was met de rest – die keer dat Kane sterft juist voor hij zijn zoon en schoondochter kan vergeven! die keer dat Meggie naar een stervende Ralph gaat!

Herinneringen voor het leven, dames en heres.

Wij kijken tegenwoordig ook wel eens naar een film ’s avonds, voorlopig alleen met Zelie. Zoals vanavond: Hairspray, de versie van 2007.

Kinderen die ouder worden, het is wat.