Ze mogen mij op een hoopje bij elkaar vegen: nu al twee dagen, of drie, ik weet het al niet meer, opgekuist in het achterhuis.

Het begint te komen: boeken in dozen (en een paar honderd van die boeken toegevoegd in mijn boekendatabank, ze zaten er nog niet in), computerdraden in bundeltjes bij elkaar gestoken (en een paar dingen weggegooid: toetsenborden die geen IBM-toetsenborden zijn en waarvan toetsen ontbreken ga ik écht niet houden), dingen aan de kant gezet.

Eén ding teruggevonden dat ik al een tijd kwijt was (en dat aan tien kilo zwaar en een kleine halve meter hoog en lang niet echt gemakkelijk te misleggen is): mijn Ringwraith, hier op de foto in het midden.

Oef.

Morgen verder. Ik kan niet zeggen dat ik er naar uitkijk — het is een nachtmerrie voor mijn rug — maar ik weet wel dat ik verdomd content zal zijn als het gedaan zal zijn en het achterhuis weer bruikbaar is. Voor de kinderen, bijvoorbeeld. Om hun huiswerk in te maken of zo.

Gewonnen met Trivial Pursuit vanavond!

Okay, gewonnen tegen Zelie en een vriendin van Zelie. Op een Trivial Pursuit van 1993.

Maar toch.

Voor de rest: naar de Makro om dozen geweest. Honderden en honderden liters doorschijnende plastieken dozen met deksels en wielen. Dozen worden in liters gemeten, blijkbaar.

Vandaag al begonnen met al het speelgoed van de kinderen in die dozen te krijgen, om te beginnen. En het achterhuis wat aan de kant gezet. Morgen verder.

Urgh.

Piderman wants to count better but needs baman to help him.

Meer.

Herinnert iemand zich dit nog?

En dit hier? Iemand? Iemand?

Ergens twee weken geleden, zat er een briefje in de bus van Amazon, dat er een pakje toegekomen was.

Ik kon er toen niet om gaan, maar in de loop van vorige week was er ergens een gaatje en ben ik naar het Stapelplein om mijn pakje gegaan. Routine: briefje afgeven, gescand in PostStation, mevrouw naar achter om het pakje, afgeven, hopladiejee. Twee boeken, hoezee.

Nu zaterdag, om de één of andere reden, kwam ik de mail van Amazon weer tegen, en daagde het plots: dat ik wel twee boeken had gekregen, maar dat er nog een stuk of tien moesten komen van die bestelling. Ik naar mijn mail, bevestiging van Amazon gevonden met taxiposttrackingcode, naar de website van Amazon, en kijk nu: het pakje zou afgeleverd geweest zijn.

Proberen bellen naar Taxipost: niet open buiten de kantooruren.

Vanmorgen gebeld naar de klantendienst: dat mijn pakje in het kantoor aan het Stapelplein ligt.

Ik naar het Stapelplein met mijn trackingnummer uitgeprint. De mevrouw achter de kassa: hola! dat zal bij de Mail te doen zijn, wij zijn hier de Retail!

Code ingetypt in PostStation (een getal met ergens in het midden acht nullen, wie vindt het uit), en volgens de computer was ik het pak al komen ophalen. Wat ik dus niet gedaan had.

Er ging mij een licht branden: er waren twee pakjes, misschien dat ze mij per ongeluk het verkeerde gegeven hebben?

Een nieuw ticketje genomen, de andere code opgezocht op het internet, en terug naar het loket. Blijkt: de andere code leidt inderdaad naar een pakje, maar dat pakje staat in het systeem als “afgeleverd door de postbode aan huis”.

Niet echt mogelijk, natuurlijk: een zwaar pak met tien boeken, daar gaat een postbode écht niet mee gaan slepen.

…ah, behalve dat in het systeem het pak dat ik wel al afgehaald had, met de twee boeken, de code had gekregen van het pak met de tien boeken.

Volgt: verwarring. Het kín niet dat die twee pakken zijn verward, want het ene was nog niet toegekomen toen ik het andere ging afhalen, volgens de computer.

Afijn. Lang verhaal (een uur!) kort: ergens bij Amazon hebben ze twee stickers blijkbaar omgewisseld; ergens bij De Post is op één van de twee pakken een verkeerde barcode ingescand (op Amazon-pakken staan vier of vijf verschillende plakkers met barcodes, dat is veel te veel en enorm verwarrend); én iemand bij De Post heeft één van de twee pakken verkeerdelijk als (twee keer) aan de deur afgeleverd ingegeven.

Het is alleen maar mijn aandringen dat het echt niet kón dat de postbode dat pak mee had genomen, en de vastberadenheid van de postmeester die alsnog heel het kot afgezocht heeft naar een Amazon-pak, die ervoor gezorgd heeft dat ik nu mijn boeken heb.

Voor de rest was het wel wijs, bij De Post: zo zien hoe de verschillende strategieën om ergens iets terug te vinden, afgegaan worden. En hoe iedereen vriendelijk blijft, zelfs bij een lastige klant die insisteert dat hij gelijk heeft.

…omdat dit toch zeker elke jaar eens opnieuw moet gepost worden:

Ievan Polkka, door Loituma. Salivili hipput tupput täppyt äppyt tipput hilijalleen — Fins is een aardige taal.

U kent het ongetwijfeld van wat ze op VT4 en WijfTV na de uren als ringtone van “het meisje met de prei” aanprijzen en wat eigenlijk Orihime Inoue met een draaiende bosui is.

We liepen met drie rond in de stad: twee van mijn leeftijd, en één jonge snaak van zéker nog geen vijfentwintig.

Ik zat heel de tijd met act your fucking age in mijn hoofd: er werd namelijk gedronken als oude wijven.

Drie pintjes besteld — het mijne was direkt op, maar de twee andere, daar werd drie kwartier over gedaan. In de Cirque Central (don’t ask) een mojito, een cuba libre en (begot!) een pintje bestellen, de mojito uitgedronken zien op een normaal tempo, maar de twee andere daar nóg eens drie kwartier over weten doen. In het Baudelopark twee pintjes en een kriek besteld, en na veertig minuten waren die twee andere nog altijd niet op.

Zo gaat het niet vooruit natuurlijk. Ik zeg niet dat ik zo rap mogelijk zo zat mogelijk wil raken, maar als het is om tussen hordes en hordes andere zatlappen te gaan staan, dan helpt een béétje buffer wel.

Afijn.

Ik liep daar dus bloednuchter tussen al die mensen met al een glas teveel op, en dat is géén fijn gevoel. Op de Vlasmarkt, daar kom ik niet meer: het menselijk wrakhout daar in de tweede helft van de nacht is me nét iets te confronterend. Polé Polé of de rest van het centrum zijn we niet geraakt, en in het Baudelopark stond de dansvloer vol scholieren.

De twee mensen waar ik mee liep, gingen nog naar 10 Days Off. Ik heb, echt waar, even overwogen om mee te gaan. Omdat ik dacht dat Tom er zou zijn, en dat ik het lang geleden was het ik hem in het echt gezien had, en dat het misschien wel eens wijs zou zijn om 10 Days Off in het echt te zien.

En toen keek ik naar die jongen van wellicht nog geen 25 en zag ik dat de kinderen die rond ons stonden te dansen aan Baudelo hem ook al een griezelige oude vent vonden.

En toen heb ik maar besloten om naar huis te gaan. Straks, als ze terugkomen van 10 Days Off, komen ze misschien nog langs. Ik zie wel of ik nog wakker ben;

Ooh schoon:

Eén monitor is uiteraard minder efficiënt dan twee monitors.

Maar dat vier monitors zo’n enorm verschil zouden maken, dat had ik eerlijk gezegd zelf niet verwacht.

Zó ziet het er tegenwoordig uit, op mijn desktop:

Links twee monitors van 1280×1024, rechts twee monitors van 1600×1200.

Helemaal links de redactiemailbox en de planningswiki van Gentblogt, rechts daarvan mijn eigen mail, rechts daarvan de bestanden voor hernoemen en verkleinen en ftp en dergelijke, rechts daarvan de achterkant van Gentblogt en andere programma’s, als ze nodig zijn — daar staat Lightroom bijvoorbeeld ook in.

Een ongelooflijk gemak, echt waar.

Zo weird.

Daarnet lag het internet uit. Paniek!

…maar nu is het weer in orde.

Euh ja, ik weet ook niet wat het is: ik lig zeventien uur per dag te slapen, en de rest van de tijd te lezen.

Ik wou dat het goed weer was, dan kwam ik wat buiten.

Of misschien begin ik alvast een planning op te stellen om het huis op te kuisen: het klinkt logisch, bovenaan beginnen en dan naar beneden gaan — maar waar moeten we het speelgoed opslaan dat we tegen gaan komen? En de boeken? En de kledij? Dat kan toch moeilijk ergens opgeslagen worden waar het nog niet gekuisd is?

En moeten we dan eerst beneden een plek vrij maken? Of in eht achterhuis?

Het zal zorgvuldig gepland moeten worden, vrees ik.