Een tijd geleden deed ik mee aan zo’n groepsgesprek over digitale televisie.

Wat wij er zouden van vinden als het mogelijk zou zijn om programma’s op te nemen, dan niet op de harddisk in de living, maar op een centrale server. En hoe dat zou kunnen aangebracht worden aan klanten.

Wat wij er zouden van vinden als het mogelijk zou zijn om met een GSM te zeggen dat een bepaald programma moet opgenomen worden. En hoe dat zou kunnen aangebracht worden aan klanten.

Wat wij er zouden van vinden als het mogelijk zou zijn om een opgenomen programma op een GSM te bekijken. En hoe dat zou kunnen aangebracht worden aan klanten.

Telkens kleine variaties in slogans, in ideeën, in manieren van aanbrengen, in terminologieën. Enzoverder. Aargh!

Ik heb goed meegedaan twee of zo uur aan een stuk, daar niet van, maar na een kwartier was het mij toch al redelijk duidelijk: een achterhoedegevecht.

En dat ik absoluut niet snap waarom wij nog achterhaalde dingen moeten doen als “programma’s opnemen”. Die bedrijven zitten vast in een mentaal model van de jaren 1980: er speelt iets op de radio of op televisie, en dat kan opgenomen worden op een cassetje. En met wat gefrutsel kan ik aan mijn cassette-opnametoestel op voorhand zeggen dat het iets moet opnemen, zodat ik achteraf kan kijken!!

Akkoord, de cassettes zijn nu harddisks geworden en er kan meer dan 90 minuten op, maar het model blijft hetzelfde. Terwijl de realiteit natuurlijk helemaal anders is: er zijn geen ruimtebeperkingen meer, en er is eigenlijk geen enkele reden meer om de gebruiker te verplichten om er op voorhand aan te denken dat hij een bepaald programma zou moeten opnemen.

Neem gewoon alles op bij de bron, en stel dat beschikbaar!

Ik zou helemaal bereid zijn om iets meer geld te betalen voor mijn televisie als ik on demand zou kunnen kijken. Maar dan écht on demand:

• Alle programma’s, van alle zenders, van de pakweg afgelopen tien dagen (=1 week plus een paar dagen voor de zkerheid), staan beschikbaar om te bekijken.
• Ook de programma’s die net begonnen zijn, staan te bekijken: die zeldzame keren dat ik nú een film wil zien, of een live verslag van ‘t één of ‘t ander en dat het al een half uur bezig is, wil ik kunnen kijken vanaf het begin.
• Het bekijken zelf moet via de televisie kunnen, maar ook via het internet, op mijn computer of op mijn iPhone-achtig toestel. Ik ga ervan uit dat er genoeg bandbreedte is om minstens real-time-achtig te beginnen kijken, en na verloop van tijd ook te kunenn vooruitspoelen, YouTube of Vimeo-achtig.
• Als ik daarvoor kies, kan ik ook lokaal (hetzij op mijn computer hetzij op de harddisk van “het baksken”) dingen opnemen. Het voordeel daarvan is dat dingen onbeperkt bewaard kunnen blijven.

Die technologie is natuurlijk al voorhanden.

En ik zou er zó een interface op kunnen verzinnen: voor de meeste mensen het simpel houden, niet meer doen dan een programmagids per zender en op datum waar ik in kan bladeren en elk programma van de afgelopen tien dagen kan bekijken.

Voor gevorderden kan ik me inbeelden dat live-zaken gebonden worden aan een kalender, dat series met aanduiding van jaargang en afleveringsnummer en korte inhoud getoond worden met kruisverwijzingen op misschien andere zenders, films met doorverwijzing naar IMDB en koopmogelijkheid, views per kanaal (één, BBC2, WijfTV) en per genre (film, documentaire) en watnog.

De reclame, daar weet ik niet zo snel wat ermee gedaan, vrees ik.

Tja, eens men begint reacties op een website weg te halen, moet het wel consequent gedaan worden hé.

Of laat dan de reactie staan maar vervang de inhoud door “reactie verwijderd” + de reden waarom.

Want anders geeft het vreemde zaken zoals deze discussie op De Standaard, bij een artikel over een vermeende verkrachter van minderjarigen:

Op 07 augustus 2009 omstreeks 13u24, zei Jos Wouters:
of hoe alle berichten een aanleiding kunnen zijn om een mening over ‘buitenlanders’ weer te geven, misschien moet je je reactie gewoon kopiëren en plakken, weeral wat minder werk, bemerk de ironie … graag een beetje meer respect ook, voor het verdriet en de pijn van de betrokken jongeren en ouders … je veegt zo’n voorval niet uit door te verwijzen naar ‘de buitenlanders’.

Op 07 augustus 2009 omstreeks 13u26, zei Marleen Stevens:
De beschaving van een samenleving, kan je afmeten aan de manier hoe ze met haar kinderen omgaat. Zolang er nog sexueel misbruik van kinderen voorkomt, leven wij dus in een uiterst onbeschaafde wereld!!

Op 07 augustus 2009 omstreeks 14u08, zei Tim Leest:
@Steve: Waar staat dat het een blanke is? Interpretatieve inferentie =/= factualiteit! P.S.: ik mag hopen dat er genoeg ‘onderontwikkelden’ op deze site vertoeven want uw reactie is een schoolvoorbeeld van sarcasme ipv ironie. In feite is er maar één ironisch gegeven te herkennen in uw post, en dat is het feit dat u zelf in de fout gaat door deze termen te verwarren maar toch degenen die (correct) geen ironie herkennen in uw reactie als onderontwikkeld uitmaakt. (Tenzij u uw postscriptum opvatte als een meta-ironie natuurlijk 🙂 . In dat geval hoedje af.)

Op 08 augustus 2009 omstreeks 02u21, zei vera Wauters:
Is er hier een comment weg; ik kan niet volgen…

…dus tot zeker 14u08 gisteren zal daar een zekere Steve wellicht opgemerkt hebben “en nu eens kijken hoe de onderontwikkelde reaguurder ook dit op ‘de buitenlanders” zullen steken”.

Maar die is nu weg.

En dus hebben we er het gissen naar.

Nee, de rest is nog (lang) niet gedaan. Maar nu het achterhuis begint op orde te komen: tijd om eens te kijken hoe het in zijn werk zou kunnen gaan om er een bibliotheek van te maken.

In de rapte in SketchUp, gepland binnenzicht, ongeveer:

…en bovenaanzicht:

Legende: onderaan zijn twee dubbele deuren. Dat wit in het midden is een balk/poutrelle. Boekenkasten rondomrond, op twee niveaus, met rails te verschuiven.

Links verbergt de bibliotheek een berging en de trap naar boven: de voorste kast verschuiven naar de deur toe geeft toegang tot de ene kant van de berging, de achterste kasten verschuiven naar de deur toe geeft toegang tot de trap. De trap zelf is niet getekend, maar ‘t zal een ladderachtige trap worden, iets als dit:

De berging en de trap maken eigenlijk al deel uit van de eerste verdieping, die helemaal in volledig sobere loftstijl zal zijn — denk dit:

…maar dan met het gebinte zichtbaar. Zo ziet het er nu trouwens uit, pro memorie:

…maar het doel op het gelijkvloers is dus een soort negentiende-eeuwse drawing room gemengd met een zeventiende-eeuwse bibliotheek. Donker hout, allemaal boeken, oud stoffen behang — iets paisley, misschien donkerbruin op goud of omgekeerd — op de paar stukjes muur die zichtbaar zijn, een schilderij aan de muur met zo’n koperen lampje erboven, een tapijt op de grond, en één of twee tweede– of derdehands Chesterfields:

Géén computers, niets moderns.

Dan komt men onze tuin binnen, staat er aan het einde van de tuin een zestiende-eeuws huisje in het gebroken wit gekaleid met twee paarse dubbele deuren erin. Deuren open: een oude, donkere bibliotheek, met boeken rondom. Het moet klein maar gezellig aanvoelen, da’s de bedoeling. Warme kleuren en verborgen compartimenten overal: een whiskykabinet hier, een verborgen minikoelkast daar, een uitschuivende plank die een tafel kan worden, …

En dan, achter een boekenkast, een hypermoderne trap naar een minimalistische, loft, met veel wit, een lichte eiken vloer, een wit ijzeren spijlenbed tegen de verste muur, en verder een paar kleurige zitzakken, en da’s alles.

Yup, ik zie het helemaal zitten. Of ben ik daar helemaal verkeerd in?

Gho.

In mijn hoofd blijft hij altijd met deze verbonden:

En, vreemd genoeg, met deze cover van Hey Joe, die ik grijsgedraaid heb:

Mmm.

We hebben er vier gehad, maar nu zijn er geen meer over. ‘t Is te zeggen, er zijn er die zich soms nog als een baby gedragen, maar ze passen niet meer in het babygerief.

Dus moet het babygerief weg.

Er is een (mooi, goed, degelijk, als nieuw, houten, met spijlen) babybed, maar dat staat nu nog boven tussen allerlei ander gerief en dus moeilijk fotografeerbaar. Daarnaast:

Een antieke schommeleend. Machtig wijs voor kinderen tot ongeveer een jaar of twee, dan kunnen ze het met geen moeite uit evenwicht krijgen. Daarna nog altijd wijs, maar dan wordt het te gevaarlijk: de onze hebben ze denk ik allemaal al eens overkop gekregen.

Goed voor gebruik of voor decoratie, denk ik zo.

Daarnaast! Een relaxachtig stoeltje, met ingespriemen en draagriemen.

De bak van een wieg die vroeger op wieltjes stond, maar de wieltjes zijn weg. Er zit wel een kap op, en draagriemen, en een bedekding, en een matras;

En ook een zeer lelijke fietsstoel:

…en zo’n sta-plankje voor achter een wieg/buggy, als er een kind is dat nog te jong (of te lui) is om lange afstanden te lopen en er zit een ander in de wieg/buggy.

En, pièce de résistance, een kar met plaats voor twee kinderen om achter een fiets te monteren:

Kan open en kan ook dicht (met een gaas en/of met een doorschijnend plastieken ding):

Ik heb geen zin om dat op eBay te zetten wegens geen zin, en eigenlijk ook geen zin om het op zo’n tweedehandsmarkt te gaan staan hawken.

En ik ben er geeneens uit of we daar geld voor zouden moeten vragen. Kunnen vragen. Bleh. Stom dat we geen plaats op overschot hebben.

Gekregen, maar op het moment dat ik het kreeg niet echt in de stemming om te testen.

Vorig weekend alsnog. De meegeleverde shaker zat gebarsten in de doos, en de kinderen hadden ondertussen het fruitsap al opgedronken, de grenadine zat ergens in de kast.

Maar! De Passoã was er nog, en we hadden al een glas teveel op, en er was vanalles in huis.

De volgende cocktail werd gemaakt, geproefd en goed bevonden!

Ingrediënten

(voor twee personen)

• een banaan
• een glas appelsiensap
• een glas Passoã
• een glas Stroh rum
• een half glas Bols Parfait Amour
• drie soeplepels rietsuiker
• een soeplepel kaneel
• ijsblokjes

Bereidingswijze

• Mixen in de mixer tot glad
• Uitschenken in een groot glas

Yum!

Ah ja: moest erbij van de mensen die me de drank doorstuurden: “drink responsibly”. Zo weet ge dat ook.

Al een paar weken oud, maar toch: grin.

Craig heeft het over Duvel. Eh heh heh. En over de geschiedenis van Belgian Independence Day. Yiha.

Ik vond mijn Ringwraith dus niet meer.

En toen vond ik hem wel: de doos stond helemaal achteraan in het achterhuis.

En toen bleek een halve dag later dat de doos leeg was. Léég gewoon. Aargh!

Die Ringwraith is dus een massief groot ding, dat kín gewoon niet verloren gaan. En toch: nergens te bekennen. Nieveranst.

Volgt anderhalve dag zorgen. Want ‘t is een limited edition en alles, en nu niet meer te krijgen, en ik was er nogal aan gehecht, en nu was het weg.

Blijkt, en ik zwéér dat het waar is: het ding zat in de aller-aller-aller-allerlaatste doos in het hele achterhuis, helemaal onderaan een tafel, in een gordijn gewikkeld.

Ik heb hem weer in zijn échte beschermende verpakking gestoken.

Veilig weg, tegen dat de bibliotheek er hier zal staan en hij een ereplaats krijgt.

Geen idee of ik hier geld voor zou kunnen krijgen, eigenlijk:

• Macintosh Performa 475, inclusief Macintosh Color Display, keyboard, muis, extra (interne) harddisk
• Power Mac G3 (enkel de bak)
• Amiga A600HD (een minuscuul kleine Amiga met een ingebouwde harddisk)

Allemaal in perfecte staat van werking, maar geleverd zonder software.

En ook:

Een Ikegami ITC-735 (nieuwwaarde: ettelijke duzenden euroots) professionele videocamera. Gespecialiseerd voor videoconferencing, maar ik kan me inbeelden dat er andere dingen mee aan te vangen zijn. Geleverd met versleepdoos:

Ja, da’s een gewoon model stoel dat daaronder staat: géén klein beestje dus, die camera. Worst case nog te gebruiken als rekwisiet in een toneelstuk of een film?

Ik heb het nog lang uitgehouden — vooral omdat ze eigenlijk een hele tijd niet in de weg stonden, maar nu moeten ze weg: CRT-monitors.

• Philips 107B 1 inch (1280×1024)
• Philips 109B 19 inch (1920×1440) verkocht!
• Nokia 446XS 19 inch (1280×1024)
• Nokia 445ZA 21 inch (1600×1200) verkocht!

Ze werken allemaal nog zoals ze zouden moeten werken. Iemand? Iemand?

Tja.

Als dit al vijftien jaar bewaard bleef, waarom zou ik het niet voor altijd bewaren? In een doos ermee, denk ik.

Dit was mijn tweede kiel, trouwens. De vorige was onherroepelijk verdesteleweerd na een doop, ooit eens.

Albanië permanent lid van de Veiligheidsraad! Eén breed lint en twee smalle, wegens (even) schachtentemmer.

Tjaha, ik zeg het.

(as in “waar ga gij naar tshool”)

Vandaag doe ik door tot het gedaan is, in het achterhuis. Gevonden, daarnet: een kist met schoolboeken en schoolschriften.

Blijkt: hoe langer geleden, hoe meer ik mij nog herinner, en hoe meer wiskundig of technische het was, hoe minder. Sla mijn Verba of Fragmenta op een willekeurig pagina open, en dat lukt nog allemaal (deponente werkwoorden begod, een eeuw dat ik díír nog aan gedacht had), maar wiskunde van het vierde jaar, of of fysica van het vijfde, dat kon zo goed Sumerisch zijn.

Blijkt ook: in 1982 schreef ik als een Beotiër.

Euh nee, make that “als een debiel”.

It’s all coming back to me now! Ik ben vandaag in de opkuis een hele kist vol diskettes tegengekomen.

Het waren al 3.5″ diskettes, dat wel: mijn hele bootlading vol 5.25″-disks had ik noodgedwongen moeten omzetten naar dat nieuwerwets gerief, wegens dat ze begonnen op te krullen. Ik weet nog goed dat ik bij de helft van mijn diskettes de bovenkant er moest afknippen en met plakband de twee helften weer bij elkaar moest plakken, omdat ze anders niet in de lezer raakten.

Ah well. Honderden diskettes dus. allemaal programma’s, toen nog van BBSen gehaald en via duistere ruilcircuits op school en met min of meer malafide grote mensen. Vergane glories — Magellan, dBASE III+, Clipper, Turbo Pascal, Framemaker, WP Shell.

En Stacker begod! Stacker 4.0β1, dat ik daar mijn dierbare harddisk van 20 megabyte aan toevertrouwde! ‘t Was de tijd van ARJ en LHArc en toen de grote vernieuwer op het einde van de jaren 1980, PKZIP. De tijd van speciale programma’s die EXE’s transparant konden comprimeren, en daarmee links en rechts een paar kilobyte harddiskruimte konden bij doen winnen.

Toen mannen nog mannen waren, vrouwen nog vrouwen, en een megabyte nog een megabyte.

Ah, en verder: tonnen brol vanop covers van tijdschriften.

En allemaal backups — waaronder ongetwijfeld mijn briefwisseling uit de jaren 1990, toen ik elke dag verschillende brieven schreef, in WordPerfect, soms van ettelijke tientallen bladzijden, met voetnoten en kolommen en dingen. En programmeersels, en tekeningen, en vanalles. Soms in archieven, vaak met dingen als FastBack: geen mens die het nu nog open krijgt.

Bijhouden? Of allemaal wegkappen?

Ik weet het niet. Ik ga de brol van tijdschriften wegsmijten, en de programma’s die ik op het internet kan vinden./

De backups houd ik, denk ik, zoals ik ook een hele doos met een stuk of dertig Jaz-disks liggen heb. En een hele doos QIC-40 en QIC-80–dingen.

Zucht. Een mens weet nooit.

Opkuisen is wegsmijten, de laatste paar uur: ik ben door een hele (grote) doos CD’s en DVD’s van de jaren 1990–2002 aan het sorteren.

Bijna alles meteen weggooien, een paar dingen bekijken (met IsoBuster, want de DVD-lezer in mijn laptop doet lastig), en van die paar dingen een heel heel kleine fractie alsnog bewaren.

Het eerste dat mij opviel was dat software zo weinig plaats innam in de jaren stillekes — neem bijvoorbeeld deze CD met backups van programma’s op:

3DS Max, Cinema4D, Maya én SoftImage op één CD! Onbevattelijk, bijna. En de dozen van die dingen waren enorm groot: één disketje in een doos van tien centimeter dik, met een gedrukte handleiding erbij! Of mijn doos van Photoshop, Illustrator, After Effects en Première: gemakkelijk dertig op dertig op veertig centimeter, en vól handleidingen!

En al die dingen die ik bij wilde houden op CD’s, die ik tegenwoordig gewoon opnieuw van het internet zou halen. En al die muziekcd’s, die ik al in geen jaren meer uit hun dozen gehaald heb.

De muziekcassettes, die waren bij een vorige opkuisbeurt al eens in de vuilbak gegooid. Ik heb er lang hartzeer van gehad, tot ik toevallig met één van die oude cassetjes aan een werkende cassetespeler geraakte… en moest vaststellen dat de muziek gewoon onbeluisterbaar geworden was. Geen idee wat er precies aan de hand was, maar het was niet toevallig: ik heb nog een paar cassetjes geprobeerd, op drie verschillende afspelers, en ‘t was overal hetzelfde: het ging op en neer, en verschrikkelijk veel ruis, en de snelheid klopte niet meer.

Ik vermoed dat het plastiek van het bandje met de ouderdom en temperatuurschommelingen en dergelijke, het gewoon geen twintig of dertig jaar uithoudt.

En dan vraag ik me af wat het volgende zal zijn: ik vermoed de DVD’s. Ik heb een hele kast vol met honderden en honderden DVD’s. Ik denk niet dat ik het afgelopen jaar nog een DVD bekeken heb. Het laatste dat we bekeken, waren kinderfilms, maar zelfs dat is al een paar maand geleden: onze DVD-speler heeft de geest gegeven.

Zucht.

En na de DVD’s, de boeken, denk ik. Maar dít zal toch nog een tijd duren.

En ondertussen smijt ik verder dingen weg. Delphi 6 Pro, zo legaal als maar kan zijn, maar wat doe ik er nog mee? Star Trek-afleveringen, één per CD, tientallen CD’s aan een stuk. De ene na de andere backup-CD—wat kan ik nog doen met tientallen websites in ColdFusion gemaakt? Of met een backup van een laptop die ik al een eeuw niet meer heb? Files gemaakt in programma’s die ik niet meer kan installeren?

Gn.