Archief voor maart 2009

 

Someone to watch over me

zondag 1 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Boomer!

Chief!

Hera!

Kara!

Piano!

Bloody Hell!

(mijn vertrouwen is hersteld)

Net geen 150 jaar

zondag 1 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

“‘t Is de crisis, meneer.”

Waarmee ze eigenlijk bedoelen “‘t is de crisis die ons het excuus geeft om te doen waar we eigenlijk een jaar geleden te laf voor waren om het te doen”.

The Rocky Mountain News houdt er na 149 jaar en 311 dagen mee op.

Pinbaldegij niet g’een hebt gij niet

zondag 1 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Toen de dieren nog praatten en tienfrankstukken nieuw waren en gehamsterd werden, toen één of twee keer per dag de mensen van het lunapark kon wijsgemaakt worden dat er een stuk van vijf in de mechaniek van het bowlingding was blijven steken en zij dan met een tot haak verbogen kapstok het laatste stuk eruit gingen vissen, toen, toen was er in datzelfde lunapark een hele zaal vol flipperkasten.

Allemaal oude flipperkasten, met nauwelijks lichtjes, in een verstofte kant van het lunapark links voorbij de bowling, en dan om de hoek.

De schietspelletjes stonden aan de rechterkant, en toen stond er plots een Outlaw naast de gewone schietspelletjes, en een Sea Wolf, en toen een Night Driver, en dat was wel iets maar eigenlijk niet echt iets.

Het jaar daarna stond er een Space Invaders, net zoals bij Sea Wolf met plastiek op het zwartwitscherm om kleur te simuleren, maar in tegenstelling de spelletjes van het jaar ervoor: spannend!

En toen was er Donkey Kong en Pacman en Qix en Q*Bert en vanalles en nog wat, en was er echt geen énkele reden om nog naar de flipperkasten te gaan kijken. Zelfs dat er een Haunted House kwam was geen reden: er stond altijd wel iemand te spelen die er een uur mee bezig bleef, en het was uiteindelijk toch maar redelijk saai

Ik heb dan ook de introductie van meer geavanceerde machines he-le-maal gemist. En veel computer gespeeld, maar geen pinball. Tot tien jaar later, begin de jaren 1990. Een heel erg klein beetje in ‘t echt, met de (onvermijdelijke) Addams Family, maar vooral op de computer, met het máchtige Epic Pinball.

Allemaal in koor: méééémorieees!

Daar is het dan zo’n beetje bij gebleven: ik ben er nooit een écht fanatieke speler van geworden, en flipperkasten zijn weer naar de verre achterkant van mijn mindspace verhuisd.

En toch, en toch. Een mens krijgt er wel goesting van, van dergelijke dingen:

(Ik denk dat ik nog eens een DOSBox in gang sleur en een snel spelletje Epic Pinball doe.)

Mother sets fire to her daughter’s gloating rapist

zondag 1 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik ben tussendoor wat nieuws aan het inhalen van de afgelopen dagen; kijk wat ik tegenkwam:

Antonio Cosme Velasco Soriano, 69, had been sent to jail for nine years in 1998, but was let out on a three-day pass and returned to his home town of Benejúzar, 30 miles south of Alicante, on the Costa Blanca.

While there, he passed his victim’s mother in the street and allegedly taunted her about the attack. He is said to have called out “How’s your daughter?”, before heading into a crowded bar.

Shortly after, the woman walked into the bar, poured a bottle of petrol over Soriano and lit a match. She watched as the flames engulfed him, before walking out.

[…]

Soriano suffered 60 per cent burns in the attack on June 13 and was airlifted to a specialist unit. He survived for 11 days before succumbing to his injuries.

Hm. Is het erg verkeerd van mij dat mijn eerste reactie was “oh, fijn dat hij nog elf dagen geleden heeft”?

Del.icio.us op 1 maart 2009

zondag 1 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

To hell in a handbasket

maandag 2 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Zou eigenlijk grappig zijn als het grappig was, maar het is het niet. Ik ben het beu alsmaar “oh, het gaat” of “goed, en met u?” te zeggen als men me vraagt hoe het gaat.

“Slecht,” is mijn antwoord tegenwoordig.

Things fall apart; the centre cannot hold. The best lack all conviction, while the worst are full of passionate intensity.

Was mijn antwoord toen, moet ik zeggen: wat hierboven staat, komt van lang geleden.

Het was eind 2003, en de eigenaars van het bedrijf waar mijn visitekaartje van zei dat ik er de baas van was, hadden me net laten weten dat het ermee gedaan was. Boeken toe, en die paar honderdduizend in bestellingen die we jullie nog te goed hadden: vergeet die ook maar.

Oh, wat zijn de zaken veranderd sindsdien!

Zelfmedelijden, laat staan gedetailleerd zelfmedelijden, da’s écht niet voor op een weblog, geen kat die erin geïnteresseerd is, en het is genant voor alle mogelijke betrokken partijen bovendien. Achteraf kan er wel eens over gemijmerd worden, dat wel.

En het zou eigenlijk grappig zijn als het grappig was, maar het is het niet: ik kwam daarnet toevallig in de buurt van de archieven van mijn weblog eind 2003.

Ik had toen al denk ik meer dan een jaar paniekaanvallen als ik ook maar aan geld dacht — jaarrekeningen, EBITDA, marges, gewogen pipelines — maar eind dat jaar werd het écht erg.

Nachten en nachten wakker liggen, herinner ik me, wijdopengesperde ogen op het plafond, dat uren aan een stuk alsmaar dichter en dichter kwam, tot het door mijn borstkas ging, en ik niet meer kon ademen.

Wegens, uiteindelijk, een bedrijf waar ik jaren geleden al eigenlijk helemaal was uitgestapt en dan alsnog uit misplaatste ik-weet-het-niet toch in gebleven was, maar dat het vanaf dag één misschien niet voor de buitenwereld maar wel voor mij de kroniek van een aangekondigde marteldood was — en dat ik niet wist hoe ik er iets aan kon doen — en tegen dat ik het wél wist, dat het al écht te laat was — en dat alleen rauwe overredingskracht het bedrijf anderhalf of zo jaar langer recht gehouden heeft dan eigenlijk mogelijk was.

Ha.

Met werknemers (een directeur heeft geen collega’s, hij heeft alleen werknemers) die een mengeling waren van goedbedoelend maar niet op hun plaats, slechtbedoelend en niet op hun plaats, harde werkers die stom werk moesten doen en het deden, minder harde werkers (ahem) die intelligent werk hadden moeten doen maar het niet deden, en zelfs één profiterende bloedzuiger die er gelukkig niet al te lang gebleven was.

En dat het allemaal, allemaal mijn eigen schuld was. En dat ik het zag gebeuren, en dat ik er niets aan kon doen.

Ha.

Maar wat zijn de zaken veranderd sindsdien. Nu heb ik écht redenen om mij slecht te voelen, ha.

Ik zal er dan achteraf ook eens in gesluierde termen over mijmeren, over de totaal andere redenen om mij slecht te voelen tegenwoordig.

En dan nog veel, veel later, als alle betrokkenen het allemaal vergeten zijn, zou ik eens in detail moeten schrijven over de jaren 1990–2003.

Ticketprijzen bij Kinepolis

maandag 2 maart 2009 in Internet. Permanente link | 8 reacties

Vraag via het feedbackformulier op kinepolis.be doorgestuurd:

Ik was onlangs aanwezig op een presentatie van Eddy Duquenne. Hij reageerde daar op de bewering dat de prijzen van cinematicket zouden verdubbeld zijn op tien jaar tijd, en zei (dacht ik) dat de prijzen gemiddeld de laatste tien jaar minder dan 2% per jaar gestegen zijn, en in ieder geval minder dan de inflatie. Dat je dus in 2009 minder uren moet werken om een cinematicket te kopen dan in 1999.

Hij zei ook dat België het vierdegoedkoopste land ter wereld is voor filmtickets, en dat er al een hele tijd geen handling charges meer zijn voor on-line of automatische kassaverkoop.

Ik kan me niet inbeelden dat iemand in zijn positie onwaarheden zou vertellen, maar ik vroeg me af of ik daar ergens cijfermateriaal voor zou kunnen vinden?

Antwoord via mail:

Beste Michel,

Bij Kinepolis drukken wij de ticketprijs die we realiseren uit als een gemiddelde. Dit omdat wij diverse prijzen hanteren voor analoge films, digitale of digitale 3D films enerzijds, en tevens verschillende kortingformules aanbieden anderzijds. De totale omzet uit tickets gedeeld door het aantal tickets is de gemiddelde ticketprijs. Welnu, in 1999 bedroeg deze 5,02 euro, voor 2008 6,38 euro (cijfer op 19/02 gepubliceerd tijdens persconferentie rond voorstelling cijfers 2008).

Dit betekent een toename van 2,4% per jaar gemiddeld, doch hierbij dien je rekening te houden dat wij slechts in de laatste jaren digitaal en 3D zijn beginnen aanbieden. Als je dit uit de cijfers filtert – ik bespaar je de ingewikkelde berekening – dan is de werkelijke prijsstijging van het bioscoopticket lager dan 2% gemiddeld per jaar, wat lager is dan de gemiddelde inflatie over die periode.

We zijn niet het vierde, maar wel zesde goedkoopste land in de wereld voor filmtickets (bron: een studie van Simon, Kucher en partners uit Parijs, een marketingburo gespecialiseerd in prijszetting).

Elk ticket is samengesteld uit verschillende prijscomponenten. De totaalprijs van een e-ticket (aangekocht via het internet of aan de automaat) is 15 cent minder dan een ticket aangeschaft aan de bemande kassa.

Ik hoop dat dit een goede aanvulling is op de presentatie. Fijn dat je erbij was.

Eddy

Da’s duidelijk. De prijs is meer naar boven gegaan dan uit “in 2009 moet je minder uren werken om een cinematicket te kopen dan in 1999” zou blijken, als je naar individuele tickets kijkt. Maar als je naar het geheel van de (gewone, niet-3D en niet-digitale) tickets kijkt, met alle gratis tickets erbij en de promoties en massaformules en dergelijke, dán is de prijs inderdaad minder gestegen dan de inflatie.

Het is op het randje van truken van de statisteiekenfoor, maar in vogelvlucht en uit Kinepolisgroepsperspectief gezien, is het helemaal wáár.

Ik wil ook graag nog wel eens die studie zien, maar ik kan me inbeelden dat dat van die documenten zijn waar veel geld voor op tafel gelegd moet worden.

(Het blijft wél indrukwekkend dat de man zelf antwoordt.)

Out with the old, in with the old

maandag 2 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Na enige weken het volledige werk van Gainsbourg op de iPod: hopla weg, en vervangen door het volledige werk van Georges Brassens.

Te beginnen met Je me suis fait tout petit, dat ik wel weet over Brassens’ Püppchen te gaan, maar waar ik telkens aan mijn kinderen bij moet denken.

Fransozigheid, sentimentalisme én Youtube — Tom zal content zijn:

Ik zou het nog erger kunnen maken, vermoed ik, is als ik de woorden er in extenso bij zou copypasten. Ik bespaar het u.

Op tijd thuis, ha!

dinsdag 3 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Gaan eten (iets thai-achtig in L’éléphant bleu: lekker maar veels te veel, en utieindelijk echt wel duur ook), een sigaar gaan roken, whisky drinken en cocktail drinken in de Hilton, en dan beschaafd naar huis.

Mijn fiets staat aan Sint-Pietersstation, wegens vannmiddag vergadering aan de Sterre in Gent, dus ik moet wel met beeninspanning naar huis — geen taxi voor mij vanavond, helaas.

En voor de rest: het is nog maar dinsdag, maar de zwaarste helft van de week zit er denk ik al op.

Oef.

‘t Is bijna weekend.

Le blason

woensdag 4 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Ik heb mijn tong verrokken, vorige zaterdag. Of beter: dat dingetje onderaan mijn tong dat mijn tong aan de onderkant van mijn mond vastmaakt, dat heb ik gescheurd.

Ai, doet pijn. Gelukkig dat tongen en andere monddelen snel genezen.

Oh, en in related news: ik krijg dit liedje niet meer uit mijn hoofd:

Ik geef alsnog de tekst mee, want ‘t is eigenlijk wel grappig. Zeggen dat ik dat allemaal meezong toen ik klein was, en dat ik blijkbaar van haar noch van pluimen wist waar het allemaal over ging:

Ayant avecques lui toujours fait bon ménage
J’eusse aimé célébrer sans être inconvenant
Tendre corps féminin ton plus bel apanage
Que tous ceux qui l’ont vu disent hallucinant.

C’eût été mon ultime chant mon chant du cygne
Mon dernier billet doux mon message d’adieu
Or malheureusement les mots qui le désignent
Le disputent à l’exécrable à l’odieux.

C’est la grande pitié de la langue française
C’est son talon d’Achille et c’est son déshonneur
De n’offrir que des mots entachés de bassesse
A cette incomparable instrument de bonheur.

Alors que tant de fleurs ont des noms poétiques
Tendre corps féminin c’est fort malencontreux
Que la fleur la plus douce la plus érotique
Et la plus enivrante en ait de plus scabreux.

Mais le pire de tous est un petit vocable
De trois lettres pas plus familier coutumier
Il est inexplicable il est irrévocable
Honte à celui-là qui l’employa le premier

Honte à celui-là qui par dépit par gageure
Dota de même terme en son fiel venimeux
Ce grand ami de l’homme et la cinglante injure
Celui-là c’est probable en était un fameux.

Misogyne à coup sûr asexué sans doute
Au charmes de Vénus absolument rétif
Etait ce bougre qui toute honte bue toute
Fit ce rapprochement d’ailleurs intempestif.

La malpeste soit de cette homonymie
C’est injuste madame et c’est désobligeant
Que ce morceau de roi de votre anatomie
Porte le même nom qu’une foule de gens.

Fasse le ciel dans un trait de génie
Un poète inspiré que Pégase soutient
Donne en effaçant d’un coup des siècles d’avanie
A cette vraie merveille un joli nom chrétien

En attendant madame il semblerait dommage
Et vos adorateurs en seraient tous peinés
D’aller perdre de vue que pour lui rendre hommage
Il est d’autre moyen et que je les connais
Et que je les connais.

Over Brassens gesproken: ik vraag me telkens ik de dames du temps jadis voorbij kom, wat Villon er zou van gedacht hebben, dat men vijfhonderd jaar laten zijn teksten niet alleen op school moest van buiten leren, maar dat ze op muziek gezet zouden worden, en dat er 550 jaar later een zot op zijn fiets luidkeels meezingt:

Dites moy ou, n’en quel pays
Est Flora la belle Romaine,
Archipiades, né Thaïs
Qui fut sa cousine germaine,
Echo parlant quand bruyt on maine
Dessus rivière ou sus estan
Qui beaulté ot trop plus qu’humaine.
Mais ou sont les neiges d’antan?

Ou est très sage Hélloïs,
Pour qui chastré fut et puis moyne
Pierre Esbaillart a Saint Denis?
Pour son amour ot ceste essoyne.
Semblablement, ou est royne
Qui commanda que buridan
Fut geté en ung sac en Saine?
Mais ou sont les neiges d’antan?
Fut geté en ung sac en Saine?
Mais ou sont les neiges d’antan?

La royne blanche comme lis
Qui chantoit a voix de seraine,
Berte au grand pié, Bietris, Alis
Haremburgis qui tient le Maine,
Et Jehanne la bonne Lorraine
Qu’Englois brûlèrent a Rouen;
Où sont ils, ou Vierge souveraine?
Mais où sont les neiges d’antan?

Prince, n’enquérez de sepmaine
Ou elles sont, ne de cest an,
Qu’a ce refrain ne vous remaine:
Mais ou sont les neiges d’antan?

The mind, it boggles.

Offline geweest

woensdag 4 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik was eerst bij klanten in vergadering en dan in vergadering op het werk vandaag.

Zeer fijne dag, daar niet van, maar wel de hele tijd niet op de interwebs geweest.

Dat was weird, want gisteren was ik ook al de hele avond weg, en de hele namiddag, en de hele ochtend. En maandag ook al de hele avond en de hele werkdag. En dit weekend ook, eigenlijk.

In totaal was het geleden van vrijdagmiddag dat ik nog eens mijn mail doorgelezen had. Dat was al zo lang geleden dat ik het mij niet eens meer kan herinneren.

Weird, weird, weird.

Maar binnenkort zal het nog eens zijn: er is een Meesterplan in Voorbereiding om paasvakantiegewijs ergens ver van computers te gaan zijn. Ha!

Tips om een tweede opinie te krijgen

donderdag 5 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik ben een tijdje geleden een tweede opinie gaan vragen over mijn rugproblemen en eventuele operaties of niet of wel en zo wel dan wat en hoe en dingen.

De dokter waar ik bij geweest ben, heeft me niet echt enorm veel verder geholpen, en uiteindelijk weet ik sinds maandag dat het mijn eigen schuld is.

Dokter huisarts — die al, oh, 35 jaar of zo mijn dokter huisarts is — heeft me zeer duidelijk uitgelegd hoe dat eigenlijk moet, een tweede opinie over een ingreep gaan vragen bij een dokter.

Het moet zo. Binnenkomen bij de dokter en zeggen: “dag dokter, ik kom om uw opinie. Maar ik wil wel éérst meegeven dat wat u ook zegt, positief of negatief, zwart of wit, ja of neen: onder geen enkel beding — onder. geen. énkel. beding — laat ik welke ingreep dan ook door u doen of in uw hospitaal gebeuren. Al wat ik wil, is uw opinie.”

Ha. Dat weten we dan ook weer.

Del.icio.us op 5 maart 2009

donderdag 5 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Pauvre de moi

donderdag 5 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik zit in de trekzetel en ik heb zóóó dorst maar Sandra wil mij niet om drank gaan.

En de plannen voor de vakantie zijn afgevoerd, bleh.

Del.icio.us op 6 maart 2009

vrijdag 6 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Out with the old, in with the more or less recentish

zaterdag 7 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Een paar honderd beluisteringen van Brassens later, is de man eraf gevlogen. Het mag geen overkill worden hé meneer.

Volgende in de rij worden er twee, waar ik het volledige werk van naar de iPod sleep: The Alan Parson’s Project, en Elvis Costello (alleen, met Brodsky Quartet, met Burt Bacharach, met en zonder Temptations).

In tegenstelling tot Brassens, die eigenlijk in het begin van zijn carrière quasi volgroeid uit de bil van Jupiter gekomen is en vijftig jaar later nog altijd op dezelfde manier muziek en tekst maakte, en die ik dus zonder enig probleem helemaal random kon beluisteren, ga ik nu per plaat luisteren telkens.

Vooral dan Alan Parsons, met zijn concepten en dingen.

Ha, en kijk, last.fm is plots wakkergeschoten en het heeft alsnog de laatste dag of zo Brassens gescrobbled.

Cougars

zaterdag 7 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Kirsten Schaal is grappig.

Queefnugget. Mhuhu.

Islanded in a stream of stars

zaterdag 7 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Yupyup. Die episode van Espenson was een eenmalige smet op het blazoen. Mag er uit, of beter: mag compleet hermaakt worden, eens het volledige seizoen op DVD komt.

Bucket

Als ik zeer streng zou zijn, zou ik vorige aflevering een negen op tien zou geven, en deze acht op tien.

Met extra bonuspunten voor closure. Baltar, Caprica Six, Tigh, Adama, Roslin, Starbuck: allemaal min of meer helemaal tot rust gekomen.

En alles staat klaar voor de finale. Hoera!

Del.icio.us op 7 maart 2009

zaterdag 7 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • Using the Enabling Grids for E-sciencE infrastructure for computing power, a team based in Salerno and Catania, Italy, has reconstructed the “epigonion,” a harp-like, stringed instrument used in ancient Greece. With data from numerous sources, including pictures on urns, fragments from excavations and written descriptions, the team has been able to model what the instrument would have looked and sounded like.

Zoef

zaterdag 7 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik heb er geen idee van hoe het is kunnen gebeuren, maar het is al bijna weer maandag.

Het moet zijn dat ik oud aan het worden ben. Of dat er gewoon zoveel te doen was.

Of een combinatie, natuurlijk.

Oh ja: situatie met Louis op school in orde gekomen, oef.

Instabiel

zondag 8 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Mijn laptop van het werk was een nieuw geïnstalleerde laptop, een tijdje geleden. Dat draaide zoals het zou moeten: snel en degelijk en voorspelbaar.

Sinds vorige week niet meer. Sinds vorige week draait het vierkant: opstarttijd in de minuten, random crashen, random bevriezingen van allerlei, dingen waarbij enkel een harde reset helpt.

Het enige dat veranderd is tussen twee weken geleden en vorige week, is dat ik er Skype opgezet heb, en de conclusie is dan ook snel gemaakt:

8-03-2009 13-25-49

Buh-bye Skype. Akelig programma.

Stevige kinderen

zondag 8 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ge moogt u daar eigenlijk niet al te veel vragen bij stellen, bij wat er allemaal gebeurt met de kinderen als uw rug gedraaid is.

Ik was boven met Louis — muziek beluisteren, tekenen en boekje lezen, en ondertussen waren beneden Zelie, Jan, Anna en Esthée van in de straat broodpudding aan het bricoleren.

Plots: doffe stomp, krijs!

Jan had Anna met haar hand tussen de (zeer grote, zeer zware) keukendeur geklemd. Tranen met tuiten, krijsend wenen, Jan ook aan het wenen, drama!

Handje open, handje dicht: alles beweegst nog en Anna weent niet méér? Okay, alles in orde dus. Jan aangemaakd dat hij meer moet opletten, Anna vastgepakt, Jan vastgepakt, elkaar doen vastpakken, drama weg.

Een beetje later, de broodpudding zit ondertussen in, alle kinderen zijn op straat gaan spelen.

Plots: kreet! drie kinderen aan de deur! paniek! ween!

Esthée was tegen Anna gebotst en Anna had een bloedneus. Niet zo’n bloedneus voor beginners, met een beetje vochtig roodachtig snot, nee: een niet te stelpen vloed dikke klodders donkerzwart bloed, tussen samengeknepen vingers in lome golven naar buiten spurtend.

Kledij uit de weg gedaan, bloed van gezicht gewassen, vers nat washandje meegegeven, hopla, probleem opgelost.

Eens kijken wat het volgende zal zijn.

Anti-Europa

maandag 9 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 32 reacties

Zozo, het Vlaams Blok is tegenwoordig ook uitgesproken anti-Europa.

Gemakkelijk te verkopen, natuurlijk.

Lie to me

maandag 9 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Grappige serie, op Kanaal 2. Eén van de dingen die er gezegd worden, is dat een leugendetector eigenlijk niet echt altijd werkt.

Het ding meet emotie, volgens het personage in de serie, maar die emotie kan om het even wat zijn: angst, opwinding, boosheid, whatever.

En daardoor krijg je valse positieven.

Ha, laat dat nu ook eens zijn waar eye tracking mee kampt: akkoord, testsubject heeft milliseconden langer naar zone A dan naar zone B gekeken, maar: was dat omdat zone A interessanter was? Of omdat zone A moeilijker te begrijpen was?

En zone B: viel die minder op? Of was die gewoon meteen duidelijk en moest ze niet geïnterpreteerd worden?

Del.icio.us op 9 maart 2009

maandag 9 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

100 hete vragen

maandag 9 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ieeek! Zaten wij naar kanaal twee verder te kijken — wegens digitale televisie niet werkende wegens, euh, issues met een rekening die, euh, vergeten, euh, helemaal af te rekenen geraakt te worden.

Als digitale televisie niet werkt, dan is het zo moeilijk om te veranderen van zender: een mens weet niet wat er ergens anders is, wegzappen is gevaarlijk wegens misschien missen we wel dingen, terugspoelen is onmogelijk — ‘t is geen leven zonder digitaal, meneer mevrouw.

Zodus: wij op kanaal twee verder te kijken na de tweede aflevering van Lie To Me.

Honderd Hete Hragen, heette het programma. Haha, dacht ik, nog zo’n soft gedoe met veel vaseline op de lens en innuendo.

Ja, tarara. Een juffrouwtje rondlopend in de Kuip van Gent, en dan meteen cut (c’est le cas de le dire) naar een gezette naakte meneer die secondenlang in het schemerdonker met zijn willy wapperde naar de camera, en dan een gynecologisch perspectief op een mevrouw d’r wijdopengesperde klinisch belichte queefnugget, en dan twee onappetijtelijk tongtangoënde mensen, en dan een meneer met zijn vleespaal in de liefdesgrot van een plastieken pop, en dan…

Ieek.

Ik ben daar allemaal niet tegen, maar het mag wel een beetje smakelijker gepresenteerd worden, vind ik. Niet voor mij hé. Voor de esthetiek.

Vlaanderen ho!

dinsdag 10 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Iemand hoog van bij General Motors was helemaal uit de Verenigde Staten gekomen, en Kris Peeters mocht op audiëntie.

Misschien dat het aan mij ligt, maar de lichaamstaal alleen al gaf een redelijk idee van de machtsverhoudingen. Geen concrete resultaten, laat staan vaste afspraken, niets daarvan.

Maar Peeters kon ons wél alvast op het Vlaamse hart drukken dat er stappen gemaakt waren om te spreken over een level playing field inzake facts and figures.

‘t Is altijd dat.

Leve Cyriel Deseure

dinsdag 10 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik ben een onvoorwaardelijke fan van Cyriel, die 14 was in 1936.

Zijn taal, zijn manier van voorlezen, zijn grijnslach op het einde van elk stukje… machtig.

Als zijn dagboek uitgebracht wordt, koop ik het meteen.

En doe het dan meteen goed: in facsimile dat we kunnen genieten van elk kleinste detail, met aantekeningen en notities, en met interviews van Cyriel en andere fabrieks- en seizoensarbeiders van vroeger en nu. En met foto’s van de plaatsen, van vroeger en nu.

Mooie foto’s, bewegend beeld, geluidsfragmenten.

Ooh ze zouden daar een boek van moeten maken, en een begeleidende website.

[meer over Cyriel hier]

Ierland, flashback

dinsdag 10 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

BRIAN: Are you the Real IRA?

REG: Fuck off!

BRIAN: What?

REG: Real IRA. We’re the Continuity IRA! Real IRA. Cawk.

FRANCIS: Wankers.

BRIAN: Can I… join your group?

REG: No. Piss off.

BRIAN: I didn’t want to sell this stuff. It’s only a job. I hate the English as much as anybody.

CONTINUITY IRA: Shhhh. Shhhh. Shhh. Shh. Shhhh.

REG: Schtum.

JUDITH: Are you sure?

BRIAN: Oh, dead sure. I hate the English already.

REG: Listen. If you really wanted to join the Continuity IRA, you’d have to really hate the English.

BRIAN: I do!

REG: Oh, yeah? How much?

BRIAN: A lot!

REG: Right. You’re in. Listen. The only people we hate more than the English are the fucking Real IRA.

CONTINUITY IRA: Yeah…

JUDITH: Splitters.

CONTINUITY IRA: Splitters…

FRANCIS: And the Actual IRA.

CONTINUITY IRA: Yeah. Oh, yeah. Splitters. Splitters…

LORETTA: And the Continuity IRA.

CONTINUITY IRA: Yeah. Splitters. Splitters…

REG: What?

LORETTA: The Continuity IRA. Splitters.

REG: We’re the Continuity IRA!

LORETTA: Oh. I thought we were the Actual IRA.

REG: Real! C-huh.

FRANCIS: Whatever happened to the Actual IRA, Reg?

REG: He’s over there.

CONTINUITY IRA: Splitter.

Groen!

dinsdag 10 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Maar mevrouw Vogels, u bent linkser dan de sp.a! Gaat u zo links niet nog meer verdelen?

Antwoord: Mieke Vogels denkt dat rechts veel meer verdeeld is dan links. Mhu hu hu.

Er is ook veel meer rechts om verdeeld te zijn hé.

Del.icio.us op 10 maart 2009

dinsdag 10 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Ack

woensdag 11 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Rug: pijn.

Fiets: kapot. (Alweer, jawel. Fucking negligenteriken aan de fietsstallingen van de Dampoort.)

Werk: thuis rest van de week.

Laptop: in reparatie.

Computer: maakt vreemde geluiden.

Beu: erg.

Oh, en had ik al gezegd “rug: pijn”?

Eerlijke vinder

woensdag 11 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Dankuwel, anonieme meneer uit Heusden die mijn portefeuille gevonden heeft op de grond aan Sint-Jacobs.

Bewerk eens een beeld

donderdag 12 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Het saaiste en tegelijk het meest zen spel ter wereld: stof en krassen wegwerken.

Kijk, voorbeeld, Ulysses S. Grant:

Ulysses_S._Grant_facing_right

Er zijn betere foto’s van, natuurlijk (niet moeilijk, de man was de 18de president van de Verenigde Staten), maar ik had er nog geen foto van gezien waar hij er zo versleten uitziet. Versleten mensen zijn wijs, vind ik.

Ik had daarnet even een minder moment, en ik kon wat zen wel gebruiken. Bovenstaande foto in Photoshop gesleurd, en een half uurtje of zo later, hey presto:

Ulysses_S._Grant_facing_right2

Er is nog werk aan, natuurlijk, en het is een beetje futiel omdat het origineel een slechte scan was (met vreemde patronen in het beeld die er eigenlijk niet zouden mogen gezeten hebben), maar toch: ik werd er helemaal rustig van.

Leve beeldbewerking.

Oh here dat katjen…

donderdag 12 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

We zijn op het werk aan het verbouwen, grote maneuvers, dansvloeren, waterputten, toiletten, grafstenen, vanalles.

We hebben op het werk ook een buurvrouw met een kat. Katten zijn fijne beesten, maar moeilijk te temmen.

Moeilijk om het beest aan het verstand te brengen, bijvoorbeeld, dat wij het niet echt appreciëren dat het zijn gevoeg op ons dak doet.

(dit alles ter inleiding van de reactie van collega Eric op onderstaande foto, die me nu al een paar minuten de halve slappe lach geeft) (de reactie, niet de foto)

Ik stuurde dus deze foto door, met als onderwerpregel “Your nemesis”:

Een katjen!

Antwoord Eric:

shoot it!

actually that is a beautiful photo, too bad there is that old shit laying fur ball at the other end of it.

Mhuhu. Huhu.

Stoute meneer

donderdag 12 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zó lachen met dat meisje:

Del.icio.us op 12 maart 2009

donderdag 12 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Taal

vrijdag 13 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

– Ik: Wat betekent dat als iemand zegt dat je echt vet bent?
– Louis: Dat betekent dat je echt leuk bent.

Oh boy.

Liegen over boeken

vrijdag 13 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Via Kottke: top tien boeken die mensen zeggen gelezen te hebben maar eigenlijk niet gelezen hebben;

1984 (George Orwell): gelezen op school, maar sindsdien niet meer.

War and Peace (Leo Tolstoy): gelezen lang geleden, en nu langzaam aan het herlezen via audioboek.

Ulysses (James Joyce): ah, gelezen. Maar het heeft wel veel voeten in de aarde gehad, en ik was heel erg opgelucht als het gedaan was.

De bijbel: meh. Veel stukken van gelezen, maar volledig? Nah, tuurlijk niet.

Madame Bovary (Gustave Flaubert): niet gelezen. Schande, jaja.

A Brief History of Time (Stephen Hawking): gelezen, met veel plezier. Zo lang is het ook niet hé.

Midnight’s Children (Salman Rushdie): één van mijn favoriete boeken. Gelezen toen ik twee weken in New York zat. Ik ben een fan van Rushdie.

A la recherche du temps perdu (Marcel Proust): ik heb in, even denken, 1991 deel één gelezen. Deel twee en verder is er niet van gekomen.

Dreams from My Father (Barack Obama): nah.

The Selfish Gene (Richard Dawkins): ook met plezier gelezen, in één sessie met The NAked Ape als ik me niet vergis.

‘t Valt zo gelijk nog mee, eigenlijk.

Del.icio.us op 13 maart 2009

vrijdag 13 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Goed nieuws van de school

vrijdag 13 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Was oudercontact vandaag op school.

Behalve dingen die we al wisten en die niets met de school te maken hebben: allebei voorbeeldige leerlingen, en de leraars zijn vol lof.

Hoera!

En bovendien: Zelie is geslaagd voor haar (aartsmoeilijk, vond ik) balletexamen!

Een beetje trots

zaterdag 14 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Kinderen in een glasblazerij in Indiana in 1908. Om middernacht: ze hebben er op dat moment al vier uur wark opzitten, en ze hebben er nog acht te gaan.

Midnight at the glassworks (small)

Ik heb er toch een paar uur aan gewerkt om van dit origineel een gerestaureerde versie te maken.

18 cm plezier

zaterdag 14 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Mijn eerste kot was op de Sint-Kwintensberg. ‘t Is te zeggen, mijn eerste kot nadat ik een tijd bij mijn grootouders aan moederskant had gezeten (welgeteld 100 vérder van de universiteit dan mijn huis), en een paar maand bij mijn grootmoeder aan vaderskant.

Mijn eerste kot was een vreemde bedoening, met een soort bedelaar die boven mij woonde, die ‘s nachts de weggegooide frieten uit de vuilbak van het frietkot rechttegenover haalde, die schooide om stukken van 20 frank om sigaretten te kopen, en die yoghurt uit de gemeenschappelijke koelkast diefde.

Er zat ook een spleet tussen de muur en de vloer ter hoogte van de eerste verdieping, zodat ik met mijn tenen op straat kon zitten.

Ik kreeg zakgeld per week, voor zover ik mij herinner, en ik had het helemaal uitgekiend: als ik elke dag ‘s middags een pakje rijst met broccoli en kaassaus at, en ‘s voor de rest aardbeienyoghurt van in de Delhaize aan 6,85 frank per halve liter, dan kon ik al de rest van mijn geld aan boeken en cd’s verdoen.

Die rijst met broccoli en kaassaus, dat was zo’n oplospakje dat in melk moest gedaan worden, en daarvoor gebruikte ik mijn ene pan:

18 cm oud

Oh, wat een genot heb ik ervan gehad, dat jaar op kot aan de Sint-Kwintensberg.

Het ding heeft het bijna twintig jaar uitgehouden, maar uiteindelijk is het niet meer bruikbaar: het handvat staat gammel, de bodem is niet meer vlak, de tefal is er helemaal van afgesleten.

Vervangd, dus. Met pijn in het hart, maar toch. ‘t Is deze geworden, het broertje van de andere nieuwe kookpot:

18 cm nieuw

Ook een Demeyere, ook een John Pawson. Mmmm.

Del.icio.us op 14 maart 2009

zaterdag 14 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Tot hier en niet verder?

zondag 15 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Een beeld restaureren, da’s vaak zoals een huis aanpakken: één van de eerste vragen die men zich best stelt is “tot wáár gaan we gaan?”

Het huis van onze buren bijvoorbeeld: dat had naar typische begin negentiende-eeuwse Gentse empire-stijl teruggezet kunnen geworden zijn, gepleisterd en met van die typische halfcirkelvormige boogjes boven de vensters. En voor ons huis zouden we naar de trapgevel van pakweg 1730 terug kunnen gaan, compleet met een vignet op de bovenste verdieping en een vlamachtig dink bovenaan.

…maar in het geval van de buren is ervoor gekozen om terug te keren naar de achtiende-eeuwse gevel, compleet met ossenbloed en witsel, en als wij ooit onze gevel doen, kiezen we wellicht voor de gepleisterde negentiende-eeuwse hollywoodgevel met speciale kroonlijst.

Hetzelfde met beelden. Neem dit als voorbeeld (klik voor meer detail, en klik daar verder voor nog meer detail):

Sortie de l'opéra en l'an 2000 - 13553u

Een plooi/scheur door het midden heen, stof, krassen en vuiligheid, een ontbrekende hoek, en een lelijke donkere vlek over heel het midden (en vooral in de bovenste helft).

Het beeld zelf is fantastisch, vind ik: het dateert van de jaren 1880, dus ruim vóór vliegtuigen, en vóór auto’s, toen zelfs zeppelins er nog niet waren.

La sortie de l’opéra en l’an 2000, heet het, en Albert Robida is de tekenaar. We zien allemaal luchtschepen, luchtauto’s met stuurwielen en koplampen en klaxons, die aan– en afzetten van een soort helipads. Er is politie in de lucht (die mannen met de zwaarden (!)), er zijn vrouwen aan het stuur, er zijn “bussen” en “taxi’s” en eenmansvoertuigen.

Ik heb er dit van gemaakt:

Sortie de l'opéra en l'an 2000 - 2

Het ziet er nogal roze uit, da’s geen fout: op de rivier in de achtergrond na, had alles een roze ondergrond gekregen.

Het lastigste, en het is er nog niet helemaal uit, is de donkere verkleuring in het midden bovenaan. Het leukste om te doen was de scheur/plooi wegwerken; vóór:

Opera-voor

en na:

Opera-na

…maar over scheur noch verkleuring was er ooit twijfel in mijn hoofd. Nee, in deze gind mijn innerlijke discussie over de uitsnede (de crop dat ze zeggen in ‘t Engels).

De lithografie is rechthoekig, maar eigenlijk net geen perfecte rechthoek: het geheel staat een klein beetje scheef. Zo zou de legende een halve graad in wijzerszin moeten gedraaid worden om recht te staan. De rechterkant en de bovenkant staan ongeveer recht, maar links en onderaan staan ook zo’n driekwart van een graad of zo gedraaid.

Wat gedaan? Rechthoekig afsnijden een stuk verliezen rechtsboven? Ondenkbaar! Draaien en een heel stuk bij moeten maken onderaan rechts? Nee! Gewoon zo, niet-gecropt laten met de witte rand errond? Ook niet proper.

…uiteindelijk heb ik vals gespeeld en de geschiedenis vervalst: ik heb alleen de tekst onderaan wat gedraaid, en al de rest laten staan. En ik heb bovenaan en links een stukje nietbetekenende inhoud bijgemaakt.

Tja.

‘t Is een inschatting. En als het de mensen niet aanstaat: het origineel is ook nog altijd beschikbaar.

*
*    *

Ander voorbeeld: een basebalkaartje uit 1887. Dat ding heeft er nooit echt goed uitgezien: gedrukt op goedkoop en geelachtig papier, zat bij wijze van promotie bij pruimtabak, heeft jaren overal over en weer gezwerfd, en zag er toen het ingescand werd zo uit:

Pete Gillespie

Restauratie? Een aantal mogelijkheden:

  • Naar de toestand van het kaartje toen het ingescand werd (en dus bijvoorbeeld alle stof ervan halen dat erop lag toen het gescand werd en eventuele kleurcorrectie).
  • Naar de toestand die het zou hebben alsof het perfect bewaard was (en dus alle stof weghalen en kleurcorrectie, én bijkomend de vlekken, eventuele scheuren, afgesleten hoeken en randen, …).
  • Naar de toestand die het zou hebben als het nét gedrukt was (en dus al het voorgaande, plus bijkomende kleurcorrectie om de vergeling of vervaging van de ouderdom weg te werken).

…en wat is het geworden?

Ha! Strikvraag: geen van bovenstaande. Ik heb ervoor gekozen om een versie van het prentje te maken zoals de maker het wellicht bedoeld had. Alsof er geen rode inktvlekken op zijn broek gemaakt waren tijdens het drukken, alsof het op hagelwit papier was gedrukt in plaats van op goedkoop geelachtig, en alsof de kleuren kleurecht waren:

Pete Gillespie2

Ook geschiedvervalsing, want het ding heeft er nooit zo uitgezien, natuurlijk. Maar wel nuttig om als illustratie te dienen bij een artikel over mijnheer Gillespie, en opnieuw: het origineel is er ook bij gelinkt.

Had ik al gezegd dat ik graag aan beelden pruts?

Boe!

zondag 15 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Kijk eens wie er in de wasbak van het toilet zat te spartelen en er niet uit raakte wegens nog een beetje te klein:

Spin in lavabo

Mu hu hu.

Geef toe, ‘t was alweer eens lang geleden. :D

Jason kent zijn pappenheimers

zondag 15 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Boekbespreking naar mijn hart:

Think of all the time I’m going to save you.

Instead of writing a massive amount of flowery language about Racing the Beam, the new book co-authored by Nick Montfort and Ian Bogost, I am going to nail it right down to whether you will want or not want this book based on one section. In fact, on one set of discussions/writings in that one section.

The one section is about Pitfall, in fact, and it covers the ways the hardware design of the Atari 2600/VCS facilitated and limited the advantages of the game (and, indeed, all games written for the VCS). Through one particularly enlightening sequence, the authors demonstrate in basically clear language how the entire level design for the 255 rooms in Pitfall was compressed into 50 bytes. Woah, hey there cowboy, I didn’t write that wrong. They clearly and contextually explain to you how David Crane, the designer of Pitfall, encompassed the entire design for all 255 rooms of Pitfall in 50 individual characters.

[…]

You are either ordering the book now or you are waiting for me to go on another profane rant.

Look how much time I saved you.

Boek besteld, dat spreekt vanzelf.

Kapperder

zondag 15 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Het werd zaterdag tijd dat Jan naar de kapper gingen, zijn haar stond helemaal paraplu en plat tegen zijn hoofd geplakt. ‘t Was precies een soort helm waar wat pluimen vanonder kwamen:

Na de kapper

Een kwartiertje later, hey presto! Véél natuurlijker, een speels en jong kapsel voor een vlotte ravottende rakker:

Vóór de kapper

Del.icio.us op 15 maart 2009

zondag 15 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • an international project that brings together experts in information technology including Geographic Information Systems (GIS) and the archaeology of the Holy Land (modern Israel, Palestine, Jordan, southern Lebanon, Syria and the Sinai Peninsula) to create the first on-line digital atlas of the region held sacred to the three great monotheistic faiths – Judaism, Christianity and Islam

Spits van Newcastle out zich

zondag 15 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Zegt Het Laatste Nieuws:

Een zeldzaamheid in de voetbalwereld: in de Premier League zijn er foto’s op het internet opgedoken van een voetballer die zich out als homofiel. Het gaat om Francisco Jiménez Tejada, beter bekend als Xisco, een Spaanse aanvaller van Newcastle.

Ah, mijn geloof in de mensen is weer helemaal gesterkt als ik de commentaren lees:

bwah, als ik dit zie krijg ik toch een walgelijk gevoel. niet dat ik iets tegen homo’s heb, maar twee mannen die elkaar kussen? ik zal het steeds ziekelijk en vreselijk walgelijk blijven vinden!

heb altijd gezegd dat er veel mietjes op het veld staan. al gezien dat ze altijd snel de kleedkamers opzoeken ???

werd binnengehaald door Dennis Wise, die de bruine anjer ook niet vreemd was in zijn tijd, en zal nu waarschijnlijk net als Wise St James’ Park langs een achterpoortje mogen verlaten

is normaal dat ie niet aan spelen toekomt op het veld. heb zo iets in uw kleedkamer zitten. scheidsrechters pas op uw achterkant. dat noemen ze een mandekker

heeft problemen met scoren op het veld. is normaal scoort in de kleedkamer en den douche.

om van te kotsen… . kan mijn eigen niet inbeelden als verdediger :-)

Woo hoo!

All those years ago, en: Iedereen fotograaf!

maandag 16 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

We waren vandaag (euh, zondag, gisteren dus) bij mijn ouders. Meer specifiek: in het huis aan de andere kant van de tuin, van mijn grootouders.

Mijn grootouders woonden aan de andere kant van de tuin van mijn ouders en omgekeerd: wij gingen elke dag met mijn grootvader naar school, we zaten er tijdens het weekend, als kleine kinderen was dat dus fantastisch.

Ondertussen zijn mijn grootouders overleden en werd het huis verhuurd: het was al jaren geleden dat ik er nog geweest was.

Zo raar dat dat doet! Alles was zo klein geworden! En de vreemdste dingen waren gelijk gebleven, vooral in de keuken dan, de plaats waar wij toch het meeste van de tijd doorbrachten.

Het geluid van de schuiven en de kasten, de ijzeren dingetjes-met-een-gaatje-in die aan een rail onder de pompbak hingen, de klapdeuren-met-zo’n-spietje op ze open te houden, de regenwaterpomp en zijn aan/uit-schakelaar in het stopcontact:

Pomp

En dáár zaten de koeken, en dáár de handdoeken, en dáár stond de brooddoos.

En in de garage stond nog altijd mijn krijtgeschrift van toen ik in het derde leerjaar zat, in het ene tuinhuisje stond nog een mislukte kleien pot van het derde leerjaar, de crazy paving had nog altijd één groene blinkende steen en één grijze blinkende steen met gaten erin.

En de klimboom was nog altijd een klimboom, al ontbrak er aan die ene grote tak een klein dood takje dat er dertig jaar geleden wel zat:

Zelie

Ik had mijn fototoestel meegenomen, half met de gedachte om beesten te fotograferen, maar uiteindelijk is het er niet van gekomen. We (mijn vader, mijn broer en ik) hebben uiteindelijk de namiddag gespendeerd met het ontmantelen van een meranti dak dat boven een pergola gemonteerd was.

Ik herinner me als was het gisteren toen Raoul (van Rajoul en Tineke, stel u geen vragen) het ding op de garageweg monteerde en op de pergola zette: het moet 1982 of zo geweest zijn.

Schroeven en ijzeren haken en lijm, en nog lijm, en nog schroeven, en voor de zekerheid nog wat ijzeren haken: zo zat het vast. Mijn vader was begonnen met een schroevendraaier, maar uiteindelijk zijn er hamers en schroevendraaiers en metaalboren en houtzagen en metaalzagen aan te pas gekomen, zo vast zat dat ding.

Zelfs Zelie heeft even meegezaagd, en ik moest heel de tijd denken aan hoe mijn grootvader ons leerde zagen, en dat we niet moesten duwen op de zaag maar de zaag het werk moesten laten doen, en toen kreeg het ik het wat moeilijk maar het is niet opgevallen denk ik.

Zelie zaagt

Uiteindelijk hebben we het er helemaal afgekregen. Bloed en zweet, en dus net geen tranen:

Het is eraf!

Ik met mijn fototoestel bezig, mijn vader ook: ge ziet van hier dat de kinderen ook foto’s wilden nemen. Ik moet het ze bijna niet meer uitleggen: hier kijken, daar duwen. Dat geeft dan…

Louis fotografeert Zelie:

Zelie

Zelie fotografeert Anna:

Anna

Jan fotografeert Louis:

Louis

Er zitten natuurlijk ook wel mislukte foto’s bij, maar zelfs die zijn vaak wijs, zoals deze waar Anna naar Zelie het gezicht trekt dat ze trekt als iemand haar “lach eens” zegt:

Anna

Ha, we moeten meer van die namiddagen doen.

We waren daar trouwens en niet bij mijn ouders thuis omdat mijn ouders er nogal wat werk aan hebben, aan het huis van mijn grootouders.

De vorige huurder, een tegenwoordig vreemd genoeg helemaal onvindbare mijnheer Bertrand (toevallig ook fotograaf, al heeft dat er niets mee te maken), heeft het huis op de paar jaar dat hij er gezeten heeft compleet kapotgemaakt.

Huis en tuin waren voor hij er in trok voor een som van oedels veel geld helemaal in orde gezet, en toen mijnheer wegging — als een dief in de nacht als het ware, mijn ouders hebben hem jaren niet gezien — heeft hij het allemaal als een ruïne achtergelaten.

To-taal, volledig, helemaal, kapotgemaakt. Zoals in: waterleidingen kapot, ramen geforceerd, kasten beschimmeld, gaten in deuren en muren, de kelders laten onderlopen met als gevolg kapotte vloeren en muren, stukken uit een achttiende-eeuwse houten deur weg, alles volgehoopt met zakken smerigheid, toiletten en bad zo vuil dat het onmogelijk nog proper te krijgen was, vanalles dat er was zoals spiegels wég, overal niet te verwijderen vlekken van onbestemde oorsprong, een hond die allerlei onnoembare dingen had gedaan overal… brrr.

Wat er nog te herstellen was, is nu al grotendeels hersteld. Ik wil de foto’s niet zien van hoe het was toen mijnheer Bertrand als een dief in de nacht spoorloos verdween.

Want zelfs met wat ik vandaag gezien heb, krijg het koud al ik er maar aan denk, wat die gast gedaan heeft met het huis van mijn grootouders.

Waar de zondag gekaart werd, en waar we op onze buik lagen naar springstaartjes te kijken, en waar we naar het Eurovisiesongfestival keken en als we bleven slapen naar shows op Duitsland en Frankrijk, en waar Richard Aernoudt de zaterdagavond met een bakplaat vol boterkoeken langskwam, en waar we boontjes pelden tot onze vingers bloedden en kippen slachtten en pluimden en kuisten en appels raapten en groenten steriliseerden en confituur maakten en waar mijn grootvader nain jaune speelde met ons en…

Sommige mensen… urgh.

Bonsoir, je vous téléphone de la part de…

maandag 16 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Une fois n’est pas coutûme, ik heb vanavond telefonische bevraging gedaan.

33 telefoons gepleegd, tien enquêtes gedaan, en niet één die niet van begin tot einde mee wou werken. Een succes, noem ik dat.

Het helpt natuurlijk dat het over iets was waar de mensen graag hun verhaal kwijt wilden, en dat ik genoeg aan de andere kant van zo’n bevraging heb gehangen om te weten dat het dan wel eens oplucht als er echt dialoog is, en niet iemand die slaafs zijn lijstje van vragen beantwoord wou zien.

(Al heb ik natuurlijk wel slinksgawijs éérst telkens de vragen laten beantwoorden en dan pas een praatje geslaan.) (Het protocol moet gevolgd, weetwel.)

En het is trouwens ongelooflijk wat de mensen u vertellen zonder dat g’er om vraagt, en hoe door de band de mensen vriendelijk en behulpzaam zijn aan de telefoon als ge zelf vriendelijk zijt.

Skepptisch

dinsdag 17 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Naar de uitreiking van de prijzen van Skepp. Het zal mij benieuwen wie wint.

Meh, seizoenen

woensdag 18 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Ik kan er wel inkomen, dat mensen plots opleven als het lente wordt of zo, maar ik niet echt, nee. Ik word ook niet depressief van de winter, winter is wijs en in de donkerte gaan werken en terugkomen van werk is een gemak: maakt het computerscherm of het iPodscherm beter leesbaar.

Winter of zomer, zo enorm veel maakt het mij niet uit. Regen is vervelend als ik geen hoed of paraplu heb, en voor de rest is warm weer veel vervelender dan koud weer, maar er mijn gemoed door laten beïnvloeden? Neuh.

Nee: ik ben vandaag geheel los en onafhankelijk van de seizoenen meh en ik heb geen zin om wat dan ook te doen.

Een avond vegeteren in de zetel, dan maar? En geen mail lezen of niets? Deal! 

Dilemma

donderdag 19 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Tja, ik weet het ook niet zo goed, eigenlijk:

19-03-2009 16-27-07

Resto

donderdag 19 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Gutgutgut. Wat een akelige mevrouw zet die mevrouw in de jury van Mijn Restaurant toch neer, zo op televisie.

En ze doen het expres, denk ik, dat ze er altijd Gentenaars uitkiezen die er precies hun voeten aan vagen.

Zijlijn

donderdag 19 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Omdat hij het weinig subtiel vroeg: rep u naar alhier en meldt u allen aan.

U zal er in goed gezelschap zijn.

‘t Is proper

vrijdag 20 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ha! Ge weet dat g’u goed voelt op het werk als ge tegen uw baas op de nieuwjaarsreceptie-slash-lente-dink in alle ernst kunt zeggen “Sorry, ik ga nog even wat onwennig rondlopen,” en als die mens daar alle begrip voor heeft.

‘t Was voor de rest wel fijn: lekker eten, sympathieke mensen, een stuk of twintig of zo kinderen, gezellige drukte.

Alleen dus dat ik onwennig rondgelopen heb. Niets aan te doen: ik had maar ergens moeten post vatten en beginnen meebabbelen. ‘t Is maar dat als er zoveel mensen bij mekaar zijn, dat dat dan niet zo evident is.

‘t Is proper, inderdaad.

Maar alla. Weekend. Om maar al meteen in herhaling te vallen: het is alsof het nog maar gisteren was dat ik zei dat het nog maar gisteren leek dat ik zei dat het bijna weekend was, maar het was eigenlijk vorige week dat ik dat zei over de week daarvoor.

Om maar te zeggen dat de tijd vliegt.

Deze week gedaan? Een hele dag strategieworkshop, allerlei vergaderingen en telefoons, en — I kid you not — geprutst met Filemaker en ODBC en VBScript old skool ASP, compleet met zelf geprutste beveiliging op SQL injectie en dergelijke.

Het moet geleden zijn van mijn vorig werk, waar ik het ook al ongelooflijk blast from the past-achtig vond: wie had dát ooit gedacht in het jaar 2009, dat ik nog met die mengeling van technologieën — en ik gebruik het woord heel erg ruim — zou aan het werken zijn?

Dit weekend te doen? Morgen doet Sandra de kinderen naar zwemdok en turnen en scouts, en doe ik van taartenbak voor het feest van overmorgen.

Ik heb geen flauw idee welke taarten ik ga maken, maar er zal toch genoeg moeten zijn voor een man of twintig of dertig of zo.

En dan doen we zondag verjaardagsfeest. Geen idee of iedereen hier binnen zal passen, maar dat zien we dan wel.

Middelbaar onderwijs heeft update nodig

zaterdag 21 maart 2009 in Geen categorie. Permanente link | 20 reacties

‘t Zal wel nog eens rap gaan zijn, ja, dat het een update nodig heeft.

Het vervloekte watervalsysteem, waarbij kinderen op hun elf of twaalf jaar in een zo “hoog” mogelijk (lees: zogezegd prestigieus, zogezegd interessant, zogezegd meer perspectieven biedend) ding gestoken worden, en als dat niet lukt, dat ze dan wel zullen afglijden: dat moet zo snel mogelijk weg.

In mijn tijd was dat een mentaliteit van “we zullen eerst eens proberen in de latijnse, en als dat niet gaat, moderne”. En een paar jaar later: “we zullen eerst eens proberen latijn-wiskunde, en als dat niet gaat, latijn-wetenschappen, en dan wetenschappelijke A, en dan wetenschappelijke B, en dan god verhoede economische of horribile dictu! menswetenschappen, en we spreken zelfs niet van technische of beroeps, onze kinderen zijn toch geen randdebielen?”

Of, omgekeerd, en nog veel viezer eigenlijk: kinderen in het technisch of beroepsonderwijs steken, niet omdat dat iets is dat hen boeit, maar gewoon omdat het niet in de leefwereld van de ouders op komt dat hun kind misschien liever wiskunde of talen zou doen.

En in beide gevallen zit zo’n kind op dertien, veertien jaar in een soort slow motion maalstroom: vast in een onderwijsgletsjer waar alleen nog kan afgezakt worden naar “zwakkere” richtingen, omdat er niet genoeg basis gelegd is in de eerste jaren om een degelijke keuze zelfs maar mogelijk te maken twee jaar na het begin van de middelbare school — laat staan drie of vier jaar na het begin ervan.

Ik had nooit gedacht dat het op relatief korte termijn zou mogelijk zijn om hier verandering in te brengen, al zou ik het wel ongelooflijk graag gehad hebben.

Maar kijk nu: “Middelbaar onderwijs heeft update nodig,” bloklettert De Standaard.

Voor hen is de headline dat er minder leerkrachten in de klas zullen staan in de eerste jaren middelbaar (“als een leerling in het eerste middelbaar maar vier of vijf leerkrachten voor de klas krijgt, zal de overgang van basisonderwijs naar middelbaar onderwijs zachter verlopen”, voor mij is dit het belangrijkste:

De eerste graad van het middelbaar moet volgens de experts een bredere vorming bieden en ‘definitieve studiekeuzen’ moeten pas later gemaakt worden. Vandaar het voorstel nog wel het vak Latijn, maar geen ‘richtingen Latijn’ meer aan te bieden.

De groep vindt het onderscheid algemeen/technisch/beroepsonderwijs niet meer relevant. Het bestendigt ook ‘het watervalsysteem’. De experts sluiten zich aan bij de vele scholen die al ‘proeftuinen’ opzetten om de schotten tussen die onderwijsvormen af te breken: ze groeperen richtingen voortaan in ‘belangstellingsgebieden’ zoals ‘natuur en techniek’, ‘talen en cultuur’, ‘handel en economie’. In die gebieden zijn er dan richtingen die leiden naar doorstuderen en andere die leiden naar afstuderen op 18 jaar.

Wohow.

Het was natuurlijk te voorspellen dat de reactie van de lerarenvakbonden — zo’n soort schimmig organisme dat vooral tégen vanalles is als het het status quo dreigt te verstoren — “kritisch tot negatief” was: “Ze zijn onder meer bang dat er voor de leraars veel gaat veranderen”.

Nee serieus, het staat er letterlijk: “Ze zijn onder meer bang dat er voor de leraars veel gaat veranderen”.

No shit, Sherlock. En ik maar denken dat het in het onderwijs niet alleen om de leraars, maar ook om de kinderen draaide. En het is ondertussen misschien tijd dat er voor leraars veel verandert, nee? Dat er meer respect is voor wat ze doen, en dat ze bijvoorbeeld meer middelen krijgen — wat trouwens láng niet synoniem is met “meer loon krijgen”.

En zeker dat, ik weet dat de leraars het ondertussen een beetje moe zijn, al die “hervormingen” die er eigenlijk geen zijn en het leven alleen maar lastiger maken. Maar als dit er doorkomt, is het zó een stap in de goeie richting dat het zelfs niet meer grappig is.

Ik hoop zo van allerganserharte dat er iets mee gebeurt, met het rapport-Monard. Dat we een beetje meer de richting van Finland uitgaan (zie ook alhier) en van de ons omringende landen. Dat het niet meer zo is dat er in België van héél Europa de grootste kloof is tussen rijk en arm, wat scholen en scholing betreft.

Kijk eens Maurice!

zaterdag 21 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Jan en Anna zijn aan het spelen met Maurice, een vriendje van Jan dat langsgekomen is.

Ze zijn al zeker een keer of vier van benedennaar boven en weer terug gelopen: op straat, in het bureau, in de keuken, in Anna’s kamer, in Jan’s kamer, met de auto’s (Jan: ik ben politieagent! Maurice: en ik ben brandweer! Jan: en Anna gij zat in de gevangenis! Anna: nee ik was ook politie! Jan: OK, dan gaan we weer boven spelen!), voetballen, springen, met de playmobils, mama en papa spelen (dat is blijkbaar vooral veel slapen op het bed), monster spelen, zoeken naar de poes, spelen met de poes, hond spelen, afijn, vanalles.

Daarnet: Jan met een voetbal in de living.

– Maurice, kijk eens hoe hoog ik al kan shotten!

(Jan voegt daad bij woord, schopt voetbal — gelukkig in zacht moes — tegen spiegel)

– Jan, ik denk dat het geen goed idee is om binnen te voetballen. Doe dat op straat, maar niet hier.

– Okee. (herpakt zich) Kom Maurice, ik zal het boven tonen, daar kan papa het niet zien.

Ik dénk dat hij een paar concepten nog niet helemaal doorheeft.

/out

zondag 22 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Taarten en tiramisu gemaakt, opgeruimd, rondgelopen, verjaardagsfeestje voor Jan en Anna.

Nee, geen foto’s genomen. Het had wellicht gemoeten, zowel van de keuken vóór als de mensen tijdens — een stuk of dertig, hoezee! — maar ik zag het niet zitten.

En nu zie ik even niets zitten, behalve mezelf ineengestort in de zetel.

Tot later dan eens, internet.

Daybreak pt. 2

zondag 22 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Oh ja: Battlestar Galactica is gedaan. Het was een goed einde. Tranen met tuiten, mijnheer, en dan nog het meest om Baltar begod.

cute

zondag 22 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

dowant:

Facebookvriendjes

maandag 23 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Als uw twee ouders op Facebook zitten, dan moet dat volgens mij iets behoorlijk ingrijpend betekenen.

Brrr.

It’s a dirty job, but…

maandag 23 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Een eerlijke Nigeriaan!

Wow2

[via]

Del.icio.us op 23 maart 2009

maandag 23 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Honderd hete vragen

maandag 23 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik had gezegd dat ik het eens een hele aflevering zou uithouden… welaan dan.

De vragen voor deze week!

– Meervoudige orgasmes bij vrouwen, kan dat?

Ze hebben vrouwen gevonden die TOT DRIE KEER na elkaar een orgasme gehad hebben. Euh. Come again? Ik wist niet dat dat uitzonderlijk was, kom het tegen, een mens leert alle dagen bij.

– Mijn tepelhoven zijn te groot, kan ik ze laten verkleinen?

Ick! En ze tonen zowaar Tara Reid’s nipple slip, die met het grote litteken.

– Met welke look vind ik mijn prins op het witte paard?

“Een vrouw moet mooi gekleed zijn en vrouwelijk. Niet zo met die trainingsvroeken en al,” wist een lokale expert van 22 te vertellen.

“Een slordig type heeft lak aan het huishouden denk ik. Ik denk dat die soms wel eens de vaat laat staan en niet opkuist en zo,” vervolgde de expert.

‘t Was maar een eerste indruk, haastte hij zich eraan toe te voegen. Tuurlijk! Tuurlijk!

[Reclamebreak. ‘t Was tot nog toe allemaal platitudes en tammigheid.]

– Wat gebeurt er in privéclubs?

Nieuwe diensters! ‘t Zagen er sympathieke meisjes uit, zo helemaal girl next door en alles. Hoeveel het verdient? Tussen een kuisvrouw en een kleine zelfstandige, en het was bijna aandoenlijk als ze de hand– en spandiensten beschrijven: de meisjes (allebei) gaan in een rij staan, en dan vertellen ze wat hun specialisaties zijn — zonder verder in te wijden in wat ze specifiek deden.

– Spaanse vlieg, werkt dat echt?

Zucht. Ze hebben de inhoud van het artikel op Wikipedia voorgelezen, zelfs met de foto erbij.

– Is echte sex niet meer dan enkel penetratie?

Euh, ja? Next?

Ah nee, wacht, het gaat over tantra en tao en spirituele orgasmes. Van dat gedoe dat meneer Sting deed vroeger: twaalf uur aan een stuk water opzuigen door uw achterwerk, en dingen.

Oh, toch niet. Sensuele dinges blijken in dit geval baby-oliemassage te zijn in een groep van een man of tien, met Enigma op de achtergrond.

– Hoe kom ik te weten of mijn lief het ook lekker vond zonder het hem voortdurend te vragen?

Ik vind het altijd een goed idee om het meteen te vragen. De stomste vragen het eerst.

[rubriek: her and his body, een koppel belicht elkaars favoriete en minder favoriete lichaamsonderdelen]

Mleh. Ik vond het allemaal maar bleh. Het moet zijn dat het een mindere aflevering was, ik heb de indruk dat ik meer bloot gezien heb in twee flitsen van dertig seconden vorige keer dan nu in een hele aflevering.

Hoe geschikt?

dinsdag 24 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Ik heb in 2006 en 2007 meegedaan aan zo’n internetonderzoek over de verkiezingen, en dus schrijven ze mij nu aan.

Het is verbazend, vind ik, hoeveel er in mijn hoofd veranderd is. En het is verbazend, vind ik, hoeveel dat met persoonlijkheden te maken heeft en niet met ideeën.

In de zin van “als ik voor partij A stem, dan betekent dat dat ik eigenlijk mijnheer of mevrouw B aan het wiel wil zetten”.

En dan wordt een vraag als deze plots wel heel confronterend:

Hoe geschikt vindt u de volgende politici om het land mee te besturen? Geef een score van 0 tot 10, waarbij 0 staat voor ‘Helemaal niet geschikt’ en 10 voor ‘Uitermate geschikt’.

Kris Peeters
Caroline Gennez
Jean-Marie Dedecker
Bart De Wever
Bart Somers
Filip Dewinter
Mieke Vogels
Geert Lambert

Er zit er maar één of anderhalve bij die ik geschikt vind om het land mee te besturen. En gij nu.

Gentblogt heeft u nodig

woensdag 25 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Hier volgt een boodschap vanwege Gentblogt. Aan de zijkant wat staan afwachten is geen optie! Reageer! En wel nu!

Denkt u weleens: Goh, het zou toch tofkes zijn als Gentblogt eens wat meer over x of y zou schrijven? Mist u er iets cruciaals? Had u graag wat meer sport gezien, of al eens een stukje over ruimtelijke ordening? Vindt u te weinig moderne muziek terug? Of blijft u helemaal op uw honger zitten wat betreft klassieke dans? Dat kan, inderdaad.

Gentblogt wordt namelijk gemaakt door vrijwilligers. Mensen die in hun vrije tijd de stad afschuimen en daarover berichten. Het is evident dat Gentblogt dus voornamelijk gaat over de interesses van onze redactieleden: want in onze vrije tijd gaan we natuurlijk enkel dingen doen die we leuk vinden.

Wil dat dan zeggen dat al de rest niet op Gentblogt kan? Hoegenaamd niet: wij zijn een vreselijk flexibele groep mensen. En wij zoeken mensen met dezelfde ingesteldheid en eender welke stadsgerelateerde interesse die zich bij ons willen vervoegen.

Concreet kan meewerken aan Gentblogt op heel veel verschillende manieren: heeft u een vlotte pen en is er iets waar u gaarne over mag berichten? Stuur ons uw idee door. Gaat u vaak naar concerten en heeft u overal een mening over? Spaar die mening niet voor uw vrienden alleen, maar giet ze in een recensie en deel ze met ons. Neemt u fijne foto’s in onze stad en kunt u daarover ook iets vertellen? Doormailen die handel. Hangt u op uren dat deftige mensen al lang in hun bed liggen nog aan de toog van allerhande duivelse afspanningen en hoort u daar wel eens leuke nieuwtjes en roddels? Laat het ons weten, of nog beter: trek op onderzoek en probeer uit te vogelen wat ervan aan is.

Of misschien heeft u wel een groot marketingtalent en wilt u dat ter beschikking stellen van de leukste stadsblog ter wereld?

Maar het kan ook anders: wilt u graag meewerken, maar heeft u niet meteen concrete ideeën? Stuur ons uw motivatie door, en wij schrijven u in op onze mailinglijst. Zo krijgt u allerhande persberichten van ons doorgestuurd, waarop u dan wild enthousiast kunt ingaan.

Om het kort samen te vatten: Gentblogt zoekt vers bloed, en misschien stroomt dat bloed wel door uw aderen. Stuur ons door wat u in gedachten had en wij laten u heel snel iets weten. Of kom misschien al eens kennis maken, dit weekend in De Centrale. U herkent ons aan onze innemende charme en oogverblindende schoonheid. En aan onze Gentblogt-button, natuurlijk.

Als u niet kunt langskomen, of u bent verlegen in het echte leven, mag u Ilse gewoon een mailtje sturen (ilse@gentblogt.be). Wij kijken er allemaal heel erg naar uit.

Beelden te doen

woensdag 25 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik heb dus écht een heel fijne bezigheid gevonden voor de dode momenten ‘s avonds en ‘s nachts, met dat beelden restaureren en op Wikipedia zetten.

Het is, als men een beetje rondkijkt, ongelooflijk hoe relatief weinig afbeeldingen er in hoge resolutie op Wikipedia staan. En hoe enorm weinig van die afbeeldingen min of meer opgekuist zijn.

Ik ben het er helemaal mee eens dat de foto’s er in originele staat ook moeten op staan, maar als het mogelijk is om de krassen en de vlekken weg te halen, en de foto illustreert er het onderwerp beter mee, dan mag dat best, vind ik.

…en omdat het zo relaxerend is, en ik wel wat relaxering kan gebruiken, heb ik dus altijd wel een paar foto’s in de wachtrij staan, die half of volledig van vlekken en krassen en ontbrekende stukken ontdaan zijn.

Zo bijvoorbeeld de volgende.

Cornelius Vanderbilt, de patriarch van de familie Vanderbilt en de grondlegger van hun fortuin:

3g04160v

Een daguerreotype, en zoals vaak het geval bij die dingen, heel erg gekrast en heel erg lelijk gekrast. Niets echt ingrijpends aan de hand, alleen wat reconstructie onder zijn ene oog. En al die krassen, dus. En aan het histogram sleuren om er wat beter contrast uit te krijgen. Misschien dat ik er een goudtoon in steek, want het origineel was ook goudgetint.

Willie en Tad Lincoln. Abraham Lincoln was nooit meer dezelfde na de dood van zijn zoontje William. Deze foto moet niet lang voor zijn dood gemaakt zijn. Krassen, vlekken, stofjes, en een omgeplooid hoekje onderaan rechts. En opnieuw een beetje meer contrast erin krijgen: het is er wel, in het gezicht van de kinderen, maar het komt er nu niet echt uit.

19235v

Fiorello LaGuardia met heilbot. Om het artikel over de heilbot te illustreren (die dingen kunnen blijkbaar tot bijna 200 kilo wegen), en misschien ook wel om bij de ex-burgemeester van New York te zetten, om te illustreren wat voor een man van het volk het wel was? Vuiligheid weghalen, natuurlijk, maar ik weet nog niet wat ik ga doen met het volk dat rond burgemeester en vis staat. Het ziet er uit alsof het bewust overbelicht is: misschien laat ik het zo, misschien zorg ik voor een alternatief dat egaal belicht is en laat ik de mensen kiezen.

12771v

Anthony Velonis is een zeefdrukker die in de jaren 30 en 40 leutig werk gemaakt heeft, en die begod zelfs geen artikel heeft op Wikipedia!

3f05135v

3g05902v 

3b49032r 3b48917r

Charles-Joseph van Ligne, de man die le congrès danse beaucoup, mais il ne marche pas zei, over het dansend congres van Wenen. Er is een fijne handgekleurde litho van, en met wat opkuiswerk en subtiele kleurcorrectie is daar iets mooi van te maken:

02275v

Een Inupiat van King Island in Alaska: dust & scratches wegdoen, de legende en de stempel onderaan ook, en dan het histogram wat meer leven geven.

02288v

Byron Price, censor van de VS tijdens de tweede wereldoorlog, omdat het zo’n dromerige foto is. Niet veel werk aan, ook:

18996r

Dat, en nog veel veel meer, en elke avond komen er weer nieuwe bij.

‘t Is wel wat.

Del.icio.us op 25 maart 2009

woensdag 25 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Taft ftw

woensdag 25 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

A grown man in shorts and the vast expanse of William Howard Taft: what’s not to like?

800px-Butt,_Baden-Powell,_Taft,_Bryce2

Zo maken ze de presidenten niet meer, meneer.

Del.icio.us op 26 maart 2009

donderdag 26 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Yeah, got nothing

donderdag 26 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

2007-07-18-timetravel

20071120-What everyman wants

Timestable2-933x1020

Eet eens wat geheugen

vrijdag 27 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Um, ja. Waarom het niet noodzakelijk een uitstekend idee is om grote lossless beeldbewerking op foto’s van twaalfduizend op tienduizend pixels te doen in Lightroom:

Meeemory

Ik ga maar even naar bed, denk ik. Met wat geluk is de computer er morgen mee klaar.

‘t Is wél een heel mooi beeld. Dat dan wel weer.

Wikirank

vrijdag 27 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Wikirank is leuk, en mijn ex-werkgever zou alvast héél erg blij zijn met deze:

En ach…

Call Any Zappa

vrijdag 27 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

‘t Is bijna, bijna Zappa Plays Zappa. Opwarmtijd!

Yeeha.

Live vanuit de Vooruit

vrijdag 27 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Is Live vanuit de Vooruit te doen, vanavond. Live op Gentblogt, en live op Twitter, #gentovermorgen.

Geen flauw idee wat ervan te verwachten, maar hey, I’ll try anything once.

Live vanuit de Vooruit ii

zaterdag 28 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het is niet eens zo moeilijk om live te bloggen, vind ik. Het wordt wel een eindje moeilijker als het allemaal heel flitsend is en er veel gebeurt op het podium. Het wordt ook een beetje ingewikkeld als er ook nog foto’s gemaakt moeten worden onderwijl. En als het allemaal in het donker gebeurt. Op een laptop op uw schoot. In een krappe theaterzetel.

Tegelijkertijd een verslag maken én meedoen aan een debat is ook niet van de meest voor de hand liggende zaken.

En het is écht niet evident om met al het voorgaande in gedachten te zitten schrijven terwijl er zevenhonderd man elke toetsaanslag aan het volgen is op een reuzengroot scherm dat het hele podium bestrijkt.

Het was ook vies om te beseffen dat ik mij heel de tijd aan het inhouden was om toch maar niet grappig te zijn: het bleek veel te gemakkelijk om de mensen in de zaal te doen lachen, en ik vond dat zo schaamtelijk als dat gebeurde, dat ik het zo veel mogelijk achterwege gelaten heb, en het bij sec verslaggeven gehouden heb.

Jammer, vind ik achteraf, want er waren wel degelijk vragen te stellen, en ik had ze eigenlijk wel willen stellen.

Begrijp me niet verkeerd! Aan de ene kant was het ongelooflijk zeer goed — nee echt, serieus: om te beginnen het hele project maar concreet vanavond die geluidsfragmenten, de filmpjes, de tussenkomsten van de verschillende schrijvers, het debat, de manier waarop er vaart in gehouden werd, dat was vond ik uitstekend gedaan.

Maar aan de andere kant viel het op sommige momenten wat plat. Omdat het, ondanks (of misschien net wegens) alle goede bedoelingen van alle betrokken partijen nog maar eens een avond was van preken voor een zaal bekeerde mensen.

Op het podium en aan de organisatie en in de zaal zaten en stonden allemaal mensen die van hetzelfde overtuigd zijn: de toekomst ziet er goed uit als we maar ons best doen, de wereld is maakbaar, met goede wil en veel werk geraken we er, en het wordt alsmaar beter, alsmaar beter, alsmaar beter.

Monseigneur Van Looy trok regelmatig zeer beschaafd aan de alarmbel (dat we best klein beginnen en emt elkaar spreken), Steven Vromman ook (al was het uit de aard van het beestje meer een alarmbel met telkens hetzelfde refrein), Dirk De Puydt ook wel een beetje in internationaliserende richting, maar had daar een straathoekwerker gezeten of iemand anders die nog meer met de twee voeten in de miserie van alledag staat, dan hadden we wellicht een andere avond gehad.

En, nog viezer, had daar iemand gezeten die manifest niét van goeie wil is en het fundamenteel oneens is met het hele systeem van onze maatschappij, zo’n ochlocraat van Welbepaalde Partijen bijvoorbeeld, dan hadden we zéker een heel andere avond gehad. Dan zouden we niet met een goed gevoel naar buiten gestapt zijn. (Niet dat we dan een nuttig debat hadden gehad, dovemansgesprekken zijn dat zelden.)

Het bleef ook, noodgedwongen, wat algemeen. Punten waar niet echt iemand het oneens over kan zijn, en waar dan ook niet echt een gepolariseerde discussie over was. De ene vulde aan bij wat de andere zei, een derde zei het oneens te zijn maar gaf eerder een nuance of een andere belichting dan een echt categoriek afwijzen. Was er concreet gesproken over zeer welbepaalde zaken — de Waalse Krook, pak nog, of het Sint-Pietersstation, of dergelijke — en hadden experten te diener zake ook kunnen/mogen/moeten spreken, dan zou het wel eens zeer snel een zeer verhitte discussie kunnen geworden zijn.

Maar dat was het doel van de avond niet, en zelfs voor één van de vele tientallen mogelijke concrete thema’s is een debat van twee uur lang niet voldoende. Dus ja, het was wat het was, wat oppervlakkiger dan ik graag had gezien, maar dat weze zo.

Voor mij was deze avond een soort beginfeest, een aanzet om er nu écht in te vliegen en er écht werk van te maken. Om eens met gelijkgestemden samen te komen en onszelf moed in te spreken voor het werk dat nog moet komen.

En wat mij betreft heeft de burgemeester dat uit-ste-kend verwoord helemaal op het einde van de avond: we staan aan het begin van een proces, er zijn zaken te doen op lange termijn en op korte termijn, en we mogen vooral niet in de val lopen om hiervan een soort hoeraverhaal te maken.

Het zal niet gemakkelijk zijn, er zal enorm hard gewerkt moeten worden door stad en inwoner en bedrijf en vereniging, we mogen daarbij niet enkel naar onze eigen navel kijken — Gent ligt ergens in de wereld, niet op zijn eigen planeetje — maar het kan. En het moet. En dus zal het.

[voor al uw eventuele reacties hierop: bij Gentblogt!]

Netiquette

zaterdag 28 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Kyoote.

Del.icio.us op 28 maart 2009

zaterdag 28 maart 2009 in Links. Permanente link | Eén reactie

  • “Coraline” is a bad movie for children and a disturbing movie for adults. The horror of it comes not from the plot, which is common, but from its nihilistic attitude. This view sees human relations as power struggles which can only be resolved by an exercise of will, and it sees life as an existential wasteland that has no intrinsic meaning, but what we can give to it ourselves. As art, it is a diminished thing without light, while its truest love is of the darkness in all things. Some people may be misled by the bright tone of the voices in its real world to think it is an “uplifting” movie, but underlying that tone is a spiritual emptiness which inhabits the characters, the setting, and, it seems, the movie's creators.
    (tags: review)
  • It was a nightmare scenario: A scientist accidentally pricked her finger with a needle used to inject the deadly Ebola virus into lab mice. Within hours, members of a tightly bound, yet far-flung community of virologists, biologists and others were tensely gathered in a trans-Atlantic telephone conference trying to map out a way to save her life.
  • (tags: pictures)
  • This happens to be two days after my older son's 21st birthday, which we marked behind two sets of locked steel doors. I'm exhausted and hopeless and vaguely hung over because Andrew, who has autism, also has evolved from sweet, dreamy boy to something like a golem: bitter, rampaging, full of rage. It happened no matter how fiercely I loved him or how many therapies I employed.
  • Across the American West, legal battles over dinosaur fossils are on the rise as amateur prospectors make major finds

Katherine Hepburn, het interview

zondag 29 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zo wijs!

Katherine Hepburn stond bekend als de vrouw die nooit zou geïnterviewd kunnen worden op televisie. Op een dag kwam ze langs bij Dick Cavett, om te zien of ze wel zin zou hebben om alsnog geïnterviewd te worden.

Uiteindelijk besloot ze dan en daar dat ze het zag zitten, en het werd een interview zonder make-up, zonder publiek, en drie uur aan een stuk. Fantastisch:

Deel 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15

Del.icio.us op 29 maart 2009

zondag 29 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • Transmover作者が大いに参考にしたフリーゲームです。どちらも派手なアクションはないものの、頭を使わないとクリアできません。といっても死ぬほど難しい訳ではなく、程よい難易度設定となっています
  • Two weeks ago, Abe Moscowitz dropped dead of a heart attack and was reincarnated as a lobster. Trapped off the coast of Maine, he was shipped to Manhattan and dumped into a tank at a posh Upper East Side seafood restaurant. In the tank there were several other lobsters, one of whom recognized him. “Abe, is that you?” the creature asked, his antennae perking up.
    (tags: humour)
  • Over the past few weeks (namely, since finishing the Ruckingenur Editor for the Ruckingenur Challenge), I've been working on a totally new game. A game that I have just now finished. I present to you, Bureau of Steam Engineering.
  • (i'm her husband)
    (tags: humour)

Nog vijf keer slapen

zondag 29 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Nog vijf keer slapen en ik mag naar de neurochirurg voor nieuws.

Het laatste wapenfeit was zaterdag: een uur of twee onderzoeken. Röntgenfoto’s in alle mogelijke posities, MRI, dingen met contrastvloeistof om het littekenweefsel mooi te laten oplichten: the works.

Ik ben bijzonder benieuwd wat het zal zijn. Want zoals het nu is, is het eigenlijk niet zo geestig meer: vrijdag heb ik overdag van thuis gewerkt om mij voor te bereiden op de rest van het weekend, maar vrijdagavond, en zaterdag en zondag van 10 tot 17 heb ik in een niet-orthopedisch verantwoorde stoel gezeten.

Pas op, da’s dus niet “rondgelopen” of zo hé, of “actief dingen gedaan”. Dat is “niet de hele zaterdag en de hele zondag doorgebracht in een trekzetel of een speciale bureaustoel of een speciaal bed om te recupereren van de week”.

En het gevolg is dat het nu zondagavond is, dat ik al van 17u30 in mijn trekzetel zit, en dat het er niet naar uitziet dat ik in mijn bed ga geraken. Van de pijn.

En dat ik het eigenlijk, feitelijk, eigenlijk, niet echt zo zie zitten om morgen al aan de werkweek te beginnen.

Mijn rug knerpt en knistert, ik heb weeë pijn en stekende pijn en vermoeide pijn en spierpijn — naast natuurlijk de onwezenlijk niet op wat dan ook terug te brengen constante pijn.

(ik heb het niet nagekeken, maar het moet al welhaast een week of drie of zo geleden zijn dat ik een zaag gespannen had over pijn, dus ik mag nog eens)

Met een beetje geluk ben ik alvast van het vervelende geluid en een deel van de pijn af, als ik nog eens geopereerd word.

Men leeft in hoop. Men leeft in hoop.

In mijn rugzak vanavond

maandag 30 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Een winterkoninkje.

Borsten (drie). Een kippenfilet met camembert.

Het oog van een rode beker.

Zo’n piek om rekeningen op te steken, en ook twee rekeningen voor Turkse pizza.

De Vogeltjesdans in een uitvoering van Kiri Te Kanawa. Een velcro kussen met een cyrillisch geborduurd alfabet.

Een zakje van die blauwe clitorisjes voor op laptops.

Anderhalve steunbeer. Een daguerrotype van Linda De Mol.

Een luciferdoosje met tamme maden. Locomotief 2306.

Kindersnijtanden in gesmolten legoblokjes.

Een kladschrift vol rolbevestiging: valse verontwaardiging, gemaakte geleerdheid, cynisch enthousiasme, onverdiende pretentie en valse bescheidenheid.

Del.icio.us op 30 maart 2009

maandag 30 maart 2009 in Links. Permanente link | 2 reacties

Del.icio.us op 31 maart 2009

dinsdag 31 maart 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • Adobe Flash enables you to embed rich user interfaces inside your SAP applications. The Web Dynpro for ABAP framework in SAP NetWeaver 7.0 EhP1 provides new libraries that make it easy to add rich data visualization to your applications using the Flex framework. Explore an interactive demo with over two-hundred samples!
    (tags: sap flex)
  • The new ActionScript 3.0 Client Library for Facebook Platform API, fully supported by Facebook and Adobe, makes it easy to build applications that combine the strengths of the Flash Platform and Facebook Platform.
  • This document briefly summarizes web-based development for iPhone OS–based devices. For more in-depth information specific to designing web content for these devices, see iPhone Human Interface Guidelines for Web Applications.

Niet mijn schuld!

dinsdag 31 maart 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik heb mij vandaag overslapen, en het is de schuld van iemand anders! Niet mijn eigen schuld!

Als volgt:

  • opgestaan rond halfzeven, kinderen gevoederd en zo, helemaal aangekleed en alles
  • in de zetel gaan liggen rond halfacht: de kinderen naar school aan het gaan, en ik helemaal klaar —op mijn schoenen na— voor de afspraak met een Ontwikkelaar Van Een Groot Bedrijf die langs zou komen om een project te bespreken waarvoor ik morgen een rapport af moest hebben
  • de werkdag begint normaal gezien toch maar om 9 uur, en dus als ik wakker word om precies 9 uur dan is alles hunky dory
  • edoch: wakker geworden rond kwart voor elf
  • geen halve seconde gedacht dat ik de bel niet gehoord had: ik slaap daar niet door als ik het verwacht
  • mail nagekeken
  • Ontwikkelaar Van Een Groot Bedrijf had om 8u22 een mail gestuurd dat hij alsnog niet zou langskomen wegens familiale omstandigheden

Ha!

Ik heb wat langer kunnen uitslapen, dus. Leutig!

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338