Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: maart 2009 (page 1 of 6)

Niet mijn schuld!

Ik heb mij vandaag overslapen, en het is de schuld van iemand anders! Niet mijn eigen schuld!

Als volgt:

  • opgestaan rond halfzeven, kinderen gevoederd en zo, helemaal aangekleed en alles
  • in de zetel gaan liggen rond halfacht: de kinderen naar school aan het gaan, en ik helemaal klaar —op mijn schoenen na— voor de afspraak met een Ontwikkelaar Van Een Groot Bedrijf die langs zou komen om een project te bespreken waarvoor ik morgen een rapport af moest hebben
  • de werkdag begint normaal gezien toch maar om 9 uur, en dus als ik wakker word om precies 9 uur dan is alles hunky dory
  • edoch: wakker geworden rond kwart voor elf
  • geen halve seconde gedacht dat ik de bel niet gehoord had: ik slaap daar niet door als ik het verwacht
  • mail nagekeken
  • Ontwikkelaar Van Een Groot Bedrijf had om 8u22 een mail gestuurd dat hij alsnog niet zou langskomen wegens familiale omstandigheden

Ha!

Ik heb wat langer kunnen uitslapen, dus. Leutig!

Del.icio.us op 31 maart 2009

  • Adobe Flash enables you to embed rich user interfaces inside your SAP applications. The Web Dynpro for ABAP framework in SAP NetWeaver 7.0 EhP1 provides new libraries that make it easy to add rich data visualization to your applications using the Flex framework. Explore an interactive demo with over two-hundred samples!
    (tags: sap flex)
  • The new ActionScript 3.0 Client Library for Facebook Platform API, fully supported by Facebook and Adobe, makes it easy to build applications that combine the strengths of the Flash Platform and Facebook Platform.
  • This document briefly summarizes web-based development for iPhone OS–based devices. For more in-depth information specific to designing web content for these devices, see iPhone Human Interface Guidelines for Web Applications.

Del.icio.us op 30 maart 2009

In mijn rugzak vanavond

Een winterkoninkje.

Borsten (drie). Een kippenfilet met camembert.

Het oog van een rode beker.

Zo’n piek om rekeningen op te steken, en ook twee rekeningen voor Turkse pizza.

De Vogeltjesdans in een uitvoering van Kiri Te Kanawa. Een velcro kussen met een cyrillisch geborduurd alfabet.

Een zakje van die blauwe clitorisjes voor op laptops.

Anderhalve steunbeer. Een daguerrotype van Linda De Mol.

Een luciferdoosje met tamme maden. Locomotief 2306.

Kindersnijtanden in gesmolten legoblokjes.

Een kladschrift vol rolbevestiging: valse verontwaardiging, gemaakte geleerdheid, cynisch enthousiasme, onverdiende pretentie en valse bescheidenheid.

Nog vijf keer slapen

Nog vijf keer slapen en ik mag naar de neurochirurg voor nieuws.

Het laatste wapenfeit was zaterdag: een uur of twee onderzoeken. Röntgenfoto’s in alle mogelijke posities, MRI, dingen met contrastvloeistof om het littekenweefsel mooi te laten oplichten: the works.

Ik ben bijzonder benieuwd wat het zal zijn. Want zoals het nu is, is het eigenlijk niet zo geestig meer: vrijdag heb ik overdag van thuis gewerkt om mij voor te bereiden op de rest van het weekend, maar vrijdagavond, en zaterdag en zondag van 10 tot 17 heb ik in een niet-orthopedisch verantwoorde stoel gezeten.

Pas op, da’s dus niet “rondgelopen” of zo hé, of “actief dingen gedaan”. Dat is “niet de hele zaterdag en de hele zondag doorgebracht in een trekzetel of een speciale bureaustoel of een speciaal bed om te recupereren van de week”.

En het gevolg is dat het nu zondagavond is, dat ik al van 17u30 in mijn trekzetel zit, en dat het er niet naar uitziet dat ik in mijn bed ga geraken. Van de pijn.

En dat ik het eigenlijk, feitelijk, eigenlijk, niet echt zo zie zitten om morgen al aan de werkweek te beginnen.

Mijn rug knerpt en knistert, ik heb weeë pijn en stekende pijn en vermoeide pijn en spierpijn — naast natuurlijk de onwezenlijk niet op wat dan ook terug te brengen constante pijn.

(ik heb het niet nagekeken, maar het moet al welhaast een week of drie of zo geleden zijn dat ik een zaag gespannen had over pijn, dus ik mag nog eens)

Met een beetje geluk ben ik alvast van het vervelende geluid en een deel van de pijn af, als ik nog eens geopereerd word.

Men leeft in hoop. Men leeft in hoop.

Del.icio.us op 29 maart 2009

  • Transmover作者が大いに参考にしたフリーゲームです。どちらも派手なアクションはないものの、頭を使わないとクリアできません。といっても死ぬほど難しい訳ではなく、程よい難易度設定となっています
  • Two weeks ago, Abe Moscowitz dropped dead of a heart attack and was reincarnated as a lobster. Trapped off the coast of Maine, he was shipped to Manhattan and dumped into a tank at a posh Upper East Side seafood restaurant. In the tank there were several other lobsters, one of whom recognized him. “Abe, is that you?” the creature asked, his antennae perking up.
    (tags: humour)
  • Over the past few weeks (namely, since finishing the Ruckingenur Editor for the Ruckingenur Challenge), I've been working on a totally new game. A game that I have just now finished. I present to you, Bureau of Steam Engineering.
  • (i'm her husband)
    (tags: humour)

Katherine Hepburn, het interview

Zo wijs!

Katherine Hepburn stond bekend als de vrouw die nooit zou geïnterviewd kunnen worden op televisie. Op een dag kwam ze langs bij Dick Cavett, om te zien of ze wel zin zou hebben om alsnog geïnterviewd te worden.

Uiteindelijk besloot ze dan en daar dat ze het zag zitten, en het werd een interview zonder make-up, zonder publiek, en drie uur aan een stuk. Fantastisch:

Deel 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15

Del.icio.us op 28 maart 2009

  • “Coraline” is a bad movie for children and a disturbing movie for adults. The horror of it comes not from the plot, which is common, but from its nihilistic attitude. This view sees human relations as power struggles which can only be resolved by an exercise of will, and it sees life as an existential wasteland that has no intrinsic meaning, but what we can give to it ourselves. As art, it is a diminished thing without light, while its truest love is of the darkness in all things. Some people may be misled by the bright tone of the voices in its real world to think it is an “uplifting” movie, but underlying that tone is a spiritual emptiness which inhabits the characters, the setting, and, it seems, the movie's creators.
    (tags: review)
  • It was a nightmare scenario: A scientist accidentally pricked her finger with a needle used to inject the deadly Ebola virus into lab mice. Within hours, members of a tightly bound, yet far-flung community of virologists, biologists and others were tensely gathered in a trans-Atlantic telephone conference trying to map out a way to save her life.
  • (tags: pictures)
  • This happens to be two days after my older son's 21st birthday, which we marked behind two sets of locked steel doors. I'm exhausted and hopeless and vaguely hung over because Andrew, who has autism, also has evolved from sweet, dreamy boy to something like a golem: bitter, rampaging, full of rage. It happened no matter how fiercely I loved him or how many therapies I employed.
  • Across the American West, legal battles over dinosaur fossils are on the rise as amateur prospectors make major finds

Netiquette

Kyoote.

Live vanuit de Vooruit ii

Het is niet eens zo moeilijk om live te bloggen, vind ik. Het wordt wel een eindje moeilijker als het allemaal heel flitsend is en er veel gebeurt op het podium. Het wordt ook een beetje ingewikkeld als er ook nog foto’s gemaakt moeten worden onderwijl. En als het allemaal in het donker gebeurt. Op een laptop op uw schoot. In een krappe theaterzetel.

Tegelijkertijd een verslag maken én meedoen aan een debat is ook niet van de meest voor de hand liggende zaken.

En het is écht niet evident om met al het voorgaande in gedachten te zitten schrijven terwijl er zevenhonderd man elke toetsaanslag aan het volgen is op een reuzengroot scherm dat het hele podium bestrijkt.

Het was ook vies om te beseffen dat ik mij heel de tijd aan het inhouden was om toch maar niet grappig te zijn: het bleek veel te gemakkelijk om de mensen in de zaal te doen lachen, en ik vond dat zo schaamtelijk als dat gebeurde, dat ik het zo veel mogelijk achterwege gelaten heb, en het bij sec verslaggeven gehouden heb.

Jammer, vind ik achteraf, want er waren wel degelijk vragen te stellen, en ik had ze eigenlijk wel willen stellen.

Begrijp me niet verkeerd! Aan de ene kant was het ongelooflijk zeer goed — nee echt, serieus: om te beginnen het hele project maar concreet vanavond die geluidsfragmenten, de filmpjes, de tussenkomsten van de verschillende schrijvers, het debat, de manier waarop er vaart in gehouden werd, dat was vond ik uitstekend gedaan.

Maar aan de andere kant viel het op sommige momenten wat plat. Omdat het, ondanks (of misschien net wegens) alle goede bedoelingen van alle betrokken partijen nog maar eens een avond was van preken voor een zaal bekeerde mensen.

Op het podium en aan de organisatie en in de zaal zaten en stonden allemaal mensen die van hetzelfde overtuigd zijn: de toekomst ziet er goed uit als we maar ons best doen, de wereld is maakbaar, met goede wil en veel werk geraken we er, en het wordt alsmaar beter, alsmaar beter, alsmaar beter.

Monseigneur Van Looy trok regelmatig zeer beschaafd aan de alarmbel (dat we best klein beginnen en emt elkaar spreken), Steven Vromman ook (al was het uit de aard van het beestje meer een alarmbel met telkens hetzelfde refrein), Dirk De Puydt ook wel een beetje in internationaliserende richting, maar had daar een straathoekwerker gezeten of iemand anders die nog meer met de twee voeten in de miserie van alledag staat, dan hadden we wellicht een andere avond gehad.

En, nog viezer, had daar iemand gezeten die manifest niét van goeie wil is en het fundamenteel oneens is met het hele systeem van onze maatschappij, zo’n ochlocraat van Welbepaalde Partijen bijvoorbeeld, dan hadden we zéker een heel andere avond gehad. Dan zouden we niet met een goed gevoel naar buiten gestapt zijn. (Niet dat we dan een nuttig debat hadden gehad, dovemansgesprekken zijn dat zelden.)

Het bleef ook, noodgedwongen, wat algemeen. Punten waar niet echt iemand het oneens over kan zijn, en waar dan ook niet echt een gepolariseerde discussie over was. De ene vulde aan bij wat de andere zei, een derde zei het oneens te zijn maar gaf eerder een nuance of een andere belichting dan een echt categoriek afwijzen. Was er concreet gesproken over zeer welbepaalde zaken — de Waalse Krook, pak nog, of het Sint-Pietersstation, of dergelijke — en hadden experten te diener zake ook kunnen/mogen/moeten spreken, dan zou het wel eens zeer snel een zeer verhitte discussie kunnen geworden zijn.

Maar dat was het doel van de avond niet, en zelfs voor één van de vele tientallen mogelijke concrete thema’s is een debat van twee uur lang niet voldoende. Dus ja, het was wat het was, wat oppervlakkiger dan ik graag had gezien, maar dat weze zo.

Voor mij was deze avond een soort beginfeest, een aanzet om er nu écht in te vliegen en er écht werk van te maken. Om eens met gelijkgestemden samen te komen en onszelf moed in te spreken voor het werk dat nog moet komen.

En wat mij betreft heeft de burgemeester dat uit-ste-kend verwoord helemaal op het einde van de avond: we staan aan het begin van een proces, er zijn zaken te doen op lange termijn en op korte termijn, en we mogen vooral niet in de val lopen om hiervan een soort hoeraverhaal te maken.

Het zal niet gemakkelijk zijn, er zal enorm hard gewerkt moeten worden door stad en inwoner en bedrijf en vereniging, we mogen daarbij niet enkel naar onze eigen navel kijken — Gent ligt ergens in de wereld, niet op zijn eigen planeetje — maar het kan. En het moet. En dus zal het.

[voor al uw eventuele reacties hierop: bij Gentblogt!]

Live vanuit de Vooruit

’t Is Live vanuit de Vooruit te doen, vanavond. Live op Gentblogt, en live op Twitter, #gentovermorgen.

Geen flauw idee wat ervan te verwachten, maar hey, I’ll try anything once.

Call Any Zappa

‘t Is bijna, bijna Zappa Plays Zappa. Opwarmtijd!

Yeeha.

Wikirank

Wikirank is leuk, en mijn ex-werkgever zou alvast héél erg blij zijn met deze:

En ach…

Eet eens wat geheugen

Um, ja. Waarom het niet noodzakelijk een uitstekend idee is om grote lossless beeldbewerking op foto’s van twaalfduizend op tienduizend pixels te doen in Lightroom:

Meeemory

Ik ga maar even naar bed, denk ik. Met wat geluk is de computer er morgen mee klaar.

‘t Is wél een heel mooi beeld. Dat dan wel weer.

Yeah, got nothing

2007-07-18-timetravel

20071120-What everyman wants

Timestable2-933x1020

Older posts