Archief voor november 2009

 

URI too long

zondag 1 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Schiet uzelf eens in de voet:

01-11-2009 11-05-34

Nee serieus, zou dit een te lange URL zijn?

https://www.google.com/accounts/ServiceLogin?service=mail&passive=true&rm=false&continue=http://mail.google.com/mail/% 3Fdzx%3D1dj2gokmcjk2ja%26zx%3D1cdzjf19ezdavp%26zx%3Dw770w8070bou%26zx%3Dtl840dhin7q9b%26zx%3D1crx2ofm% 26zx%3Dyngmfdgbsjoii%26zx%3D1h2twonyhhhnd3%26zx%3D1t8dfibs8l19a%26zx%3Dokxo7fjbudmgk%26zx%3D8sr946h1zl aj%26zx%3D1d1w4hr7snda3o%26zx%3D1dwwn88jix28k%26dzx%3D15afvu4iede0a%26zx%3D1tbj1v0vd9v05d%26zx% 3D1wdw2lyfsnfpe%26zx%d3D161w56krg7any%26zx%3D1t1t0mqnf7arr%2d6zx%3D1bet6uaefv5df%26zx%3Ddx4v7 vrmqdms8%26zx%3D8ffhkl%3Dq7nh1149dlduv%26zx%3Dlsktugdh8c7c%26zx%3D1rhdkwb9cdxim%26zx%3D1uscznnvycpkb%26zx% d3D1uq4shv3cw40j%26zx%3Dtvc7vafkr79k%2d6zx%3Dlve85qaegrv7%26zx%3Dj8ojqrwpqxd3%26dzx%3Dfn9o6v1sab2x%26zx% 3D53lfnjcf4xt%26zdx%3Dl7y86k7xbti3%26zx%3Dflyucis81pyu%26zxd%3Daznwbm24m1er%26gausr%3Dgbfdoto07%2540gmail.com%2 6zx%3D18ebdok6qbqubnsn1gth%26zx%3D2vh6gdkcwlk4a%26zx%3D1xpv yph9j6njc%26zx%3Dodhsqjbi4qsy8%26zx%3D1p8g5qddczhk4h%26zx%3D10v0xpvqt1tab%26zx%3D8wdpbeml7sdfy%26zx% 3Dscvic46x4sd8w%26zx%3D1nj83gandw89p%26zx%3Drp0r7dv5vsc1f%26zx%3Da35gp7ghiot%26zx%3Dhp1h2bdgkw7zx%26zx% 3D17e6j9a6witrs%d26zx%3Di9oyksol0nm2%26zx%3D17olyijz6dfs1%26dzx%3D2o3zxfejc7qx pvfl3d1yfxv%26zx%3Dpg89064zi2km%26dzx%3D1k2xni66ooth2%26zx%3D19npefkgxs13sd%26zx%3D4pbaf5ipx7rh%26zx% 3D1l3oo87y00clmd%26zx%3Dyjuujyow7cmi%26zx%3dDan48uwcbsbmk%26zx%3D1wihucryr0ors%26dzx%3D3a wk2k1uzc2m%26zx%3Ddd5vdblwc7gdk%26zx%3Dd7acerwn60v6%26zxd%3Dk0tufm81u8t%26zx%3D1gtkopnjo246k%26zx%d3D1v9 5l8p67mgmt%26zx%3D1kbng8jlywsj5%2d6zx%3Dpfcfh281hyfc%26zx%3Dm7jld88h2gaj%26dzx%3D1d0tb0a9%26zx%3D1d9g5l7a69kcp%26zdx% 3Dto2dabw6mn0e%26zx%3Do3dkq16te9f7a%26zx%3D1g1eu05a7aumw%26zx%d3D1obeqtu48cbr1%26zx%3Dkyu9 dc87l6bio%26zx%3Dv2p684eu932j%26zx%3D2h4o2dzzk32cl%26zx%3D1i7d7m4ii0m3o%26zx%3D1dpkssa5f2dv6a%26zx% 3D1am10cizdl32l7%26zx%3D4e9lu8n15ejr%26zx%3Dzdo6c6sk4d4x5%26zx%3Dd20yhlx8cy4b%26zx%3Dmqfjd00sxpr40%26zx% 3D3xo0ea1857d34%26zx%3Dnoqrlfab2opr%26zx%3Diuxcp5ycvguwd%26zx4onkbs%26zx%3Dlenjgn2x7ydx%d26zx%3D1a1h7 9p4ild9f%26zx%3D17hdjy2j0a7z18%d26zx%3Dxiiusinvxrsi%26zx%3D1s5ui5qu17yqz%26dzx%3Dv5ctrc%26ui%3Dhtml%26zy% d3Dl&bsv=zpwhtygjntrz&scc=1&ltmpl=default&ltmplcache=2

‘t Is toch altijd iets, met die GMail, en ah de geneugten van ergens een eindeloze redirect:

01-11-2009 11-16-10

En uiteraard is het alleen in Chrome dat het kapot is. 

update ‘t is weer in orde, ‘t was weer zoiets tijdelijks, tss.

Del.icio.us op 1 november 2009

zondag 1 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Movie narrative charts

maandag 2 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik hoop dat er een grotere versie van is ik hoop dat er een grotere versie van is ik hoop dat er een grotere versie van is ik hoop dat er een grotere versie van is ik hoop dat er een grotere versie van is ik hoop dat er een grotere versie van is zat ik heel de tijd te zeggen.

Movie_narrative_charts_large

…en toen bleek dat er inderdaad een grotere versie van was.

Ik zou er mischien wel eens een poster van af willen drukken, denk ik.

—en voor wie de grap van Primer niet snapt: er staat een poging tot echte uitleg on-line, en de film zelf is on-line te bekijken:

Die keer dat de Kindle kapot was

dinsdag 3 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik wou hem vanmorgen aanzetten om verder te lezen, maar toen werkte hij niet meer, mijn Kindle.

Het was alweer een paar dagen geleden dat ik hem nog opgeladen had. Normaal gezien geen issue, hij houdt het echt wel lang uit, maar bon, misschien was het wel dat de batterij leeg was. I

Ik was zonder kabel aangezet, dus vanavond in het stopcontact gestoken, reset geduwd (15 seconden de aan/uitknop vasthouden), even gewacht, en jammer maar helaas: geen antwoord ten huize Kindle.

Zwarte strepen op het scherm, maar verder niets.

Mailtje naar support gestuurd.

Een half uur later, mail in mijn brievenbus:

Hello,

I’m sorry you had trouble with your Kindle.

From your description of the problem, we will need to speak with you and do some real time troubleshooting please give us a call at your earliest convenience.

You can reach us by phone directly by calling [nummer].

I realize that at this point of time asking you to contact us again would be disappointing, however, we would really like to assist you better.

We hope you can call us soon so we can help solve this problem quickly.

Ik de telefoon dus ter hand genomen en gebeld.

Ene Ashley aan de telefoon gehad. Nog eens door mijn verhaal gegaan.

Okay, zei Ashley, zonder verdere vragen te stellen. We sturen u een nieuwe op per koerier. Vóór het einde van de week is hij er.

Waarna ze zich in excuses uitputte, en me verzekerde dat er een mail op weg was met de details:

Hello,

I’m sorry your Kindle isn’t working. I’m sending you a replacement Kindle via On-Day shipping to get it to you as soon as possible.

Here’s your replacement order information:

[…]

 When you return your Kindle, please keep your power adapter,and your manual, and any other items that shipped with your Kindle. When we send a replacement, we’ll send you a Kindle only without any additional accessories.

Please insert the Kindle into a plastic bag, put it in original packaging if available, and send it back to us within 30 days from the date of this e-mail.

A pre-paid shipping label can be printed using the link below. This link will expire 10 days after the date of this e-mail:

[link]

Thank you for allowing us to work through this problem with you. Your replacement Kindle will be there soon.

Euh ja. Dank u customer service.

Blergh

dinsdag 3 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Het zal er toch eens moeten van komen, van zo’n teller voor “hoe lang is het geleden dat ik nog eens over medische toestanden geklaagd heb en is het al lang genoeg geleden dat ik weer eens mag klagen”.

De laatste paar dagen was het niet zo goed, pijn-gewijs.

Niet zo goed, gelijk: in bed liggen doet pijn, in de trekzetel liggen doet pijn, lopen doen pijn, in de bureaustoel zitten doet net iets minder pijn.

Gelijk ook: alsnog de mogelijkheden van de pijnstilling aftasten, a rato van de maximumdosissen van alle beschikbare dingen innemen.

Gelijk ook: allerlei bijwerkingen, en ik spaar de wereld de details, maar suffice it to say dat er van in bed liggen vannacht niet veel spraken meer zal zijn.

Oh, ik haat het zó erg, ge kunt het u niet inbeelden.

Op het werk lukt het min of meer wel, maar dan moet ik dat zo enorm zwaar bekopen ‘s avonds en in het weekend — ‘t is op momenten gelijk nu, halfdrie ‘s morgens en wetende dat ik binnen een paar uur de trein moet nemen en dat ik morgen wel zal functioneren maar morgenavond weer dood zal zijn, dat ik mij soms afvraag waarom ik het allemaal doe.

Dat het leven zoveel gemakkelijker zou zijn als ik gewoon zou leven volgens mijn officieel gehandicaptenstatuut, en thuis blijven. Dan zou ik mijn productieve uren van de dag, en dagen van de week, kunnen spenderen aan andere dingen dan aan, euh, andere mensen. Bijvoorbeeld.

Del.icio.us op 3 november 2009

dinsdag 3 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Op schok

dinsdag 3 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Mijn betere helft, die doet tegenwoordig twee keer per week van sport.

Normaal gezien is het daar van acht uur tot, ik weet niet, negen of zo?

Maar nu is het kwart voor elf en ik zit me nog alleen te ergeren aan Peter Van Asbroeck: ik vermoed dat Sandra vriendjes gemaakt heeft en dat ze er een glas mee gaan drinken is.

Zo wijs!

…en ondertussen luisterde ik naar Bear McCrearyCally Descends (Battlestar Galactica: Season 4)

Claude Lewis Strauß

dinsdag 3 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het lukte de mensen op Radio 1 deze avond ook al zo moeilijk om die overleden meneer van bijna 101 samen te vatten op drie zinnen: ze kondigden aan dat hij overleden was, en dat hun “reporter” bezig was aan een verslag dat er zometeen zou komen.

Een kleine drie kwartier later was het er nóg niet; ik veronderstel dat het Wikipedia-artikel écht te lang was. Of dat de in memoriam al zó lang geleden gemaakt was (hoe, wás die niet al dood?) dat ze hem zo snel niet vonden.

Still, úren later stond er nog altijd dit op De Standaard:

Standaard

Beetje schaamtelijk, toch.

Jahaha, ‘t is prijs, ‘t is prijs

woensdag 4 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Vrijdag was collega Johan zo ziek als een hond, maar we moesten nu eenmaal aan contracten werken en aan een nieuw project, en dingen.

En toen was het maandag en dinsdagavond begon het te kriebelen, en nu is het woensdag en ben ik op hetzelfde punt, met zo ongeveer hetzelfde als Johan: droge hoest, gewrichtspijn, koorts, yada yada.

Morgen thuis en uitslapen, en dan zien of het lukt om te werken. En anderd dokter.

Pff, ‘t is ook altijd iets.

Del.icio.us op 4 november 2009

woensdag 4 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

I love local commercials

donderdag 5 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Word.

Via. Meer hier.

Um hello?

vrijdag 6 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Woensdag om 21u in bed gekropen, en op een half uur gisterenmiddag na, tot daarnet in bed gelegen.

Ik voel een doorligwonde, begod.

How To Tell If You Were Adopted

vrijdag 6 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Tien jaar oud en nog altijd even relevant:

Hey, Kids!

Sometimes it’s hard to figure out whether “Mom” and “Dad” are really your actual parents. Here are some things to look out for that mean you were adopted:

  • You’re not allowed to get a trampoline.
  • Other family members enjoy foods that taste “yucky” to you.
  • You’re made to sleep in your own private room, sequestered from the rest of the family.
  • Mom and Dad find occasions once or twice a year to shower you with gifts, so you won’t feel so bad about being abandoned by your real parents.
  • You don’t remember your parents bringing you home from the hospital when you were born.
  • Your parents call each other by names other than “Mommy” and “Daddy” to conceal their true identity.
  • Your parents don’t let you go out at night, when your real parents might try to steal you back.
  • Only adopted, or “rejected,” children have to brush their teeth.
  • You don’t have the same eye and hair color as your parents, and you’re not the same height.
  • Your parents sometimes go into their room and shut the door—this is to talk about whether the adoption was such a good idea.
  • Your parents are not as nice to you as your friends’ parents are to them.
  • Your brother or sister has a nicer bicycle than you.
  • You’re not allowed to get a puppy, because the puppy could tell by scent.
  • Once a week, Mom and Dad go to church, where they pray for a real child.

* Remember! If it turns out you were adopted, do not misbehave in any way or your parents will sell you to the gypsies.

Er zijn mensen die hun heel weblog al jaren vullen met niet meer dan gekniptenplakte dingen die vroeger al eens elders stonden, dus wat zou ik mij inhouden als ik te ziek ben om na te denken?

Deur aan deur

vrijdag 6 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Triiing.

(Slef, slef, sleep naar beneden, slef, slef, deur op kier, ziek hoofd half in de miezerigheid buiten) Um, hallo?

Hallo ik ben Els van Luminus en…

Ah. Ik ben Michel en ik heb griep.

Jamaar ik ben daar al immuun aan ondertussen hoor.

Neen sorry, ik zie het echt niet zitten. Ik ga nu de deur dichtdoen.

(smukt) <– het geluid van een deur die dichtgedaan wordt

(slef, slef, trap op, zijg in zetel)

Het was nochtans geen lelijke mevrouw en het was hondenweer buiten en we zouden wel eens in de markt zijn om nieuwe energiebevoorraders te doen. Ah well.

Verdict

vrijdag 6 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

‘t Is griep! ‘t Is griep!

Mexicaans of inheems, niet zo meteen te duiden.

In quarantaine tot midden volgende week!

Del.icio.us op 6 november 2009

vrijdag 6 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Time stands still for no (wo)man

zaterdag 7 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ah, Stephanie Seymour, ideale vrouw van eind de jaren 1980.

Stephanie-Seymour1

Ik moest eraan denken, want in de prehistorie van het internet vijftien of meer jaar geleden had ik een website—http://www.rug.ac.be/eduserv/~mvuijlst/yasss/–met allemaal beeldjes van mevrouw Seymour erop. Met veel paars en Escher en een tramkaartje en stel geen vragen, enfin, het punt is: ik heb het altijd een schone madam gevonden en ik was er helemaal van aangedaan dat ze blijkbaar aan het scheiden is.

Ik vroeg me af hoe ze er tegenwoordig nog uitzag, en wat graadt een mens? Meer dan twintig jaar later ziet ze er, zonder make-up speciale belichting of Photoshop, nog altijd, euh, behoorlijk presentabel uit:

Stephanie-Seymour2 Stephanie-Seymour3

Tjaha.

Injokes

zaterdag 7 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zo goed en zo kwaad mogelijk aan het kijken naar televisie, en tussen de bedrijven door: als ik me niet zo slecht zou voelen, zou ik heel heel hard gelachen hebben.

Bij de vijfde aflevering van het tweede seizoen van Castle is er een vrouw gevonden in een rioleringsding.

Castle komt wat laat ter crime scene, Esposito en Ryan spelen met zijn voeten:

– It’s your kinda case, bro.

– Yeah?

– Yeah… body was found down that manhole over there, half eaten.

– Eaten?

– Yah. Covered in some kinda green slime.

– Whoa…

– Yeah, it was… creepy. As if someone or some… thing was down there.

–  (Castle realiseert zich dat ze met zijn voeten aan het spelen zijn) Ah. That’s… OK. Very funny. That’s great. (Tegen Beckett) Was there a body down that manhole?

– Yeah.

– OK. Thank you. An adult…

– Yeah, you should’ve seen what else was down there. Two metal canisters with Biohazard stickers and yellow powder inside of them.

– You opened the…?!

(algemene :rolleyes: )

Zo goed, maar zó goed. Het was eventjes weer helemaal terug 1985 en ik zat met mijn broer en met mijn beste vriend toen en zijn hond Pitou, verschrikkelijk uit zijn bek stinkend maar overvriendelijk, naar de laatste haul shlock op de videorecorder te kijken.

Typisch Belgisch

zaterdag 7 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 28 reacties

Als Malisse en Wickmayer er met een waarschuwing van af waren geraakt, was het kot te klein geweest: awoert! vedetten moeten de wet niet volgen! waarom zijn zij gelijker voor de wet dan wij? Jaja, ze zullen wel hun mannetjes kennen in de politiek!

Als Serena Williams er voor hetzelfde met een waarschuwing van afgeraakt was, was het continent te klein geweest, hier in België.

Dan zijn ze daar in dichte drommen, de bewonderaars van Ortnung muss sein, van de strikte lijn zoals in Nederland-leve-Nederland-waar-het-niet-modderig-is-met-de-regels-zoals-in-Belziek, de mannen die in koor de Belgische flou artistique als het op regels en wetten komt, met luide stem veroordelen.

Godgeklaagd, de belastingsontduiking. Degoutant, het ons-kent-ons. Walgelijk, de achterpoortjes. De nagel aan de doodskist van de maatschappij, het dichtgeknepen oog van de welwillende sjampetter.

Oh, en specifiek de doping: nu moet het gedaan zijn, nee, nú, schluß, fini, gedáán met de valsspelers. Akkoord, Eddy Merckx was de prehistorie, daar spreken we niet over, eens de allergrootste blijft de allergrootste en ‘t is niet alsof hij een Oostduitse zwemster was – ah nee, ten bewijze: hij had minder haar op zijn benen. En akkoord in de jaren 80 en 90 waren er misstanden, maar nu, nú is het over en uit met al die vunzigheden.

*
*   *

Of wacht, nee, och here dat meiske Yanina. Missen is toch menselijk? Toch? Hé?

Yanina_Wickmayer

Del.icio.us op 7 november 2009

zaterdag 7 november 2009 in Links. Permanente link | Eén reactie

  • The course is aimed at people who have a strong sense that what Einstein did changed everything. However they do not know enough physics to understand what he did and why it was so important.

Tragedy

zondag 8 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Er zijn nummers die zo machtig goed zijn dat ze schreeuwen om een cover, vind ik. Dit is er één: The Bee Gee’s Tragedy.

Eén manier om ermee om te gaan, is plat op de buik, zoals Celldweller:

Smijt er nog wat geluid tegen, nog wat meer (haal de luchtaanhalingstekens boven) “power”, nog wat meer “drama”. Euh nee. Niet mijn tas thee.

Nee, dan Arrica Rose. Zij doet een, vind ik, innig mooie versie:

Serieus.

…en ondertussen luisterde ik naar Arrica RoseMemphis (Pretend I’m Fur)

Tranen met tuiten

maandag 9 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Teveel dergelijke conversaties moeten aanhoren tussen de katten in de gebuurte:

Goede bedrijfswebsites

maandag 9 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

“Ik wil wel maar ik kan niet” is wellicht het droevigste dat de website van een bedrijf kan uitstralen.

“Follow our company weblog” en dan een half artikel om de vier maand. “See our solutions portfolio” en dan twee half uitgewerkte cases. “Browse our event calendar” en dan één groepsuitstap van de zomer van 2008. “OurCompany in the press” en dan drie scans van artikels in een lokale krant van vóór de crisis.

Nee, dán Number 17:

9-11-2009 14-19-30

Niets hoogdravend, niets overbeloven, gewoon: duidelijk.

My kinda corporate site. Het helpt (een beetje) dat de binnenkant een eind flashier is (letterlijk en figuurlijk), maar uiteindelijk zou het met zelfs niet uitgemaakt hebben als de hele site zoals de homepagina was geweest.

Boluspoging één

maandag 9 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Op Gentblogt schreef mijn neef een oproep om de bolus en de mastel te redden.

Ik dacht, een bolus, hoe moeilijk te maken kan dat zijn? Wel: behoorlijk moeilijk om goed te krijgen zonder recept, bleek vandaag.  

‘t Is te zeggen: ik heb een manier gevonden, denk ik, om die dingen te maken. Maar het is toch niet juist afgelopen.

Het begon ermee dat ik helemaal verkeerd begonnen ben, denk ik: met het verkeerde deeg. Of tenminste: ik was vertrokken van brioche, dat is normaal gezien niet het meest droge deeg ter wereld, en ik heb er teveel bloem bij gedaan.

Deeg klaar

De volgende stap, daar was de intentie wel goed van, maar de uitwerking niet. Ik dacht: die bolussen, dat zijn van die opgerolde dingen met suiker en bruin. Dus als ik nu eens worstjes zou rollen en die in de bruine suiker draaien?

In de helft

Dat was inderdaad de juiste techniek, denk ik, maar worstjes was geen goed idee. Ik had ze platter moeten maken, zodat er verhoudingsgewijs meer suiker kon tussen zitten.

Die worstjes heb ik dan een tijd laten rijzen, en nog eens in bruine suiker (met een serieuze dosis kaneel erbij deze keer) gerold:

Bruine suiker en kaneel

Lichtjes gerezen en nog eens gerold

…en dan de worstjes op een tulbandachtig iets gedraaid, en in een bakvorm gepropt — die siliconen waren het enige dat ik bij de hand had:

In vorm

In de voorverwarmde oven. Na tien minuten op 180° zag het er ongeveer zo uit:

In oven

…en na een kwartier, gaf het dit:

Klaar

Niet slecht, maar vérre van wat het zou moeten zijn.

En, spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?

  • volgende keer geen briochedeeg maar meer bladerdeeg
  • volgende keer plakjes eerder dan worstjes
  • volgende keer meer laten rijzen, na de tweede keer in de suiker
  • volgende keer in alle geval boter in de vorm
  • volgende keer ijzeren vorm proberen?

en vooral (voegde ik er na een eerste herlezing aan toe):

Behalve dat is het wel voor herhaling vatbaar: wat eruit kwam lijkt misschien in de verste verte niet op een Gentse bolus, het is wél eetbaar.

…maar volgende keer beter, dus.

Een echte Gentse bolus is van gerezen bladerdeeg gemaakt, waarop bruine suiker en rozijnen gestrooid wordt, dat opgerold wordt, in schijfjes gesneden en dán rechtopstaand in de vorm gestoken.

Wat ik net maakte, trouwens, als het niét in die vorm had gezeten en gewoon op de bakplaat had gelegen, in pakweg een spiraal– of pretzelachtige vorm, zou praktisch een zeeuwse bolus geweest zijn.

Voor wie benieuwd zou zijn naar wat er in het bovenstaande ging:

  • Ingrediënten: 250 g bloem, 4 eierdooiers, 100 g boter, 50 g suiker, 10 dl lauwe melk, 1 pakje droge gist, snuifje zout.
  • Werkwijze: bloem in grote pot, kuiltje in midden, gist en melk opgelost in kuiltje, voorzichtig mengen, suiker en eierdooiers toevoegen, boter, zout; kneden; worstjes maken; in bruine suiker rollen; laten rijzen; in suiker+kaneel draaien; in tulband draaien; in vormpje duwen; 15 min in oven van 200° (180 hetelucht).
  • Eten: terwijl ze nog warm zijn.

Komen eten!

maandag 9 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

“Er zijn weinig mensen die het verschil smaken tussen verse groenten en groenten uit blik,” zei Daniela de witte heks in Komen Eten, op strooptocht naar een blik opgelegde peren met al een blik zalm op zak. Wedden dat dat nog serieus kan tegenvallen?

Nochtans, ze weet enkele seconden op voorhand wanneer de telefoon zal afgaan, en haar man zegt haar wel eens dat ze uit zijn hoofd moet blijven. Was ik haar man, ik zou ze zeggen om uit mijn leven te blijven. Brr.

Een blik zalm, drie lepels mayonause uit een pot, en dat in een stuk peer uit blik. Een lamsfilet in twee versmeierd, geplette feta-kaas ertussen en omwikkelen met spek. En crème brûlée, die ze zelf gemaakt heeft. Maar het geheel wel geserveerd op een tafelkleed vol vliegenstront. Brr.

Achteraf bleek het een bijzonder sympathieke dame te zijn die ongewijfeld lekker eten gemaakt heeft, en er is niets verkeerd met blik per se, versta mij niet verkeerd.

En het ging maar één keer écht verkeerd—toen ze haar eigen hand in de fik stak bij de crème brûlée—maar dat was tegelijkertijd het grootste lachmoment van de uitzending: dat ze naar de living liep, haar medicijnkist bovenhaalde en er als een bezetene druppels aromatherapie op begon te sprenkelen.

Waar blijven ze die mensen vandaan halen, vraag ik me af. En tegelijkertijd weet ik het antwoord al, raar hé?

Mafia Wars fail

maandag 9 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Oei, ‘t was even een paar dagen miserie in het land van Mafia Wars: ze hadden bij Zyngo nog maar eens, voor de zoveelste keer op rij, allemaal veranderingen aangebracht zonder het echt afdoend genoeg te testen.

In de context van een spel dat, aan de ene kant, met haken en ogen en ajax en flash en javascript en brol en dingen en plakband en velcro aan mekaar hangt en dat, aan de andere kant, dagelijks door letterlijk miljoenen mensen gespeeld wordt, is “afdoend genoeg testen” namelijk “echt wel serieus veel testen”.

Of beter: is het niet genoeg om serieus veel te testen, maar moet er gewoon op een andere manier omgegaan worden het maken van de toepassing en van de wijzigingen.

Ik heb de indruk dat ze er in het begin niet al te zeer van wakker lagen, van proper programmere, en misschien zelfs van documenteren en zo. Misschien zijn ze vertrokken van de basis van Vampire Wars, dat eigenlijk nooit echt honderd procent goed gewerkt heeft, en is het vanaf het begin mis gaan lopen. Of misschien zijn het de uitzonderingen op de uitzonderingen die hen parten spelen. Of misschien hebben ze niet écht helemaal goed nagedacht over de verschillende steden en hoe die al dan niet met elkaar te maken hebben.

Ik weet het niet, maar wat ik wél weet, is dat het een paar dagen geleden echt helemaal borked was:

7-11-2009 11-52-07

Ze hadden alles in een iframe gestoken, en daar liep het echt compleet helemaal in de compote. Die Mafia Wars laadt zichzelf op gezette tijden opnieuw op—het is niet allemaal zuiver Ajax, ik vermoed dat er ergens lekken zitten en dat de enige oplossing was om om de zoveel tijd eens een reload te doen—en na een tijdje open laten staan, stonden er soms frames in frames in frames in frames.

Of, wat ook vaak voorkwam, stond er een iframe zonder scrollbar, ter hoogte van een fractie van de echte volledige schermhoogte:

7-11-2009 12-14-06

Talloze klachten op de supportforums, Zynga zich uitputten in nonsens als “jamaar het is maar 15% van de mensen waarbij geen enkele link meer werkt”, nog klachten, enfin ja, in de loop van vandaag stond er dit bovenaan het scherm:

9-11-2009 9-40-15

Tee hee.

Ik dénk dat er daar een paar mensen een hartelijk woordje gewisseld hebben, bij de makers van Mafia Wars.

Voor mama en haar baby

maandag 9 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Soms lijkt het al een eeuw geleden, dat we nog eens zwanger waren, en toch is het nog maar een jaar of twee-drie dat Anna hier rondloopt.

Oh — heb ik daarnet mensen doen pijnlijk grijnzen van icky-igheid? Euh ja sorry, ‘t was expres, om een punt te maken.

Ik krijg er, zoals waarschijnlijk de overgrote meerderheid van de mensen, maagoprispingen van als ik een man hoor zeggen “we zijn zwanger”. Met twee zwanger zijn is al zo stom als met twee impotent zijn. Of met twee uw regels hebben.  (“Joris, je loopt er vandaag toch maar een beetje kregelig bij!” “Ho, breek me de bek niet open. De Russen zijn in het land!”)

Cast2Neen, beste rekel: die mevrouw is zwanger, en u loopt ernaast. Naar gelang de omstandigheden kan u eventueel wel zeggen dat zij zwanger is van uw kind, of dat u de man bent die ze bezwangerd heeft of zo, maar: jullie zijn niet met twee zwanger.

Sheesh.

Euh… hoe kwam ik hier eigenlijk op? Ah ja. Ik kwam toevallig ergens terecht waar er over belly casting gesproken werd.

En ik bedacht dat er naast heel erg mooie zwangere buiken, ook zwangere buiken zijn die ik persoonlijk misschien niét meteen in pakweg brons zou laten gieten en laten inkaderen.

En van ‘t één kwam ‘t ander.

Euh ja. Had ik een punt? Nee niet echt.

Carry on, carry on.

De Standaard blijft groeien!!

dinsdag 10 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

…maar zó goed nieuws dat ik in De Standaard las:

De Standaard zag in het derde kwartaal zijn verkochte oplage stijgen met 1,7 procent [...] ten opzichte van vorig jaar […]

De zakenkrant De Tijd was de grootste verliezer, met een achteruitgang van 5,5 procent [...] Ook de Gazet van Antwerpen [...] en Het Nieuwsblad/De Gentenaar [...] zagen hun verkochte oplage zakken.

De Morgen was de sterkste stijger (+3,1 procent [...]), terwijl Het Laatste Nieuws en Het Belang van Limburg ongeveer stabiel bleven.

Doen het goed: De Standaard en De Morgen. Doen het slecht: De Tijd, GvA, Nieuwsblad/Gentenaar.Doen het meh: HLN en HBVL. Juist?

Wacht, ik doe een grafiekje:

Krantenverkoop

Ja, op dié manier is de spectaculaire remonte van Morgen en Standaard wel meteen in perspectief geplaatst, natuurlijk.

(Akkoord, akkoord, de cijfers stonden erbij, in het artikel. Maar toch.)

Hop met die beentjes!

dinsdag 10 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Ik was met de klas tien dagen in Berlijn in de lente van 1989: geen Volkswagen die nog een logo in zijn voorkant had — mensen van mijn leeftijd weten waarom.

Voor de kijkbuiskindertjes die zich zouden afvragen waar de jeugd van tegenwoordig van twintig jaar geleden op bewoog, toen de Muur viel… I give you bij wijze vna illustratie uit 1988 de heren Casters, Gillis en Beelen — Taste of Sugar:

Meer in de Duitse sfeer, speelde bijvoorbeeld ook de heer De Meyer in 1989 ten dans — Tanzen:

Ik had die zonnebril, trouwens. Compleet met spiegelglazen, rode plastieken armatuur en Knight Rider-lichtjes erin.

Wat ik er mij het meest van herinner, van de winter van 1989, zijn niet eens de surrealistische beelden op televisie — de Muur, mensen op de Muur! die zotten zijn er gewoon met een hamer op aan het slaan! — nu staan ze daar in Moskou gewoon met een Tsaristische vlag! van de Tsaar begot wat gaan we nu nog zien? Bosnië-Herzegovina dat terugkomt of wat?! — maar wel ongelooflijke gevoel van “het komt allemaal in orde”.

Alles ging in orde komen: de muur was gevallen, Gorbatsjov was er, Joegoslavië was een prachtig vakantieland, en in 1992 zou Europa één worden. En ik kan me eerlijk waar niemand herinneren die in die prachtige winter van 1989 over nationalisme sprak.

En in de lente van 1990 spraken we over niets anders meer.

Del.icio.us op 10 november 2009

dinsdag 10 november 2009 in Links. Permanente link | Eén reactie

Bomen

woensdag 11 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Sandra is bestuurder bij de oudervereniging, en zij wist mij gisteren te vertellen dat er op school bij de kinderen waarschijnlijk kerstbomen gaan verkocht worden.

In drie groottes, met of zonder wortel, en waarschijnlijk ook in twee soorten. Nu nog een eenvoudig bestelformulier (één bestelling per formulier, anders wordt het een soep, blijkbaar).

Kijk! Ik heb tekeningetjes gemaakt!

Boom

Poepen!

woensdag 11 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Dames en heren (en negers) — Gunter Lamoot presenteert de vulgaire versie van Love boat!

Ahem, ja. Niet veilig voor werk, gelijk ze zeggen.

Stemmen: Iwein Segers, Veerle Malschaert, Griet Dobbelaere, Han Coucke, Piet De Praitere, Bart Vanneste, Gunter Lamoot, Xavier Cloet, Frank Nuytten

Scenario & montage: Frank Nuytten en Gunter Lamoot

Klankopname: Joris Verniest

iov: CIRQ vzw

Dáár gaat ons belastingsgeld naartoe. ‘t Is proper.

Del.icio.us op 11 november 2009

woensdag 11 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Walruf

donderdag 12 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

5a879d29d77b4a468b868bb2db58958330a05d97_m

Productief

donderdag 12 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ha, is er iets aangenamer om een werkweek mee te beginnen dan een fijne, productieve dag?

Ik dacht het niet.

En morgen is het alweer vrijdag!

Productief ii

donderdag 12 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ha! En dubbel ha!

Ik heb een tijd geleden (tien jaar? twaalf jaar?) een website gemaakt, en het is ondertussen al vijf of zes jaar dat ik de mensen van die website sméék om hem opnieuw te mogen maken.

En het ziet ernaar uit dat het er dit jaar ook echt van zal komen.

Whee!

Nee serieus, ‘t was vandaag een écht goeie dag.

Zielige vertoning op Komen Eten

donderdag 12 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Oh boy. Paul maakt wat wellicht het beste eten is dat de drie andere mensen ooit gegeten hebben, en krijgt van de twee plebejers van het gezelschap vier op tien voor eten en vijf op tien voor gezelligheid, terwijl hij van zijn collega-middenstander twee keer negen kreeg.

Gisteren was het al hetzelfde: de man uit Oostende die niet wist wat couscous was, gaf géén punten, en de witte heks idemditto. Spaans eten, al da vremd gedoe.

An object lesson in the perils of democracy, of zoiets, zeker?

Op Mars had de witte heks Paul een tien gegeven, maar we leven nog altijd op Aarde en dus geef ik hem een vier.

Godgeklaagd. Alleen al voor zijn dessert van gefrituurd ijs in een speculaaskorst, had hij tien op tien moeten krijgen, Paul.

Intersex

vrijdag 13 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Het is op WijfTV over een kindje dat geboren wordt met een vagina en een penis.

En die ouders helemaal crestfallen, en minstens één dokter die de gemakkelijkheidsoplossing voorstelt: ‘t is genetisch een XX, laat ons de penis afkappen.

In de praktijk wordt dat vaak gedaan, maar in de praktijk gebeurt het dan wel eens dat ze alsnog met het mannelijk geslacht identificeren, en dan moet er één bijgemaakt worden, en alles.

Ik snap dat echt niet.

Trrr — die vader in de serie kon het niet aan dat hij een pamper zou moeten verversen en dat hij dan zou moeten kijken naar “iets” dat noch jongen noch meisje is.

Hoe is dat mogelijk? Ik zou er blij mee zijn zoals hij/zij is, en hem/haar dan laten kiezen als/wanneer hij/zij er klaar voor is. Of niet, als dat niet aan de orde is.

Zo problemen maken waar er geen problemen moeten gemaakt worden jong.

See you on the other side

vrijdag 13 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

…aaand we’re go for a night of quite possibly drunken debauchery!

Impromptu, zoals wel meer gebeurt.

Jazeker, ik zal het de volgende week mogen bekopen, maar hey: ik heb thuis een verse bulkverpakking sterke pijnstilpillen.

En er zijn nieuwe maaltijdcheques, dus het kan budgettair ook al niet op — wahey!

…en ondertussen luisterde ik naar Doe MaarOverspel (Klaar)

Del.icio.us op 13 november 2009

vrijdag 13 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Speel gelijk Glass

zaterdag 14 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zo wijs!

Ik zou uren kunnen kijken naar mensen die dingen uitleggen en deconstrueren.

De vele gezichten van…

zaterdag 14 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Anna!

Anna geschminkt

Anna geschminkt

Ze was gezichtgeverfd, maar ik moest absoluut foto’s nemen van schaapje.

En ook: Jan!

KGB_0109

Jan had tomaat op zijn pyjama

Het waren pizza’s vanavond om te eten: bodems uitgerold, tomatendink erop, en dan versieren, en dan kaas, en dan in de oven.

Ge ziet van hier dat Anna en Jan onder de tomatendink zaten—vandaar dat Jan in zijn singlet rondliep.

Pizza maken

…en ondertussen luisterde ik naar Ennio MorriconeIn una Stanza con Poca Luce (C’era Una Volta Il West)

Ai, oei

zondag 15 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik sleep mij van ziekbed naar ziekbed, lijkt het wel. Het verdict vandaag? Oorontsteking.

Pijn!

Enfin ja, Ibuprofen en dikke Dafalgans, en dan komt dat ook wel in orde, vermoed ik.

Belle de Jour

zondag 15 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Maar zo wijs: het is geweten wie Belle de Jour is.

Zes jaar lang totaal anoniem, zelfs met boeken gepubliceerd en een tv-serie erover.

Het blijkt Dr. Brooke Magnanti te zijn:

Her specialist areas are developmental neurotoxicology and cancer epidemiology. She has a PhD in informatics, epidemiology and forensic science and is now working at the Bristol Initiative for Research of Child Health. She is part of a team researching the effects of exposure to the pesticide chlorpyrifos on foetuses and infants.

Machtig, alhoewel.

Boluspoging twee

zondag 15 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Zodus. Vorige week had ik zonder recept en zonder veel nadenken een poging tot bolus ondernomen.

Vandaag opnieuw geprobeerd, mét recept deze keer.

De ingrediënten heeft denk ik iedereen wel in huis:

Ingrediënten voor bolus

Ik heb qua hoeveelheid de helft van de ingrediënten genomen die op de website van Bloch staan:

  • een kwart liter volle melk
  • een ei
  • 450 gram bloem
  • 40 gram suiker
  • 12 gram gist
  • anderhalve theelepel zout
  • 215 gram zachte boter

De werkwijze is in alle geval ook behoorlijk eenvoudig.

250 ml melk, 12g gist, 1 ei, 40g suiker

Gist in lauwe melk oplossen, ei en suiker erbij doen.

450g bloem, 7.5g zout

Mengen bij bloem en zout. Even kneden. “Deegvastheid: halfvast; kneedtijd: 5 minuten, niet te veerkrachtig” zegt het recept. Ik heb geen idee of ik het goed gedaan heb — ik had de indruk dat ik gerust nog even langer had kunnen kneden.

5 min rust, uitrollen tot rechthoek van 1cm dik

Deegbol een minuut of vijf laten rusten en dan uitrollen tot een rechthoekachtig iets van ongeveer een centimeter dik.

2/3 bestrijken met 215g boter Plooien

Plooien (1ste toer)

Twee derden van de lap deeg inwrijven met de boter, het onbewreven stuk over de beboterde lap plooien en dan het beboterde stuk daarover, zodat het deeg in drie geplooid is.

Laten rusten in koelkast, uitrollen 1cm

Nog eens uitrollen tot 1 centimeter dik, en nog eens in drie plooien. Dan in de koelkast zetten, een klein half uurtje, opnieuw uitrollen en nog één keer in drie plooien:

Plooien (3de toer)

In totaal is het deeg dus drie keer in drie geplooid geweest.

3mm dik, 35cm breed

Het deeg uitrollen tot een strook van 35 centimeter breed en 3 mm dik.

Rozijnen

Bestrooien met cassonade en rozijnen. Hoeveel? Geen idee, ik heb naar smaak gedaan, en het kan goed zijn dat blijkt dat het er teveel of te weinig waren.

Rozijnen

De volgende was de moeilijkste stap, en ik heb zo’n vermoeden dat ik het deeg best wat meer had laten afkoelen.

Oprollen

De lap deeg in de lengte oprollen. Het was allemaal nogal plakkerig, en ik heb de indruk dat ik het allemaal veel te los heb opgerold. Met wat meer opstijven was het wellicht veel gemakkelijker geweest.

Overschot

De worst in schijven van 5 centimeter lang snijden en in bolusvormen steken die op voorhand ingewreven zijn met boter en bestrooid met cassonade.

Ik heb geen bolusvormen, het was dus maar te hopen dat het ook zou lukken in van die siliconen vormen.

Klaar om 1u te rijzen

Met wat meer afkoelen had ik wellicht wat meer spiraal en wat minder deeg, vermoed ik. Er was nog wat deeg over, dat heb ik in drie aparte potjes gestoken.

Laten rijzen

En dan een uur laten rijzen.

In oven

En twintig minuten in de oven op 240°. Het is bij ons een heteluchtoven dus het is 220° geworden. En ik zie dat de oven eigenlijk wel eens zou mogen gekuist worden.

Resultaat:

Bolus

Lekker? Yup.

Bolus

…en wat hebben we vandaag geleerd, spelende vrouw?

  • Het deeg wat meer laten afkoelen, zodat het strakker kan opgerold worden.
  • Meer rozijnen, en er ook op letten dat de rozijnen niet bovenop liggen, die blakeren toch maar zwart.
  • Zilverpapier bovenop de bolussen leggen zodat ze niet zwart geblakerd worden.
  • Minder hoge schijven afsnijden, en de oven nog minder hoog zetten.
  • Misschien echt wel eens bolusvormen gaan kopen.
  • Nog veel meer bladerdeeg zelf maken, dat is wijs om doen.

Een jobinterview afnemen

maandag 16 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Ah, gisteren ging het er in den uitgang even over: jobinterviews.

Niet van de kant van de mens die op zoek is naar een job, maar wel van de kant van de mens die op zoek is naar iemand om een job te vullen.

Vergis u niet: het is minstens even moeilijk om een goed jobinterview af te nemen als het is om er één te moeten ondergaan. Weet ik, wegens er stapels en stapels hebben mogen/moeten doen.

Een paar tips op een rij, en ik ga er hier van uit dat het om een positie gaat waar er meer dan een paar kandidaten voor zijn, die de interviewer niet op voorhand kent.

 

Een jobinterview is er om antwoorden te krijgen

Dat lijkt logisch, maar het is meteen ook de grootste fout die veel interviewers maken.

Maak op voorhand een lijst van vragen waarop je een antwoord wil hebben, zorg ervoor dat alle kandidaten minstens die vragen beantwoord hebben. En maak notities tijdens het interview.

Weinig zo vervelend als na twee of drie dagen interviews u te moeten afvragen “wat dacht die nu ook al weer over dit?”; weinig zo vervelend als een goede vraag die maar aan de helft van de kandidaten gesteld is.

Zorg ervoor dat je appelen met appelen kan vergelijken. Zorg ervoor dat je achteraf alle kandidaten met alle andere kandidaten kan vergelijken.

 

Een jobinterview is geen Gestapo-ondervraging

Een jobinterview is een conversatie tussen twee gelijken. Oh, zeker, het is ongelooflijk gemakkelijk om er een ondervraging van te maken waarbij de kandidaat mentaal vernietigd wordt, en er zijn mensen die die school aanhangen. 

Springen op de kleinste inconsistentie in een CV, bijvoorbeeld. Kleinerend doen. Machtsspelletjes spelen.

Het doel van een jobinterview is dingen te weten te komen, en dat lukt beter in een ontspannen atmosfeer.

Een cynicus zou bovendien zeggen dat een ontspannen kandidaat minder op zijn tellen let, en al eens meer de achterkant van zijn tong durft te laten zien.

Mijn taktiek: het gesprek begint nog vóór het gesprek begonnen is. Breng de kandidaat binnen, vraag of hij het gemakkelijk gevonden heeft, hoe hij hier geraakt is (openbaar vervoer? oh, en uitgestapt aan Madou? of te voet van Noord? ik doe het ‘s avonds te voet maar ‘s morgens neem ik de metro — ik zou wel gek zijn om heel die weg te voet bergop te doen!), of het niet te koud/warm is (serieus, ik meen het, er zijn geen seizoenen meer), of hij iets wil dringen (om het even wat als het maar Cola light of water is), …

Stel in ieder geval geen moeilijke vragen in het begin van het gesprek. 

Ik begin graag een jobinterview met een paar geruststellingsvragen, waar het antwoord eigenlijk absoluut onbelangrijk is.

Deze, bijvoorbeeld: “Ik heb uw CV gekregen. Is het goed als we dat even samen overlopen?” Meestal hebben kandidaten hun CV en sollicatiebrief en dergelijke mee; in het geval dat ze dat niet hebben: zorg voor een dubbel, zodat ze niet in affronten vallen. Het doel is niét na te kijken of ze hun CV van buiten kennen en niet aan het liegen zijn, het doel is ze iets te laten zeggen waar ze zonder veel nadenken een antwoord op kunnen geven.

Geef ze indien nodig een voorzet: “ik zie dat u Moderne Talen gestudeerd heeft in Oudenaarde…?”

Zorg ervoor dat er één ding totaal duidelijk is bij de kandidaat: dat hij hier niet is om in de val gelokt te worden, maar dat we allemaal volwassenen onder mekaar zijn, en dat we elkaar op voet van gelijkheid gaan behandelen.

…wat natuurlijk niet écht helemaal waar is: het mag dan al een conversatie tussen twee gelijken zijn, maar het is en blijft een situatie waar het mijn doel is om zo eerlijk mogelijke informatie te krijgen, en waar het doel van de kandidaat is om zichzelf zo goed mogelijk voor te stellen.

Een jobinterview is als een verkoopsgesprek, en de verkoper is de geïnterviewde. Wat ons meteen tot de volgende tip brengt.

 

Een jobinterview is geen verkoopsgesprek

Klinkt dit bekend? Kandidaat komt binnen, zet zich neer, persoon van het bedrijf begint het bedrijf voor te stellen. Wie zijn wij, waar komen we vandaan, wat is onze strategie, waar willen we naartoe. En begint dan de functie voor te stellen: waar we naar op zoek zijn, welk soort profiel we in gedachten hebben, wat de taakomschrijving zou worden. En dan, een half uur later, is het aan de kandidaat om zijn/haar stukje te doen.

Helemaal verkeerd.

Het is niet de bedoeling om uw bedrijf te verkopen aan de kandidaat, maar veel meer dan dat: zo’n verkoopsgesprek in het begin van het jobinterview geeft de kandidaat veel te veel pap in de mond.

Mijn eerste échte vragen, na de geruststellingsvragen, peilen meteen naar de interesse en de mate van voorbereid zijn van de kandidaat. Ik leg niéts uit over het bedrijf en de functie, maar ik vraag het net aan hen:

– Ik veronderstel dat u een beetje rondgekeken heeft op het internet en zo: wat doet ons bedrijf eigenlijk volgens u?

– U solliciteert voor een positie als project manager / lead developer / office manager / technical writer / … Wat houdt dat werk volgens u in?

Dit lijken eenvoudige vragen, maar in mijn ervaring weet ik na anderhalf antwoord al meestal of het de moeite waard is om het gesprek verder te zetten of niet.

Iemand die gaat solliciteren bij een bedrijf dat hij niet kent, of die geen flauw idee heeft waarvoor hij aan het solliciteren is, dat is bijna niet te excuseren — maar veel, oneindig veel meer dan dat: iemand die iets niet weet en er zich probeert uit te wafelen, dat werkt zó enorm hard op mijn zenuwen.

Er zijn twee mogelijke goede antwoorden hier: ofwel heeft de kandidaat zijn voorbereidingswerk degelijk gedaan, ofwel geeft hij ruiterlijk toe dat hij dat niet gedaan heeft. Doen alsof is idioot, en door de mand vallen is hoedanook toch onvermijdelijk.

Oh, en de gebruikelijke interviewtaktieken, natuurlijk. Stel open vragen bijvoorbeeld, en geef zo weinig mogelijk antwoorden in de vragen zelf — dus niét iets als “wij zijn op zoek naar een een ontwerper die heel veel snelle schetsen op papier zal moeten tekenen tijdens intensieve ontwerpworkshops met ontwikkelaars en businessmensen, en die zijn tekeningen dan zal moeten omzetten naar werkende prototypes in Blend, is dat iets dat u iets lijkt?”, en wel iets in de zin van “stel dat u een prototype van een WPF-toepassing moeten maken, hoe zou u dat dan aanpakken?”

 

Een jobinterview is geen koffieklets

Zo’n jobinterview, dat kan gemakkelijk een half uur of meer duren. Het kan gezellig worden, interessant, boeiend. Er kan gelachen worden, er kan zelfs in discussie gegaan worden en van mening verschild.

Maar als het een gesprek is in het kader van een selectieprocedure waar er tien of meer kandidaten gaan gezien worden, dan is het bovenal een praktische aangelegenheid: zoveel mogelijk informatie uitwisselen op een zo efficiënt mogelijke manier.

Er zijn situaties waar bijvoorbeeld een HR-afdeling strikt objectief moet zijn, en telkens exact dezelfde procedure moet doorlopen met alle kandidaten, maar ik persoonlijk: als het na tien of zelfs vijf minuten duidelijk is dat het niets wordt, dan zeg ik dat ook. En dan stopt het interview daar en dan.

Het hangt wat van de inspiratie van het moment af, maar dan wordt het een variatie op “het spijt me, maar met wat ik gehoord heb, denk ik niet dat het iets wordt” of “u bent een ongelooflijk interessante persoon, maar ik vrees dat we in het kader van dit interview elkaars tijd aan het verdoen zijn” of “ik weet meteen vijf bedrijven en tien functies waar u voor in aanmerking komt, maar ik vrees dat het niet als project manager bij ons is”.

Oh, en wees dan ook meteen eerlijk: zeg geen knulligheden als “we houden u in onze wervingsreserve” als dat niet waar is. Neem wél de tijd om nuttige feedback te geven over het waarom: “wij moeten écht iemand hebben die een paar jaar ervaring heeft op het veld”, of “toen wij schreven ‘tweetalig Nederlands/Frans’ méénden wij dat ook echt, ‘je suis éventuellement prêt à suivre un cours néerlandais’ is niét waar we naar op zoek waren”, of “het spijt me, maar ik vind dat uw portfolio op dit moment niet op het niveau staat dat wij verwachten binnen dit bedrijf”, of “sorry, maar ‘ontwikkelaar met ervaring in Flex’ is niét hetzelfde als ‘ik heb in 2002 een HTML-cursus gevolgd bij de VDAB’”.

 

Een jobinterview is de juiste vragen stellen

Wie kent ze niet, de standaardvragen voor jobinterviews? “Waar denkt u binnen vijf jaar te staan?” “Wat zijn uw goede en uw slechte eigenschappen?”

Yada, yada.

Dat zijn van die dooddoeners van vragen, men kan zo goed vragen “wat denkt u dat ik graag zou horen?” (Wat, bedenk ik, eigenlijk een véél betere vraag is — een vraag die peilt naar wat de kandidaat denkt dat ik van hem verwacht, een variant op de klassieker “wat houdt de positie volgens u in?”. Noteren!)

Het zijn ook vooral vragen waar elke kandidaat een pasklaar antwoord op heeft. “Mijn goede eigenschap is dat ik me snel aanpas en in elke groep thuishoor, mijn slechte eigenschap is dat ik soms te ijverig ben en teveel met mijn werk bezig ben,” dat soort dingen.

Als dergelijke vragen moeten gesteld worden, doe dan eerder iets in deze zin:

– Wat zijn de aspecten van deze job die u het liefste doet? En welke aspecten het minst graag?

– Als u terugkijkt op uw loopbaan, op welke specifieke verwezenlijking of project bent u dan het meest trots? En waar bent u het meest beschaamd over?

– Als ik uw ex-collega’s zou contacteren, hoe zouden zij dan zeggen dat u bent? Hoe zou uw ex-baas u omschrijven? Is het goed als ik hem contacteer?

Dergelijke vragen zoeken antwoorden op meer dan één niveau: tegelijkertijd op zoek gaan naar de ambities, de kennis/kunde en zelfinschatting, eerlijkheid, zelfrelativatie.

Houd het praktisch, en niet te theoretisch: liever “hoe zie je een typische werkdag/werkweek” dan “hoe zie je je positie/carrière evolueren”.

En luister naar de antwoorden.


Een jobinterview is luisteren

Zeg zo weinig mogelijk.

Luister naar de kandidaat, en noteer zijn antwoorden. Luister ook naar wat de kandidaat non-verbaal zegt: wat mij bijvoorbeeld bijzonder interesseert, eens we voorbij de basisvereisten zijn en we het eens zijn dat de kandidaat ready, willing & able is, is de begeestering.

Als ik merk dat een kandidaat vergeet dat hij een jobinterview aan het doen is, en helemaal enthousiast wordt over de juiste dingen, dan is dat in mijn boek een hele resem goede punten extra. Letterlijk: ik noteer dat dan ook, namelijk. Dat ik het niet vergeet.

“Zeg zo weinig mogelijk” is géén aansporing om onaangename stiltes te laten vallen, natuurlijk (zie boven). Zeg precies genoeg om de kandidaat verder te laten spreken, en om eventuele misverstanden of onduidelijkheden op te klaren.

Als de kandidaat niet van het spraakzame type is, gebruik dan een leidraad: het CV is daar vaak handig. Laat de kandidaat zijn vorig werk omschrijven, wat hij er graag deed, wat hij er minder graag deed.

Let op verklikkerlichten: mensen die negatief doen over hun vorig werk, over hun collega’s of over hun baas. Of onverklaarde gaten in een CV—geen probleem met “een jaar niets doen”, wél een probleem met doen alsof dat jaar er nooit geweest is, nog veel meer een probleem met liegen over dat jaar.

“Zeg zo weinig mogelijk” is ook geen aansporing om de kandidaat zomaar zijn zegje te laten doen. Als er een monstrositeit à la “ik heb proactief de as is gebenchmarked” of “ik nam vooral een coachingrol aan om de ROI te monetizeren” uit komt, vraag dan absoluut door naar wat ze daarmee bedoelen. Precies bedoelen.

Ja, zelfs als het pijnlijk wordt.

 

Een jobinterview is intuïtie + data

Ik ga er maar voor uitkomen: ik weet meestal na een minuut of vijf voor 90% of het iets wordt. En in veel gevallen weet ik het al nog voor ik de eerste vraag gesteld heb.

Het doel van een jobinterview is om die eerste indruk zo objectief mogelijk te staven, of te weerleggen.

Ik kan iemand op het eerste gezicht ongelooflijk sympathiek vinden, meteen het gevoel hebben dat het klikt, dat het de perfecte man of vrouw voor de job is en dat het eigenlijk zelfs niet meer belangrijk is om de standaardvragen te stellen — en dát is wanneer het tricky wordt.

Jazeker, er komt buikgevoel bij kijken, maar het is me al méér dan eens overkomen dat mijn intuïtie helemaal verkeerd was: mensen waar ik in eerste instantie misselijk van werd als ik ze meemaakte, die bleken fantastische kandidaten te zijn “in het echt”, of omgekeerd, mensen waar ik op dossier en op eerste contact meteen verliefd op werd, die “in het echt” compleet tegen bleken te vallen.

Een eerste indruk is iets, maar lang niet alles.

Drie manieren om die eerste indruk bij te sturen:

  1. Het volledige interview afwerken. De vragenlijst overlopen, en zo objectief mogelijk notitie nemen (ook van de subjectieve indrukken). Achteraf zo objectief mogelijk vergelijken tussen de kandidaten (waarbij de subjectieve indruk natuurlijk ook een objectief vergelijkingspunt wordt, het zijn uiteindelijk mensen waar je later mee gaat moeten samenwerken en het moet minstens kunnen klikken.)
    Laat geen vragen vallen omdat het toch duidelijk is wat de antwoorden zouden kunnen zijn. Dat heeft de neiging om u achteraf te achtervolgen.
  2. Objectieve criteria introduceren. Alle kandidaten een meetbare praktische proef laten doen. Als het gaat om een functie van project manager: een paar situaties voorleggen (liever dat dan vragen “wat zegt u GANTT”). Als het gaat om een programmeur: een probleem laten oplossen aan een whiteboard. Als het gaat om een ontwerper: kritiek laten geven op een bestaand ontwerp.
  3. Privé-detective zijn.

Dat laatste vraagt om een woord uitleg. Het ligt voor de hand dat je voor elke kandidaat die in aanmerking komt, Google loslaat op zijn/haar naam. LinkedIn, Facebook, weblog(s), Twitter, Netlog, MySpace: allemaal fair game.

Maar daarnaast, en zeker voor belangrijke functies: ga. de. referenties. na.

Vraag uitdrukkelijk aan de kandidaat of het OK is om zijn vorige werkgevers of collega’s te contacteren, en als er ook maar de minste twijfel is: doe dat dan ook. Via-via, als het moet.

Echt gebeurd voorbeeld: ik had een interview met iemand die er op papier goed uit zag, waar ik na twintig minuten babbelen een goed gevoel bij had, maar ik was er niet helemaal zeker van. Ik heb me even verontschuldigd, heb een ex-collega gecontacteerd die ik volledig vertrouwde en zijn opinie gevraagd: vijf minuten later kon ik de kandidaat zeggen dat ze de job had. Omdat voor die kandidaat, voor die positie, de opinie van een ex-collega een doorslaggevend objectief gegeven was.

Um, dat terzijde, maar serieus: zorg voor objectieve, vergelijkbare “dossiers” per geïnterviewde. Ook en vooral voor diegene die op het eerste gezicht een uitstekende indruk maakten: het is veel te verleidelijk (soms letterlijk) om een sympathiek (of mooi uitziend, komaan, geef maar toe) iemand onredelijk goed te vinden.

En dan is het handig om er een Excel bij te kunnen nemen en te zien dat die mijnheer of mevrouw eigenlijk niet tweetalig was en alle andere kandidaten wel, en dat tweetaligheid een sine qua non was, bijvoorbeeld.

 

Een jobinterview is tweerichtingsverkeer

Het jobinterview is pas gedaan als alle nodige informatie is overgebracht.

Eens al uw vragen beantwoord zijn, is het een uitstekend idee om de vragen van de kandidaat te beantwoorden—die vragen geven u trouwens meestal ook redelijk wat bijkomende informatie (“en hoe zit het hier met promotie en loonsverhoging?” is bij mij bijvoorbeeld al een redelijke afknapper).

Wees in alle geval eerlijk. Stel uw bedrijf of de functie op geen enkele manier glamoureuzer of interessanter uit dan ze zijn: kom ervoor uit als het bedrijf het wat moeilijk heeft, of als de functie serieus wat saaie momenten heeft. Niemand is gebaat bij leugens, en wie weet zit er wel een toekomstige collega voor uw neus.

Maak duidelijk dat het OK is dat de kandidaat u nog contacteert — per mail! niets zo vervelend als telefoon, vind ik in dergelijke zaken — als hij bijkomende vragen heeft.

Wees ook zo transparant mogelijk over de procedure: “we zien deze week en volgende week nog een paar kandidaten, eind volgende week laten we u in ieder geval weten of we u uitnodigen voor een tweede gesprek of niet, en begin volgende maand valt de beslissing”.

*
*    *

Meh. Zo laat al! Ik ga naar bed. Ben ik dingen vergeten? Euh, ongetwijfeld.

Heb ik het bovenstaande nagelezen? Euh, nee.

Next top model

maandag 16 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Een zangeres mij onbekend mocht de live-finale van Beneluxtopmodel openen.

Aaargh! Houd. Uw. Adipeuze vingers. Stil. Op. Die. Micro. Kreng.

Ik kán er niet tegen, tegen zangers en zangeressen die zo’n nerveuze tic hebben waarbij ze hun vingers op en neer bewegen op hun micro. Bah!

Overdosis drugs drugs drúúúúúúgs!

maandag 16 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik mocht maar drie pillen Ibuprofen pakken, maar ik heb er al vier binnen. En al vier gram Dafalgan ook.

Dat doet echt wel pijn, zo’n oorontsteking.

Jason made it!

maandag 16 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

It couldn’t have happened to a better man.

Retouche

maandag 16 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Ik kwam onlang nog op zo één van die fotoweblogs, waar de fotografeerder, een Grote Kunstenaar In Spe, er half van zijn virtuele stoel viel van verbazing dat één van de beroemde foto’s van een Echte Grote Kunstenaar niet gemaakt was zoals we hem allemaal kennen.

Het was een crop! Een crop begot! Niet de cadrage zoals Ons Here Het Bedoeld had! De fotograaf heeft vals gespeeld!

Ik heb het er al meer over gehad, over Photoshop en negatieven en zo, maar vandaag zag ik bij Chase Jarvis een fijntje.

Dit is de foto zoals afgedrukt:

16-11-2009 23-21-56

Op de foto: Lyal Burr, mijnwerker, en zijn zonen Kerry en Philip, The Church of Jesus Christ of Latter Day Saints, Koosharem, Utah, 7 mei 1981.

En dit is wat Richard Avedon onder meer als instructies meezond naar zijn drukker:

Avedon (1)

Dodge & Burn in Photoshop, of local adjustments in Lightroom. Maar dan wel met 1981–technologie.

Hoor ik ze nog, die puristen?

Site van het jaar 2009 (1)

dinsdag 17 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 18 reacties

Zoho. De lijst van de genomineerden voor Clickx Site van het Jaar 2009 staat online.

In het algemeen zal er wel weer discussie zijn over de genomineerden. Ik snap er ook niet al te veel van: er zijn in sommige categorieën toch wel écht betere sites te nomineren, vind ik.

Maar bon. Ik ga me in de loop van de volgende paar dagen door de lijst werken. En dan nog eens in privé, en dan nog eens.

Ik neem mijn taak als jurylid ernstig op, jazeker.

 

Blogs

  • Tales of Drudgery & Boredom/Michel Vuijlsteke
    Hey, kijk nu, ik sta helemaal bovenaan de lijst! Ik denk dat dat is omdat het alfabetisch is gesorteerd op “blog.zog.org”.
  • Houbi
    Weblog naar mijn zin. Goed geschreven. Yup. Veel meer dan dat moet er niet over gezegd worden.
  • Kruimels
    Ik lees graag echte mensen, en bij Kruimels neem ik er de draagdoeken zelfs zonder noemenswaardige ergernis bij. Leuk geschreven, fijne foto’s, herkenbare situaties — meer heb ik niet echt nodig.
  • Mediaminister
    Ik tel negen berichten die méér zijn dan een paragraaf om andere berichten aan te kondigen. Dat is geen weblog, dat is een begin van een bundeltje columns. Ondertussen dateert het laatste bericht al van meer dan een maand geleden en weet iedereen die iemand is, wie de Mediaminister is. De leute is er een beetje af, vind ik.
  • Tim F. Van der Mensbrugghe
    Mfff. Niet mijn kop thee. Veel gedoe en veel genavelstaar, al bij al: weinig inhoud.
  • Radio Plasky
    Zoals Mensbrugghe zou willen dat hij was.
  • Appelogen
    Met alle respect voor alle betrokken personen, maar: installeer u StumbleUpon, druk tien keer op de knop, en hey presto: da’s een hele week Appelogen. Ik heb graag opgewarmde kost, maar alleen als het stoemp, hutsepot, moussaka of pasta is. Niet als het zes dagen tot zes maand oude links zijn.
  • Door een roze bril
    Stom dat ik maar drie stemmen mag uitbrengen per categorie. Het was tussen Kruimels en Roze bril, en het is deze geworden. Maar het had even goed Kruimels kunnen zijn.
  • Jos Ghysen
    Niet van enige meligheid verstoken, Jos Ghysen. Zijn weblog is met de jaren een soort kruising tussen pareltjes frisheid en een worst of Bond Zonder Naam geworden. De enige mens ter wereld waarvan ik graag zou hebben dat hij een audiopodcast zou maken. Ik zou die dan elke morgen opzetten terwijl ik naar het station fiets, en blijgemoed de trein opstappen.
  • Kerygma
    Een mens en een weblog naar mijn hart. Behalve de brieven aan haar dochter: die kan ik niet lezen wegens alsdat ik niet om kan met zoveel echte gevoelens.

 

Community

  • belgiumdigital.com
    Vind ervan wat je wil, maar als er één Community-site in deze lijst is, is het wel BelgiumDigital. Echte leden, echte discussie, echte meetups in het echt, en een gezond gevoel van geschiedenis.
  • GarageTV
    Gho. Een filmpjessite met weinig of geen discussie, ondanks een dagelijkse mail naar (vermoed ik) vele tienduizenden mensen. Is dit community? I think not.
  • MinaTica
    Onbekend is onbemind, vrees ik: ik had er nog nooit van gehoord. Is dit een Vlaamse tegenhanger van Tweakers die nooit de sprong heeft gemaakt die Tweakers een tijd geleden wél maakte?
  • MyVideo
    Nog een filmpjessite van dertien in een dozijn. Pf.
  • PC Helpforum
    Tiens, een forum voor PC-problemen. Nog zo’n site barstensvol reclame waar ik nog nooit van gehoord had.
  • Rendez-Vous
    Oh, bestáát dat nog? Ik herinner met Rendez-Vous uit de tijd dat het een showcase was voor ColdFusion, toen de dieren nog spraken. Is het een community? Waarom staan die babysites hier eigenlijk niet tussen, genre Zappybaby en zo?
  • SeniorenNet
    Hey, weinig ontkomen aan: ‘t is wel degelijk een community, met allemaal mensen die elkaar leren kennen en samen dingen doen en zo.
  • vi.be
    Niét de zoveelste MySpace of Facebook, zeggen ze zelf op hun FAQ-pagina. Ik zie waarom: het is er bij momenten behoorlijk doods. Ik wens ze alle succes toe, dat wel.
  • Wzl
    Ik werd begroet met een popup die de vraag “Laten de webmasters WZL bewust een stille dood sterven?” stelde. Iets met een rechtszaak, begrijp ik. Goed bezig, qua verwelkoming. En voor de rest: ach ja, poging elfendertig om te doen wat Zattevrienden ooit op weg leek te worden.
  • ZatteVrienden.be
    …en daarvan gesproken: is het een vogel? Is het een vliegtuig? Nee! Het is een schim van zijn vroegere zelf! Wat lang geleden op weg was om een soort community te worden, is onderweg een stille dood gestorven: het lijkt niet meer dan een zwak excuus voor het pushen van (soft)porno. En dat alles in een afgrijselijk excuus voor een pseudo-jongerentaaltje. Bah.

 

Cultuur & entertainment

  • AB Concerts
    Degelijke site, goed gemaakt.
  • CuttingEdge.be
    Met het hart op de juiste plaats, en goede inhoud.
  • daMusic
    Zie CuttingEdge.
  • Digg*
    Ik heb om de één of andere reden een meh-gevoel. Is het mijn gedacht, of staat er écht niet veel inhoud in die Digg*?
  • Humo
    Verwarrende, lelijke website die me op geen enkel moment een Humo-gevoel geeft. Veel te veel reclame, om de haverklap afgeknapte artikels: niet mijn kop thee.
  • Kinepolis
    Gho ja. Het is inderdaad cultuur en entertainment in de ruime zin van het woord, maar ‘t is toch vooral een commerciële website voor een cinemaketen hé. Jammer dat Vooruit.be hier niet in dezelfde reeks staat.
  • Net Events
    Niet mijn tas koffie. Veel te kleine selectie, weinig of geen bijkomende informatie of toegevoegde waarde. Het kan dat ik me verkijk op Oost-Vlaanderen natuurlijk en dat het elders beter is.
  • Pukkelpop
    Tja. Eén evenement, dat is voor mij niet te vergelijken met een dagelijks te onderhouden website. Zelfs al is het Pukkelpop.
  • Rock Werchter
    Tja. Eén evenement, dat is voor mij niet te vergelijken met een dagelijks te onderhouden website. Zelfs al is het Rock Werchter.
  • UiTinVlaanderen.be
    Heeft het voordeel volledig te zijn, heeft het enorme nadeel geen enkele redactionele duiding te bevatten, of prioritisering. Akkoord dat er morgen enorm veel te doen is in Gent, maar wat is er precies de moeite waard? En dat alle films elke dag herhaald worden, stoort me al van het begin van Cultuurnet.

Denial is a river in Egypt

dinsdag 17 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik heb, zoals ik al twintig jaar of meer doe, de laatste Terry Pratchett gekocht zo snel als ik hem kon krijgen.

Unseen Academicals, het 37ste boek in de Discworld-serie. Het gaat over voetbal en niet over voetbal, zoals al Pratchett’s boeken over hun onderwerp gaan en niet over hun onderwerp. Hoofdpersonages deze keer zijn de Wizards en Rincewind, voor het eerst sinds meer dan tien jaar (als men The Last Hero niet meerekent).

Volgend jaar komt er nog I Shall Wear Midnight, met Tiffany Aching — mijn favoriete personage samen met Granny Weatherwax.

En dan? Dan is het misschien gedaan.

Terry Pratchett heeft alzheimer’s. Unseen Academicals heeft hij niet meer zelf kunnen schrijven, hij heeft het moeten dicteren. Misschien is het wel zijn voorlaatste boek. Of zijn laatste.

Ik kan daar niet zo goed mee om, ik.

Het is nu al het tweede boek op rij van hem dat ik koop en dat ik opzij leg na een hoofdstuk: zo lang ik het niet gelezen heb, is het niet gedaan. En zo lang ik het niet gelezen heb, is hij niet dood.

Predator

dinsdag 17 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Zo wijs!

Fotograaf van National Geographic gaat naar Antarctica, en komt er een zeeluipaard tegen. Zeeluipaarden zijn serieus gevaarlijke beesten, denk ik. Vier meter spieren, met van die tanden waarmee ze een peingwiem in één hap in twee bijten.

En dan gebeurt dit:

Bekijk het filmpje vooral op hoge resolutie en full screen.

[via]

Dieven!

woensdag 18 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ik had in het achterhuis één draadnetwerkverbinding, en voor de rest een zeer zeer zwakke draadloze verbinding met de draadloze dink die in de woonkamer staat, aan de overkant van de tuin, door de keuken, een trap naar boven, en dan verder de kamer in.

Toch vervelend dat ik geen draadloos netwerk heb in het achterhuis ook, dacht ik. Toegegeven, ik heb er praktisch nooit mijn laptop mee, maar toch: voor de iPhone bijvoorbeeld zou het handig zijn. En dan kan ik met de Linuxlaptop over en weer ook. En heb ik betere ontvangst in de tuin, als het weer mooi weer wordt.

Dus haal ik een oude draadloze netwerkdink uit de oudcomputergeriefdoos, plug ik dat in het netwerk, en denk ik er niet meer aan. Ding doet zijn werk zoals het moet, meer nog: ik kan er tot een paar huizen verder op straat (dus door de tuin, door de keuken, door de gang, straat op, een paar huizen verder) mee op het netwerk. Uitstekend goed.

Denk ik er niet meer aan, tot vandaag dus, dat ik in het midden van de maand een waarschuwing van Telenet krijg dat ik over mijn limiet dreig te raken. Blijkt een onverlaat de afgelopen drie dagen een slordige 50 gigabyte gedownload te hebben over mijn netwerk. Blijkt dat het, misschien wegens al heel lang in de doos gezeten te hebben, terug naar zijn standaardinstelling zonder wachtwoord of encryptie gegaan te zijn.

En dat dus iedereen in de wijde omgeving op mijn netwerk kon.

Trr, ‘t is proper.

Chuffed

donderdag 19 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ha! Ik heb gisteren het beste compliment in jaren gekregen: de copywriter uit Londen waar we de hele voormiddag mee vergaderd hadden, vroeg tijdens het middageten uit welk deel van Londen ik juist kwam.

Muhuhu.

Vriendjes worden

donderdag 19 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Natuurlijk dat ik ook zo’n LinkedIn-spel heb, en een Facebook-dink, en een Godweetwatnogallemaal.

Ik vermoed dat het niet voor iedereen zo is, maar echt: ik heb het zó enorm moeilijk om mensen te vragen om mijn vriend te worden op die dingen.

En het lukt al helemaal niet als het gaat om mensen die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Ze zouden dat een andere naam dan “vriend” moeten geven.

Excuustruzen en misplaats

donderdag 19 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 45 reacties

God, god, god. Wat kan ik mij daarin opwinden, in dergelijke dingen.

Oh, neem nu die Vaira Vike-Freiberga. Geboren in Riga toen het nog geen Sovjetunie was, gevlucht naar Duitsland en dan Marokko en dan Canada, doktoraat psychologie, experte in semiotiek, psycholinguïstiek en in de analyse van Letse orale literatuur. Lid en leider van tig verenigingen, zowel wetenschappelijk als academisch als gouvernementeel, zowel Canadees als internationaal. Uiteindelijk teruggekeerd naar Letland, president geworden, Letland in de Navo en en Europese Unie gekregen, en internationaal zwaar carrière gemaakt. Speciaal gezant geweest van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, kandidaat geweest zelfs voor de post van secretaris-generaal. In 2007 nog lid van de denktank over de toekomst op de lange termijn van Europa.

Internationale uitstraling, internationale ervaring, met niet alleen politieke maar ook academische en wetenschappelijke ervaring, op allerlei mogelijk niveaus. Enfin, alles wat een goede president van de EU zou kunnen moeten hebben.

Oh, en hoe profileert zij zich? Met haar uitgebreide CV? Met haar Europees denken? Met haar vlotte vijftaligheid? Met haar ervaring in compromissen sluiten? Gaat ze iets zeggen over de zware recessie waar Letland zich in bevindt? Is het niet een probleem dat ze niet in een politieke partij zit? Dat haar land niet in de Euro zit?

Nee, niet echt. Ze profileert zich als vrouw. Als vrouw die “furieus” is dat er maar gesuggereerd wordt dat er geen geschikte vrouwen zouden zijn om president van de EU te worden. Als vrouw die haar “mannelijke rivalen” ervan beschuldigt dat de open strijd niet durven aangaan, dat ze in sordiede achterkamertjes beslissingen doen.

En de website om haar te ondersteunen? http://www.awomantoheadeurope.eu/

“A woman to head Europe”. “Een” vrouw. Om het even welke vrouw. Als het maar geen man is. Nog vóór het eventuele begin van wat dan ook: al meteen een conflictsituatie, al meteen u compleet onmogelijk maken, al meteen bewijzen dat ge een onmogelijke kandidaat zijt om een consensus te bereiken.

Alsof de breuklijn (laat me niet lachen) man/vrouw de enige is in Europa.

Pff.

 

In tegenstelling tot blijkbaar de quota-mensen, ben ik positief ingesteld over de evolutie van de maatschappij: het komt allemaal wel goed, denk ik.

Geef het een paar jaar, geef het misschien nog een halve generatie, en het komt in orde, met dat “gender” gedoe. Wat een akelige term ook, “gender”. Noem een kat een kat, zeg dan gewoon “meer vrouwen op hogere posities” of zoiets—want “meer mannen voor de klas”, of “meer mannelijke verplegers”, daar lees ik precies niet zoveel over.

Quota, dat minstens 40% van de mensen in de kleuterschool mannen moeten zijn, dát zou nog eens wat zijn. Mijn kinderen, mijnheer mevrouw, ze worden vermoost! met al die vrouwen, dat is zó de werkelijkheid verdraaien! Met al die vrouwen krijgen mijn kinderen de boodschap dat alleen vrouwen geschikt zijn om zich bezig te houden met kleine kinderen! Dat moét anders! SNEL QUOTA!

 

Serieus, gasten. Alles komt in orde. Laat eens iedereen doen wat hij/zij wil doen.

Ik kan me met de beste wil van de wereld niet inbeelden dat mijn dochters ooit in een situatie zouden komen dat zij om hun geslacht zouden gediscrimineerd worden.

Draad kwijt

donderdag 19 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Ik ging een gefundeerde mening geven over iets.

En het was al helemaal opgebouwd in mijn hoofd, met een grapje ter inleiding, en dan wat argumenten pro, en dan een advokaat van de duivel, en dan een weerlegging daarvan, en dan een samenvatting en een oproep tot actie.

Serieus waar. En het was, denk ik, iets over iets belangrijks. Of toch minstens iets waar ik van wakker lag. Of lig. Of zal liggen. Of zou kunnen liggen. Of zo.

En er zouden veel mensen het eens zijn met mij en veel mensen het oneens, maar ik zou toch gelijk hebben. Of ik zou tenminste vinden dat ik gelijk had. Denken dat ik gelijk had. Willen dat ik gelijk had. Hopen dat ik gelijk had.

En dan zouden er andere mensen ook hun opinie geven. En dan zou er op een volwassen manier gediscussieerd worden, en dan zou er een consensus bereikt worden, en dan zou er een actieplan met realistische doelen komen, en zouden er mensen gemobiliseerd worden en zouden er dingen veranderen.

Dénk ik.

Want ik weet niet meer waar ik het over wou hebben.

Ouder worden jong, ‘t is niet altijd plezier en spel.

Del.icio.us op 20 november 2009

vrijdag 20 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Site van het jaar 2009 (2)

vrijdag 20 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Bon, eerst een paar zaken scherp stellen.

Ik ben lid van de vakjury van Clickx’ site van het jaar 2009. Omdat ik geen nee kan zeggen als mensen mij iets vragen, omdat ik geen vragenlijst of enquête kan zien zonder ze in te vullen, en omdat mijn ego gestreeld was dat ze mij vroegen om jurylid te zijn. De vakjury telt voor 30% van de stemmen, het grote publiek voor 70%.

Oh, en ik sta ook in de lijst van de genomineerden voor de weblogs.

Voor de duidelijkheid: neen, ik kan niet op mezelf stemmen als jurylid. Ik ben dus hoedanook al gepenaliseerd, als jurylid, voor mijn eigen kansen. Maar voor de ook duidelijkheid: neen, ik zou niet op mezelf stemmen, zelfs als ik géén jurylid zou zijn.

En voor de nog meer duidelijkheid: ik had heel erg uitdrukkelijk gevraagd aan de mensen van Clickx om niét meer in die lijst opgenomen te worden, maar daar hebben ze geen rekening mee gehouden. Kcheh.

Voor de zo overduidelijk mogelijke duidelijkheid: ik zou ook u graag vragen om niét, ik herhaal niét op mijn weblog te stemmen. Serieus.

Daar geheel naast: ik zou u wél allemaal heel erg hard dankbaar zijn als u op Gentblogt zou stemmen. Gentblogt is uw stem wél waard, maar meer daarover later. (En voor de duidelijkheid daar: ja, ik mag voor Gentblogt stemmen als jurylid. En ja, ik zou ook voor Gentblogt gestemd hebben als ik niet al sinds jaar en dag redactielid was van Gentblogt.)

Svhj2009_5

‘t Is maar dat ik hoor dat sommigen nijdigheid menen te moeten verspreiden over mijn tegelijk genomineerd– en jurylid-zijn, dat ik er oneerlijk voordeel zou uithalen of zo. Ik heb het niet, overigens, over mensen die dat in het openbaar gedaan hebben, maar wel over mensen waar ik via via via moet over horen onder uitdrukkelijke vraag om er niets over te zeggen in detail  — hátelijk als mensen niet de ballen aan het lijf hebben om hun vermeende grieven in het openbaar te luchten.

Maar bon.

Zodus.

Verder naar de volgende paar categorieën. Die vol met sites zitten waar ik weinig of niet naar ga, en waar ik weinig of niets van afweet. Of beter: waar ik nóg minder van afweet dan van de vorige categorieën.

 

Eten en drinken

  • Belgische Bieren.be
    Alle sympathie voor een site over onze Belgische bieren, maareuh. De laatste update op de site is de aankondiging van hun nominatie in 2008. En de update dáárvoor was die van hun winnen in 2007. En verder is er niets aangepast. Het laatste actua-item is van 2006, de reacties werken niet meer wegens databasefout, het forum is schielijk komen te gaan… enfin, de site is dood, dus.
  • De Restaurantgids.be
    Met een naam als “de restaurantgids” schept dat wel verwachtingen, natuurlijk. De site ziet er op het eerste gezicht in orde uit, met registratie en reviews en sterren en zo — maar ik heb wat rondgeklikt en ik zie niet zo erg veel activiteit, eigenlijk. Ik kan niet op kaart zoeken, wat ik vervelend vind, en er zitten precies ook wat bugs in: ik zag een restaurant uit Wetteren in Gent bijvoorbeeld, of de rangschikking waar ik noch kop noch staart aan vind, of dat blijkbaar alle restaurants in Gent aan huis leveren. Maar vervelender dan dat: ik mis aanbevelingen. Met sterren alleen ben ik niet genoeg. En ik ben niet één review tegengekomen. ‘t Kan zijn dat ik gewoon pech had natuurlijk, maar ik zou toch minstens een “recente reviews” of zo voorzien.
  • Hungry Feelings
    Klein maar fijn. Tien minuten over het versnijden van een steak.côte à l’os bijvoorbeeld, of kleine hapklare stukjes over kooktermen en -technieken, en dan weer recepten: wijs!
  • Kookkroniek.be
    Mja. Ik ben in dubio. Een site met recepten en tips is altijd goed, maar in vergelijking met andere in deze lijst is het wat,euh, onappetijtelijk. Allemaal bruin, geen enkele foto. En een vreemde categorisatie ook: is “aardbeienrecepten” echt een categorie waard op het niveau van “vleesrecepten”? Ik vind het ook jammer dat er nergens een “over ons” of zo staat, het lijkt echt onpersoonlijk — al is het dat misschien helemaal niet.
  • Kurkdroog
    Hetzelfde hier als hierboven: zonder een “over ons”, krijg ik hier meteen het akelige gevoel dat het een wijngroothandel is die zijn waren in een on-line winkel wil slijten. Als ik de filosofie van de site lees,ben ik een beetje gerustgesteld, al kan ik me inbeelden dat sommige andere mensen precies afgeschrikt worden door de wiskunde. Net zoals ik me kan inbeelden dat mensen afgeschrikt worden door de stemprocedure voor de wijnen: het moet vie aan formulier, dat er niet bepaald gebruiksvriendelijk uitziet. Ik zou iets sterretjesachtig verwachten, zo van dat ajaxachtig gedoe en zo, en toch ook wel reviews in woorden ook — maar nee. De beste wij die ertussen zit, volgens de site, is een Coto de Imaz – Gran Reserva – 1996, en het enige dat ik daarover te lezen krijg is “Rioja – Tempranillo Klasrijk met fijn boeket, zacht en elegant met mooi verweven hout. Rijp voor de feesttafel.”, en dan een lijstje van gerechten waar hij bij past. Mja.
  • La Cucina
    Oeioei, hou klaar die banbliksems. Het is mijn neef en ik moet er wel voor stemmen, anders is het ruzie in de familie. Ha! Het helpt dat er een fijne selectie aan recepten staat, en dat er, toegegeven, soms met horten en stoten, blijven bij komen, en dat het allemaal dingen uit de echte praktijk en zo zijn. Meer foto’s, dat zou ik wel willen, maar ja, ‘t zijn recepten van allemaal verschillende mensen vaak, en dan ligt het moeilijk omhet consistent te houden natuurlijk.
  • Resto.be
    Grmbl. Bijna incontournable, natuurlijk, al was het wegens de massieve inhoud. Jaren geleden deed een gerucht de ronde dat mensen tegen betaling hun reviews weer op nul konden laten zetten, als ze teveel negatieve opinies gekregen hadden. Waarom ik daar nu aan denk? Geen idee, maar ‘t is wellicht een les voor de één of andere on-line reputatie-in-eer-houd-dienst of zo. Behalve dat: ja, veel inhoud, ja, nuttig. Maar evenzeer: miljaar het is al een paarjaar tijd voor een degelijke aanpak van de usability-nachtmerrie die die site is.
  • Sensum
    …want zo kan het ook: een beperkte selectie van restaurants (uit Gent alleen C-Jean bijvoorbeeld), maar dan wel bijzonder in orde gepresenteerd. Uitstekend. En ze veroveren Frankrijk ook, ondertussen.
  • WijnIdee
    Oh, dit is zo moeilijk. Wijnidee is al sinds de dageraad van het internet in onze contreien actief. Het blijft up-to-date, er zitten enthousiaste mensen achter, de artikelszijn gevarieerd en interessant, en toch: ik word er warm noch koud van. Ik heb niets met wijn, namelijk. Watmoet ik dan doen?
  • XQuis
    Ik heb precies het gevoel dat dit wat valsspelen is, een Sanoma-site tussen al de rest: het zou al triestig zijn als dit slecht geschreven was. Regardless: leuke recepten, heel vaak nieuwe recepten ook, een interessante sectie over grondstoffen, reviews van kookboeken… nee, ‘t is echt wel goed.

 

Fotoblog

  • ArturR Eranosian
    Een verschrikkelijk groot talent als hij zijn best doet en er niet met zijn klak naar smijt. En soms ook als hij er met zijn klak naar smijt. Onthoud de naam, dat komt in orde.
  • Fotogeniek België
    Ik word lastig van opvallende watermerken in foto’s. Is dat genoeg qua opinie? Ik vermoed van niet. Ik word ook lastig van foto’s waar ik geen grotere versie van mag zien dan die ene kleine op de pagina zelf. En ik word er lastig van omdat er op deze site heelder foto’s staan die ik zo de moeite vind dat ik ze écht groter zou willen zien. Ik snap het wel hoor, professionele fotograaf en foto’s soms al verkocht aan anderen die het alleenrecht opeisen en dus hoedanook niet graag hebben dat foto’s in het groot downloadbaar zijn — beschouw mijn watermerk/grootte-opmerking dan ook maar als een opmerking die geldt voor de rest van de hele lijst. Ik voel nu al dat het moeilijk wordt, deze reeks: hoe moet ik in ‘s hemelsnaam beoordelen? Op de kwaliteit van de foto’s (die er ook hier uiteraard is)? Op hoe goed ik de foto’s vind (net zoals op andere sites vind ik hier uitstekende foto’s, foto’s waar ik meh tegen zeg, en foto’s die ik niet goed vind—maar moet ik de foto’s goed vinden als de klant/het publiek/iemand anders de foto’s goed vindt)? Op de kwaliteit van de websites (het design? de werking?)? Op de kwaliteit van de tekst (moet een fotoblog tekst hebben, plots?)? Op de hoeveelheid interactie? Op een combinatie van al die dingen? Lastig!
  • Gekiekt/Steven Meert
    Hij noemt zichzelf een underdog, maar hey, dit is spek naar mijn bek. Ik vind het gewoon heel erg mooie foto’s, zonder pretentie, gezonde zelfrelativatie, en had ik al gezegd goede foto’s? Is dat genoeg? I dunno.
  • Isabel Pousset
    Ik ben een fan. Ik wou alleen dat ik de foto’s groter kon zien.
  • Jens Mollenvanger
    Godhemel, wat een moeilijke categorie. Mag ik echt maar drie stemmen uitbrengen per categorie? Ja? Drat.
  • Jimmy Kets
    Grmbl, Jimmy Kets. Hij heeft heelder reeksen foto’s die ik uitstekend vind, en hij heeft heelder reeksen foto’s waar ik letterlijk kwaad van word, zo slecht ik ze vind. Ik vermoed dat daar een wijze les voor kunstcritici in zit, zo van “als het u niet onbewogen laat, dan is het écht kunst”. Voor de rest denk ik dat ik voor deze categorie met een randomgetallengenerator ga moeten werken.
  • Lisa Van Damme
    Er staat nog niet veel op, maar wat erop staat, is veelbelovend. Is dat genoeg om er een stem op uit te brengen? You tell me.
  • Serge Van Cauwenbergh
    Ik was gelijk helemaal gepakt van de verjaardag van zijn grootmoeder.
  • Squeeze the Lime/Bert Stephani, Pieter Van Impe
    Ik ga niet rond de pot draaien: ik ben teleurgesteld in Lime. Ik begrijp het helemaal, dat ze het ongetwijfeld te druk hebben met het echte leven en het echte werk om hun weblogaanwezigheid in orde te houden, maar ik vind een audiopodcast om de drie à vier weken géén fotoblog. En voor de rest verschijnen er precies geen foto’s en filmpjes meer, of het zou moeten zijn dat ik er helemaal naast kijk. En ik had er zó enorm veel van verwacht.
  • Wannabes
    Wat ik zei onder Jimmy Kets over die random stemmen? Wel: vergeet dat voor deze. Wannabes, die hadden mijn stem al nog voor ze op deze lijst stonden.

 

Ik wil het dus echt wel consciëntieus doen, dat jureren. Als ik dingen helemaal verkeerd begrepen heb: smijt u in de commentaren of stuur mij gerust een mail ofzo.

Ik vind het alsmaar moeilijker worden, trouwens.

Japanezers zijn zot, aflevering umpteen

zaterdag 21 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

De vis is niet dood.

Is het punt: ikizukuri is een soort sashimi waarbij de vis (of octopus, of vermoed ik wat ze daar nog allemaal eten) zo levende vers is, euh, dat hij, wel, nog levend is.

Oesters voor gevorderden, zeg maar.

Niet voor gevoelige zielen, dat spreekt. Niet dat het veel erger is dan hoe andere vissen aan hun eind komen, of dat pakweg batterijkippen een beter leven leiden, maar toch. Een levende vis klaarmaken en opeten terwijl hij nog aan het bewegen is, zet er u maar eens aan.

Oh, en afhankelijk van smaak is dit nog viezer — kok snijdt stuk uit levende vis, dient stuk op als sashimi, en zet vis terug in water zodat hij nog wat kan rondzwemmen:

[via]

update ik lees net dat het geen Japanezers zijn maar Koreanen, en dat het geen sashimi is maar een zeer zeer voorzichtig aan één kant gefrituurde vis. Of anders een vis waarvan hoofd en kiewen in een natte handdoek gewikkeld werden en die dan zeer snel op een hete gril gegrild is. In ieder geval: the mind, it boggles.

Gewonnen!

zaterdag 21 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Jan kwam thuis van zijn voetbalmatch: zes-drie! Ze hebben goed gespeeld! En hij heeft drie van de goals gemaakt!

Jan zijn voetbalploeg

Hij was nog helemaal in uniform, met zijn voetbalkleren en zijn schoenen en zijn vest in de clubkleuren, en helemaal onder de modder en het zweet — mijn moeder had hem gevoerd maar ze had een afspraak en geen tijd om hem daar een  douche te laten nemen.

Ik was eigenlijk content dat ik hem nog eens in battle dress zag. Volgende week ga ik kijken als hij speelt. En maak ik nieuwe foto’s.

Ik ben er zo trots op, op onze kinderen, ge kunt u dat niet inbeelden.

Del.icio.us op 21 november 2009

zaterdag 21 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Het kan soms écht meevallen

zaterdag 21 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

We waren helemaal content, want we gingen een agile project doen, met twee man aan het grafisch ontwerp, en copywriters uit Londen, en dan wij met twee aan de informatie-architectuur, het interactiedesign en de documentatie.

Uiteindelijk is het niet helemaal agile: we hebben wel een aparte ruimte, we zijn multidisciplinair, we werken in korte tijdsframes van telkens een week, we hebben een vertegenwoordiging van de klant, en al die dingen — maar we doen er toch redelijk wat documentatie bij, en een deel van het team zit niet in dezelfde ruimte: we zien elkaar één keer per week een dag, en voor de rest gebeurt de communicatie per mail, per conference call en per wiki.

…maar wat een genot om op die manier te kunnen werken!

Wij doen wireframes, en de copywriters houden zich bezig met tone of voice en tekst, en de grafische mensen werken aan een grafisch gezicht, en uiteindelijk is er niemand de baas, komen er ideeën van overal, en kan iedereen doen waar hij of zij het best in is.

En interessante inhoudelijke problemen, interessante interactieproblemen, interessante classificatieproblemen, interessante designproblemen. Niet dat het onmogelijk is, we hebben voldoende ideeën en ervaring en inspiratie om oplossingen te verzinnen — en te toetsen, en te herwerken, en dan uiteindelijk tot een gefundeerd besluit te komen.

Geen enkel project is ooit volledig ideaal. Het is altijd, op de één of andere manier, roeien met de riemen die men heeft, binnen de gegeven beperkingen — hier is een beperking bijvoorbeeld dat de klant voor mij moeilijk bereikbaar is per openbaar vervoer en dat ik gemakkelijk van 7u30 tot 19u30 van huis ben.

Maar de positieve kanten halen het zó hard van de negatieve kanten: gisteren bijvoorbeeld, dan hebben we van pair wireframing gedaan. ‘t is te zeggen: met twee achter een computer tekenen. Pair programming (zie alhier) was altijd al mijn favoriete manier om te programmeren, zelfs nog vóór ik van de term zelf gehoord had, en de voordelen bij het maken van prototypes en wireframes zijn minstens even groot als bij het programmeren zelf.

Er is continu feedback over en weer, er wordt veel meer aan reflectie en correctie gedaan, er zijn twee paar ogen om te kijken naar consistentie en kleine details, het is gezellig, er gaat uiteindelijk heel veel kennis over en weer, al die dingen. Het is een heel efficiënte manier van werken ook: doodlopende denkpisten worden veel sneller geïdentificeerd en afgesloten, en met twee achter een computer is er geen enkele verleiding om “snel even mail te checken” of “rap even dit of dat tussendoor te doen”.

Het werk is sneller gedaan, en ook: het is veel definitiever als het gedaan is. Het is niet meer nodig om alles uit te leggen achteraf en dan de discussie aan te gaan en dan eventueel alles nog eens aan te passen: die stap is al gezet, namelijk.

Oh, ik kijk zo uit naar maandag, dat we verder kunnen doen. En dan dinsdag, de hele dag workshop met de copywriters. En dan de rest van de week, weer ontwerp. En de week daarna opnieuw. En de week daarna.

En dat was wanneer ik de televisie afzette

zaterdag 21 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was een uitzending op Discovery Channel over de heilige Januarius, San Gennaro dat ze zeggen.

Een heilige die zou doodgemaakt zijn in 305 en waarvan tegenwoordig nog relieken zouden bestaan, onder meer zijn bloed, dat om de zoveel tijd nog eens vloeibaar wordt.

Boeiende televisie, denk ik dan: een interessante periode uit de vroege kerk, een interessante scheikundige reactie waar een cultus rond opgebouwd werd, misschien onderzoek naar de charlatan(s) die dat bloed gemaakt hebben, misschien wel een geschiedenis van de heilige door de eeuwen heen, misschien een portret van de mensen in de kerk die wel weten dat het wellicht allemaal geen mirakels zijn, en hun conflicterende gevoelens over geloof versus kermisattractie.

…en toen kwam de presentator af met een “psychic detective”, die zou gaan “voelen” of er in een welbepaalde krater in 305 “iets” zou kunnen gebeurd zijn. Hij kreeg er nog een paar hints bij, en toen “zag” die kerel een man met een beige gewaad, en een dood, en yada yada.

En toen ging de televisie af. Bah.

5bis, rue de Verneuil

zondag 22 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Vijf jaar graffiti op het huis van Serge Gainsbourg:

Of hoe zelfs lelijke graffiti iets moois kunnen maken.

‘t Is godgeklaagd, van die fietsers

zondag 22 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Vrijdag reed ik, zoals ik al jaren elke dag doe, met de fiets van de Dampoort naar huis. Ik heb geen rijbewijs, wat onder meer wil zeggen dat ik elke dag van en naar het werk ga met de fiets en het openbaar vervoer. Mijn achterlicht doet het niet al te best, tegenwoordig.

fiets

Ik hoor dat er controles zouden zijn, maar ik maak me niet al te veel zorgen: dat achterlicht, ik zal dat dan wel eens in orde brengen, dán eens. En ik had gelijk: de politie heeft me ook vrijdag niet stil doen staan, en ik heb ook vrijdag niet moeten vrezen een boete te krijgen.

Jammer, eigenlijk.

Vorige week was het op nieuws: Etienne Schouppe houdt grote schoonmaak in het verkeersreglement. Ik las niets over fietsers in de krant, dus ging ik op zoek op het internet naar zijn plannen terzake.

Lees verder…

This week, I have *not* been mostly playing…

zondag 22 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Dragon Age Origins.

Dragon-Age-Origins

Not been mostly playing, helaas, vooral wegens ziek en wegens teveel andere dingen te doen.

Maar wat ik ervan gespeeld ben: I like. In de woorden van Baccara: I like bery bery muts.

Het moet van Baldur’s Gate (hey, toevallig, ook al van Bioware) geleden zijn dat ik zo in een spel zat. Dat een dungeon zo echt leek, met kloppend hart de hoek om kijken, alle details absorberen, methodisch verkennen… leutig.

Of die keer dat deze kerel bovenaan de toren zat en ik zeker tien keer opnieuw heb moeten proberen om hem dood te krijgen:

DragonAgeDP1001

En het is, hoera!, geen multiplayer, en niet gemaakt om multiplayer te zijn. Gewoon alleen kunnen spelen, pauseren tijdens gevechten en rustig een strategie kunnen uitwerken.

Aan het tempo waaraan ik kan spelen tegenwoordig, zal het nog een heel lange tijd duren. Joepie!

Hu? Wat?

maandag 23 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ik begin het een beetje serieus beu te worden, zo niet te kunnen horen. Een oorontsteking die maar blijft aanslepen: ‘t is alsof ik in een visbokaal leeft.

Met mijn rechteroor hoor ik praktisch niets, en in mijn linker suist het voortdurend.

Druppels voor mijn oren en sprays voor de buizen van Eustachius, zei dokter van artsegem zaterdag. En verder: verder pijnstillers nemen, want het ziet er echt wel ontstoken uit, dat moet nogal pijn doen zeker meneer?

Zucht, zucht, zucht.

‘t Is te hopen dat het niet permanent is of zo.

Als het nog een paar dagen duurt, check ik mezelf in bij een neuskeeloren.

Del.icio.us op 23 november 2009

maandag 23 november 2009 in Links. Permanente link | Eén reactie

Enerzjie

maandag 23 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Is er ergens bij de BRT een taalraadsman opgestaan de afgelopen maanden, die ze daar allemaal bezworen heeft op straffe van inhouding van dertiende maand om nooit nog “energie” te zeggen, maar wel “enerzjie”?

Of vergis ik me compleet, en was het altijd al enerzjie?

En is het dan ook “allerzjie” en “mazjie”? En “enerzjetisch”? “Allerzjeen” en “allerzjisch”?

Sinds wanneer, met andere woorden, is de g in “energie” niet meer de stemhebbende palatale fricatief [ʝ] —de zachte g dat ze zeggen— maar wel de stemhebbende postalveolaire fricatief [ʒ]?

Ze mochten ons daar toch ook eens over geraadpleegd hebben op voorhand, vind ik.

update schande! awoert! ik hoor dat de VRT inderdaad eist dat men “energie” niét met een zacht g uitspreekt. De verhollandsing van Vlaanderen!!

The Block, finale

dinsdag 24 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Het lijkt alsof er geen kat staat, op de Vrijdagsmarkt. Anders zouden ze wel uitgezoomd hebben en de hele markt in breedhoek getoond hebben.

Allez ju: liveshow, de allerlaatste aflevering van The Block.

Hans op bezoek bij Michel en Ellen, Hanne bij Didier en Sofie, Hans bij Jurgen en Cindy, Hanne bij Hugo en Nadine. Een kort overzicht van wat en hoe er gebeurd is, enfin goed: het komt erop neer dat 50% van de stemmen van de jury komen, en 50% van het publiek.

Jammer, eigenlijk, dat ik niet vroeger op Michel’s videoblogfilmpjes terechtgekomen ben: ik weet wel dat ik altijd al gezegd heb dat de regie vanalles kan manipuleren en ongetwijfeld vanalles inderdaad manipuleert, maar als ik moet geloven wat ik daar hoor — en ik heb geen reden om dat eigenlijk niet te doen, al weet ik wel dat het óók maar één kant van het verhaal is, dan was het erger dan ik ooit kon denken: blijkbaar was Sanchez niet op de hoogte van de wetgeving, was er tot helemaal op het einde zelfs geen water zodat geen enkele leiding degelijk kon getest worden, kreeg de loft van Michel en Ellen veel meer technische controle dan de andere drie, ging Ellen eigenlijk met een vriendin komen, was de juru van het begin bevooroordeeld… enfin, bekijk die alles en meer via de link die Michel naar Gentblogt doorstuurde.

*
*  *

…en Hanne en Hans en alle kandidaten zijn aangekomen op de Vrijdagsmarkt, waar er inderdaad niet echt volk staat.

Vorige week zijn er (maar?) vijfduizend mensen komen kijken naar de open Blockdag.

Voor de koppels was het toen blijkbaar al heel erg lang geleden: ik vermoed dat er échte stielmannen redelijk wat tijd nodig hebben gehad om vanalles recht te trekken dat moest rechtgetrokken worden.

Oh! En we komen te weten dat Ellen’s grootste hobby “legertje spelen” is tijdens het weekend. Wow. Zou dat LARP zijn?

Korte reportage van vorig weekend: de ouders, het publiek, de bekende Vlamingen. En terug naar de live-finale: pijnlijke taferelen met Michel en Ellen. Ellen zit er met een gezicht alsof ze er eigenlijk niet wil zitten. En Michel is gelijk wel helemaal in zijn nopjes.

Urgh, cringe TV, ze gaan het nog eens doen van de winstverdeling. Ellen wil 50%, Michel wil 60%, en het wordt allemaal een beetje pijnlijk. Vooral met een misschien paar tiental mensen in het publiek, tss.

De jury wordt voorgesteld (herinner u dat Michel al van het begin vond dat het eerlijker was geweest als het niet één jury was, maar verschillende mensen zodat iedereen evenveel kans had om een jurylid te vinden waarbij ze in de smaak vielen). Lena Hoffman, binnenhuismens, vindt het wow-gevoel belangrijk, en de creativiteit. En ze vond het ook belangrijk dat er met goedkopere materialen een supereffect zou behaald worden.

Haar punten: 1 punt naar Michel en Ellen, wat Michel eigenlijk al maanden aan het voorspellen was. En 2 punten voor Jurgen en Cindy, 3 punten voor Hugo en Nadine, 4 punten voor Didier en Sofie.

Zucht. De toon is gezet. Ik zeg niet dat ze geen gelijk hebben, daar niet van.

*
*  *

And we’re back. Ik had er een uitroepteken achter gezet, maar ik kan het enthousiasme eigenlijk niet opbrengen. 

Een vignetje met Pieter en Aleksandra, die zogezegd (of: echt?) moeten aanschuiven bij de rest van het volk die aan het bezoeken waren. En Pieter mag het uitleggen waarom ze gestopt zijn: blijkt dat Aleksandra hen had ingeschreven, en dat hij er eigenlijk van het begin niet zoveel zin in had. Ze waren echt wel moe, ook.

…en segue naar de intrede van Jurgen en Cindy in The Block. Die het echt wel heel erg moeilijk hadden, die eerste week. Ho-hum.

Tweede jurylid: Sanchez. Waar Michel dus geen goed woord over heeft. Sanchez heeft vooral op afwerking gelet: meubels, zetels, verf op de muur, dat kan allemaal veranderd worden, maar de structuur moet goed zitten. Voor Sanchez gaat de vierde plaats naar Jurgen en Cindy. Gerechtvaardigd: het was vaak écht niet goed (voor zover de televisie dat kan tonen natuurlijk). Twee punten voor Michel en Ellen. Drie punten voor Didier en Sofie, en vier punten voor Hugo en Nadine. Hij heeft het nog spannend proberen maken, maar uiteindelijk was het precies zoals verwacht.

Oho, we gaan het hebben over de ruzie tussen Sanchez en Michel. Hans gaat Michel live zijn ding laten zeggen! Hij zegt dat er 80% weggeknipt is uit de badkamerscènes omdat Sanchez moest beschermd worden. En Sanchez: de werfleider moet de baas zijn. En Michel: maakt niet uit, de wet moet altijd gevolgd worden. Grimmig, een beetje toch wel.

Hans wil ze doen knuffelen, maar dat zag Michel niet zitten. Tot Sanchez hem vastgreep. Mpf.

Volgende jurylid: Rudy Leroy van Lofting Group, de projectontwikkelaar, die vooral moest waken over de verkoopbaarheid van de loft. Creatieve ideeën zijn goed, maar bij Michel en Ellen waren ze slecht uitgevoerd: voorspelbaar krijgen ze één punt. Even voorspelbaar krijgen Jurgen en Cindy twee punten, Hugo en Nadine drie en Didier en Sofie vier.

Didier en Sofie aan de leiding dus. En dan Hugo en Nadine, Jurgen en Cindy, en als hekkensluiters Michel en Ellen.

Roger en Eddy van de Gensche Sosseteit! Die zijn blijkbaar een tijdje blijven logeren in The Block. Geef die mensen een televisieprogramma! Tranen met tuiten als ze daar door een bed zakten!

*
*  *

Tandenknars, tandenknars, tandenknars. ‘t Is bijna gedaan. Allez ju, allez hop. Ik ben het eigenlijk een beetche beutches.

Daar is de deurwaarder! Ik denk dat er alleen vrienden en familie van de deelnemers staan, op de Vrijdagsmarkt.

Na de stemmen van het publiek:

  • op de vierde plaats, krijgen geen geld: Jurgen en Cindy
  • op de derde plaats, goed voor 5000 euro: Michel en Ellen
  • op de tweede plaats, goed voor 10.000 euro: Hugo en Nadine
  • en de winnaar, met 50.000 euro: Didier en Sofie.

Wat al een paar weken duidelijk was.

Zo. Tijd voor oordruppels nu. Ik ben kweetniehoecontent dat het gedaan is, het begon echt wel serieus tegen te steken.

Vergadering vergadering

woensdag 25 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het was vandaag van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat vergadering.

Als het een beetje vooruitgaat en als er beslissingen genomen worden, dan is dat wel wijs, vergaderen, vind ik.

En dan mag dat van mijn part gerust een hele dag duren.

Morgen grote dag: dan zijn van de oorspronkelijke opdracht, dénk ik, alle wireframes klaar. Dan nog grafisch design en copy integreren, mock-up maken, en documenteren.

Oh, en nog één extra redelijk complex stuk wireframen, maar dat zal voor donderdag zijn.

Ook wijs!

Muppets Bohemian Rhapsody

woensdag 25 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Iedereen heeft deze toch al gezien hé? Toch?

In glorious high definition op YouTube, en alles.

Af

woensdag 25 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik loop er vreselijk lastig van dat ik niet meer op tijd thuis ben, de laatste weken. Wegens werk dat uit de buurt van het openbaar vervoer is, en dat eigenlijk uit de buurt van zowat alles is, behalve dan van files ‘s morgens en ‘s avonds.

Maar aan de andere kant: het is het soort werk dat ik wel een paar maand aan een stuk zou willen doen.

Intensief, veel verschillende disciplines, een beetje duizendpotig van vaardigheden en met tastbare eindresultaten.  

En het begint echt wel een routine te worden, projecten documenteren met MediaWiki. Ik zou eens moeten een handleiding schrijven of zo.

U weet wat gedaan

donderdag 26 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Lieve lezers en lezeressen,

Gentblogt is, zoals vorig jaar, genomineerd voor de verkiezing van Site van het jaar. Vorig jaar zijn we genekt door apen.be, een site uit Antwerpen: wij steken het op het alfabetisch voordeel en dat er meer Antwerpenaars zijn dan Gentenaars, awoert!

Maar dit jaar zouden we wél eens willen winnen. Help ons! In de voorlopige tussenstand staan ze opnieuw voor ons, u weet dus wat te doen….

wij willen winnen! Misschien

Dit jaar winnen we. Misschien.

Kindle update

donderdag 26 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Euyngk?

A new Kindle software update is now available and will be automatically delivered to your Kindle. We are constantly working on improving the Kindle user experience and have included the following features in this update:

Longer Battery Life: Now read for up to 1 week on a single charge with wireless on, a significant improvement from the previous battery life of 4 days.

Built-in PDF Reader: Your Kindle can now display PDF documents natively. Native PDF support allows you to carry and read all of your personal and professional documents on the go.

Adjustable Screen Rotation: The Kindle screen can now manually rotate between portrait and landscape views.

Ik wist geeneens dat dat mogelijk was.

Neen aan de doodmaking zonder verdoving!

donderdag 26 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Blokletterde onlangs De Standaard:

Twee dagen voor het Offerfeest klaagt Gaia de wrede behandeling aan van vee in de Belgische slachthuizen. De dierenrechtenorganisatie toont op een persconferentie in Brussel schokkende beelden van dieren die onverdoofd worden geslacht voor de halal markt. Volgens Gaia is het onverdoofd slachten een wijdverspreide praktijk.

Tja. Tja. Mja. Ik weet het niet.
 

aan de ene kant

Wat érg allemaal, natuurlijk, dat al die beesten geslacht worden zonder verdoving.

Maar toch: het spook van de selectieve verontwaardiging waart rond.

Waarmee ik hoegenaamd niet wil zeggen dat ik vóór slachten zonder verdoving be. Maar wel dat die beesten die zonder verdoving geslacht worden pakweg een seconde of, wat, dertig? tien? honderd? afzien, terwijl er andere beesten hun hele leven afzien. Om dan misschien inderdaad wat minder hands-on doodgemaakt te worden.

Waarmee ik niet zeg dat iedereen dan maar moet schimmel en groensel eten, weinig zo goed als een lap nauwelijks tegen de pan gehouden bloedend lijk van een koe. Maar wel dat de verontwaardiging mij wat selectief lijkt.

aan de andere kant

Het is niet omdat er elders ook nog andere dingen mis gaan, dat men niet mag proberen om hier iets aan te doen.

Zoals bij roken en fijn stof: het is niet omdat fijn stof mensen doodt, dat men niets moet doen aan dat rookverbod op café.

Of zoals bij fietshelmen en fietsinfrastructuur: het is niet omdat de fietsinfrastructuur niet op punt staat in België, dat men geen werk van een verplichte fietshelm zou moeten maken.

 

Valt het op dat ik mijn beklag wil doen over vanalles maar dat ik geen zin heb in nóg een discussie op het interweb?

Geen Dampoorttrein meer

donderdag 26 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Blijkbaar is den direkt Schaarbeek-Dampoort zowat de enige trein die praktisch nooit te laat is. Nu ik hem nooit meer haal, heb ik bijna elke avond wel ergens een vertraging.

Vandaag waren het werken in Wallonië ergens, en een aso die het nodig vond om tijdens het spitsuur voor de trein te springen.

Station

Oh, foto hierboven vanavond aan Brussel-Noord genomen met mijn telefoon, aan elkaar geplakt door de telefoon, en opgestuurd naar Flickr met de telefoon. Klik voor detail: de techniek staat voor niets.

Del.icio.us op 26 november 2009

donderdag 26 november 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Rôti sans pareil

vrijdag 27 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Dát is een recept zie:

Farcir une belle olive avec des câpres et des anchois ; après l’avoir fait mariner dans l’huile, l’enfermer dans un becfigue, ou tout autre oiseau dont la délicatesse est connue, pour le mettre ensuite dans un plus gros, tel qu’un ortolan ; prendre une mauviette, dont on supprimera les pates et la tête, pour entourer les deux autres, et la recouvrir d’une barde de lard très mince. Mettez la mauviette dans l’intérieur d’une grive, parée et troussée de même, la grive dans la caille, la caille dans un vanneau, celui-ci dans un pluvier, pour l’envelopper d’un perdreau ; enfermez ce perdreau dans une bécasse, celle-ci dans une sarcelle, pour passer dans un pintadeau, ensuite à un jeune canard sauvage, de là dans une poulade, arrivez au faisan que vous recouvrirez avec une oie, après quoi vous mettrez le tout dans une poule-dinde que vous enfermerez dans une outarde. Que si, par hasard, il se trouvait quelque chose de vide à remplir, vous auriez recours aux truffes, marrons et saucisses, dont vous feriez une farce. Placez le tout dans une casserole de suffisante capacité, avec des petits oignons piqués de clous de girofle, des carottes, du jambon coupé en petits morceaux, du céleri, un bouquet garni, mignonnette, quelques bardes de lard, poivre, sel, épices fines, coriandre, une ou deux gousses d’ail ; mettez cuire sur un feu doux continué pendant vingt-quatre heures, ou, mieux encore, dans un four un peu chaud ;dégraissez et servez sur un plat chaud.

Abstraction faite d’une complication aussi grande, on peut varier à l’infini, suivant les lieux et les saisons, cette manière de préparer plusieurs objets dans un seul. (Rôt.) (B.)

Kappers en ansjovis in een gemarineerde olijf in een mus steken in een ortolaan in een leeuwerik met wat spek errond in een merel in een kwartel in een kievit in een plevier in een patrijs in een snip in een taling in een parelhoen in een jonge wilde eend in een kip in een fazant in een gans in een kalkoen in een grote Canadese gans. En als er rgens ruimte over is: vullen met een farce van truffels, kastanjes en orsten.

Yup.

When progress bars go wrong

zaterdag 28 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ha!

28-11-2009 11-12-45

(tijdens het installeren van een el cheapo NAS om mijn muziek en foto’s en films vanop het werk en zo ook te kunnen zien)

He even mucks about with those who cannot bleat

zaterdag 28 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Zaterdagmiddag, dat is Anna-tijd. Dan zijn de nadere gaan zwemmen of in de scouts of boodschappen gaan doen, en ben ik alleen thuis met Anna.

We doen dan spelletjes, of ik toon haar dingen op het internet, of we lezen. Er is één constante: er zitten altijd wel een paar afleveringen Shaun the Sheep bij.

Shaun the Sheep rokt.

Teh cute

zaterdag 28 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zoals HufPo gisteren schreef: game over, wat cute-heid betreft.

 

Stylofoon

zaterdag 28 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Dat kost maar dertien en een halve euro, zo’n stylofoon.

Daar zit wellicht een les in, over gereedschap en vakmensen en dink.

Maar op dit moment wil ik vooral zo’n stylofoon. En kunnen muziek spelen.

 

En nu nog een referendum tegen klokkengelui

zondag 29 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 33 reacties

In Zwitserland hebben ze net bij referendum een verbod op minaretten gestemd.

29-11-2009 15-57-56

Godsdienst beoefenen is mijn ding niet echt, maar is dit niet een beetje een brug te ver?

Godsdienstvrijheid is gegarandeerd door het EVRM en zo, was dat niet? De voorstanders van het verbod voeren aan dat het geen probleem is wegens alsdat minaretten niet door de Koran verplicht worden, maar als het een verbod op kerktorens of klokkengelui was geweest, wat dan?

Ah well.

Super Mario gebroerte

maandag 30 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

De reclameregie stuurde mij een New Super Mario Bros. Wii op, om te reviewen.

Ik heb het voorgeschoteld aan onze twee zoons van 5 en 8, en dat was niet zo’n immens groot succes. Ze keken er al een hele week naar uit, en ze zijn er vol goeie moed aan begonnen, maar het was redelijk snel ruzie en “het is veel te moeilijk”, en dan zijn ze overgestapt op —of all things— Super Mario Galaxy.

Dat ze al een tijdje langer kennen.

Ik dacht dat ze het opgegeven hadden, maar ik moet van mijn madam horen dat de twee jongens, achter mijn rug, gisteren alsnog veel en serieus samen gespeeld hebben met Super Mario Bros.

En dat ze samen speelden en dat ze heel ver geraakt waren.

Ik moet mijn mening dus serieus bijstellen. En ik dénk dat ik volgend weekend eens samen met hen ga spelen, in plaats van mijn kas op te vreten in de trekzetel terwijl ze keer na keer na keer doodgaan omdat ze het voor de eerste keer speelden.

En ik ga mijn best doen om het zelf ook een eerlijke kans te geven, zoals ik mijn best gedaan hem verschillende andere Mario-games over de afgelopen twintig jaar verschillende eerlijke kansen te geven.

(Disclaimer: het blijft wel, vrees ik, het soort spel dat alles, maar dan ook alles vertegenwoordigt wat ik haat in games.

Stom doodgaan bijvoorbeeld: het maakt niet uit dat men al een half uur uitstekend aan het spelen is, dan staat er plots een afgrond in de weg, of doet iemand een verkeerde beweging, of duikt er uit het niets een vijand op.

En het heeft ook allemaal heeft met tijd te maken: duw op een knop en er vallen goudstukken op de vloer, maar ze blijven er maar een kort tijdje liggen, bijvoorbeeld. En als het niet met tijd te maken heeft, heeft het met timing te maken: precies op het juiste moment springen, exact op de milliseconde vooruit lopen.

En dat zou nog niets zijn, als daar niet het voortdurende random gedoe bij komt. O ja, ik wéét wel dat ze min of meer voorspelbaar zijn, de verschillende smeerlapperijen die u dood doen gaan, maar het is toch random genoeg voor mij

Ik had gehoopt dat het met New Super Mario Bros. Wii beter zou zijn wegens coöperatief kunnen samen spelen, maar het is in eerste instantie nog een graad erger. Loopt één van de twee spelers uit het scherm bijvoorbeeld en gaat de andere daardoor dood omdt hij niet ziet wat hij doet. Of stampt één van de twee spelers tegen de andere waardoor ze alletwee in een afgrond vallen (of op een vuurbal, of op een random opgedoken monster, of watdanook).)

(Maar ik ga het dus eerlijk een kans geven. Echt serieus.)

(Want ik heb eigenlijk wel goesting om het te spelen, als ik er nu aan denk.)

Peeters

maandag 30 november 2009 in Sonstiges. Permanente link | 21 reacties

We hebben een ergerhalfuurtje tegenwoordig, in de auto, collega Johan en mezelf: in het van Brussel Noord naar het werk rijden, staat de radio op Annemie Peeters.

Ik had nog nooit de kans om haar op de radio aan het werk te horen. Het is ongetwijfeld een sympathieke dame, proper op haar persoon, lief voor kinderen en honden, met veel vrienden en kennissen die haar naar waarde schatten.

Maar. De keren dat ik ‘s morgen tegen de radio zit te roepen, ge hebt daar geen gedacht van.

Vanmorgen bijvoorbeeld: Annemie sprak met een prof die stalen Zuidpoolijs in zijn labo had.

Ze vroeg hem of dat ijs,  nu de poolkappen smelten, meer geld waard was. Ik verdacht haar geen seconde van ironie of zelfs maar van poging tot humor, en het kan zijn dat ik me vergis, maar ik denk dat deprof verbouwereerd was van zoveel stupiditeit.

Iets later vroeg ze hem of ze in dat ijs veel vissen vonden, om op te eten, en dan iets van de eskimo’s ‘t één of ‘t ander.

Ik zeg “’t één of ‘t ander” want ik heb de rest van de vraag niet gehoord, ik had het te druk met naar de radio te roepen van GIJ DOMME KOE ESKIMO’S WONEN NIET OP DE ZUIDPOOL en ook wel minder voor publicatie vatbare uitspraken in verband met de aanwezigheid van vissen in die ijskernen, cilinders ijs van soms duizenden meters diep onder het oppervlak.

Geen momént klonk het alsof ze het niet hartsgrondig meende, wat ze aan het zeggen was. Behalve dat ze die mens eigenlijk alleen maar belde omdat ze een ijsblok nodig had voor de één of ander non-stunt voor Kopenhagen, en van zodra ze die prof een stuk ijs had doen beloven, smeet ze de telefoon zowat dicht.

En gedomme wat kan ik me aan haar stopwoordjes ergeren! Haar “è?” achter zowat elke zin bijvoorbeeld, ik krijg er iets van.

En oooooh wat kan ik mij ergeren aan haar stem! Dat bijna ranzig lijzige, slepend trage, akelig poging-tot-slaapkamerstemachtige—zo’n zwakke poging tot Lutgard Simoens die eigenlijk weinig anders dan een “het interesseert mij eigenlijk allemaal niet” projecteert.

Het slaat in mijn buik als ik er nog maar aan denk.

Het positieve: na zo’n begin van de dag wordt zelfs een dag spitsmuizen castreren aangenaam werk.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338