Huitlacoche

Haja, ‘t is er vandaag van gekomen: met twee pannen, een snijplank, een mes, peper en zout, een doos eieren, twee kleine ajuinen en een pak boter naar het werk getrokken, vanmorgen. En twee blikjes huitlacoche.

Meer weten over huitlacoche? Google Image Search is uw vriend. En ook: Wikipedia.

Het plan was: ajuinen stoven in pan 1, huitlacoche erbij, kruiden. In pan 2: omelet maken, huitlacoche erbij, in twee vouwen, hoplaklaar.

Helaas was het een elektrisch vuur op het werk, was het al meer dan een half mensenleven geleden dat ik nog op een elektrisch vuur gekookt heb, en was het bovendien een zeer koud elektrisch vuur. Het zijn roereieren geworden in plaats van een degelijk dichtgevouwen omelet.

Huitlacoche met ajuin…

…ziet eruit als zeer, zeer zéér zieke maïs. Met stukjes behaarde lintworm erin. En modder. En draadjes. Maïskorrels die nauwelijks aangetast zijn, maïskorrels die er bruin-rot uitzien, en obsceen opgezwollen beschimmelde tumorgezwollen maïskorrels, als een kruising tussen gangreneuze tenen zonder teennagels en rotte druiven. Die uiteenspatten als etterbuilen, en waar een zwarte, aardeachtige, viskeuze pus uitdruppelt.

De smaak is subtiel, tussen zoet, zuur en wilde paddenstoelen. In combinatie met ajuin was het niet speciaal goed en niet speciaal slecht: het zoete van de ajuin en (vooral) de boter was er misschien te veel aan. Volgende keer (ik heb nog een blik over!) doe ik het in een tortilla met iets fris erbij, sla en tomaat of zo.

In een omelet verwerkt:

Vreemd: op het moment zelf was ik er niet van ondersteboven — noch in positieve, noch in negatieve zin — maar achteraf doet het toch wel wat meer. Ik kan me de smaak nog erg herinneren, en ik heb er nog eens zin in. Het smaakt erg letterlijk naar meer. De textuur is intrigerend, een mens moet er gewoon niet bij stil staan wat het precies is.

De volgende keer wordt het dus huitlacoche zonder al te veel bijvoegsels. Puur.

Ik lees op de internets trouwens dat er toch nog een redelijk verschil is tussen huitlacoche in blik en huitlache vers. Dat vers zal dus een volgende stap zijn, vermoed ik.

Maar hey, ik kan alvast zeggen dat ik het al ooit eens in het echt gegeten heb. Dat is ook al iets waard.

16 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.