Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: juli 2012 (pagina 1 van 4)

Gelezen juli 2012

Oei, een gapend gat tussen de 10de en de 20ste? Haja: Gentse Feesten, dat is veel werk aan Gentblogt, en dus geen tijd om te lezen. 

Aangeraden, deze maand:

  • Domu: A Child’s Dream (Katsuhiro Ōtomo)
  • Born Standing Up: A Comic’s Life (Steve Martin)
  • Sept missionnaires (Alain Ayroles / Luigi Critone / Lorenzo Pieri)
  • Les voleurs d’empires (Jean Dufaux / Martin Jamar)
  • Lost to the West: The Forgotten Byzantine Empire That Rescued Western Civilization (Lars Brownworth)

*
*    *

The Hunger Games [01/07]
Suzanne Collins
Scholastic Press, 2009, 386 blz.

Hunger gamesLang uitgesteld, maar alla, een nieuwe maand, een nieuw voornemen: een paar dingen lezen om bij te zijn.

De situatie, voor wie het nog niet zou gelezen/gezien hebben: Amerika bestaat niet meer, in de plaats is er Panem (gelijk inpanem et circenses, get it, get it?): een hoofdstad, The Capitol, en twaalf districten errond. Elk jaar zijn er Hunger Games, om het er bij de twaalf districten nog eens in te wrijven dat zij ondergeschikt zijn aan de hoofdstad. Daarbij moeten er per district een jongen en meisje meedoen aan een soort Running Man-achtig spel, tot er één overblijft. Het geheel komt op televisie, yada yada.

Kaitniss, van het arme districti 12, neemt de plaats van haar jongere zus in, moet tegen 23 anderen vechten in een spel dat écht niet eerlijk is. Tarara tsoin tsoin, envoyez les violons.

Na afloop van lectuur: murgh. ‘t Is gelijk die torture porn-films genre Saw en consoorten, maar dan in boekenformaat gegoten. Voor tieners, dus. En het is op een paar uur uit, da’s nog een gemak.

Maar goed, ik denk dat ik maar eens het vervolg lees, dan kan ik met een gerust gemoed de film bekijken en kan ik weer meespreken met mijn dochter.

 
 

Inside Moebius 1 [02/07]
Jean Giraud Moebius
Editions Stardom, 2004, 94 blz.

Inside Moebius

Jean Giraud, ‘t te zeggen Moebius, ‘t is te zeggen Gir, ‘t is te zeggen Jean Giraud, beslist om te stoppen met komieke sigaretten. Hij tekent zichzelf in 2001 in conversatie met zichzelf 1980 en de Majoor uit Le garage hermétique en Blueberry en Arzak.

Getekend in één pennentrek, zonder klad of potlood, en zonder echt plot: een soort dagboek van een monologen intérieur. Ik vond het alvast grappig, interessant en ontroerend bij momenten.

 
 

Hunger Games 2: Catching Fire [03/07]
Hunger games 2Suzanne Collins
Scholastic Press, 2010, 404 blz.

Vergis ik mij daarin of was dit wat beter dan boek één?

Het blijft allemaal zeer onwaarschijnlijk, natuurlijk — wat is er met de rest van de wereld gebeurd? Kunnen ze met twaalf districten die allemaal redelijk basic dingen maken eigenlijk wel overal televisie en zo hebben? Waarom heeft de staat een monopolie op communicatie? Kan er geen wireless communicatie zijn?

Ik vroeg mij al bij boek 1 af wat het vervolg zou kunnen zijn, en kijk, ‘t is gelijk gelukt.

Op naar boek drie.

 
 

Hunger Games 3: Mockingjay [03/07]
Hunger games 3Suzanne Collins
Scholastic Press, 2010, 404 blz.

Tiens, dat was gelijk nog iets beter dan deel twee? En inderdaad, ja: ik zie waarom dit verfilmmateriaal zou kunnen zijn.

Geen al te complexe verhalen, mooi afgesloten bogen en zo.

Deel 1 = Running Man, deel 2 = revolutie, deel 3 = oorlog. En afsluiting.

Vakantielectuur, voor wie een paar uur te doden heeft ergens. Maar niet slecht, nee.

 
 

Les voleurs d’empires [04/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1993, 48 blz.

Voleurs d'Empires

Frankrijk 1870: Frans-Duitse oorlog. Nicolas d’Assas komt toe in een pensionaat/privéschool in Versailles, gerund door ene Mme de Froidecœur. Amoureuze escapades allerhande, en er gebeuren Aardige Zaken. Die allemaal te maken lijken te hebben met het mysterieuze meisje in kamer 27, die daar zou zitten omdat ze van Goeden Huize is en een kind kreeg, maar waar we in de proloog van zagen dat ze een pact met de Dood, of in ieder geval een meneer met een doodshoofd gesloten heeft: “Je te donne cinq ans. Cinq ans pendant lesquels personne pourra venir à nou de ton obstination… cinq ans pendant lesquels tous plieront l’échinesur ton passage”.

Ahem ja. Ik wil wél weten wie die dieven zijn uit de titel, en over welk keizerrijk het gaat: ‘t zal toch niet gewoon dat van Napoleon III zijn hé?

 
 

Les voleurs d’empires 2: Fleurs de peau [04/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1995, 49 blz.

De Pruisen zijn Frankrijk binnengevallen. De republiek is uitgeroepen. September 1870: Moltke en zijn troepen beginnen het beleg van Parijs. We komen te weten dat de ouders van het meisje — of beter, de moeder van het meisje en haar man die niet de vader is — er blijkbaar ook als de dood voor zijn.

Op het amoureuze front: Nicolas heeft gekozen voor Anaïs, maar Madeleine stekt hem vast, in de kapel no less. Nadat ze het beest met twee ruggen gemaakt hebben, blijkt Nicolas een teken in de vorm van een V op zijn zijde te hebben. TUM TUM DUUUMM…

De Pruisen waren ook het pensionaat binnengevallen, dus al wie er zat wil er weg. Het meisje moest hoedanook naar Parijs omdat Froidecœur de ring die ze van de Dood gekregen had, naar daar had opgestuurd. En Nicolas vertrekt met Anaïs enlocal bad boy Julien ook naar Parijs.

Die fleurs de peau in de titel: dat zijn medailles uit een doos vol medailles, die ze op de blote borstkas van al haar slachtoffers naait, trouwens (een stuk of twee-drie per boek, voorlopig).

 
 

Les voleurs d’empires 3: Un sale métier [04/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1996, 48 blz.

Boek drie is wanneer ik besef dat ik er mij in aan het verliezen ben omdat ik het te snel lees en er teveel tegelijk gebeurt. Herbegonnen, en wat meer nota genomen, dus.

Winter 1870-1871: alleen Parijs weerstaat aan het Pruisische leger. Gambetta probeert dingen uit Tours, en dan uit Bordeux, maar het haalt niet veel uit: de Pruisen hebben vrij spel in Frankrijk.

De ring is bij Maître Rognard, een schimmig soort notaris-zakenbehartiger. Julien’s ouders zaken doet hij ook, maar als die er geld gaat vragen,stuurt hij hem met een kluit in het riet weg, waarna Rognard naar nog een andere cliënte gaat: hij herinnert zich vaag een ring zoals die van het meisje al elders gezien te hebben. En inderdaad: cue verhaal van de dochter van zijn cliënte, Clémentine, op wie de keizer zijn oog had laten vallen, en die van iemand — niet de keizer — een ring had gekregen. En de belofte van een festijn: “Une livre de chair… Des prunelles…” En toen is ze zot geworden, volgens haar moeder (“Folle à lier!!”), en werd het huispersoneel doodsbang, en toen waren er de ratten. Die we in de vorige boeken ook bij het andere meisje zagen. En dan heeft Clémentine zelfmoord gepleegd en ligt ze begraven in Père Lachaise, en de ring zit tot nu nog rond haar hand: niet eraf te krijgen!

(Oooh, spooky.)

En kannibalisme in Parijs! Plunderingen! Onlusten! De regering in Parijs kan niet anders dan capituleren!

Nicolas wordt bij een inbraak gevangen genomen, en net als ze hem gaan blind maken met een gloeiende pook (teveel Jules Verne gelezen? of was dat zo’n beetje een traditie?), zien ze die V op zijn lichaam, en blijkt dat dat blijkbaar wil zeggen dat hij lid is van de Voleurs d’Empires. Een geheim genootschap waar leden in geraken als hun ouders bij hun geboorde een V op hun lichaam brandmerken? We shall see! In alle geval zijn Nicolas en Anaïs nu samen met een vreemde meneer die ook zo’n merkteken heeft. En die eigenlijk wil weten wie de ouders van Nicolas zijn (gestorven, zegt hij, en opgevoed door zijn tante.)

Julien heeft zijn intrek genomen in een zothuis, bij gebrek aan beter logies. Niet als klant, maar als compagnon van de eigenaar.

En we komen ook de naam van het meisje te weten (Adelaïde Favier) en we zien voor het eerst haar gezicht. Gele ogen! Gele tanden! Brrr!

 
 

Domu: A Child’s Dream [05/07]
Katsuhiro Ōtomo
Dark Horse Comics, 1996, 240 blz.

Domu

Ōtomo, da’s de mens van Akira. En Domu, da’s wat hij net vóór Akira schreef. Ook over telekinese en mensen die bezeten worden, en nee, niet voor kleine kinderen. Het gaat wel over kinderen: echte kinderen en grote mensen die zich als kinderen gedragen, en kinderen die zich als grote mensen gedragen. En er zijn ook  mysterieuze zelfmoorden, en een politieonderzoek om te achterhalen wat en hoe. Spannend en alles. En machtig schoon getekend.

 
 

Les voleurs d’empires 4: Frappe-misère [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1997, 48 blz.

Voleurs d'Empires

Januari 1871: Wilhelm I wordt keizer van Duitsland gekroond, in Versailles, in aanwezigheid van Bismarck en alles Duitse prinsen en watnog. Parijs is even bezet, de nieuwe Assemblée kiest een staatshoofd en Frankrijk moet zware toegevingen doen: de Elzas en het noorden van Lotharingen gaan naar Duitsland, en Frankrijk moet miljarden aan Duitsland betalen.

De Parijzenaars hebben koud. Een kleine menigte wil een boom op straat kappen, maar daar hangt een briefje op: gereserveerd voor Frappe-Misère, van de Voleurs d’Empires. Oho! ‘t Schijnt dat het een graaf zou zijn, die steelt van de rijken en geeft aan de armen!

Nicolas en Anaïs zitten bij Frappe-Misère, ondertussen. Die blijkt uit te zijn op wraak op de eigenaar van de ring wegens dat hij de vader van Clémentine is. Hij stuurt Nicolas erop uit om de ring te stelen van Adélaïde Favier, en hij geeft zijn factotum Lévadé de opdracht om de achtergrond van Nicolas te gaan achterhalen.

Bij de Faviers: discussies over de Voleurs d’Empires, en dochter Adélaïde die zwaar doorslaat. Zo van het genre op zoek naar een zak vol ogen die ze uit katten gestoken heeft, en alles. Graaf Favier zou ze wel eens in een pensionaat willen steken — het pensionaat/zothuis, kom het tegen, waar Julien ook zit. Adélaïde ziet daar eigenlijk geen graten in, maar eerst gaat ze wel haar ring halen bij Rognard. Ze weet hem te zeggen dat ze de ring kreeg van de Duivel! zowaar.

Kluten en esbattementen: Nicolas achtervolgt een koets van bij de Faviers, Anaïs ontdekt de echte naam van Frappe-Misère, hij giet haar vol drugs en laat ze loslaten ergens op de daken van Parijs, Nicolas redt haar ter elfder ure nadat hij duidelijk gemaakt heeft dat hij aan de kant van Frappe-Misère staan, die vertelt hem het verhaal van zijn familie, ze gaan op zoek naar Adélaïde, vinden niets, zijn omsingeld door de politie, Frappe-misère stapt naar buiten… en stelt zich voor als de Graaf van Feray te zijn, een heel hoog iemand. De politie laat het nagaan, ze ontdekken pas de dag erna dat Frappe-Misère en Feray één en dezelfde persoon zijn.

Ah kijk, en ‘t is al de Commune, ondertussen. En Julien gaat naar Adélaïde, die nu in het Pension Martelet woont.

 
 

Les voleurs d’empires 5: Chat qui mord [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1999, 49 blz.

De actie verschuift naar het platteland, waar Lévadé te weten komt dat Nicolas d’Assas de bastaardzoon van de Vicomtesse de Val is (die V in zijn zijde, dat was van een brandmerk net na zijn geboorte — geen sympathieke mens, de Vicomte). Die blijkt wapens te fabriceren voor de Pruisen. En die de oudere broer is van de vrouw van Feray.

Julien komt Adélaïde tegen, de Commune komt onder stoom, Nicolas gaat naar Madeleine, Julien komt er binnen, blijkt dat Adélaïde hem wat fleurs de peau opgespeld had en dat hij, euh, ook gek geworden is. Of zo.

Parijs in vlammen: zoom op de N van Napoleon op de Pont Saint-Michel, zoom op dezelfde N op een steek, zoom uit: het is het personage met het doodshoofd!

Anaïs luistert naar een speech van Louise Michel. Na afloop wordt ze geïnterpelleerd door Victor Hugo die zich daar ook toevallig bevond, Lévadé komt tussen, en sleurt ze mee naar het huis van Madeleine. Hij brengt Anaïs up to speed over de afkomst van Nicolas, en over Feray en de Val.

En ‘t is een belegering van het pensionaat: de politie wil die ring ook hebben — maar Adélaïde slaagt erin te ontsnappen.

 
 

Les voleurs d’empires 6: La semaine sanglante [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 2000, 48 blz.

En nu begint er wel enorm veel bij elkaar te komen, van plotlijnen.

April 1871: het leger van de Commune moet terugtrekken: het leger van Versailles is talrijker en beter uitgerust. Parijs wordt gebombardeerd.

Jalabert, van de Parijse politie, vindt Zoren, een Pruisische officier die al sinds boek 2 op zoek was naar Adélaïde, ijlend terug in een tot hospitaal omgebouwde kerk. Hij ontfermt er zich over.

Adélaïde wil weg uit Parijs. Ze heeft een paar boeken geleden een Indiaan opgescharreld, maar sterk en groot als die is, hij is niet voldoende om haar te helpen. Hij heeft wel Julien weten te vinden, en ze besluiten hem op te gaan zoeken.

Daar toegekomen, blijken ze gevolgd te zijn door Blette, de eigenaar van het pensionaat (en zijn horde zotten) — en is het een val die Julien had gespannen: hij was ondertussen alles te weten gekomen over Adélaïde en wil gerechtigheid (of zo, vermoed ik) voor alle doden. Maar! als ze Adélaïde aanvallen, gaan de wonden van Julien (van die medailles op zijn brost genaaid, weetnogwel?) weer open: zijn lot is aan dat van Adélaïde verbonden.

Ze stelt een deal voor: hij laat haar gaan, haar vader geeft hem (veel) geld. Deal, maar: hij neemt ook haar ring af. Terwijl hij zijn geld gaat halen, laat hij Blette haar bewaken.

Een paar dagen later: Julien kruist Jalabert en Zoren. Zij overnachten in een herberg, Julien vindt de papieren van Jalabert in de koets, de Pruisen verdenken Jalabert ervan verkeerde dingen te doen met Zoren, hij wil zijn papieren tonen om te bewijzen dat hij van de politie is, merkt dat hij ze niet heeft, en wordt gefusilleerd. Absurd einde, zoals hij zelf zegt.

Julien met ring naar vader Favier. Dat hij zijn dochter kan teruggeven, voor een geldbedrag. Favier verrast Julien: dat hij zijn dochter helemaal niet terug wil. Dat hij bereid is om geld te betalen als Julien er kan voor zorgen dat ze omkomt in het bombardement van Parijs.

Nicolas en Madeleine zijn al een tijd samen, in een bijna miraculeus niet-gebombardeerd huis. Anaïs komt Nicolas halen, en geeft hem over aan Lévadé. Hoe? Wat? Huh? Dat hij het niet begrijpt, zegt ze: “Tu ne décides plus, Nicolas! Ton passé t’échappe, ton présent n’est qu’une illusion, et ton futur… leur appartient!” Waarmee ze dan de mannen van Feray bedoelt: Lévadé neemt Nical mee naar Feray.

Terug bij Madeleine:,we komen we te weten dat Anaïs zowaar zwanger is van Nicolas. En dat ze wil weten of Madeleine Nicolas graag ziet. Neen, niet echt, blijkt. Allez, ‘t is altijd dat. Anaïs ervandoor, Madeleine uit de slaapkamer naar beneden. Het huis: leeg. Op de muur: de V van Voleurs d’Empires. In het deurgat: het personage met de doodskop. Die haar een ring geeft.

Feray heeft een masker aan als Nicolas hem ziet: de helft van zijn gezicht is er erafgeschoten, en hij is niet in goede doen. Uitleg over wat er gebeurde tot nog toe: de zoektocht naar de ring van Adélaïde, dezelfde ring die zijn dochter Clémentine ook had. Adélaïde had een pact gesloten met de Dood, maar Clémentine was de ring opgedrongen, door Keizer Napoleon III. En de Dood gebruikte haar om het Kwaad rond te zaaien. Feray, terug van missie in het buitenland, ziet zijn dochter, krankzinnig, zijn vrouw, ziek, en besluiten Frappe-Misère te worden, chef van de Voleurs d’Empires. Hij ziet Napoleon III vallen, ziet Frankrijk de oorlog verliezen van Pruisen, en de miserie rond de Commune — en beseft dat het allemaal past in het plan van de Dood. Zijn nieuw doel wordt: de Dood, en specifiek de mensen met de ring van de Dood, vernietigen. En of Nicolas zijn rol als hoofd van de Voleurs niet zou willen overnemen, in het onfortuinlijke geval van het schielijk komen te gaan?

Anaïs ziet Victor Hugo weer: of hij iemand weet die haar uit Parijs zou kunnen krijgen?

Changement de décor: Napoleon III en Gladstone, Camden Place, Engeland. Napoleon III slightly the worse for wear: hij begrijpt het niet, zegt hij. De Dood had hem nochtans beloofd dat hij zou winnen, en hij had al hele koffers vol medailles gemaakt voor zijn soldaten! (TUM TUM DUUUMMMM)

Julien, op weg naar Adélaïde, komt Anaïs tegen. Hij vertelt haar dat hij weggaat uit Frankijk, nadat hij Adélaïde een kogel in de kop zal geschoten hebben. En hij geeft Anaïs als souvenir een ring die van Adélaïde was, vroeger. (TUM TUM DUUUMMMMMM)

Julien, bij Adélaïde: dat hij haar niet eens gaat doodschieten, zegt hij. Hij heeft haar ring in de Seine gegooid, en zonder ring is ze niets. Hij weg. De Indiaan bij Adélaïde haalt zijn tomahawk boven, en slaat haar de kop in. Hij werd door zijn Meester gezonden om haar te beschermen, en zonder ring, zegt hij, is ze het niet waard om beschermd te worden. Als zij sterft, sterft ook Zoren, en heropenen de wonden van Julien zich. (TUM TUM DUMMMM)

 
 

Les voleurs d’empires 7: Un sale métier [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 2002, 46 blz.

Victor Hugo vraagt aan een oude vriend of hij geen papieren zou kunnen vinden voor een meisje dat Parijs uit wil raken. ‘t Is mei 1871: la semaine sanglante. De troepen van Versailles nemen Parijs weer in, dood, verderf, branden, en tienduizenden mensen vermassacreerd.

Julien strompelt, dodelijk gewond, tot bij Madeleine, vertelt over Adélaïde, en over hoe hij nooit iemand anders dan Madeleine graag gezien heeft. En dan ziet hij de ring aan de hand van Madeleine. En sterft. En duikt er plots een Indiaan op, die Madeleine zegt geonden te zijn door zijn Meester om haar te beschermen. Haar ogen worden geel, ze grist de medailles van de borst van Julien, en vertrekt? Naar waar? Naar de vijand, zegt de Indiaan. Ze noemen zich Voleurs d’Empires.

Feray hoort dat de begraafplaats waar Clémentine ligt, zwaar gebombardeerd werd. Het graf is vernietigd, hij vindt er de ring — en net dan komen Madeleine en Tonto er aan.Het duurt niet lang; de Indiaan maakt korte metten met de al gewonde Feray — en Lévadé, die er nochtans was, komt niet tussen!

Nicolas is op stap voor de Voleurs, maar is plots omsingeld: Lévadé heeft zijn kazak gekeerd, de snoodaard! En niet eens uit idealisme of zelfs maar opportunisme, maar uit jaloerzigheid dat het Nicolas was en niet hij die Feray mocht opvolgen. En kijk, nu is hij chef van de politie. Kch! En Nicolas klaar om gefusilleerd te worden!

En nét voor hij er moet aan geloven, wordt hij bevrijd: ‘t is Anaïs, met de vrijgeleide van de maat van Hugo, betaald met het geld van Feray!

Veel vijven en zessen, en ‘t is eind goed al goed, hoeri, hoera.

 
 

Toto l’ornithorynque et l’arbre magique [06/07]
Eric Omond (tekst) – Yoann (beeld)
Delcourt, 1997, 30 blz.

toto

The cute. Toto het vogelbekdier wordt wakker en zijn rivier is opgedroogd. Hij trekt erop uit om te zien wat er aan de hand is. Op weg komt hij Chichi de mierenegel, Wawa de koala en Riri de vliegende hond tegen.

Australië, droomtijd-dingen, schattig en voor kleine kinderen.

 
 

Toto l’ornithorynque et le maître des brumes [06/07]
Eric Omond (tekst) – Yoann (beeld)
Delcourt, 1998, 30 blz.

toto

In het tweede boek komen Toto en vrienden een gewonde bandicoot tegen. De dokter, een varaan, zegt dat ze twee haren van de gevreesde bunyip moeten terugbrengen om de bandicoot te genezen.

En het draait niet uit zoals verwacht, lessen worden geleerd, en alles. Ik vond dat de bedankingn op de binnenflap al meteen de toon zetten: “Cet album est dédié à A. Franquin. Mercià mes parents, à Stéphanie, Denis, Hubert, Krado, JC, la boîte qui fait “beuh”. Merci à J.-C. Mézières, mon premier prof de bédé”. Er zit Franquin in, maar er zit ook Mandryka in, en er zit vooral veel voorleespotentieel voor kleine kinderen in. En schone tekeningen.

 
 

Tessa Agent Intergalactique: Sidéral Killer [06/07]
Nicolas Mitric (tekst) – Louis (beeld) – Sébastien Lamirand (kleur)
Soleil, 2004, 56 blz.

Tessa Agent Intergalactique

Men combinere wat Llanfeust de Troy met wat Kim Possible en wat Douglas Adams: dzingboem, Tessa Agent Intergalactique. Het streeft naar Buffy The Vampire Slayer, heb ik de indruk, maar het komt er — in het eerste nummer toch — absoluut niet in de buurt van.

Veel zelfreferentie, veel doorbreken van de vierde muur, veel knipogen naar andere SF (of pogingen tot: het ligt er vaak erg dik op, ik bedoel: als er een voetnoot aan te pas moet komen om te zeggen dat dit een woordspeling is…).

Verhaal in het kort: Tessa droomt elke nacht van intergalactische gevechten, blijkt uiteindelijk dat het allemaal echt is. Ahem ja. Strikt voor tieners, denk ik zo, op basis van het eerste boek. Misschien dat ik het vervolg nog eens met een half ook doorblader om te bevestigen of te ontkennen.

 
 

Vinci [06/07]
Tome 1: L’Ange brisé, Tome 2: Ombre et Lumière
Didier Convard (tekst) Gilles Chaillet (beeld) – Chantal Defachelle (kleur)
Glénat, 2008 & 2009, 2 x 56 blz.

Vinci

November 1519: François I, de koning van Frankrijk, komt een schilderij van Leonardo da Vinci in bewaring geven bij de abt van de cisterciënzer-abdij van Vauluisant. Het is een portret, maar blijkbaar wel van iets of iemand enorm griezelig. Bweikes! zegt de abt. Neenee, zegt de koning, wacht dat ik u het verhaal vertel.

Flashback naar de winter van 1494 in Milaan. Notaris Chrstoforo di Rodrigo wordt dood aangetroffen op het ijs van het Martesana-kanaal. Zonder gezicht.

De provoost roept de hulp in van Leonardo Da Vinci, die op dat genblik met twee projecten bezig in in Milaan: een enorm ruiterstandbeeld voor op het graf van de vader van Ludovico Sforza, en een tafereel van het Laatste Avondmaal, ook in opdracht van Sforza.

Leonardo bevestigt: het gezicht is manifest met chirurgische precisie verwijderd.

Allerlei en nog wat, gedoe met Salaì die zich in dit boek gedraagt als ware hij de zoon van Leonardo, gedoe met een mysterieuze vrouw die haar gezicht verborgen houdt, Leonardo die maar geen inspiratie vindt voor het gezicht van Judas op het Laatste Avondmaal, een tweede mens die vermoord wordt en zijn gezicht afgerukt, tum die dum.

Als ik moet schatten, na het eerste gelezen te hebben: die mysterieuze vrouw waar Leonardo verliefd op lijkt, die is in het verleden verminkt door de mensen die nu vermoord zijn? En Leonardo gebruikt de afgesneden/afgerukte gezichten om Judas te tekenen?

In boek twee is Leonardo, met mysterieuze vrouw en Salaì, tijdelijk verhuisd naar Venetië. Waar prompt nog iemand zonder gezicht gevonden wordt. En Leonardo in zijn kamer, mompelt voor zich uit terwijl hij aan het schetsen is: dat hij binnenkort zal weten hoe Judas te tekenen, met de trekken van allevier de mannen.

Kroniek van een aangekondigd einde, vanaf pakweg bladzijde 10 van deel twee: ‘t is alleen nog de laatste details invullen. Wat dan ook tot in de details gebeurt, en op het einde krijgen we zelfs het schilderij te zien. Tralala.

Gho ja, een relatief stationsromanverhaal, eigenlijk, alles bij elkaar. Mooie reconstructie van Italië in de renaissance, qua tekeningen, dat wel.

 
 

Sept missionnaires [09/07]
Alain Ayroles (tekst) – Luigi Critone (beeld) – Lorenzo Pieri (kleur)
Delcourt, 2008, 56 blz.

7 missionaires

‘t Is Ierland in de negende eeuw, en ‘t is de tijd van de Noormannen. De monniken op Skellig Mor zijn uitgemoord. Geen mens die er nog een voet durft ze zetten.

Behalve een zootje ongereld dat het wel moét doen, als enige alternatief op de doodstraf wegens Dingen Die Een Monnik Normaal Gezien Niet Mag doen.

Ze trekken er met zeven op uit om de Vikings te bekeren, en ‘t is een verhaal van against all odds en ‘t is leutig, en schoon van tekeningen ook. Fijn boek, het beste dat ik in deze reeks gelezen heb tot nog toe.

 
 

Sept pirates [10/07]
Pascal Bertho (tekst) – Jérôme Lereculey (storyboard) – Tim McBurnie (beeld)
Delcourt, 2007, 64 blz.

7 pirates

Een vervolg op Treasure Island: Jim Hawkins, Ben Gunn, Black Dog, Dr. Livesey e tutti quanti worden door een mysterieus iemand opgetrommeld om een tweede deel van de schat van Flint te gaan zoeken.

Bwofja. Andermaal heel erg mooi getekend, en het kan aan mij liggen, maar ik liep er niet warm van, het liet me niet koud. Zo-zo, vond ik het.

 
 

Questor 1: Ménage à Troie [10/07]
Jean-Luc Sala (tekst) – Nicola Saviori (beeld) – Matteo Bassini (kleur)
Soleil, 2011 48 blz.

De Trojaanse Oorlog is net gedaan: Troje smeult nog na, het Paard staat nog op het centrale plein. Idomeneus Decalionides heeft, net zoals de andere Grieken, van Agamemnon de opdracht gekregen om alle mannen en jongens van Troje over de kling te jagen, en vrouwen en meisjes gevangen te nemen. Hij is het allemaal hanrtsgrondig beu: goden en helden zijn zijn ding niet echt.

Hij besluit een groep Trojanen (met onder meer Aeneas , ha!) te redden, zijn wapens aan de haak te hangen, en questor (en soort detective, vermoed ik) te worden. Dik tegen de zin van Aeson, zijn schildknaap, die dan maar besluit om hulpquestor te worden.

questor

Fast forward: 23 jaar later, de villa van Idomeneus & Aeson, questeurs associés. Voor het geld moeten ze het al lang niet meer doen: ze hebben hun tarieven zo hoog gezet dat alleen de archonten nog op hen een beroep kunnen doen, en ze zijn al meer dan veel bezig met hun pensioenplanning. Komt aankloppen: Klytië, beeldschoon, van ver buiten Griekenland, Vestaalse maagd in de tempel van Poseidonis, zit met een probleem. De grootste questor van haar wereld, wil de medewerking van de grootste questor van de Griekse wereld. Of anders sterft haar zus van och here acht jaar oud.

Idomeneus ziet dat niet echt zitten, en terwijl er over en weer gediscussieerd wordt, worden ze aangevallen door een soort 1000-voor-Christus-versie vanGarthim. En is de keuze snel gemaakt: ‘t is wegwezen of opgevreten worden.

Een prachtig getekend (Soleil doet dat wel meer) begin van een serie die er veelbelovend uitziet. Veel woordspelingen en knipogen naar vanalles en nog wat, maar nét niet zo erg dat het stoort. Okay, het kwam niet echt snel op gang, maar daar staat tegenover dat het wel veel fond legt voor karakters.

Deel twee is net uitgekomen ook. Eens op zoek gaan, me dunkt.

 
 

Jesus and the Word [10/07]
Rudolph Bultmann
Scribner, 1962, 240 blz.

Ken uw klassiekers. Deze vroege Bultmann (1934) is een mijlpaal in de demythologisering van het leven en de woorden van Jezus (de volledige tekst staat online, alhier, voor wie benieuwd is).

Interessant om lezen, daar niet van, maar het klinkt allemaal nogal academisch en filosofisch, op een niet-wetenschappelijke manier. Natuurlijk dat de man er niets aan kan doen dat hij leefde voor de documenten van Qumran ontdekt waren, maar dat is — vind ik — geen reden om enkel de synoptische evangelies te gebruiken.

Kierkegaard en Heidegger en vormkritiek, allemaal goed en wel. Maar al wie Crossan en gelijkaardige gelezen heeft, heeft het bijzonder moeilijk met de manier waarop het allemaal zo’n beetje los van sociologie en archeologie en zo bekeken wordt.

Maar wél interessant om zien, al was het om te vergelijken met hoe hij later in zijn leven over dezelfde vragen dacht.

 
 

Born Standing Up: A Comic’s Life [20/07]
Steve Martin
Simon and Schuster Inc., 2007, audiobook (4u 3min)

Born Standing Up

Het is niet vaak dat de blurb van een boek genoeg zegt dat ik maar moet copypasten:

In the mid-70s, Steve Martin exploded onto the comedy scene. By 1978 he was the biggest concert draw in the history of stand-up. In 1981 he quit forever.Born Standing Up is, in his own words, the story of “why I did stand-up and why I walked away”.

At age 10 Martin started his career at Disneyland, selling guidebooks in the newly opened theme park. In the decade that followed, he worked in the Disney magic shop and the Bird Cage Theatre at Knott’s Berry Farm, performing his first magic/comedy act a dozen times a week. The story of these years, during which he practiced and honed his craft, is moving and revelatory.

Martin illuminates the sacrifice, discipline, and originality that made him an icon and informs his work to this day. To be this good, to perform so frequently, was isolating and lonely. It took Martin decades to reconnect with his parents and sister, and he tells that story with great tenderness. Martin also paints a portrait of his times: the era of free love and protests against the war in Vietnam, the heady irreverence of The Smothers Brothers Comedy Hour in the late 60s, and the transformative new voice of Saturday Night Live in the 70s.

Van ganser harte aangeraden. Steve Martin heeft misschien geen professionele vertelstem, en in het begin klinkt het wat klinisch en afstandelijk, maar het zit in de nuances en de details.

 
 

Worlds Enough & Time: Five Tales of Speculative Fiction [20/07]
Dan Simmons
Harper Voyager, 2002, 272 blz.

Worlds Enough & TimeDan Simmons is zo’n kameleon, die van genre naar genre gaat. Er was een tijd, lang geleden, dat alles wat hij schreef uitstekend was. Of misschien: dat ik alles wat hij schreef, zeer goed vond.

Deze bundel kortverhalen: tgo ja. A mixed bag, maar door de rangschikking van de inhoud blijf ik alsnog met een goed gevoel over. Vijf verhalen: het eerste en het laatste poëtisch en goed, het tweede en het voorlaatste avonturen-voor-tieners-in-de-jaren-1980 en ach kom, niet slecht. Het derde verhaal, in het midden: uyngk?

Nummer één, Looking for Kelly Dahl. Tussen spookverhaal en science fiction, een liefdesverhaal dat er geen is van een leraar met burn-out en een meisje met een akelige familiehistorie. Mooi.

Twee. Orphans of the Helix. Een verhaal in het Hyperion-Endymion-universum, maar het leest eerder als wat de intro ervan zegt dat het is: een scenario voor een Start Trek: The Next Generation-episode dat niet verfilmd is wegens geen geld voor de nodige special effects. Redelijk ho-hum, iets voor jongere tieners.

Drie. The Ninth of Av: mhu, en ook wel: can I get a double you tee eff? Duizend jaar in de toekomst, en joden zijn de enige echte mensen die nog overblijven — tot daar aan toe, ik kan daar nog inkomen. De mensen zijn op weg om gegeneocideerd te worden door de robots, okay, tot daar aan toe. Maar dat de robots moslims zouden zijn, en dat ze het doen wegens antisemitisme? Euh nee, suspension of disbelief unsuspended. Leest alsof het zuiver geschreven werd om boze reacties te krijgen. Niét goed, nee.

Vier. On K2 with Kanakaredes. Tiens, dat leest als een mannekensverhaal zoals ik er wel eens las in de lagere school in verhalenbundels met veel Julien Van Remoortere / Piet Mortelman. En het thema is er ook al helemaal: bergbeklimmen. Ik kan mij niet herinneren hoeveel bergberklimmersverhalen er in die avonturencompilaties zaten. Ook redelijk ho-hum, dus.

Vijf. The End of Gravity. Een filmscript, eigenlijk. Losse ideeën, stukken tekst en dialoog die eerder lezen als een soort lang gedicht, en waar ik de beelden moet bij verzinnen om er iets van te maken. Er zit iets in, ongetwijfeld. Niet zeker dat het eruit komt, maar met Solaris in het achterhoofd, en Moon, en in Rusland geweest zijnde als het nog Rusland was en de Sovjetunie toen Rusland geen Rusland meer was: ik was helemaal mee.

 
 

Redshirts: a Novel With Three Codas [29/07]
John Scalzi
Tor Books, 2012, 318 blz.

RedshirtsHey, wat een fijn uitgangspunt voor een boek: Andrew Dahl monstert aan bij de Intrepid. Het is de 25ste eeuw; Dahl en collega’s Maia Duvall, Hanson, Finn en Hester zijn kersverse bemanningsleden aan boord van het vlaggenschip van de Universal Union. Dat van planeet naar planeet en lastig parket naar lastig parket gaat.

Waar met de regelmaat van een klok kapitein Abernathy, science office Q’Eeng, luitenant Kerensky, chief engineer West en medical chief Hartnell haren-ten-berge-rijzende avonturen beleven terwijl ze op away mission naar een planeet zijn. Waarbij altijd wel het ene of het andere bemanningslid schielijk komt te gaan: opgevreten door een ijshaai, doodgeschoten dor een robotharpoen, ingeslikt door een Borgoviaanse landworm…

Dahl is met andere woorden een redshirt, zoals vroeger op Star Trek. Met dat verschil dat hij het beseft. En dat alle redshirts het beseffen: alleen de vijf officieren overleven altijd alles, en al de rest is potentieel een vogel voor de ruimtekat. En dat is niet alles dat vreemd is: als er een probleem is dat in een normale situatie maar een maand opgelost zou zijn, en de kapitein zegt dat er zes uur is, dan geraakt het probleem opgelost op vijf en een half uur. En er geburen allerlei zaken die gewoon compleet onwaarschijnlijk zijn.

Ahem, a bit of a mixed bag, dit. Premisse: uitstekend. Eerste paar hoofdstukken: uitstekend. Midden van het boek: euh ja. Einde: hu, wat? Is het al gedaan? Coda 1: had belofte, maakte ze niet waar. Coda 2: zzzzz. Coda 3: redde het boek, wat mij betrof.

De eerste twee drie hoofdstukken en het einde doen me geloven dat Scalzi veel beter dan dit kan schrijven. Er zat veel meer in: als het concept is dat het echte mensen zijn die de bordkartonnen niet-hoofdpersonages spelen in pakweg Star Trek of Galaxy Quest, dat zou het misschien een goed idee zijn om die personages in het boek méér dan bordkarton te maken. En dat lukt voor mij enkel helemaal in het begin en in de aller-allerlaatste pagina’s van het hele boek.

Ik denk dat ik eens een paar andere boeken van de man lees.

 
 

Lost to the West: The Forgotten Byzantine Empire That Rescued Western Civilization [31/07]
Lars Brownworth
Broadway, 2009, 352 blz.

Lost to the WestThe History of Rome is al een paar maand gedaan, maar vóór Mike Duncan’s epische reeks was er Lars Brownworth’s machtige 12 Byzantine Rulers. Al wie ook maar een heel klein beetje geïnteresseerd is in geschiedenis en/of Rome: haast u, download dat allemaal en zet het op uw telefoon — uren en uren plezier gegarandeerd.

Mike Duncan is een enthousiaste amateur die spreekt over geschiedenis waar we allemaal wel eens van gehoord hebben, maar Lars Brownworth, zowel in 12 Byzantine Rulers als in Norman Centuries, vertelt magistraal over zaken die we door de band niet op school geleerd hebben.

En over Byzantium heeft hij dus ook een boek geschreven. Het leest zoals zijn podcast klonk: boeiend, interessant, en vooral goesting gevend om er méér over te weten. Meer dan elf eeuwen op 352 bladzijden, en dan nog vooral de nadruk op de keizers, dat is lang niet genoeg om meer dan een vogelvlucht van en vogelvlucht te doen. Maar het wél genoeg om de grootste leek op weg te zetten. En om de ene na de andere what-if te bedenken.

Van ganser harte aangeraden.

Leest als een sneltrein, trouwens.

Demo

Meeemorieesss.

Moleman 2 – Demoscene – The Art of the Algorithms (2012) from Moleman on Vimeo.

Links van 27 juli 2012 tot 30 juli 2012

Stoya™, Our Bodies, Our Press Materials (Part 1)
“No one has ever said that they fap to my ribcage.” seems like a fantastic line to end on for now.

Talking About Wife’s Horse, Romney Shows Why Americans Don’t Like Him
Something tells me that if Romney were mayor of New York, he’d sneak into the opera wearing a fake nose and a mustache—while the next day we’d see him front and center at the Rangers hockey game, clutching a beer he doesn’t really want to drink.

They should have mailed it to the Marx Brothers | MetaFilter
The Ben-Zvi Institute in Jerusalem houses the Aleppo Codex, considered the oldest and most authoritative text of the Hebrew Bible. Written in the 10th century AD and annotated by Maimonides himself, it was safeguarded by the Jewish diaspora and revered for its linguistic precision and its beauty. "The story of how some 200 pages of the codex went missing — and to this day remain the object of searches carried out around the globe by biblical scholars, private investigators, shadowy businessmen and the Mossad, Israel’s intelligence agency — is one of the great mysteries in Jewish history."

OS X 10.8 Mountain Lion: the Ars Technica review | Ars Technica
magine creating several different kinds of images with your favorite image editors, saving them all to iCloud. Later, try opening all your images using the Preview application. Whoops, Preview can't see your images; all it can see is its own iCloud document container. I hope you remember which image editor you used to create each image.

I’ve Never Shaved My Legs, So What? | The Official Mayim Bialik Blog at Kveller
My son knows I have body hair just like he knows my husband does. It’s normal and natural to have body hair.

Potty training

Ik kan het mij niet zo goed meer herinneren, hoe dat bij onze kinderen in zijn werk ging, ze potgetraind maken

Zoals de meeste andere zaken, denk ik: redelijk vanzelfsprekend, en zonder al te veel drama. En door op een bepaald moment een paar dagen door te bijten, en gewoon geen pamper meer aan te doen. 

Maar dat was vele jaren geleden, toen er nog geen technologische hulpmiddelen waren. Als het nu allemaal te herdoen was, ik zou het wel weten:

poopy shapes!

Sandra en Jan en Hecate in bed

Jaren geleden, toen Jan zes maand en een paar dagen oud was, nam ik een foto van Sandra en hem en de kat:

Sandra en Jan en Hecate

Drie uur geleden, kompleet out of the blue, zegt iemand op Flickr mij “I made a drawing based on this lovely photo”:

drawing

Allez jong. Het internet. Um. En dankuwel, I guess, Rainbow Mermaid. Wie u ook bent.

Spelletjes!

Kijk eens, hoe hartverwarmend is dit wel niet? 

Small World

Gisterenmiddag waren Jan en Louis Small World aan het spelen, deze middag waren alle kinderen ermee bezig, we hebben gisterenavond tezamen Qwirkle gespeeld, en vanmiddag in drie ploegen (Anna en ik samen, Jan en Zelie samen en Louis apart) nog eens Small World, en daarna Zelie en Anna en ik tegen elkaar Tsuro. 

’t Is al heel mij leven dat ik zin heb om bordspelen te spelen en dat het er nooit van komt wegens geen mensen kennen. Maar hey, met vier kinders in huis zijn er altijd wel tegenspelers — op voorwaarde dat ze het graag doen, natuurlijk. 

Niet evident natuurlijk, er is altijd het risico dat het tegenvalt. Maar het moet zijn dat ik toch een aantal goede aankopen gedaan heb, want die Small World is alvast een groot succes.

Nog te proberen: Dominion, De Kathedraal, Kingdom Builder. En dan zou ik wel eens proberen iets RPG-achtig te doen. Ik heb via iemand die ik op Reddit leerde kennen een heel pakket met een beta-versie van een nieuw spel gekregen, en dat ziet er wel redelijk wijs uit. 

COMPUTER… ON! LIGHTS… ON!

Ik was al helemaal vergeten dat mijn computer eigenlijk ook dictatie aanvaardt. Altijd een fijn experiment: iets in het Nederlands zeggen tegen een computer die denkt dat hij Engels gaat te horen krijgen, lezen wat hij dacht te horen, en dan herhalen en herhalen en herhalen. Tot de computer drie keer na elkaar hetzelfde herkent!

Van de vorige paragraph maakt hij dan bijvoorbeeld dit:

Because I have overheated on a computer located gassier that. I’ll didn’t finish the movement in Sydney on sending a computer David O, after all, another hour and how and how. Repeatedly can I cancel their cat!

Of, als ik het nog eens doe, dit:

Because allelomorph receipt of a computer geek dancing and fat. Updating same experiment: St Nicolas is a completely computer didn’t get a nonstochastic monkey, these lucky bastard movement, and I’m at home and head home and how. But the computer geekier now get some Kent!

Of nog, als ik hem zeg dat ik Duits spreek:

Microsoft steht ein Computer das ganze auf den Film Experiment: Sie mitnehmen zu sehen dicken Computer ins Herz, lese nur gedacht, eine Haaren haben. Durch die komplizierte Gegner zu.

Of Frans:

Aujourd’hui je suis une écoute je te dicte ainsi, conclut d’une scène Experiment : il renonce à limiter les coupures Internet se faire tuer, les horribles, la mère. Toutes coupures électriques dans 404 !

Of zelfs Japans:

根こそぎ1万4,600フィート連絡できたら上海遅すぎしています52の1日191国立のスカートの宇宙人に過ごしますホールの大半はお願い男20 27ヶ月間

Welke tekst via Google Translate (waar zo’n doorgeefspel met vertalingen ook al sinds jaar en dag leukigheid gegarandeerd is!) dit geeft:

Hall zal de meerderheid van de mensen in het universum van de rok van de Nationale feestdag van 52 191 te besteden te traag is geweest naar Shanghai Wanneer u contact 10000 4600 meter ontworteld is 27 maanden 20 maanden kunt u man

Maar terug naar het experiment! Ik had de begintekst gewoon, euh, geïmproviseerd, en zelfs als ik de aller-allereerste versie herlees, kan ik voor de dooie dood niet reconstrueren waar het over ging, maar dit is wat zo’n degeneratie doet:

  1. Used to pay some had a lot of underpronate for me to meet N Saindon geek – got instruments, I’ll be here to town. A lemon in a cat leading me computer discreetly did not limit in washer. Forget-me-nots + things stages of honey and Mandelson from sentencing upon system and lots of books… I cannot be folders 50.
  2. Yesterday; and apparently to me to meet and Saindon keech got instruments I’ll be sure to tell NE minicomputer discreetly did not live in washer. Forget-me-nots busting stages of honey Mandelson from sentencing but system and lots of books I can only folders 50.
  3. Yesterday apparently to me to meet and sending keech got instruments I’ll be sure to tell him he minicomputers creaky did not live in washer forget-me-nots busting stage of an email Nelson from sentencing persistent and lots of books I can unreformed was 50.
  4. Yesterday apparently to me to meet in sending each got instruments I’ll be sure to tell him he minicomputers creaky did not live in washer forget-me-nots busting stage I email Nelson from sentencing persistent lots of books I can unreformed what’s 50.
  5. Yes only about the meeting and sending each core instruments I’ll be sure to telling you minicomputers creakiest olives and washer forget-me-nots bustards THR email Nelson from sentencing persistence lots of books I think I’m reformed what’s Fester.
  6. Is only about the meeting in sending each quarter instrument I’ll be sure to telling you minicomputers creakiest old lives in washer forget-me-nots Busters THR email Nelson from sentencing persistence and lots of books I think I’m reformed what’s Festa.
  7. He’s only about the meeting is sending each quarter instrument I’ll be sure to telling you minicomputers creakiest organism washer. Forget-me-nots Busters THR email Nelson from sentencing. Persistence and lots of books, I think I reformed, what’s Festa?
  8. He’s only important meeting SNE squad last at the shorter telling my Mac computers quickest of NMR casa taking lots pasta to hate chart email Nelson from sentencing assistant and lots of box I think Aberford do what has to.
  9. He is only in 40 meeting sneeze quite last at the shoulder telling my Mac computers quickest off and then Mark Case of taking lots bastard to hate chart email Nelson from sentencing assistant and lots of books I think Aberford do what has to you.
  10. He’s only 40 meetings sneeze quite a lot of the shoulder telling my Mac computers quickest off and then Mark Case of did not spotted to hate chart email Nelson from sentencing assistant lots of books I think Aberford do what has to you.
  11. He’s only 40 meetings he is quite a lot of sorting out my computer is great stuff and then Marchesa did not spot HRT Milner Simpson because it’s impossible to think telephone do what has to you?.
  12. He only 40 beading is quite of sorting out my computer is great stuff in the market a lot spot HR team Milner Simpson isn’t impossible to think telefilm do what has to you.
  13. A 40 bleeding is quite sorting of my computer is great stuff the market a lot spot HR team Milner Simpson isn’t impossible to think telephone bill has to you.
  14. The 14 beans quest wedding of my computer. Great stuff the market a lot spot HR team. Miller Simpson isn’t impossible defeat of the last two.
  15. When he was sweating on my computer. Great stuff about the loss for Prashanthi Hester Miller Simpson is an impossible defeat the last two.
  16. When you’re sweating like computer great stuff about the loss of Ashanti. Has similar symptoms impossible defeat last two.
  17. We’re sweating like computer great stuff about the loss of Ashanti has similar symptoms in possible defeats last two.
  18. Y computers. Great stuff about the loss of a shanty stop similar symptoms impossible defeats lasted?
  19. By computers great stuff about a lot of Ashanti stuff similar symptoms in possible defeats last.
  20. By computers! Great stuff about a lot of Ashanti stuff similar symptoms and possible defeats last.
  21. Buy computers? Great stuff about a lot of Ashanthi stuff. Similar symptoms and possible defeats last?
  22. By computers great stuff about the shop just to listen to possible defeat last.
  23. It was great stuff at the shop just to listen to possible if you asked.
  24. It was great stuff at the shop just isn’t possible if you asked.
  25. It was great stuff at the shop just isn’t possible if you asked.
  26. Was great stuff at the shop just impossible if you asked.
  27. Was great stuff at the shop just impossible if you asked.
  28. Is Christopher shop just in Boston last.
  29. Is Christopher shop just in Boston last
  30. Christopher/Justin Blossom last.
  31. Christopher Justin Blossom last
  32. Mr Justin Blossom last
  33. Mr Justin Blossom last
  34. Mr Justin Wilson last
  35. Misadjustment was the last
  36. The adjustment was the last
  37. The adjustment was the last
  38. Future centroblast
  39. Teacher centroblast
  40. Teacher centroblast
  41. Teacher centroblast

(Gedicteerd met OS X Mountain Lion, en dat niet echt goed werkt, en dat het bovendien alleen werkt met een goede internetverbinding: uw ingesproken woorden worden over het internet naar Apple gestuurd, waar ze omgezet worden in tekst en dan teruggestuurd. Dus geen mogelijkheid om te zien wat ik zeg terwijl ik het aan het zeggen ben, awoert. Dragon Dictate doet dat vele vele keren beter, op alle vlakken.)

A capella dubstep, en echte muziek

Dit bestaat dus. 

Okee dan, zou mijn oudste dochter zeggen. (Het kan ook net iets beter van muzikale kwaliteit.) [via]

En dan zijn er dingen zoals dit, waar ik dag in dag uit naar zou kunnen kijken en luisteren. 

Een schoon motto

Takemylife

[gelezen bij swissmis]

Links van 18 juli 2012 tot 26 juli 2012

Letters of Note: This is my son. He speaks Greek.
In 1957, at 18 years of age, future billionaire and founder of CNN, Ted Turner, informed his father that he would be majoring in Classics after being inspired by a professor at Brown University. His father was furious to say the least, and responded to his son's announcement with the following despairing letter — a letter which Ted later sent to the college paper in retaliation, who then reprinted it in full.

Sensational Sappho » Dr Armand D’Angour
Everyone knows the Aphrodite of Melos, the so-called Venus de Milo – an ancient statue, the arms of which have broken off. The statue could perhaps be restored to wholeness with reasonable fidelity if we had evidence from later copies or versions of how the original looked, or by comparing other statues by the same sculptor. So what about Sappho’s equally famous fragment, Poem 31?

LRTimelapse 1.4 – the holy grail – my day-to-night workflow on Vimeo
If you already work with LRTimelapse or are planning to use it, you definitely shouldn't miss this tutorial.

Recipe for Garum or liquamen, the Roman fish sauce
Garum is one of the basic ingredients in the cuisine of Roman antiquity. It is a fish sauce that was used to salt dishes. You can't simply use kitchen salt, because instead of extracting moisture (which is what salt does), garum adds moisture to a dish.

Charles C. Mann, 1491
Before it became the New World, the Western Hemisphere was vastly more populous and sophisticated than has been thought—an altogether more salubrious place to live at the time than, say, Europe. New evidence of both the extent of the population and its agricultural advancement leads to a remarkable conjecture: the Amazon rain forest may be largely a human artifact

Telenet lanceert (2): een dooie mus

Zo, dat liep eventjes goed fout: Telenet zou lanceren, maar toen bleek hun weblog plat te liggen, en ook hun hele website, en aaargh er zal daar wel eens heel harde paniek geweest zijn. 

Tn media

Afijn, de stream van de persconferentie zelf was wél nog online, en hun lokale  Ducco gaf een introductie, waarna de zalmkleurige Inge van Telenet aan de persconferentie zelf begon.  

Trends, volgens Telenet: de consument kiest met heel de familie voor telefoon en televisie, maar voor mobiele dingen zijn de keuzes veel individueler. Telenet is sinds 2006 een beetje en sinds 2009 expliciet actief op de mobiele markt, met handset subsidies en Telenet hotspots.

Klanten hebben Telenet vier dingen verteld:

  1. Te duur: mobiel internet en mobiel GSM-verbruik is veel te duur. Groot gelijk, zegt Telenet. Europees staan wij op de zestiende plaats voor telefoon+data. En voor data staan we op de allerlaatste plaats. 
  2. Tarievenjungle: tariefplannen zijn compleet ondoorschijnend 
  3. Bestaande klanten voelen zich verwaarloosd: alle aandacht gaat naar nieuwe klanten. 
  4. We zitten vast bij onze operator, we kunnen er niet gemakkelijk weg. 

En vandaar: nieuwe lancering. King & Kong. “Veel en belachelijk veel”, zeggen ze zelf: geen datalimieten meer op mobiel. Onbeperkt!!En gratis gebruik van wifihotspots en alles. Vrij weg te gaan (geen opzegtermijn of -kost), en het is minder duur voor bestaande klanten (iedereen in een gezin waar om het even wie al om het even wat van Telenet al heeft). 

De slide zegt al meteen iets meer:

Kingkong 1 png

Euh, “belachelijk veel”? Okay, ze worden misschien de goedkoopste van belgië voor een aantal dingen, maar België was de duurste van heel Europe. En ik vind 1 gigabye belachelijk weinig. Laat staan dat dat “onbeperkt” zou zijn. 

En Mobile Vikings bieden meer aan:

Screen Shot 2012 07 26 at 11 30 53 6hqkHOQaT0 png  725×628

En geef de mens die King en Kong gekozen heeft, laat staan de reclameslogan “Ding Dong King & Kong” een harde stamp. Serieus jongens. 

Enfin ja. Tot zover dus de wereldschokkende aankondiging. 

En ook: tot zover “een persconferentie via Twitter doen”. 

Telenet blog

TweetDeck

TweetDeck 1

Telenet lanceert

Oooh, spannend! Telenet lanceert iets nieuws:

Telenet lanceert  Telenet blog 1

Wat zou het zijn? Verlaagde tarieven?

Eindelijk geen bandbreedtelimieten meer?

Eindelijk een manier om de digicorder te laten opnemen van het begin van een programma tot het einde van een programma, en niet meer van uur X tot uur Y? 

Gratis alle programma’s van de afgelopen twee weken on-demand beschikbaar in plaats van ze te moeten manueel opnemen? 

Alle zenders op Yelo? 

Opgenomen programma’s kunnen afspelen via Yelo?

Yelo van overal op computer kunnen bekijken?

Een nieuwe bundel zenders? 

Een abonnementsformule om alle films en tv-series ter wereld te kunnen bekijken, genre Netflix? Of een akkoord met Netflix?

Zitzak: conclusie

De inkt van het vorige weblogbericht is nog niet droog of de telefoon rinkelt. 

Hola, denk ik: die zijn er rap bij, nu al bellen voor een nieuwe afspraak! En nog een gemak, eigenlijk, dat ze in de loop van de namiddag een tweede levering konden regelen: vorige keer ging daar een hele week over, en alles.

Ah nee: ’t was Lode van op het werk. 

Dat ze juist een levering hadden gedaan van drie pakjes op mijn naam:

Zitzakken in doos

Euh ja. Eén zitzak oorspronkelijk besteld op locatie A, op dag x verzet naar locatie B. Op dag x+1 proberen afleveren (op locatie A maar ze zegden dat ze locatie B geprobeerd hadden) en mislukt, op dag x+2 een nieuwe afspraak gemaakt voor levering op dag x+8 opnieuw op locatie B. Transporteurs op dag x+8 ’s morgens toegekomen op locatie B zonder zitzak, nieuwe afspraak zou gemaakt worden. En een uur later op dag x+8 komen andere transporteurs op locatie A toe met drie zitzakken. 

Na nazicht van mijn rekening blijkt dat ik één keer 47 euro betaald heb en één keer 10 euro transportkosten. Na email met de winkel zien zij niets verkeerds in hun boekhouding of stockbeheer: wel degelijk drie betalingen voor drie bestellingen. En neen, ik heb niet drie keer na elkaar op “bestellen” geduwd. 

Hey kijk, ik ga niet klagen. We hebben nu drie paarse zitzakken (in het echt blinken ze niet zoveel, ’t zal zijn dat de zon erop zat).

Zitzakken op gras

Wel redelijk lomp van de transporteur, natuurlijk. Drie leveringen gedaan, waarvan twee op een verkeerd adres en die ene die wél op het juiste adres was, daar hadden ze het gerief niet mee. Vriendelijke mensen, bij Mondial Relay, van iedereen die ik aan de telefoon had tot iedereen die ik zien leveren heb. Maar niet echt goed georganiseerd, heb ik de indruk.

(En niemand die mij gaat wijsmaken dat er niets verkeerd gelopen is bij de leverancier, Infurn. De website, www.designfurn.com, stond een tijd online met een kostprijs van 47 euro voor een Bigboy XXL. Dan is hij een paar weken off-line geweest. Daarna was het een tijdje zo dat designfurn.com verwees naar de Bigboy XXL-pagina op “moedersite” infurn.com, en nu is de site weer terug. De prijs is niet meer 47 euro maar wel £ 119, dus 151 euro.Met andere woorden: voor 47 euro heb ik 453 euro aan zitzak geleverd gekregen. Tsss.)

(Oh, en als ik tien minuten later ga kijken, is de prijs op designfurn.com geen 119 pond meer, maar wel 119 dollar. Da’s dus 98 euro in plaats van de 151 euro die het daarnet was. Ik dénk dat die mannen van Infurn problemen hebben met hun software. En dat er daar mensen ernstig miscontent lopen.)

Zitzak: de saga

Wat voorafging: ik koop een zitzak bij een een El Cheapo winkel op het internet. De zitzak laat twee maand op zich wachten, en ik begin al te vermoeden dat het bedriegtenboel was.

Net als ik het wil opgeven, belt er een transportfirma om te zeggen dat ze een levering voor mij hebben en om te vragen wanneer ik die levering graag geleverd zou zien, en of dat nog altijd in de Dulle-Grietlaan is, of dat het liever ergens anders zou zijn.

Nu, mijn werk is op de Dulle-Grietlaan nummer 1/0001, maar geen enkele GPS leidt u naar de juiste plaats. Dus ik vraag of het naar de Sint-Katelijnestraat zou kunnen komen. Geen enkel probleem meneer, zegt de vriendelijke dame aan de telefoon, ik verander dat meteen. En dat het geleverd zal worden woensdagochtend 18 juli.

Woensdag blijf ik thuis, werk ik aan mijn bureau voor het straatvenster, de chauffeur belt dat hij zometeen komt, maar ik zie geen camion toekomen.

Gedoe en getelefoneer, firma zegt dat man een kwartier staan aanbellen heeft en niemand gezien, nieuwe afspraak voor vandaag, 25 juli, ‘s morgens.

Gisterennamiddag, telefoon van de firma om afspraak te bevestigen. Sint-Katelijnestraat? Sint-Katelijnestraat. Morgen tussen 9 en 11? Morgen tussen 9 en 11, ik zal er zijn.

Om 10u30 stipt: telefoon van dezelfde chauffeur als vorige week. Je serai là dans un quart d’heure, zegt hij. Ik zeg hoera, en dat als hij wat dan ook van problemen heeft, dat hij mij absoluut gerust mag terugbellen, en dat ik voor de zekerheid in mijn strandzetel op straat voor de deur zal zitten.

10u45:

De camion is daar! Met de sympathieke chauffeur, ik heb de indruk dat we al vrienden zijn zoveel we elkaar al gesproken hebben! En met zijn jonge handlanger!

Ze stoppen in de straat! Ik zeg dat ze het pakje gewoon voor de deur mogen droppen, ik zal het dan zelf wel binnen zetten! Ze doen de achterkant van de camion open! De jongste van de twee gaat naar binnen!

Ik zie een paar matrassen staan en wat kleine kartonnen dozen, maar niet meteen een doos of een zak die er zitzakachtig van grootte uitziet. Ik ben al een beetje bang dat ik voor mijn 47 euro een schaalmodel van een zitzak gekocht heb.

“Au nom de Michel Vuijlsteke”, zegt de chauffeur tegen zijn collega. “Trois collis.”

Drie? denk ik. Een opgeplooide zak en vulling in twee plastiekzakken of zo?

Maar voor ik me zorgen kan maken of vragen stellen: “Ah merde c’est pas vrai hein.” De chauffeur. “Ce n’seront quand même pas ces trois boîtes blanches…?”

De jonge handlanger ondertussen: “Non, rien pour Michel Vuijlsteke.”

De chauffeur: “Ouais, ce sera ça: trois collis d’Infurn. Tu t’rappeles? Ce matin, quand le jeune magasinier, Wilfried, a retiré ces trois collis? Qu’il a dit que c’était pas nécessaire, que c’était une mauvaise adresse?”

OH MY GOD I AM SO HAPPY.

De jonge Wilfried van het magazijn heeft, in een vreemde opstoot van eigen initiatief nemen, vanmorgen blijkbaar beslist om mijn zitzak uit de camion te laten halen. Omdat het volgens hem niet meer nodig zou zijn om te leveren.

En de chauffeur leek dit al meer dan een paar keer meegemaakt te hebben, ook: “c’est toujours la même chose” zuchtte hij.

Want bleek: vorige week stond hij met mijn bestelling wel degelijk in Gent. Heeft hij wel degelijk aangebeld, is hij binnen gekomen, maar wisten ze van niets: het adres was niet veranderd naar Sint-Katelijnestraat, hij stond bij de mensen van het bedrijf dat op de verdieping boven mijn werk zit.

Stomme GPS, en onduidelijke straatnummering dat hij nummer 1 met nummer 1/0001 verward heeft, akkoord. Maar vooral slechte communicatie bij het pakjesleverbedrijf, want het adres was wel degelijke veranderd precies om die reden.

Niets aan te doen: geen zitzak in de camion, vanmorgen.

De chauffeur heeft een telefoon naar het hoofdkwartier gepleegd, uitgelegd wat er aan de hand is, en ondanks administratieve voeten in de aarde (leverbon en magazijnbon zijn nu op een andere plaats dan de te leveren goederen) zou het moeten in orde komen: deze namiddag komt er een nieuwe camion met alsnog mijn zitzak, in god weet hoeveel stukken.

Spannend!

Die keer dat ik dacht “Ik zou American Gods wel eens herlezen”

Een hele reeks programma’s waar ik op de fiets van en naar werk naar luister zijn afgelopen, en ik dacht: ik ga nog eens mijn maandabonnement bij Audible inzetten.

Dat abonnement geeft me elke maand een credit, en met één credit kan ik dan dingen kopen die veel meer kosten dan de maandelijkse abonnementskost. Win-win-win: ik kan zo ongeveer kopen wat ik wil wanneer ik wil zonder mij geldvragen te moeten stellen, de mannen van Audible (Amazon, dus) zijn verzekerd van een maandelijkse inkomst, en de boekverkopers verkopen meer boeken.

Het is voor de content-aanbieders een beter systeem dan Spotify, kan ik mij inbeelden: het is niet onbeperkt en er is een veel onmiddellijker één op één te legen tussen aankoop en verkoop — bij Spotify koop ik voor mijn tien euro per maand mogelijks vele duizenden nummers, bij Audible koop ik realistisch gezien niet meer dan één of twee boeken per maand (die dingen zijn meestal tussen 5 en 20 uur lang, en zoveel zit ik ook niet op de fiets, en ik heb ook nog andere dingen te beluisteren).

Enfin bon, ik naar Audible, vanmiddag.

Zoeken naar American Gods, 10th Anniversary Edition (schijnt goed te zijn): geen resultaat. Hum, tiens. Zoeken op Google: wél resultaat. En daarmee wist ik het eigenlijk al. Het was nog maar eens zo’n boek dat niet legaal in België mag gekocht worden (klik voor detail):

American Gods The Tenth Anniversary Edition  A Full Cast Production Audio Book | Neil Gaiman | Download American Gods The Tenth Anniversary Edition  A Full Cast Production

Oh zeker, natuurlijk, rechten en zo. Yada yada.

Maar hetzelfde audioboek bij Amazon.com zelf stomgaweg op MP3-formaat te kopen, ’t te zeggen, een CD met daarop een reeks geluidsfiles.

Het geluid op een CD gezet, in een plastieken doos gestoken, een omslag errond, een begeleidend boekje, opgeslagen in een warenhuis tot ik het bestelde, dan in een grotere kartonnen doos gestoken met vulsel errond, die doos naar een vliegtuig gevoerd, en vanuit het moederhuis van Amazon in de Verenigde Staten naar België gevlogen, in een pakhuis opgehaald en door een postbode bij mij besteld, dat zou me minder kosten als wanneer ik het als niet-lid zuiver digitaal zou downloaden bij Audible (19 euro + 6 euro verzendkosten versus 31 euro). Voor een boek dat ik nota bene bij Amazon.com al als hardcover kocht tien jaar geleden, maar goed, dat doet er nu minder toe.

Place Your Order  Amazon com Checkout

Als ik het deze namiddag bestel, dan heb ik het boek — als weerbericht en postbodes meezitten — tussen 20 augustus en 10 september in handen. Dan steek ik de CD in de computer en kopieer ik de mp3-bestanden naar mijn telefoon, en kan ik beginnen luisteren.

Dat is me nét iets te lang, vrees ik.

Als ik dat zou willen, kan ik op pakweg een kwartier tijd het volledige werk van Neil Gaiman in audioboekformaat op mijn computer staan hebben. En als ik tevreden ben met de eboekversies, dan kan ik dat op een paar minuten hebben. En als ik alles wat de man ooit van comics geschreven heeft wil hebben, dan ben ik misschien een uurtje zoet, maar dan heb ik meteen meer comics dan ik op een maand kan lezen. En als ik alles wil hebben dat hij ooit verfilmd heeft… enfin bon, you get the picture.

Ik wil geld betalen voor mijn boeken, mijn muziek, mijn comics, mijn films. Maar ze willen mijn geld niet. En dan zijn mensen verbaasd dat er illegaal gedownload wordt.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑