Archief voor juli 2012

 

Luidkeels

zondag 1 juli 2012 in Kinderen, Music. Permanente link | 2 reacties

Er is hier sinds kort zo’n zingspel in huis. Dat gaat bij de ene al wat vlotter dan bij de andere:

Voorlopige lessen: ‘t is niet geestig om mee te zingen met muziek die ge niet kent. En ‘t is niet evident om juist te zingen als er iets meer dan een tiende van een seconde vertraging op de microfoon zit.

HUHN!! WOE-PIE!! HUHN!! WOEPIE!!

zondag 1 juli 2012 in Sports. Permanente link | Geen reacties

Kom het tegen. Er komt in het tennis zowaar een reglement tegen dit soort nonsens:

De kinderen op straat spelen soms wel eens tennis tegen mekaar, en dan is het altijd ruzie om wie Wickmayer mag zijn, met haar belachelijk WOEPIEE-gekrijs.

Via, en het handengewring op Mefi om het toch maar te proberen seksistisch te noemen is voorspelbaar grappig. Of grappig voorspelbaar. Of, eigenlijk: vermoeiend voorspelbaar.

Raad eens wat science fiction en dingen aan om te lezen tijdens de vakantie

maandag 2 juli 2012 in Boeken. Permanente link | 7 reacties

Dat is wat mij gevraagd werd, en dan doe ik dat maar. Random, op basis van de dingen die ik graag nog eens voor de eerste keer zou lezen, zonder echt een systeem en in willekeurige volgorde:

  • Pavane (Keith Roberts, 1968). Een alternatieve geschiedenis: wat als Engeland niet Protestants was geworden? Verteld in kleine wonderschone schuifjes, perfect om hier en daar tussendoor te lezen.
  • Ender’s Game (Orson Scott Card, 1985). Card is ondertussen een soort extreem-rechtse zot geworden, maar dit blijft wel een meesterwerk. Ook al in schuifjes te lezen, en erg snel bovendien. Voor amateurs: er zijn nog vervolgen.
  • Dragonriders of Pern: Dragonflight, Dragonquest, Dragonsong, Dragonsinger, Dragondrums, The White Dragon (Anne McCaffrey, 1968-1979). Enorm graag gelezen als tiener. Geen idee of het overeind blijft, maar ik vermoed dat het qua wegluchten van de wereld wel heel hard kan tellen.
  • Necroscope, Necroscope II, Necroscope III The Source, Necroscope IV Deadspeak (Brian Lumley, 1986-1990). Heh. Speaking of guilty pleasures. Harry Keogh kan spreken met overleden mensen. En van die mensen leren en zo. En er zijn vampieren in het spel. In latere boeken kreeg het allemaal een vreemd soort zweverige BDSM-met-inktvissen-vibe, maar de eerste paar boeken lazen als een trein.
  • A Song of Ice and Fire: A Game of Thrones, A Clash of Kings, A Storm of Swords, A Feast for Crows, A Dance with Dragons (George R.R. Martin, 1996-2011). Hey, ‘t zijn ook echt goeie boeken. Er is niet alleen de tv-serie.
  • The Forever War (Joe Haldeman, 1974). De Vietnam-oorlog zoals hij beleefd werd en wordt die hem meegemaakt heeft. Maar dan in de ruimte. Een klassieker, die ik veel te lang geleden gelezen heb, en die ik bij deze besluit meteen opnieuw te lezen.
  • The Time Traveler’s Wife (Audrey Niffeneger, 2003). Pulp! Romantiek! Reizen door de tijd! Bleitboek!
  • Acacia: The War with the Mein (David Anthony Durham, 2007). Het enige boek op de lijst dat ik zelf nog niet gelezen heb. Mijn van harte aangeraden, en kijk, bij deze staat het meteen op mijn eigen vakantielectuurlijst ook.
  • The Baroque Cycle: Quicksilver, The Confusion, The System of the World (Neal Stephenson, 2003-2004). Hoe? Boeken over de 17de-18de eeuw zonder robots of aliens of tijdreizen, is dat tegenwoordig ook al science fiction? Euh ja, blijkbaar: ‘t gaat over wetenschap en het is fictie, dus ‘t is science/fiction. En op een andere manier: de wereld is evenveel een personage als de personages zelf, en London in 1690 is even ver van ons verwijderd als Mercurius in 2312, dus kijk voilà: science fiction.
  • Good Omens: The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch (Neil Gaiman & Terry Pratchett, 1990). Fantastisch goed, vond ik in de tijd. Ik heb het sindsdien niet meer herlezen, maar komaan: Neil Gaiman én Terry Pratchett ? Samen?
  • I am Legend (Richard Matheson, 1954). Nog een boek dat ik wil herlezen. ‘t Is niet de film met Will Smith. Ik heb die nog niet gezien, maar als ik het goed begrepen heb, is dat een soort vreemd verwrongen tegengestelde bizarro-versie van dit boek. En zijn het onder meer ook net de woorden “I am Legend” die in de film zowat het omgekeerde zijn van wat ze in het boek zijn. Ahem.
  • Flowers for Algernon (Daniel Keyes, 1966). Charlie Gordon is (ik zoek even naar de politiek correcte term de la décennie) veel minder dan gemiddeld begaafd, maar hij probeert toch te leren lezen en schrijven. Hij wordt uitgekozen voor een experimentele procedure om hem verstandiger te maken. De procedure is een succes. In het begin.
    Mach-tig schoon.
  • The Stars My Destination (Alfred Bester, 1956). Een van die visionaire klassiekers uit een ver vervlogen verleden waarvan iedereen zegt dat het fantastisch goed is. En ze liegen er niet over: hard aangeraden.
  • Hyperion (Dan Simmons, 1989). Zes verhalen, en het eerste boek van vier. De zes verhalen kunnen op zich staan, het eerste boek ook (ondanks de massief grote cliffhanger). Ik vond het toen ik het las, in 1989 dus, van het beste dat ik al gelezen had.
  • American Gods (Neil Gaiman, 2001). Hugo gewonnen, Nebula gewonnen, Locus gewonnen, Bram Stoker gewonnen. Dat zegt al iets. Ik herinner me dat ik licht teleurgesteld was door het einde, maar dat was vooral omdat ik er zó snel in aan het lezen was dat ik aan veel te veel pagina’s per minuut zat om het nog allemaal in detail te volgen. Misschien dat ik het eens in audioboekformaat moet lezen.
  • A Wizard of Earthsea (Ursula K. LeGuin, 1968). Eén van de boeken waar ik mezelf Engels heb leren mee lezen. Geen idee waarom ik hier plots aan moet denken als aan te raden boek, maar nu ik het zeg: eigenlijk eens benieuwd om het ook te herlezen. Er is nog een rist vervolgen, trouwens.
  • Tigana (Guy Gavriel Kay, 1990). Een verfrissing in het genre: eens géén pseudo-Arthuriaanse wereld of geïdealiseerd middeleeuws Engeland als inspiratie voor een fantasywereld, maar een middeleeuws Italië, met een resem stadstaten die al altijd in ruzie met elkaar liggen. Onvergetelijke personages, ook. Geen bordkarton of niets.
  • The Mists of Avalon (Marion Zimmer Bradley, 1983). Bradley’s schtick is dat ze bekende verhalen of geschiedenis hertaalt vanuit het standpunt van de vrouwen die erin voorkomen. Neen, geen pseudo-blecch-feministische herstory: gewoon enorm goed geschreven en ontroerend.

En dan merken dat ik al aan meer dan dertig boeken zit en dat daar meer dan een vakantie voor nodig is. Allez ju, nog eentje, om de cirkel rond te maken.

  • Ash: A Secret History (Mary Gentle, 2000). Science fiction en geschiedenis en fantasy en 15de eeuw en geschreven door een vrouw en met een vrouwelijke protagonist, en met tijdrijzen en alternatieve geschiedenis en ontroerend en mooi en heel erg aangeraden.

Ha.

Just Solve The Problem Month

maandag 2 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Change, erm, nee, dinges, wossname I can believe in:

Theproblem

Ik probeerde vandaag een oud ACE-archief te ontarchiveren op een Mac. No-can-do-nosirree-bob. Antediluviaanse ACE voor DOS, dat kan eventueel nog. WinACE of Ace 2.0? Shit out of luck.

En voor al wie zegt: jamaar, ACE, dat was alleen voor nerts nerds die in 1999 écht het allerkleinste bestaand wilden hebben, geen mens die dat langer dan een jaar gebruikt heeft

Ik heb een hele resem WordPerfect 4.2 en 5.1-documenten staan. Zoals in: een héle resem. En WordPerfect was vijftien of twintig of zo jaar lang de meest gebruikte computertoepassing ter wereld, schat ik zo in.

Snel: een manier om die ouder WordPerfect-files te lezen? Inderdaad: péch. Het lukt niet meer zonder een oude, gepirateerde WordPerfect ergens op te zetten, en dan nog. 

Daar moet iets aan gedaan worden. 

Lees meer bij Jason Scott.

Boeken juni 2012

dinsdag 3 juli 2012 in Boeken. Permanente link | 4 reacties

Well, well, well. Wat een kutmaand is juni 2012 wel niet geworden, zeg. En wat een kakmaand belooft juli wel niet te zijn. 

Maar alla. Boeken gelezen, deze maand:

 

Grimm Fairy Tales: Call of Wonderland 1 [02/06]
Dan Wickline (tekst) – Matt Triano en Nacho Arranz (beeld) – Stephen Downer en Thomas Bonvillain (kleur) – Jim Campbell (letters)
Zenescope, mei 2012, 32 blz. en een stapel reclamebladzijden erbij

wonderland

Man man man. Grimm Fairy Tales, ik dacht: ik ga nog eens zo’n nummertje lezen. De blurb op het internet:

The COUNTDOWN to the brand new WONDERLAND ongoing series begins here!!! The Jabberwocky has been defeated. The Queen of Hearts is dead and Wonderland is in a state of chaos with no ruler on the throne. Enter the Red Knight who is determined to destroy all of Wonderland and the world at large by unleashing a deadly ancient force long thought to be gone. Meanwhile on earth, a literary student researching Lovecraft will discover a long forgotten secret that could save or damn us all. Don’t miss out on this incredible mini-series that sets the stage for the upcoming Wonderland ongoing series! Featuring covers by Zenescope superstar artist Anthony Spay and long time Wonderland fan favorite Rich Bonk.

Een zeer dun excuus om nog eens wat rondborstig al dan niet schaarsgekleed vrouwenvlees te laten zien, ja. Pas op, niet dat ik daar iets tegen heb, verre van. En kijk: er zit zowaar wat Lovecraft in, da’s altijd fijn meegenomen.

Hey, ‘t is niet omdat het een massageproduceerde franchise is dat het daarom noodzakelijk slecht is. Ik ga het eens volgen, me dunkt.

 

Karney [02/06]
Bryant Johnson (tekst) – Walt Flanagan (beeld)
IDW, april-mei 2005, 4 x 30 blz.

karney

Ick. Freaks, maar dan veel, veel minder goed. Met moord en verkrachting en veel bloed en dingen.

En niet echt goed, nee. Ik heb graag dat een personage iets meer uitgewerkt is dan “het is een seksmaniak zonder armen of benen” (Prince Randian draait als een bromtol in zijn graf) of “het is een redneck”. Links laten liggen, en misschien toch nog eens Todd Browning op de filmspeler leggen. ‘t Is toch gratis, en alles.

Over mensen zonder ledematen gesproken, trouwens: wijs.

 

Saga 1-3 [04/06]
Brian K. Vaughan (tekst) – Fiona Staples (beeld)
Image Comics, maart-mei 2012, 3×32 blz.  

saga

We zitten ondertussen al aan nummer drie van de reeks, en ik vind het nog altijd uitstekend.

 

Pinocchia [06/06]
Francis Leroi (tekst) – Jean-Pierre Gibrat (beeld)
Albin Michel, 1995, 56 blz.

pinocchia

“Ach ja” had ik genoteerd. En veel meer dan dat is er niet echt over te zeggen.

 

Psychanalyse du Super-Héros [06/06]
Reuno – Wandrille
Vraoum, 2009, 16 blz. 

psy

Heh. Flinterdun pamfletje, maar wel grappig.

 

La survivante: lintégrale [09/06]
Paul Gillon
Drugstore, 2008, 192 blz.  

survivante

Een vrouw is aan duiken, komt boven, blijkt dat haar twee compagnons dood zijn. Verkoold, achtig. Verpulverd.

En dan blijkt dat iedereen dood is. De robots leven nog, natuurlijk, dat wel. 

Beetje Night of the Living Dead. beetje veel I have no mouth and I must scream. Beetje veel allemaal boeken uit mijn jeugd.

Maar niet echt goed, nee.

 

Je geld of je leven [10/06]
Barbara Stok
Nijgh & van Ditmar,2004, 128 blz.

stok

Eerste werk, eerste miserie. We’ve all been there, nee? Barbara Stok schrijft/tekent over haar eerste job als veel-en-snelschrijver bij een lokale krant, en over hoe dat tot een burn-out leidde, en hoe ze dan besloot om striptekenares te worden.

Oei, ik heb het hele verhaal verklapt.

Herkenbare taferelen, fijn getekend, maar veel meer dan zuiver (ha!) journalistiek verslag geven van de gebeurtenissen rond Stok zelf, is er niet aan.

Niet dat dat hoeft, natuurlijk. En ik was content voor haar dat ze er een uitweg uit vond.

 

Socrate, le demi-chien: Héracle [10/06]
Socrate, le demi-chien: Ulysse [10/06]
Joann Sfar (tekst) – Christophe Blain (beeld) – Audré Jardel (kleur)
Dargaud, 2002-2003, 46 blz.

qocrate

Socrates is de hond van Hercules. Hercules is een halfgod, Socrates is een halfhond (en half-filosoof). Socrates is een lafaard eerste klas, Hercules is een oermens die eigenlijk vooral wil vechten en vrijen. En Socrates wordt ingeschakeld om te spioneren op vrouwen.

Oh, en dan komen we Odysseus tegen die zijn vrouw verlaat, en begint Hercules iets met Penelope, en komen Odysseus en Hercules tezamen op een boot terecht en is het van homo-erotiek en kannibalisme, en komen we Homeros tegen die blijkt een cycloop te zijn.

‘t Klinkt wat belachelijk, maar ‘t is van een lichtvoetigheid en een grappigheid: Sfar schrijft zoals hij dat in Le Chat du Rabbin doet, en de tekeningen van Blain zijn wondermooi. Hard aangeraden.

 

Sept prisonniers [11/06]
Mathieu Gabella (tekst) – Patrick Tandiang (beeld) – Yves Lencot (kleur)
Editions Delcourt, 2009, 64 blz.

prison

Er is zo’n hele reeks waarvan het centrale concept is dat ze met zeven zijn. Zeven dwergen, tovenaars, dieven, ninja’s, go-go-danseressen… hier dur midsdadigers.

‘t Is 2062 en zware misdadigers krijgen een eenrichtingsreis naar de Maan aangeboden. Het heeft niet lang geduurd voor de gevangenen van de maan er zelf een maatschappij opgericht hebben zonder inmenging van de Aarde, maar veel komt er niet naar buiten.

De gevangenen hebben recent een prehistorische grot ontdekt. Ze dreigen ermee die grot, die dingen van onschatbare waarde bevat, op te blazen als ze niet vrijgelaten worden, maar het dreigement haalt niet veel uit: de Verenigde Naties zijn erin geslaagd om alle nieuws van ontdekking en ultimatum te onderdrukken.

Behalve één man, de miljardair Laroche Galousseau, die is het te weten gekomen. Hij denkt ook te weten wat er in de grot te vinden is, en zet alles op alles om op de maan te geraken. Hij verzamelt informatie over de gevangenen op het volgende transport, stelt een team samen, en pleegt uiteindelijk zelf ook een moord om mee te kunnen.

En voor de rest: avontuur en spanning. Ik heb de indruk dat er veel meer in zat dan er uit gekomen is, maar misschien ligt het eraan dat ik het gelezen heb over de middag, met allemaal discussies van voetbalpronostieken rond mij.

 

Mysterious Ways [13/06]
Jason Rubin (tekst) – Tyler Kirkham (beeld) – Sal Regla (inkt) – Arif Prianto (kleur) – Troy Peteri (letters)
Image Comics, 2012, 176 blz.  

ways

In het begin van de reeks maakt de auteur zich sterk dat niemand kan raden hoe het allemaal zal eindigen. Dat intrigeerde mij een klein beetje. Minder dan het mij irriteerde, maar alla.

Helaas: ik had het door vanaf ergens einde deel één van de zes. Tips:

  • protagonist, Sam, blijkt moorden te doen zonder dat hij weet waarom en of hij het eigenlijk wel echt doet
  • Sam ziet eruit als een prototype van een paladin
  • antagonist heet “Zassel” en ziet er als het prototype van een, euh, wel… laten we zeggen dat het geleden is van Louis Cypher uit Angel Heart dat het er zo vingerdik op lag
  • de titel van de bloederige reeks is Mysterious Ways, zoals in Jesaja 55:8-9 en meer specifiek zoals in “God moves in a mysterious way // His wonders to perform”

Murgh. Niets voor mij, eigenlijk. Weinig subtiel, weinig karakter in de personages, dialogen onbestaande, spanning idemdito, tekeningen niet meteen om over naar huis te schrijven, medium niet meteen goed gebruikt.

Sophomoric, zou ik zeggen, als ik een Amerikaan was.

“En waarom leest ge dat dan?” Haja, het lag er nu eenmaal. En ik was erin begonnen.

 

James the Brother of Jesus: The Key to Unlocking the Secrets of Early Christianity and the Dead Sea Scrolls [22/06]
Robert Eisenman
Penguin, 1998, 1140 blz.

jamesJames the Brother of Jesus is een rampologisch slecht geschreven boek. Ik heb er mij in de loop van twee maand doorgeworsteld, met de moed der wanhoop. In het Engels klinkt het beter, vind ik: I slogged my way through Eisenman

Het is om te beginnen vier of vijf keer te lang, en het verliest ook telkens hoofd- en bijzaak uit het oog. De man schrijft, en herhaalt, en vult een beetje aan, en herhaalt opnieuw, en zegt dat hij herhaalt, en vult nog een beetje aan, en zegt dat hij gaat herhalen, en herhaalt dan dat hij aan het herhalen is, en vult dan nog een beetje aan, en… you get the drift. 

Ondanks dat is het enorm boeiend en interessant.

De centrale thesis van het boek is zowat onweerlegbaar, op basis van al tweeduizend jaar bekende documenten aangevuld met recent ontdekte documenten: de allerbelangrijkste figuur van het vroege christendom was Jacobus, en de overgrote meerderheid van hoe het vroege Christendom en de figuur van Jezus voorgesteld wordt, is zo ongeveer het omgekeerde van hoe het in het echt was. En dat is heel erg bewust gedaan: de brieven van Paulus, de handelingen van de apostelen en de evangelies proberen Jacobus en de zijnen uit de geschiedenis weg te wissen, en waar ze overblijven, worden ze als kinderachtige idioten voorgesteld, of worden hen diametraal tegengestelde gedachten en daden toegeschreven dan degene die ze hadden en deden. 

Ze waren met vier, de zonen van Cleophas en Maryam: Jakob, Simon, Judas en Joshua. Vurige Joden, onderworpen aan de wil van God, nationalisten. Ze zien met lede ogen het onrecht rond hen, dat Israël geregeerd en overheerst wordt door vreemdelingen, dat de geboden van God niet meer gevolgd worden. Ze weigeren zich daar bij neer te leggen. Ze leven naar de Wet van God, en ze prediken revolutie tegen de vreemdelingen en een terugkeer naar het rechte pad. 

Zij zijn de Essenen, de sicarii, de gemeenschap van Qumran, de mensen van de Dode Zeerollen. Een extreem-religieuze vorm van Jodendom, met nadruk op zuiverheid. Ze baden meermaals per dag, het zijn asceten (het ideaal is geheelonthouding van vlees, wijn, en sex), ze verwachten het einde van de tijden, en ze hebben een viscerale afkeer van vreemdelingen. 

Ze leven in een periode waar hun land geregeerd wordt door niet-Joden, die in het begin nog een soort half-legitimisering hebben wegens getrouwd met de laatste afstammelingen van de Maccabeeërs, maar als die allemaal afgemaakt zijn, zijn er echtscheidingen, trouwen nichten en neven: anathema, voor een religieuze Jood. Het (hoge)priesterschap van de Tempel in Jeruzalem valt in handen van mensen die de eer niet waard zijn, de (niet-Joodse) heersers bouwen zelfs een terras aan hun paleis waar ze kunnen neerkijken op de offers in de tempel. 

Joshua predikt revolutie. Vreemdelingen buiten! Het koninkrijk van God is nabij! Het einde van de tijden komt! Luister naar de Wet, dat is de enige manier om deze wereld beter te maken!

Joshua is niet de enige: Israël in de eerste eeuw is een broedhaard van revolutionaire en religieuze agitatie — Yohanan, die ze de Doper noemen, zegt gelijkaardige dingen, en het is niet gezegd dat Joshua niet een tijd een volgeling van de Doper was. Wat er ook van weze: de woorden van Joshua vallen in vruchtbare grond, revolutie brouwt, gemoederen raken verhit.

En dan: drama. Joshua wordt gearresteerd en geëxecuteerd. Einde van het verhaal? Neen: begin van het verhaal. 

Het gaat in het boek van Eisenman niet of nauwelijks over Jezus. Het gereconstrueerde verhaal begint net na de dood van Jezus, op het moment dat zijn opvolger moet gekozen worden:

15 In die dagen stond Petrus op te midden van de broeders – er was een groep bijeen van ongeveer honderdtwintig personen – en hij zei: 16 ‘Broeders! Het schriftwoord moest in vervulling gaan, dat de heilige Geest bij monde van David tevoren heeft gesproken met het oog op Judas, de gids van hen die Jezus arresteerden. 17 Immers, hij werd tot onze kring gerekend en had deel aan onze taak. 18 Hij kocht een stuk grond van het loon voor zijn misdaad, viel voorover en barstte open, zodat zijn ingewanden naar buiten puilden. 19 Dit is bekend geworden bij alle inwoners van Jeruzalem en daarom heet dat stuk grond in hun taal Akeldama, dat wil zeggen: bloedgrond. 20 Want in het Boek van de Psalmen staat geschreven:
Zijn landgoed moet worden tot een eenzaam oord,
en niemand mag er wonen;
en ook:
Iemand anders moet zijn ambt overnemen.
21 Daarom moet er van de mannen die steeds met ons zijn opgetrokken, al die tijd dat de Heer Jezus onder ons verkeerde, 22 vanaf het begin, vanaf de doop van Johannes, tot de dag waarop Hij van ons is weggenomen, van hen dus moet er één samen met ons getuige worden van zijn opstanding.’ 23 Ze stelden er twee voor: Jozef Barsabbas, bijgenaamd Justus, en Mattias. 24 Ze spraken dit gebed uit: ‘Heer, U die het hart van alle mensen kent, wijs aan wie van deze twee U hebt uitgekozen 25 om in ons apostolisch werk de plaats in te nemen die Judas heeft verlaten om zijn eigen weg te gaan.’ 26 Daarop lieten ze hen loten, en het lot viel op Mattias, en zo werd hij aan de elf apostelen toegevoegd. (Hand. 1, 15-26, Willibrordvertaling)

Wat hier eigenlijk gebeurd is, volgens Eisenman (en er is niet echt een speld tussen te krijgen), is dat Jakob (James, Jacobus) Jezus opvolgde, net zoals een kalief Mohammed opvolgde.

Hij wordt een soort oppositie-hogepriester. Die wél alle precepten van zuiverheid volgt, die wél de juiste kalender volgt, die niét akkoord is met overheersing door vreemde luizen. Jacobus en de zijnen zijn revolutionairen, guerrilla’s, agitatoren. Ze herlezen de bijbel en vinden er allerlei apocalyptische voorspellingen in. Ze kijken rond hen, en ze zien dat ze in een wereld leven die aan zijn einde aan het komen is, die op de rand van een finaal gevecht tussen goed en kwaad staat, zij zijn de soldaten van de eerste linie, de Herodessen en de Romeinen van deze wereld zijn de tegenstanders. 

De familie van Jezus was enorm veel belangrijker was dan hoe ze in het Nieuwe Testament voorgesteld wordt. 

De vervorming begint als ideologische aanduidingen als “de Nazoreër”, “de Galileër”, “de sicarios” (=de zeloot) werden omgevormd tot geografische: “van Nazareth” (zelfs al was Nazareth een niet-bestaand dorp in het begin van de 1ste eeuw), “van Galilea”, “Iscariot”. Dat Judas, de broer van Jezus, tot de verrader van Jezus wordt omgevormd. Dat de familie van Jezus altijd opgevoerd wordt als “ongelovigen”, dat herhaald wordt dat enkel wie gelooft in Christus zijn echte familie is.

En het gaat dieper dan dat. Het moet iedereen die de bijbel leest toch al ooit opgevallen zijn: de apostelen in de evangelies, wat voor triestige simpelaards zijn dat niet? Ze vertrouwen niet op de Heer om de storm te doen bedaren, ze vallen in slaap als ze moeten bidden en waken, ze begrijpen niets van wat hij zegt, Judas verraadt hem, ze ontkennen dat ze Jezus kennen (Petrus tot drie maal toe begot!), ze geloven zelfs niet in de Heer zelfs als hij verrezen is.

Niet moeilijk: de apostelen in de evangelies zijn grotendeels of volledig een vervorming van de drie broers van Jezus. Simon de Zeloot en Simon Petrus zijn Simon. Jakobus de Meerdere en Jakobus de zoon van Alpheus zijn Jakobus (Alpheus is een misschrijving voor Cleophas). Mattheus is elders ook wel Levi, zoon van Alpheus (opnieuw).  Andreas, de broer van Simon Petrus? “Andreas” is gewoon de Griekse vertaling van “Adam”, “man”. 

Of, misschien wel het duidelijkst van al en het meest schrijnend: Thomas.

Wij kennen Thomas van één ding: dat hij “ongelovige Thomas” was. Hij wordt ook wel Judas Thomas Didymus genoemd in de Bijbel. En volg dan even mee. “Thomas” is Aramees voor “Tweeling”, “Didymus” is Grieks voor “tweeling”, met andere woorden: “Judas Tweeling Tweeling” is Judas Iscariot is Judas Sicarios, is Judas de sicarios, ‘t is te zeggen Judas de Zeloot, de broer van Simon de Zeloot en de (tweeling)broer van Jezus. 

Het is moeilijk om geen sympathie te voelen voor de gemeenschap van Jacobus, vreemd aan onze wereld als ze zijn. Zo ongeveer al waar ze voor stonden is op zijn kop gezet. Ze zagen het gebeuren, ze waren erbij als het gebeurde, en ze kookten ongetwijfeld van machteloze woede.

En waarom? 

Het heeft allemaal met Paulus te maken. Een grondig moderne man, een spin doctor eerste klas, opportunist, machiavellistisch, geeft zelf toe de kap altijd naar de wind te zetten en álles te doen om zijn gelijk te halen. 

Op een bepaald moment “bekeert” hij zich tot het Christendom. Niet tot de zienswijze van Jakobus en Qumran, maar een vreemd nieuw iets. Met elementen van mysterie-cultussen van Osiris en Bacchus en Mythras erbij. Waar niet gesproken wordt over de historische figuur van Joshua bar Cleophas, maar over een mythische Jezus de Christus. Geen woord over zuiverheid, maar samen eten en drinken met Grieken en Romeinen en slaven en vrouwen. Besnijdenis? De Wet volgen? Niet nodig! Geen sectaire Jezus voor wie goede daden belangrijk zijn hier op aarde en die tegen de Romeinen was, maar een soort Heiland in de Hemel, voor wie niet gehandeld moet worden maar waar moet in geloofd worden, en die totaal a-politiek is (“geef aan Caesar wat aan Caesar behoort”).

Paul zegt zelf dat hij nooit Jezus gezien heeft, maar dat hij zijn mandaat rechtstreeks van de Hemel gekregen heeft. Hij denigreert voortdurend de mensen die Jezus wél gekend hebben: “de laatste zullen de eerste zijn”, zegt hij, en dan heel expliciet “ik ben de laatste”. 

Zijn afkomst is niet helemaal duidelijk, maar van wat hij zelf schrijft, blijkt dat hij enorm goeie banden heeft met de Herodianen, net de heersers in Israël waar Jacobus het absoluut niet voor heeft. Dat hij goeie banden heeft tot in de keizerlijke familie in Rome. Dat hij, net zoals Josephus, de Romeinen voortdurend naar de mond praat. En dat hij het niet heeft voor “de Joden”. 

Dat hoeft niet eens zelfhaat te zijn: Paulus noemt zichzelf nergens een Jood. Hij noemt zich een farizeeër, een Romeins staatsburger, “van het zaad van Abraham”: de kans is groot dat hij, net zoals de Herodessen, een Edomiet was. 

In de Dode Zeerollen wordt gesproken over een Teacher of Righteousness: dat was Jacobus. Over een Wicked Priest: Ananus, de hogepriester die Jacobus lynchte, en over een Spouter of Lies: Paulus. 

Die alles omkeerde. En er enorm plezier in moet gehad hebben. De Essenen/Jacobus leggen de nadruk op zuiverheid? Hopla, Jezus Christus is vrienden met tollenaars en hoeren. De Essenen/Jacobus tegen de Romeinen en strikt Israëlitisch? Hierzie: de episode met de Romeinse soldaat in Mattheus 8:5-13, en de parabel van de Goede Samaritaan, beter dan om het even welke “echte Jood”. De Romeinse centurio Cornelius in Caesarea stond bekend om zijn schrikbewind en hoe hij genocide en marteling deed? Tadam! We sturen Petrus naar zijn huis in Handelingen 10, en hij wordt de meest sympathieke Romein ooit! De Essenen zijn asceten die geen wijn drinken? Ha, en als we nu eens Jezus water in wijn zouden laten veranderen? Ha! Ha! Ha!

Kunnen we er niet onderuit om familie van Jezus te vernoemen? Dan maken we er een oom van, een tante, een neef in plaats van een vader, een zus, een broer — en komen we tot echt compleet belachelijke constructies als de aanwezige vrouwen bij de kruisiging van Jezus in Johannes 19:25: Maria de moeder van Jezus en haar zus, Maria de vrouw van Cleophas. Maria de zus van Maria — yeah right.

Na het boek van Eisenman is er weinig discussie mogelijk over de Hellenisatie van het Christendom door Paulus, en over hoe de “echte” eerste Christenen knarsetandend, machteloos woedend, met lede ogen allemaal konden zien hoe alles waar ze voor vochten en waar ze voor staan door Paulus omgekeerd, verkracht, genullifieerd werd.

Vies, vies, vies. Schrijnend ontroerend, ook, hoe alien die “echte” vroege Christenen ook mochten zijn: het is het gevoel dat elk gepest kind heeft als zijn pester schaamteloos liegt tegen de leraar, en alles precies verwringt dat het het omgekeerde is van wat er echt gebeurd is. En niets aan te doen, want de pester is gehaaider, gewiekster, en iedereen vindt hem sympathieker. 

Oh en ook: dat dit de rechtstreekse oorzaak reden is voor het antisemitisme dat in het Christendom ingebakken zit. 

Oh, en ook: dat het Christendom van Jacobus niet uitgestorven is. Zij noemden het niet Christendom, in de tijd, maar De Weg (van God). Hun erfgenamen noemen het Overgave (aan God): Islam. 

Er zit in het wetenschappelijk onderzoek en het boek van Eisenman stof voor een epische geschiedenis van het vroege Christendom. Iemand zou hier een serie in een aflevering of twintig van moeten maken, voor op televisie. 

 

Let’s Pretend This Never Happened: (A Mostly True Memoir) [22/06]
Jenny Lawson
Amy Einhorn Books/Putnam, 2012, 336 blz.

pretendJullie lezen toch ook allemaal The Bloggess hé? Als het niet zo gemeen was, ah what the fuck who am I kidding, zou ik er iets over zeggen in de zin van “even grappig of grappiger als Dooce op haar grappigst, praktisch geen klinische krankzinnigheid“.

Let’s pretend is een boek(je) dat best als een blog gelezen wordt: elke dag een hoofdstuk. Anders begint het allemaal wat op mekaar te lijken. 

Maar behalve dat: aangeraden! En ik wil nog eens herhalen dat ik een opgezet beest wil. Een konijntje met een geweer en een hoed, een vos met een monocle, een vis met lederhosen, een kanarie met een das: ja graag. 

 

2312 [30/06]
Kim Stanley Robinson
Orbit, 2012, 576 blz. 

pretendKim Stanley Robinson, da’s de man van de Mars-trilogie: nabije-toekomst-SF om uw tanden in te zetten. In Red Mars – Green Mars – Blue Mars lezen we over de Eerste Honderd, die Mars terraformen. Wat er mis liep, wat er goed liep, hoe het vaak anders uitdraaide dan ze verwacht hadden. Op het einde van Blue Mars wordt terloops iets gezegd over Mercurius, hoe er een stad is op rails, die zich voortdurend in de terminator tussen kokendhete dag en ijskoude nacht bevindt. 

2312 begint in die stad, Terminator. We maken kennis met Swan Er Hong, 130 of zo jaar oud, vanalles gedaan in haar leven: terraformer, kunstenaar, buitenaardse microben in haar lichaam gestoken, stukken vogelhersenen in haar hoofd, een quantumcomputer geïmplanteerd. 

Het leest heel erg als een soort blauwdruk voor veel meer andere boeken en verhalen, 2312. Drie grote elementen: het is een thriller-detectiveroman (er is een aanslag op de stad Terminator, en er wordt gezocht naar het hoe en waarom); het is het verhaal van de relatie tussen Swan Er Hong en Wahram, een ambassadeur van Saturnus; en het is een tour d’horizon van de wereld binnen driehonderd jaar.

Thriller-detective: euh nee, niet echt. Het plot was echt heel erg zwakjes. 

Verhaal van een relatie: bwoooof. Ik was niet overtuigd. Kim Stanley Robinson doet vind ik veel te uitdrukkelijk zijn best om van die (haal boven de hoofdletters) Literatuur te schrijven. Een raamstructuur, parallellismen, en in het Engels valt de kunstmatigheid van het geheel nog meer op: Swan is mercurial and from Mercury, Wahram is saturnine and from Saturn. Niet mijn tas Cola Light, sorry. 

De wereld in 2312 daarentegen: ja graag. Het hele zonnestelsel is zowat gekoloniseerd. Mars is een aparte entiteit, Venus wordt hard geterraformed door verschillende clans Chinezen, de Aarde is uitgeleefd en totaal gebalkaniseerd, de meerderheid van de grotere asteroïden is uitgehold en tot leefwereld omgebouwd. Er zijn mannen en vrouwen en alles ertussen: de mensheid heeft ontdekt dat meergeslachtheid (is dat een woord?) één van de sleutels tot langer leven is. Er zijn mensen van drie meter en van één meter — van die kleinere mensen is er op tweehonderd jaar nog geen enkele een natuurlijke dood gestorven. Er is leven op meer dan één plaats in het zonnestelsel. Er zijn allianties en politiek, en economische en politieke experimenten. Er zijn robots en quantumcomputers en dingen die op de grens van zelfbewustzijn staan. 

Wat mij betreft, mocht dit gewoon een omschrijving van het universum zijn. Een geschiedeniswerk, van de toekomst. 

Higgs en Star Trek

woensdag 4 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het griezelige van de zaak is: met alleen wat er op Wikipedia staat, als men genoeg links volgt, is het mogelijk om dit min of meer te begrijpen. Enfin ja, ‘t is te zeggen, om te begrijpen waar het over gaat:

Bosons are one of two fundamental classes of subatomic particles, the other being fermions. Bosons are characterized by their obedience to Bose–Einstein statistics, while Fermions obey Fermi–Dirac statistics.

Gauge bosons carry the fundamental interactions of nature. Photons carry the electromagnetic interaction, W and Z bosons carry the weak interaction and gluons carry the strong interaction.

The Higgs mechanism endows gauge bosons in a gauge theory with mass through absorption of Nambu–Goldstone bosons arising in spontaneous symmetry breaking.

Wijs. En ook:

‘t Is geen leugen of racistische praat als ik “naar verluidt” en “blijkbaar” zeg en als het een vraag is hé meneer de juge?

woensdag 4 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Vraag van Ortwin “Vriend van de Speer” Depoortere, Vlaams Belang, aan Daniël Termont, burgemeester, over anti-semitisme tijdens het EK Sevens Dames Rugby.

In het weekend van 9 en 10 juni werd er aan de Blaarmeersen het EK Sevens Dames Rugby gehouden. Een tiental ploegen namen hieraan deel (Schotland, Ierland, België, Georgië, Finland, Tsjechië, Malta en ook Israël).

Op donderdagavond was de Israëlische ploeg al aan het trainen op het kunstgras van Blaarmeersen. Op een naast gelegen terrein waren er blijkbaar een aantal allochtonen aan het voetballen. Naar verluidt begonnen zij voortdurend “hesbollah” te roepen en andere uitdagende taal te gebruiken. Blijkbaar stonden in een mum van tijd meer dan 100 allochtonen zodanig rumoer te maken dat de politie is dienen tussen te komen.

Kloppen deze ooggetuigenissen? Is de burgemeester op de hoogte gebracht en welke maatregelen werden genomen? Is er sprake in Gent van een toenemend islamitisch radicalisme en anti-semitisme? Zo ja, welke maatregelen stelt de burgemeester voorop om deze evolutie tegen te houden?

Antwoord van Daniël Termont:

In verband met de vermeende feiten tijdens het Europees Kampioenschap Damesrugby dat plaatsvond in Gent Blaarmeersen, waarvan sprake in uw brief, heb ik een reactie opgevraagd bij de korpsleiding van LPZ Gent.

De wedstrijden vingen aan op zaterdag 9 juni om 9u. en eindigden zondag 10 juni om 20u. De organisatie verwachtte een 120-tal speelsters en een 300-tal supporters.

Onder de spelers was er inderdaad een ploeg uit Israël. Deze verbleef vooraf reeds enkele dagen in Gent en trainde op de Blaarmeersen. Volgens het verslag van de korpsleiding zou er zich op donderdag 7 juni een klein incident voorgedaan hebben. Een schoolgroep jongeren zou tijdens de training langsgekomen zijn en iemand uit de groep zou in het voorbijgaan “sale juif” hebben geroepen. Dit werd dan verder verteld en uiteindelijk is de Cel Protocol van de Politie hiervan ingelicht. Onmiddellijk werd via diverse kanalen informatie ingewonnen over dit incident doch niemand kon het verhaal bevestigen. Er waren geen ooggetuigen die rechtstreeks betrokken waren bij het incident Ook de lsraëlitische contactpersoon wist niets van het voorval Er heeft zich verder niets voorgedaan en er is ook geen politietussenkomst geweest naar aanleiding van dit incident.

Mentez, mentez.

Trakteer uzelf eens op een cadeau

woensdag 4 juli 2012 in Sonstiges, Verbouwingen. Permanente link | 7 reacties

Check it out!

Ik maak graag Legomodellen. :)

Het nieuwe seizoen

donderdag 5 juli 2012 in Kinderen, Sports. Permanente link | 2 reacties

Jan is officieel veranderd van voetbalclub: van de U8 van Mariakerke (KRC Excelsior Mariakerke) naar de U9 van Racing Gent (KRC Gent Zeehaven). 

Afhankelijk van in welke van de twee U9-ploegen hij zit, heeft hij op 22, 25 en 29 augustus al wedstrijden tegen Racing Waregem, KVE Aalter en KSK Maldegem, of Racing Waregem, Varsenare en Cercle Melle. 

En hoedanook heeft hij training op 10, 14, 16, 21, 23 en 30 augustus. En toernooi op 12, 18 en 26 augustus. 

Twaalf dagen op twintig: ik vind dat eigenlijk al bijna topsport, ik. 

Leven met één kind

vrijdag 6 juli 2012 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Dat weten we dan ook alweer: hoe het zou zijn om met één kind te leven. 

Zelie en Anna zijn op scoutskamp, Jan is op voetbalkamp, en we zijn dus alleen thuis met Louis. 

Niet dat er nog veel tijd is om ervan te genieten: morgen is Jan alweer thuis, en is het dus opnieuw roepen en tieren. :)

Even geduld

zaterdag 7 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Screen Shot 2012 07 07 at 13 52 46

En het is op een Mac, dus dat wil zeggen: iedereen wég van de computer! Eén verkeerde beweging, één verkeerde blik en alles kan in de soep draaien!!

Hoe doen mensen dat?

zondag 8 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Wat voor een wereld zou dat zijn, vraag ik mij wel eens af, als iedereen gewoon zou zeggen wat hij of zij denkt?

Dat zou verkeerd aflopen, denk ik. 

Maar kijk, in de geest van “eens zien wat het geeft”: magnifiek dat het regent, vind ik. Uitstekend! Nu nog minder warm worden, en ‘t is ideaal. Ik lách met al die mensen die graag in de zon zitten op vakantie. Ik haat warm weer, en ik haat zon. Ha.

(Alleen spijtig dat het binnenregent in onze slaapkamer en dat we moeten wachten op de goedkeuring van onze bouwaanvraag vooraleer er kan begonnen worden te denken aan het vervangen van dat dak.

I lold

zondag 8 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Verhalen over eerste keer sex, op /b/. Oh, niet veilig voor werk, dat spreekt vanzelf. 

Too close for comfort

maandag 9 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik keek vanmorgen naar de hoofdpunten van de krant: er stond tussen dat een dertienjarige overleden was na een aanrijding. 

Mijn hart sloeg een slag over: ik dacht direct aan Zelie, die ergens god weet waar op kamp zit, en aan die meisjes vorig jaar (of is het al twee jaar geleden? of meer?) die ook op de één of andere smoutachtige aangelegenheid doodgereden waren. 

Griezelig, toch wel, ook al omdat we ze niet kunnen contacteren omdat de GSM niet mee mocht, maar gelukkig was er niets aan de hand. 

Dacht ik. 

Tot vanmiddag, dus: de jongen die overleden is, blijkt van de school en van het jaar van Zelie te zijn. Het zou heel erg goed kunnen dat ze hem kent, of zelfs goed kent. 

Dertien, verdorie. 

Kris Kristofferson

dinsdag 10 juli 2012 in Music. Permanente link | 3 reacties

Kris Kristofferson moet, als ik er zo een beetje over nadenk, mijn favoriete nog levende artiest zijn, maar ik had er nooit van mijn leven zelfs maar bij stilgestaan dat ik hem ooit in het echt zou kunnen zien. 

Oh boy oh boy oh boy. 

Eén december in de Handelsbeurs in Gent. Er zijn nog kaartjes. Koop er. Nu. 

Oh boy oh boy oh boy.

Verbouwingen: fase 2

dinsdag 10 juli 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 3 reacties

Niet met bazuingeschal maar met stille tamboerijn gestart: de ruwbouwverbouwwerken.

In principe moeten we een antwoord krijgen van de stad binnen de 105 dagen. En dan moeten we, als het antwoord positief is, nog dacht ik dertig dagen wachten op te zien of niemand anders bezwaren heeft.

Waar gaat de tijd?

woensdag 11 juli 2012 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Ik keek naar mijn uurwerk en het was halfzes, en toen ik weer keek was het halfacht, en dan hebben we gegeten, en en toen keek ik weer en het was halfnegen en Anna ging naar bed en dan was het negen uur en ging Jan naar bed en dan was het tien uur en dan ging Louis naar bed en dan washet halfelf en ik weet niet waar de avond naartoe gegaan is. 

Het is morgen al donderdag, en ik weet niet waar de week naartoe is gegaan. 

En het is al half juli, geen idee waar het jaar naartoe gegaan is. 

Aan de andere kant: Zelie komt zondag terug van kamp. En ik kan mij bijna niet meer herinneren hoe lang, zo lang dat ze al weg lijkt. En het lijkt wel alsof het nog een jaar is, tot zondag. 

Life, in APL

donderdag 12 juli 2012 in Programmeren. Permanente link | Geen reacties

Mijn hersenen bloeden een beetje:

[via]

Nikon doet eens een telelens

donderdag 12 juli 2012 in Foto's. Permanente link | 3 reacties

Ik denk dat het moet zijn omdat ik ooit eens een Nikon heb getest, maar ik krijg van tijd tot tijd nog eens een persbericht van hen binnen. 

Het blijft hopen op een equivalent van Canon’s MP-E 65mm (klik, klik), maar dit klinkt, aan de volledig andere kant van de schaal, toch ook behoorlijk indrukwekkend:

Nikon kondigt vandaag aan dat het een nieuw supertele-objectief met vaste brandpuntsafstand heeft ontwikkeld, als aanvulling op de serie full-frame (FX) NIKKOR-objectieven. Het 800 mm AF-S-objectief, met een groot diafragma van f/5.6 en VR (vibratiereductie)-systeem, is volledig compatibel met het autofocussysteem van alle Nikon-camera’s in FX-formaat en werd ontwikkeld om de NIKKOR-serie met supertele-objectieven verder te versterken. Het objectief beschikt over de langste brandpuntsafstand van alle NIKKOR-autofocusobjectieven en is speciaal ontwikkeld met sport-, nieuws- en natuurfotografen in gedachten. Naast zijn superieure optische prestaties is het objectief ook bestand tegen stof en waterdruppels.

Ahem ja. Klik voor detail:

D4 R147 for DA

Och here dat beestje

donderdag 12 juli 2012 in Safari. Permanente link | Geen reacties

Er zat helemaal op het einde van de keuken een klein kogelspinnetje op de muur. Helemaal verloren, ik vermoed dat het met iemand moet mee naar binnen gesukkeld zijn van op de koer.

Het was alweer een tijd geleden dat ik nog eens een foto van een beest genomen had (de rug wil niet mee, bukken is niet vanzelfsprekend), maar als er een spin in huis zit die ik nog niet op foto had, dan wil ik wel nog eens moeite doen:

Gewone tandkaak

Ik heb de dutsin, een gewone tandkaak (Enoplognatha ovata) als ik het goed heb, maar rap weer buiten gezet.

Over spinnen gesproken: vandaag op Reddit gelezen hoe spinnen zich voortbewegen – bio-hydraulisch, dus. Of zoals FUCKING_BUG_EXPERT het verwoordde:

Spiders don’t possess muscles like insects and other animals, but instead what some would describe as some weird ass hydraulic system; fluid is forced to extremities, sort of like having eight penises for legs and getting boners instantaneously to walk around.

Put that in yer pipes and smoke it, boys ‘n girls.

Verbouwingen, de living: bouwverlof

vrijdag 13 juli 2012 in Verbouwingen. Permanente link | 10 reacties

Had ik eigenlijk al een foto gezet van hoe het er nu in de living uitziet, net voor het bouwverlof? Nee zeker?

Kijkend van de trekzetel naar de televisie en de straatkant:

Living, kant venster

En kijkend van de straatkant naar de kant waar trekzetel en bureau staan:

Living, kant bureau

De televisie komt nog op een in- en uitklappende zwenkarm ergens in het midden van dat wit vlak, de muur aan de kant van de straat wordt nog afgewerkt eens er nieuwe vensters in zitten eens de gevel gedaan is, plafond en zo moeten nog gedaan worden, de trap moet nog afgewerkt worden, en er moeten nog nieuwe zetels gekocht worden, maar voor de rest begint het er wel op te trekken, ja.

En kijk, ik heb een jongensdroom gekocht:

Radiometer

Taxon Web

vrijdag 13 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Dingen die niet werkten:

  • Het e-ID-ding installeren op een PC.
  • Eens het alsnog geïnstalleerd was, de identiteitskaart lezen.
  • Eens de identiteitskaart kon gelezen worden, inloggen op de website.
  • Het e-I-ding installeren op een mac.
  • Eens het alsnog geïnstalleerd was, de identiteitskaart lezen.

(Een paar keer herstarten laten, lukte het alsnog om in te loggen op de website. Nee, geen idee wat er aan de hand was. Aardstralen of zo.)

Dingen die ik niet wist:

  • Hoeveel kinderen heb ik ten laste? (Vier, verzekert Sandra mij.)
  • Geef ik écht zoveel aan allerlei goede doelen? Echt? Serieus? 
  • Moet ik “ja” dan wel “nee” antwoorden op volgende vraag: “Betreft het uw eigen woning, met name de woning die u tijdens het belastbare tijdperk zelf heeft betrokken of de woning die u om beroeps- of sociale redenen niet zelf heeft betrokken?” (Ik heb “ja” gezegd, maar ik ben er niet helemaal zeker van.)
  • Hebben wij een lening aangegaan om ons huis te kopen, en zo ja, betalen wij daar nog altijd aan af? (Ik vermoed van ja.)
  • Geven wij geld aan kinderopvang uit? En hoeveel zou dat wel kunnen zijn? (Studie op school, blijkt, 19 dagen voor drie kinderen, en in totaal 290 euro.)
  • Heb ik een levensverzekering? Hoe moet dat ingegeven worden? 
  • Aaaaa ik moét afbetalingen ingeven, en ik weet niet wat en hoe!
  • Gnaaaargh! Foutboodschappen!
  • Uuuuurrrg! Nee!

Dat is het moment dat ik het opgegeven heb, mij in de zetel heb gezet met een boek, en een hulplijn ingeroepen heb. 

Ik haat, haat, háát geldzaken. 

Test, test, muziek op een webpagina

zaterdag 14 juli 2012 in Music. Permanente link | 2 reacties

Kijk nu:  

Aan de pro-kant: ‘t is helemaal legaal en gemakkelijk. Aan de contra-kant: er moet Spotify op de computer staan. 

En zou dat werken op mobiel en alles? (Update: ‘t werkt alvast op een iPhone, als de Spotify-app geïnstalleerd staat, tenminste. Magisch!)

Ah getver, tot zover speelavond

zaterdag 14 juli 2012 in Games. Permanente link | Eén reactie

Met het begin van de Gentse Feesten en Sandra die vanavond naar vriendinnen moest en alles, helemaal vergeten: we gingen een traditie maken van zaterdagavond boardgames spelen!

Vorige week was het Small World, en dat wil ik eigenlijk nog wel eens doen, maar  Kingdom Builder zou ook wel eens een optie kunnen zijn (hey, Spiel des Jahres gewonnen vorige week).

Maar ‘t was niet afgesproken en ‘t is dus niet geweest.

Allez ju. Ik denk dat we morgen, als het zo slecht weer blijft (hoera!) wel eens binnen zouden kunnen blijven en met alle kinderen Qwirkle of Tsuro of Dixit spelen.

Damned, nog een schap dat vol staat

‘t Is proper. En dat voor een Gentenaar

zondag 15 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

De Feesten zijn nog maar anderhalve dag bezig, ik heb er nog niets gedaan, ik ben nauwelijks buiten geweest, en ik ben ze nu al redelijk beu.

Erg hé.

Het wordt erger en erger met mij, vrees ik: de gedachte alleen al dat er op honderd meter van hier in één richting een heel Baudelopark vol mensen loopt, en dat er op honderd meter van hier in de andere richting een Vlasmarkt is waar heel de nacht tot morgenvroeg duizenden en duizenden kilo’s lillend mensenvlees zich vol staan te gieten met slechte drank — yurgh.

Vannamiddag moest ik naar het station Zelie gaan ophalen. In het terugkeren heb ik de fout begaan door het centrum te rijden met de fiets: kolonne na kolonne mensen. Hier en daar zal er wel een kind tussen gelopen hebben dat aan het lachen was, vermoed ik, maar ik zag alleen maar grijze mensen. Vissengezichten, lijkbidders, toeristen, glibberig vochtig tussen zweet en stortvlagen, op slenter.

Ergst van al, tussen Sint-Pietersstation en thuis: de Vlasmarkt. ‘s Ochtends en ‘s middags: we gaan er niet over spreken. Maar zelfs in de late namiddag is het er een soort zwartplastieken kerkhof. Het enige geluid het geslef van mensen op doortocht, want hadden ze niet in de gazetten en op het nieuws gezegd dat het hier gezellig was?

Hey, misschien ben ik gewoon niet zo’n people person.

Synchroniciteit, en bedriegtenboel

maandag 16 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik was op zoek naar een zitzak voor in het achterhuis. Zo’n trendy gedoe genre Fatboy of zo, dat ook stevig genoeg is om buiten te zetten eens we een echte binnenkoer/tuin zullen hebben, in een kleur die niet afgrijselijk lelijk is.

‘t Is redelijk snel duidelijk dat die dingen schandalig duur zijn: ik was dan ook redelijk verbaasd dat ik er gevonden had aan zeer goedkoop.

Té goedkoop om waar te zijn, zelfs, eigenlijk: 47 euro voor een Bigboy XXL. Met 10 euro extra voor transportkosten, maar voor zover ik begrepen heb wel zónder onredelijk hilarische blonde vrouw:

Screen Shot 2012 07 16 at 20 02 32

Bon goed, 57 euro, een mens kan er zijn broek niet aan scheuren, dus duw ik op de bestelknop. Het is dan 28 mei, en de levertermijn is "1 tot 3 weken".

Drie weken later: geen zitzak te zien. Nog een week later ga ik op zoek naar een manier om die mensen te contacteren.

Ah. In de mail die ik kreeg na bestelling, stond geschreven dat ik met mailadres en bestelcode kon inloggen in de klanten-area, en dat ik daar het verloop van de bestelling kon nakijken.

Euh. De website (die ondertussen weg is, trouwens), daar staan alleen maar beelden van dolgelukkige vrouwen op, maar nergens een knop om in te loggen. Moet ik mij ongerust maken?

Gelukkig staat er in een verborgen footer een telefoonnummer en ook een emailadres.  Gebeld: antwoordapparaat, de hele dag lang. Email dan maar, dat het ondertussen al een maand is, en waar blijft dat ding eigenlijk?

Een uur later een mail terug: dat ik op deze andere website kan inloggen en mijn bestelling kan volgen.

Oh. Een andere website, die naar een soort ordersysteem gaat, en daar kan ik doorklikken op een zestalige Spaanse site met een soort primitief pakjesopvolgsysteem, en daar staat dat mijn ding klaar staat om te vertrekken uit het magazijn sinds 16 juni. En dat ik binnen 24 uur eens moet herinloggen om na te kijken hoe het ermee scheedt.

24 uur later: geen verschil. 48 uur later: geen verschil. 96 uur later: geen verschil.

Ik besluit te wachten tot er precies een maand voorbij is gegaan na de zestiende, en dan stuur ik nog een mail naar het supportklachtenadres: of ze het normaal vinden dat een zitzak een maand lang onderweg is van Spanje naar België, en of ze dat daar per muilezel doen of zo?

Binnen het uur een mail terug: dat ze van niets weten, dat eens het van hun website weg naar de transporteerder is, ze niet meer kunnen traceren sorry meneer.

Inderdaad ja: dat is het moment dat ik de contactgegevens op de website opzoek om ze aan te geven bij de fraudebestrijding van het eerste het beste kredietkaartbedrijf waar ik op aangesloten ben, en bij Test Aankoop, en bij alle mogelijke consumentengroeperingen, en bij de politie.

Ick. En dat ik merk dat de website wég is, en dat ik dus waarschijnlijk gewoon gerold ben als een idioot. Grr verdomme hoe is het in ‘s hemelsn…

<triingg>

De telefoon, tiens, wie zou dat kunnen zijn?

"Hallo meneer ‘t is hier Mieke van transport Schmurzwinkle en zoon, in verband met een levering van Designmeubelen, is dat goed voor u als we dat nu woensdag komen leveren?"

>toink<

^ Dat was het geluid van mijn hoofd. Zoals in: huh? Een volle 50 dagen na de bestelling, en zo’n tien minuten nadat ik er bijna 100% van overtuigd ben dat het bedriegtenboel was, bellen ze mij op om de levering af te spreken?

Magisch.

Pas op, ‘t is natuurlijk wel nog altijd bedriegtenboel hoor: voor zover ik zie op de website die het meeste lijkt op de site die nu weg is, zijn het allemaal namaakversies van bekende designmeubels.

What is a reproduction?
A reproduction is a full-scale replica of an existing product. We manufacture top quality reproductions of all well known furniture designers of the past decades. We make a great deal out of using high quality materials for the detailed reproduction of the furniture. Compared to the prices of the original products, you can save up to 87 %.

Why are the furnitures so cheap, compared to the original furnitures?
A much more interesting question is; why are the originals so expensive! One of the reasons why the originals are so expensive are because of the fact that the manufactures have to pay a license fee to the designers, so that they can sell it as an original. Furthermore the process from factory to consumer is extremely long. In general, after the production the products go to an importer, then to a middleman, then to a regional distributor and at the end of the process is goes to a retail store where is can be sold. Since every company would like to earn money in this long chain process, it is not surprising that the price of the goods have to be multiplied many times before it reaches the customer. For us it is different: All the Designfurn furnitures are shipped directly from the manufacturer to the customer. All the middlemen have been cut away. The advantage is therefore that the price is cheap but the quality is still very high.

Ik had dat niet gezien, want dat stond niet op die website die nu weg is.

Maar bon, zoals ik zei: voor zo weinig geld: als het op iéts trekt, ben ik al content.

Lori Arnold

dinsdag 17 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Is gelijk Breaking Bad, maar dan in ‘t echt: hoe Lori Arnold, de zus van Tom Arnold (van Roseanne in de tijd) de helemetaphetamine-dinges in de VS uit de grond gestampt heeft. 

Lees alhier!

Japanezers zijn zot, zelfs als het Oostenrijkers zijn

dinsdag 17 juli 2012 in Music. Permanente link | 3 reacties

Allez jong.

Het wachten valt me zwaar

woensdag 18 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Enig idee hoeveel camions en camionetten er door een in theorie verkeersvrij enkel voor plaatselijk verkeer woonerf in het midden van Gent tijdens de Gentse Feesten rijden?

Véél, ik zeg het u.

Ik zit al sinds 8u15 in het bureau beneden, met venster op de straat, te wachten op de levering van een zitzak.

Ze hebben ervoor gebeld, om 8u01, om in het zwaar geaccenteerd Frans te zeggen dat ze er binnen drie kwartier of zo zullen zijn.

En nu is het twee uur later en heb ik ze nog niet gezien. Ik heb al een bestelwagen of twintig zien voorbijstuiven, maar niet één die stopt.

Fuck, fuck, fuckety fuck.

Zo is het maar net: schrijf voor uzelf; niet voor uw publiek

woensdag 18 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

En het leutige/triestige is dat dit filmpje waarschijnlijk nu al met stip op de playlist van de Social Media Gurus en Probloggers en gelijkaardige staat.

[via]

Links van 25 juni 2012 tot 18 juli 2012

woensdag 18 juli 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Aral Sea, ecological disaster: And it’s good night from the Aral Sea | The Economist
Every year five Central Asian states meet to discuss how to rescue the Aral Sea. In 2000 UNESCO produced a “water-related vision” for reviving the sea. The World Bank has restoration projects. But one development expert I spoke to in Tashkent, who has a deep attachment to the Aral Sea and Uzbekistan's adjacent region of Karakalpakstan, says the sea is “beyond redemption”. If the Amu Darya ran at full flow, he says, it would take 75 years for the sea to refill.

The Cyclops Child | Psychology Today
I rotated onto pediatrics a few days later, and the baby was still there. Still alive. Because it did not look like a human being, most of the time no one was disturbed by it; until it cried! Then it sounded like any other baby. It was hungry, and it could not be fed. Picking it up would not stop the crying. After a while, the staff spent as much time as possible on the other end of the ward. It was agonizing to me. Human beings are not constructed to listen to a crying baby and do nothing. And I felt sorry for the nurses and the rest of the staff. As the days went by without the baby dying, I began to wonder, just how long can a baby live without being fed? I did not know. Every day, when I went to the ward I hoped the baby would be dead, but it lived on.

Everyone is John
Everyone is John is a humorous, competitive roleplaying game about playing the various personalities of John, an insane man from Minneapolis. One participant is the GM, or, in Everyone is John lingo, "Everyone Else." All of the other players are Voices in John's head.

A List Apart: Articles: Building Books with CSS3
While historically, it’s been difficult at best to create print-quality PDF books from markup alone, CSS3 now brings the Paged Media Module, which targets print book formatting. “Paged” media exists as finite pages, like books and magazines, rather than as long scrolling stretches of text, like most websites. CSS3 allows us to style text, divide it into book pages, and set the page structure as a whole.

EduRatio – Hoogbegaafdheid als levenslange eigenschap?
In de jaren dat hoogbegaafdheid op de agenda kwam te staan in het Nederlandse en Vlaamse onderwijs, namen wij, geïnspireerd door deze moderne inzichten, juist afscheid van dat begrip.

Geen zitzak vandaag

woensdag 18 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Telefoon naar transportfirma, deze middag.

- Hallo, met Michel Vuijlsteke, ik b…

- Ah, voor een levering in Gent?

- Euh ja…

- Ik contacteer de chauffeur meneer, en ik vraag hem om u te bellen.

(een halve dag later)

- Hallo, met Michel Vuijlsteke, ‘t is in verband met een levering die niet toegekomen is?

- Hoe niet geleverd? En is er een briefje achtergelaten?

- Euh nee, ik heb heel de tijd bij de deur gezeten, er is gewoon niemand in de straat gestopt vanmorgen. 

- Tiens. We gaan de chauffeur eens bellen meneer en ik bel u sowieso binnen tien minuten terug.

(tien minuten later)

- Ja meneer, wij hebben de chauffeur kunnen contacteren, en hij zegt dat hij aangebeld heeft en een kwartier heeft staan wachten.

- Euh, nee, niet echt: ik heb heel de voormiddag uit mijn venster op het gelijkvloers de straat in het oog gehouden, en er is niemand zelfs gestopt. Wanneer zou dat geweest moeten zijn?

- Ja, dat weet ik niet, ik heb hem niet zelf gesproken, maar hij was er echt wel.

- Euh, misschien is de chauffeur er niet geraakt met de Gentse Feesten, dat er straten afgesloten waren of zo?

- Neenee, hij heeft een kwartier lang aan de deur gestaan, zegt hij. Enfin, ik heb hem niet zélf gesproken natuurlijk, maar bon.

Ik geloof er geen woord van dat die mens hier gestaan heeft. Enfin, ‘t is te zeggen, nee: ik weet honderd procent zéker dat hij hier niet was. Anders had er een briefje in de bus gezeten. Of had hij gebeld.

Maar goed. Lang verhaal kort: zitzak moet terug naar magazijn, en als hij daar aangekomen is, kunnen ze een nieuwe leverdatum regelen. Ik zal dan de straatnaam en het huisnummer en de postcode en de stad zeer uitdrukkelijk nog eens laten opschrijven, en vragen dat ze mij voorlezen wat ze opgeschreven hebben, en zeggen dat ze op de verzenddocumenten in rode stift schrijven dat ze mij altijd mogen contacteren per telefoon als er iets aan de hand zou zijn.

Grrr.

Whatever happened to that nice young man in a wheelchair?

woensdag 18 juli 2012 in Internet. Permanente link | Geen reacties

Ha! Zach Anner doet een internetshow:

‘t Is voor iedereen moeilijk

woensdag 18 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Crisis>

Michelle Jenneke

donderdag 19 juli 2012 in Sports. Permanente link | 6 reacties

Kijk, dat ziet er nu eens een sympathieke mevrouw uit:

Woensdag = leverdag

vrijdag 20 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Woensdag zou er een zitzak geleverd worden. Hij is niet gekomen, maar ze gingen terugbellen voor een nieuwe afspraak van zodra de zitzak terug in het magazijn was. Dat zou in de loop van de avond zijn en dus telefoon in de loop van donderdag meneer. 

Donderdag: geen telefoon. 

Vanmorgen bel ik dan maar naar de transportfirma. Een vriendelijke dame aan de telefoon, daar niet van, geen klachten over de mensen aan de telefoon: ‘t zijn al vier verschillende heel vriendelijke mensen geweest ondertussen. 

Tien minuten heeft het geduurd — trage computer, het overkomt iedereen wel eens — om een nieuwe afspraak te maken. Volgende week woensdag nieuwe levering, als dat past voor mij? Zeker dat dat past, en straat en straatnummer nog eens expliciet doorgegeven, ze ging het er in grote letter op schrijven. 

(Ondertussen ook gehoord dat het om meer dan één pak gaat. Ik hou mijn hart vast: een zitzak, ze gaan dat toch niet leveren in een doos met de vulling en een doos met de hoes?)

De top 11 tv-intro-songs aller tijden

vrijdag 20 juli 2012 in Music, Televisie. Permanente link | 8 reacties

Het is een recept voor een goede blogpost: maak een top-zoveel-lijstje, dat gemakkelijk te lezen is, licht op inhoud, gemakkelijk door te sturen, en met nét een klein beetje controverse (elf nummers maar? en in dié volgorde? en waarom niet dit? en waarom dat op nummer één?). 

Schrijf een klein beetje bij elke keuze — als het mogelijk is, verspreid het over verschillende pagina’s, met reclame op elke pagina. En vergeet niet te eindigen met een oproep in de zin van “en u, beste lezer, wat denkt u ervan? zijn we dingen vergeten? laat het ons zeker weten in de comments!”

So without any further adieu: de top 11 van de beste tv-intro-song aller tijden. Niet van intro-tv-tunes, maar songs

 

11. Love Boat

Ah, Love Boat. Isaac, een cocktail! Dokter, een voorschrift! Purser, euh, dinges. En mevrouw wiens naam en functie ik vergeten ben, euh, ook dinges. En irritant meisje dat daar rondliep, ook dinges. 

…maar voor de rest: ideaal om mee te zingen! En het was in de Franse versie waar wij naar keken ook in het Engels!

10. The unknown stuntman

Oei, nummer tien en ik ben al aan het vals spelen. The Fall Guy, in de periode tussen 1982 en 1986, heb ik eigenlijk alleen maar in het Frans gezien, en dan was het muziekje ervan het -icky– L’homme qui tombe à pic. Deze heb ik veel later maar ontdekt. Veel en veel beter.

9. Where everybody knows your name

Ik had de tekst hiervan in Rotring geschreven op een minuscuul spiekbriefje in mijn shoolagenda, dat ik mijn vriendjes kon verbazen, dat ik meer dan alleen de eerste strofe kende.

Euh nee, wie houd ik voor de gek, ik had natuurlijk helemaal geen vriendjes.

8. L’amour en héritage

Ja, lach maar. Nana Mouskouri en alles: ik had daar zelfs een hele LP Van, vol kinderliedjes. Afgrijselijk irritant slechte kinderliedjes, zo vanop een afstand van 35 jaar bekeken, en dat mijn ouders daar maanden aan een stuk elke dag naar moesten luisteren, ‘t is erg. Enfin, ‘t was tussen Nana Mouskouri Chante Pour Les Enfants (l’enfant et la gazelle!) en Louis Neefs en Marva Zingen Kinderliedjes, als ik heel eerlijk ben. Dat en Bourvil Chante Pour Les Enfants (sébastien le pinguoin! bon voyage monsieur dumollet!).

Euh maar hoedanook: voor of tegen Mouskouri, en voor of tegen Mistral’s Daughter en de Franse herdubde versie: L’amour en héritage is een meesterwerk. Die violen! Die mineuren! Die stem!

7. Good ol’ boys

Ik wist niet wat country was, en ik wist niet wie Waylon Jennings was, maar ik vond Dukes of Hazzard fantastisch. Te jong om de Daisy Dukes van Daisy Duke te appreciëren misschien, maar nog niet te oud om plat te liggen bij de slapstick van Sheriff-Rosco-P.-Coltrane. Oh, en machtig goed nummer ook, natuurlijk. En zo toepasselijk, met heel de outlaw country erbij.

6. Woke up this morning (Chosen One Mix)

Wat een tijd om mee te maken, toen The West Wing en The Sopranos het televisielandschap voor altijd veranderden. Ik had de DVD-dozen allemaal staan (ha, waar is de tijd), en ik bekeek de afleveringen allemaal na elkaar in lange marathonsessies. Ik sloeg de intro van The West Wing telkens over. Die van The Sopranos nooit: ijzersterk nummer, ook na meer dan 80 afleveringen.

5. Short Skirt/Long Jacket

Okay, okay. Weer vals gespeeld. De versie die bij Chuck gebruikt wordt is de versie zonder woorden. Maar ik kende het nummer al van voor ik Chuck kende, en ik zing altijd mee, zelfs al is er geen tekst bij de intro van de serie. En de tekst is helemaal van toepassing op Yvonne Strahovski. Mmmm Yvonne Strahovski.

4. Where my heart will take me

Mijn adem stokte, toen ik voor het eerst de generiek van Star Trek: Enterprise zag. Zo helemaal anders! En toch: zo helemaal juist! Ik weet dat er veel mensen absoluut geen fan van de serie waren (ik wel), en ik weet dat er waarschijnlijk nog meer mensen dit geen gepaste Star Trek-intro vonden. Ik wel. Compleet over the top sentimentaliteit, jingoïsme, pseudo-religiositeit: allemaal present. En het stoort mij niet, ha!

3. Bad Things

Zompig, donker, zuiders: de combinatie van muziek en beeld in de openingsgeneriek van True Blood zet meteen de toon (van de eerste serie, dan toch).

4. Suicide is Painless

M.A.S.H., de serie, heeft langer geduurd dan de oorlog waarin de serie plaatsvond. Zelfs als klein kind was het duidelijk dat er ets verkeerd was. Het was grappig, maar het was ook tragisch. De uitzichtloosheid, de eeuwige modder, het gevoel van echt gevaar, de anarchie: Suicide is Painless, alles in één nummer gestoken. Machtig goed!

1. A Place in Time

Men kan vóór of tegen The 4400 zijn als serie, maar een mens kan toch moeilijk iets tegen dit nummer hebben. Perfect.

 

Alles tesamen, voor in de auto of op de telefoon:

Statistiek

vrijdag 20 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Mijn leven hangt, denk ik wel eens, aan elkaar van spijt. Van had ik maar en was ik maar, en, wat nog veel erger is: van spijt-op-voorhand, van zou ik maar en van dingen waar in het Latijn en waarschijnlijk het Sanskriet allemaal specifieke vormen voor zijn, voltooid verleden toekomstige tijd en zo. 

Eén van die dingen is dat veel zaken die ik nu interessant vind en nu zou willen kunnen, mij in de tijd voor geen halve centimeter konden boeien. 

Dan zit ik zoals een hond op een kegelspel, een koe op een kluit, of Richard Dreyfus op een hoop aardappelpuree te kijken naar een grafiek als deze, en denk ik alsmaar this must mean something:

Statistiek

En dan weet ik wel van standaardafwijking en betrouwbaarheidinterval en normale verdelingen en percentielen en dergelijke. En dan weet ik ook dat er dingen zijn waar ik de klepel van weet hangen, maar de klok nog niet heb horen luiden. En daar lig ik ook niet zo hard wakker van: dat kan ik altijd opzoeken, als ik het nodig heb.

Maar dan zijn er nog de duizend dingen waarvan ik niet eens weet dat ik ze niet weet. De unknown unknowns, gelijk ze zeggen. En daar kan ik de muren van oplopen. Aaargh. 

Khan dan maar zeker? 

Oh here dat katje

zaterdag 21 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

We hadden deze namiddag een paar uur lang een katje extra.

Het beest liep al een paar dagen rond in de straat, een maand of twee oud, pikzwart, tam, lief, deuren en kattenluiken gewoon.

Poes

Vandaag binnengenomen, wegens dat het zat te bleiten van de honger en alles. Rondgevraagd in de buurt of het van iemand was, maar neen.

Proberen opsolferen aan mijn moeder, maar neen.

Het schuthok, dat zag ik niet zitten, en het weer op straat zetten, dat zag ik ook niet zitten. En dus was het bijna een mogelijkheid dat het hier eventueel toch zou blijven. Tussen pakweg 14u deze middag en 21u30 vanavond.

En toen was er een juffrouw van twee straten verder die op zoek was naar haar verloren gelopen kat, en jazeker: het was dat beest.

Snirf, toch wel een beetje.

Bijna gedaan

zondag 22 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik begrijp het niet goed, hoe tien dagen zo rap kunnen voorbijgaan. Het was daarjuist de openingsstoet (en tegelijkertijd was die al een maand geleden), en straks is het al maandag en is het bijna gedaan, op die paar kiekens op de Vlasmarkt die er dinsdagmiddag nog zullen staan. 

Yay! Bijna gedaan!

Luidop lachen

maandag 23 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ja, ik heb een even grote hekel als iedereen aan die mensen die “lol”, of, veel erger, “LOL” gebruiken ter vervanging van iets als “:)”.

Van die mensen die zeggen “ik kom dan straks af lol”, of “LOL ‘t is warm buiten”. 

Gelukkig lijkt het erop dat rofl (of roflmao, of roflcopter of tig andere even irritante vormen van op de grond rollen van het lachen) hier niet echt doorgedrongen zijn, maar voor mij persoonlijk: LOL, dat staat daar ergens helemaal bovenaan de lijst van irritante dingen. In de buurt van teendecolletés, “letterlijk” zeggen als men “figuurlijk” bedoelt (“ik ben letterlijk ontploft van verontwaardiging”? Serieus? Foto van de uiteengespatte ingewanden, en dan eventueel, ja.)

LOL, dat is voor als het echt letterlijk laughing out loud is. Een half opgeheven mondhoek, dat is géén LOL. Een glimlach ook niet. Een “heh!” ook niet. 

Dit daarentegen, was bij mij niet alleen LOL, maar ook nog eens slappe lach, letterlijk zeker veertig seconden aan een stuk. Klik voor detail.

LqUb2

Um ja, ‘t is racisme en alles. Dat dan wel weer.

Die keer dat ik dacht “Ik zou American Gods wel eens herlezen”

dinsdag 24 juli 2012 in Boeken. Permanente link | Eén reactie

Een hele reeks programma’s waar ik op de fiets van en naar werk naar luister zijn afgelopen, en ik dacht: ik ga nog eens mijn maandabonnement bij Audible inzetten.

Dat abonnement geeft me elke maand een credit, en met één credit kan ik dan dingen kopen die veel meer kosten dan de maandelijkse abonnementskost. Win-win-win: ik kan zo ongeveer kopen wat ik wil wanneer ik wil zonder mij geldvragen te moeten stellen, de mannen van Audible (Amazon, dus) zijn verzekerd van een maandelijkse inkomst, en de boekverkopers verkopen meer boeken.

Het is voor de content-aanbieders een beter systeem dan Spotify, kan ik mij inbeelden: het is niet onbeperkt en er is een veel onmiddellijker één op één te legen tussen aankoop en verkoop — bij Spotify koop ik voor mijn tien euro per maand mogelijks vele duizenden nummers, bij Audible koop ik realistisch gezien niet meer dan één of twee boeken per maand (die dingen zijn meestal tussen 5 en 20 uur lang, en zoveel zit ik ook niet op de fiets, en ik heb ook nog andere dingen te beluisteren).

Enfin bon, ik naar Audible, vanmiddag.

Zoeken naar American Gods, 10th Anniversary Edition (schijnt goed te zijn): geen resultaat. Hum, tiens. Zoeken op Google: wél resultaat. En daarmee wist ik het eigenlijk al. Het was nog maar eens zo’n boek dat niet legaal in België mag gekocht worden (klik voor detail):

American Gods The Tenth Anniversary Edition  A Full Cast Production Audio Book | Neil Gaiman | Download American Gods The Tenth Anniversary Edition  A Full Cast Production

Oh zeker, natuurlijk, rechten en zo. Yada yada.

Maar hetzelfde audioboek bij Amazon.com zelf stomgaweg op MP3-formaat te kopen, ‘t te zeggen, een CD met daarop een reeks geluidsfiles.

Het geluid op een CD gezet, in een plastieken doos gestoken, een omslag errond, een begeleidend boekje, opgeslagen in een warenhuis tot ik het bestelde, dan in een grotere kartonnen doos gestoken met vulsel errond, die doos naar een vliegtuig gevoerd, en vanuit het moederhuis van Amazon in de Verenigde Staten naar België gevlogen, in een pakhuis opgehaald en door een postbode bij mij besteld, dat zou me minder kosten als wanneer ik het als niet-lid zuiver digitaal zou downloaden bij Audible (19 euro + 6 euro verzendkosten versus 31 euro). Voor een boek dat ik nota bene bij Amazon.com al als hardcover kocht tien jaar geleden, maar goed, dat doet er nu minder toe.

Place Your Order  Amazon com Checkout

Als ik het deze namiddag bestel, dan heb ik het boek — als weerbericht en postbodes meezitten — tussen 20 augustus en 10 september in handen. Dan steek ik de CD in de computer en kopieer ik de mp3-bestanden naar mijn telefoon, en kan ik beginnen luisteren.

Dat is me nét iets te lang, vrees ik.

Als ik dat zou willen, kan ik op pakweg een kwartier tijd het volledige werk van Neil Gaiman in audioboekformaat op mijn computer staan hebben. En als ik tevreden ben met de eboekversies, dan kan ik dat op een paar minuten hebben. En als ik alles wat de man ooit van comics geschreven heeft wil hebben, dan ben ik misschien een uurtje zoet, maar dan heb ik meteen meer comics dan ik op een maand kan lezen. En als ik alles wil hebben dat hij ooit verfilmd heeft… enfin bon, you get the picture.

Ik wil geld betalen voor mijn boeken, mijn muziek, mijn comics, mijn films. Maar ze willen mijn geld niet. En dan zijn mensen verbaasd dat er illegaal gedownload wordt.

Zitzak: de saga

woensdag 25 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Wat voorafging: ik koop een zitzak bij een een El Cheapo winkel op het internet. De zitzak laat twee maand op zich wachten, en ik begin al te vermoeden dat het bedriegtenboel was.

Net als ik het wil opgeven, belt er een transportfirma om te zeggen dat ze een levering voor mij hebben en om te vragen wanneer ik die levering graag geleverd zou zien, en of dat nog altijd in de Dulle-Grietlaan is, of dat het liever ergens anders zou zijn.

Nu, mijn werk is op de Dulle-Grietlaan nummer 1/0001, maar geen enkele GPS leidt u naar de juiste plaats. Dus ik vraag of het naar de Sint-Katelijnestraat zou kunnen komen. Geen enkel probleem meneer, zegt de vriendelijke dame aan de telefoon, ik verander dat meteen. En dat het geleverd zal worden woensdagochtend 18 juli.

Woensdag blijf ik thuis, werk ik aan mijn bureau voor het straatvenster, de chauffeur belt dat hij zometeen komt, maar ik zie geen camion toekomen.

Gedoe en getelefoneer, firma zegt dat man een kwartier staan aanbellen heeft en niemand gezien, nieuwe afspraak voor vandaag, 25 juli, ‘s morgens.

Gisterennamiddag, telefoon van de firma om afspraak te bevestigen. Sint-Katelijnestraat? Sint-Katelijnestraat. Morgen tussen 9 en 11? Morgen tussen 9 en 11, ik zal er zijn.

Om 10u30 stipt: telefoon van dezelfde chauffeur als vorige week. Je serai là dans un quart d’heure, zegt hij. Ik zeg hoera, en dat als hij wat dan ook van problemen heeft, dat hij mij absoluut gerust mag terugbellen, en dat ik voor de zekerheid in mijn strandzetel op straat voor de deur zal zitten.

10u45:

De camion is daar! Met de sympathieke chauffeur, ik heb de indruk dat we al vrienden zijn zoveel we elkaar al gesproken hebben! En met zijn jonge handlanger!

Ze stoppen in de straat! Ik zeg dat ze het pakje gewoon voor de deur mogen droppen, ik zal het dan zelf wel binnen zetten! Ze doen de achterkant van de camion open! De jongste van de twee gaat naar binnen!

Ik zie een paar matrassen staan en wat kleine kartonnen dozen, maar niet meteen een doos of een zak die er zitzakachtig van grootte uitziet. Ik ben al een beetje bang dat ik voor mijn 47 euro een schaalmodel van een zitzak gekocht heb.

“Au nom de Michel Vuijlsteke”, zegt de chauffeur tegen zijn collega. “Trois collis.”

Drie? denk ik. Een opgeplooide zak en vulling in twee plastiekzakken of zo?

Maar voor ik me zorgen kan maken of vragen stellen: “Ah merde c’est pas vrai hein.” De chauffeur. “Ce n’seront quand même pas ces trois boîtes blanches…?”

De jonge handlanger ondertussen: “Non, rien pour Michel Vuijlsteke.”

De chauffeur: “Ouais, ce sera ça: trois collis d’Infurn. Tu t’rappeles? Ce matin, quand le jeune magasinier, Wilfried, a retiré ces trois collis? Qu’il a dit que c’était pas nécessaire, que c’était une mauvaise adresse?”

OH MY GOD I AM SO HAPPY.

De jonge Wilfried van het magazijn heeft, in een vreemde opstoot van eigen initiatief nemen, vanmorgen blijkbaar beslist om mijn zitzak uit de camion te laten halen. Omdat het volgens hem niet meer nodig zou zijn om te leveren.

En de chauffeur leek dit al meer dan een paar keer meegemaakt te hebben, ook: “c’est toujours la même chose” zuchtte hij.

Want bleek: vorige week stond hij met mijn bestelling wel degelijk in Gent. Heeft hij wel degelijk aangebeld, is hij binnen gekomen, maar wisten ze van niets: het adres was niet veranderd naar Sint-Katelijnestraat, hij stond bij de mensen van het bedrijf dat op de verdieping boven mijn werk zit.

Stomme GPS, en onduidelijke straatnummering dat hij nummer 1 met nummer 1/0001 verward heeft, akkoord. Maar vooral slechte communicatie bij het pakjesleverbedrijf, want het adres was wel degelijke veranderd precies om die reden.

Niets aan te doen: geen zitzak in de camion, vanmorgen.

De chauffeur heeft een telefoon naar het hoofdkwartier gepleegd, uitgelegd wat er aan de hand is, en ondanks administratieve voeten in de aarde (leverbon en magazijnbon zijn nu op een andere plaats dan de te leveren goederen) zou het moeten in orde komen: deze namiddag komt er een nieuwe camion met alsnog mijn zitzak, in god weet hoeveel stukken.

Spannend!

Zitzak: conclusie

woensdag 25 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

De inkt van het vorige weblogbericht is nog niet droog of de telefoon rinkelt. 

Hola, denk ik: die zijn er rap bij, nu al bellen voor een nieuwe afspraak! En nog een gemak, eigenlijk, dat ze in de loop van de namiddag een tweede levering konden regelen: vorige keer ging daar een hele week over, en alles.

Ah nee: ‘t was Lode van op het werk. 

Dat ze juist een levering hadden gedaan van drie pakjes op mijn naam:

Zitzakken in doos

Euh ja. Eén zitzak oorspronkelijk besteld op locatie A, op dag x verzet naar locatie B. Op dag x+1 proberen afleveren (op locatie A maar ze zegden dat ze locatie B geprobeerd hadden) en mislukt, op dag x+2 een nieuwe afspraak gemaakt voor levering op dag x+8 opnieuw op locatie B. Transporteurs op dag x+8 ‘s morgens toegekomen op locatie B zonder zitzak, nieuwe afspraak zou gemaakt worden. En een uur later op dag x+8 komen andere transporteurs op locatie A toe met drie zitzakken. 

Na nazicht van mijn rekening blijkt dat ik één keer 47 euro betaald heb en één keer 10 euro transportkosten. Na email met de winkel zien zij niets verkeerds in hun boekhouding of stockbeheer: wel degelijk drie betalingen voor drie bestellingen. En neen, ik heb niet drie keer na elkaar op “bestellen” geduwd. 

Hey kijk, ik ga niet klagen. We hebben nu drie paarse zitzakken (in het echt blinken ze niet zoveel, ‘t zal zijn dat de zon erop zat).

Zitzakken op gras

Wel redelijk lomp van de transporteur, natuurlijk. Drie leveringen gedaan, waarvan twee op een verkeerd adres en die ene die wél op het juiste adres was, daar hadden ze het gerief niet mee. Vriendelijke mensen, bij Mondial Relay, van iedereen die ik aan de telefoon had tot iedereen die ik zien leveren heb. Maar niet echt goed georganiseerd, heb ik de indruk.

(En niemand die mij gaat wijsmaken dat er niets verkeerd gelopen is bij de leverancier, Infurn. De website, www.designfurn.com, stond een tijd online met een kostprijs van 47 euro voor een Bigboy XXL. Dan is hij een paar weken off-line geweest. Daarna was het een tijdje zo dat designfurn.com verwees naar de Bigboy XXL-pagina op “moedersite” infurn.com, en nu is de site weer terug. De prijs is niet meer 47 euro maar wel £ 119, dus 151 euro.Met andere woorden: voor 47 euro heb ik 453 euro aan zitzak geleverd gekregen. Tsss.)

(Oh, en als ik tien minuten later ga kijken, is de prijs op designfurn.com geen 119 pond meer, maar wel 119 dollar. Da’s dus 98 euro in plaats van de 151 euro die het daarnet was. Ik dénk dat die mannen van Infurn problemen hebben met hun software. En dat er daar mensen ernstig miscontent lopen.)

Telenet lanceert

donderdag 26 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Oooh, spannend! Telenet lanceert iets nieuws:

Telenet lanceert  Telenet blog 1

Wat zou het zijn? Verlaagde tarieven?

Eindelijk geen bandbreedtelimieten meer?

Eindelijk een manier om de digicorder te laten opnemen van het begin van een programma tot het einde van een programma, en niet meer van uur X tot uur Y? 

Gratis alle programma’s van de afgelopen twee weken on-demand beschikbaar in plaats van ze te moeten manueel opnemen? 

Alle zenders op Yelo? 

Opgenomen programma’s kunnen afspelen via Yelo?

Yelo van overal op computer kunnen bekijken?

Een nieuwe bundel zenders? 

Een abonnementsformule om alle films en tv-series ter wereld te kunnen bekijken, genre Netflix? Of een akkoord met Netflix?

Telenet lanceert (2): een dooie mus

donderdag 26 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Zo, dat liep eventjes goed fout: Telenet zou lanceren, maar toen bleek hun weblog plat te liggen, en ook hun hele website, en aaargh er zal daar wel eens heel harde paniek geweest zijn. 

Tn media

Afijn, de stream van de persconferentie zelf was wél nog online, en hun lokale  Ducco gaf een introductie, waarna de zalmkleurige Inge van Telenet aan de persconferentie zelf begon.  

Trends, volgens Telenet: de consument kiest met heel de familie voor telefoon en televisie, maar voor mobiele dingen zijn de keuzes veel individueler. Telenet is sinds 2006 een beetje en sinds 2009 expliciet actief op de mobiele markt, met handset subsidies en Telenet hotspots.

Klanten hebben Telenet vier dingen verteld:

  1. Te duur: mobiel internet en mobiel GSM-verbruik is veel te duur. Groot gelijk, zegt Telenet. Europees staan wij op de zestiende plaats voor telefoon+data. En voor data staan we op de allerlaatste plaats. 
  2. Tarievenjungle: tariefplannen zijn compleet ondoorschijnend 
  3. Bestaande klanten voelen zich verwaarloosd: alle aandacht gaat naar nieuwe klanten. 
  4. We zitten vast bij onze operator, we kunnen er niet gemakkelijk weg. 

En vandaar: nieuwe lancering. King & Kong. “Veel en belachelijk veel”, zeggen ze zelf: geen datalimieten meer op mobiel. Onbeperkt!!En gratis gebruik van wifihotspots en alles. Vrij weg te gaan (geen opzegtermijn of -kost), en het is minder duur voor bestaande klanten (iedereen in een gezin waar om het even wie al om het even wat van Telenet al heeft). 

De slide zegt al meteen iets meer:

Kingkong 1 png

Euh, “belachelijk veel”? Okay, ze worden misschien de goedkoopste van belgië voor een aantal dingen, maar België was de duurste van heel Europe. En ik vind 1 gigabye belachelijk weinig. Laat staan dat dat “onbeperkt” zou zijn. 

En Mobile Vikings bieden meer aan:

Screen Shot 2012 07 26 at 11 30 53 6hqkHOQaT0 png  725×628

En geef de mens die King en Kong gekozen heeft, laat staan de reclameslogan “Ding Dong King & Kong” een harde stamp. Serieus jongens. 

Enfin ja. Tot zover dus de wereldschokkende aankondiging. 

En ook: tot zover “een persconferentie via Twitter doen”. 

Telenet blog

TweetDeck

TweetDeck 1

Links van 18 juli 2012 tot 26 juli 2012

donderdag 26 juli 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Letters of Note: This is my son. He speaks Greek.
In 1957, at 18 years of age, future billionaire and founder of CNN, Ted Turner, informed his father that he would be majoring in Classics after being inspired by a professor at Brown University. His father was furious to say the least, and responded to his son's announcement with the following despairing letter — a letter which Ted later sent to the college paper in retaliation, who then reprinted it in full.

Sensational Sappho » Dr Armand D’Angour
Everyone knows the Aphrodite of Melos, the so-called Venus de Milo – an ancient statue, the arms of which have broken off. The statue could perhaps be restored to wholeness with reasonable fidelity if we had evidence from later copies or versions of how the original looked, or by comparing other statues by the same sculptor. So what about Sappho’s equally famous fragment, Poem 31?

LRTimelapse 1.4 – the holy grail – my day-to-night workflow on Vimeo
If you already work with LRTimelapse or are planning to use it, you definitely shouldn't miss this tutorial.

Recipe for Garum or liquamen, the Roman fish sauce
Garum is one of the basic ingredients in the cuisine of Roman antiquity. It is a fish sauce that was used to salt dishes. You can't simply use kitchen salt, because instead of extracting moisture (which is what salt does), garum adds moisture to a dish.

Charles C. Mann, 1491
Before it became the New World, the Western Hemisphere was vastly more populous and sophisticated than has been thought—an altogether more salubrious place to live at the time than, say, Europe. New evidence of both the extent of the population and its agricultural advancement leads to a remarkable conjecture: the Amazon rain forest may be largely a human artifact

Een schoon motto

donderdag 26 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Takemylife

[gelezen bij swissmis]

A capella dubstep, en echte muziek

vrijdag 27 juli 2012 in Music. Permanente link | Geen reacties

Dit bestaat dus. 

Okee dan, zou mijn oudste dochter zeggen. (Het kan ook net iets beter van muzikale kwaliteit.) [via]

En dan zijn er dingen zoals dit, waar ik dag in dag uit naar zou kunnen kijken en luisteren. 

COMPUTER… ON! LIGHTS… ON!

zaterdag 28 juli 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik was al helemaal vergeten dat mijn computer eigenlijk ook dictatie aanvaardt. Altijd een fijn experiment: iets in het Nederlands zeggen tegen een computer die denkt dat hij Engels gaat te horen krijgen, lezen wat hij dacht te horen, en dan herhalen en herhalen en herhalen. Tot de computer drie keer na elkaar hetzelfde herkent!

Van de vorige paragraph maakt hij dan bijvoorbeeld dit:

Because I have overheated on a computer located gassier that. I’ll didn’t finish the movement in Sydney on sending a computer David O, after all, another hour and how and how. Repeatedly can I cancel their cat!

Of, als ik het nog eens doe, dit:

Because allelomorph receipt of a computer geek dancing and fat. Updating same experiment: St Nicolas is a completely computer didn’t get a nonstochastic monkey, these lucky bastard movement, and I’m at home and head home and how. But the computer geekier now get some Kent!

Of nog, als ik hem zeg dat ik Duits spreek:

Microsoft steht ein Computer das ganze auf den Film Experiment: Sie mitnehmen zu sehen dicken Computer ins Herz, lese nur gedacht, eine Haaren haben. Durch die komplizierte Gegner zu.

Of Frans:

Aujourd’hui je suis une écoute je te dicte ainsi, conclut d’une scène Experiment : il renonce à limiter les coupures Internet se faire tuer, les horribles, la mère. Toutes coupures électriques dans 404 !

Of zelfs Japans:

根こそぎ1万4,600フィート連絡できたら上海遅すぎしています52の1日191国立のスカートの宇宙人に過ごしますホールの大半はお願い男20 27ヶ月間

Welke tekst via Google Translate (waar zo’n doorgeefspel met vertalingen ook al sinds jaar en dag leukigheid gegarandeerd is!) dit geeft:

Hall zal de meerderheid van de mensen in het universum van de rok van de Nationale feestdag van 52 191 te besteden te traag is geweest naar Shanghai Wanneer u contact 10000 4600 meter ontworteld is 27 maanden 20 maanden kunt u man

Maar terug naar het experiment! Ik had de begintekst gewoon, euh, geïmproviseerd, en zelfs als ik de aller-allereerste versie herlees, kan ik voor de dooie dood niet reconstrueren waar het over ging, maar dit is wat zo’n degeneratie doet:

  1. Used to pay some had a lot of underpronate for me to meet N Saindon geek – got instruments, I’ll be here to town. A lemon in a cat leading me computer discreetly did not limit in washer. Forget-me-nots + things stages of honey and Mandelson from sentencing upon system and lots of books… I cannot be folders 50.
  2. Yesterday; and apparently to me to meet and Saindon keech got instruments I’ll be sure to tell NE minicomputer discreetly did not live in washer. Forget-me-nots busting stages of honey Mandelson from sentencing but system and lots of books I can only folders 50.
  3. Yesterday apparently to me to meet and sending keech got instruments I’ll be sure to tell him he minicomputers creaky did not live in washer forget-me-nots busting stage of an email Nelson from sentencing persistent and lots of books I can unreformed was 50.
  4. Yesterday apparently to me to meet in sending each got instruments I’ll be sure to tell him he minicomputers creaky did not live in washer forget-me-nots busting stage I email Nelson from sentencing persistent lots of books I can unreformed what’s 50.
  5. Yes only about the meeting and sending each core instruments I’ll be sure to telling you minicomputers creakiest olives and washer forget-me-nots bustards THR email Nelson from sentencing persistence lots of books I think I’m reformed what’s Fester.
  6. Is only about the meeting in sending each quarter instrument I’ll be sure to telling you minicomputers creakiest old lives in washer forget-me-nots Busters THR email Nelson from sentencing persistence and lots of books I think I’m reformed what’s Festa.
  7. He’s only about the meeting is sending each quarter instrument I’ll be sure to telling you minicomputers creakiest organism washer. Forget-me-nots Busters THR email Nelson from sentencing. Persistence and lots of books, I think I reformed, what’s Festa?
  8. He’s only important meeting SNE squad last at the shorter telling my Mac computers quickest of NMR casa taking lots pasta to hate chart email Nelson from sentencing assistant and lots of box I think Aberford do what has to.
  9. He is only in 40 meeting sneeze quite last at the shoulder telling my Mac computers quickest off and then Mark Case of taking lots bastard to hate chart email Nelson from sentencing assistant and lots of books I think Aberford do what has to you.
  10. He’s only 40 meetings sneeze quite a lot of the shoulder telling my Mac computers quickest off and then Mark Case of did not spotted to hate chart email Nelson from sentencing assistant lots of books I think Aberford do what has to you.
  11. He’s only 40 meetings he is quite a lot of sorting out my computer is great stuff and then Marchesa did not spot HRT Milner Simpson because it’s impossible to think telephone do what has to you?.
  12. He only 40 beading is quite of sorting out my computer is great stuff in the market a lot spot HR team Milner Simpson isn’t impossible to think telefilm do what has to you.
  13. A 40 bleeding is quite sorting of my computer is great stuff the market a lot spot HR team Milner Simpson isn’t impossible to think telephone bill has to you.
  14. The 14 beans quest wedding of my computer. Great stuff the market a lot spot HR team. Miller Simpson isn’t impossible defeat of the last two.
  15. When he was sweating on my computer. Great stuff about the loss for Prashanthi Hester Miller Simpson is an impossible defeat the last two.
  16. When you’re sweating like computer great stuff about the loss of Ashanti. Has similar symptoms impossible defeat last two.
  17. We’re sweating like computer great stuff about the loss of Ashanti has similar symptoms in possible defeats last two.
  18. Y computers. Great stuff about the loss of a shanty stop similar symptoms impossible defeats lasted?
  19. By computers great stuff about a lot of Ashanti stuff similar symptoms in possible defeats last.
  20. By computers! Great stuff about a lot of Ashanti stuff similar symptoms and possible defeats last.
  21. Buy computers? Great stuff about a lot of Ashanthi stuff. Similar symptoms and possible defeats last?
  22. By computers great stuff about the shop just to listen to possible defeat last.
  23. It was great stuff at the shop just to listen to possible if you asked.
  24. It was great stuff at the shop just isn’t possible if you asked.
  25. It was great stuff at the shop just isn’t possible if you asked.
  26. Was great stuff at the shop just impossible if you asked.
  27. Was great stuff at the shop just impossible if you asked.
  28. Is Christopher shop just in Boston last.
  29. Is Christopher shop just in Boston last
  30. Christopher/Justin Blossom last.
  31. Christopher Justin Blossom last
  32. Mr Justin Blossom last
  33. Mr Justin Blossom last
  34. Mr Justin Wilson last
  35. Misadjustment was the last
  36. The adjustment was the last
  37. The adjustment was the last
  38. Future centroblast
  39. Teacher centroblast
  40. Teacher centroblast
  41. Teacher centroblast

(Gedicteerd met OS X Mountain Lion, en dat niet echt goed werkt, en dat het bovendien alleen werkt met een goede internetverbinding: uw ingesproken woorden worden over het internet naar Apple gestuurd, waar ze omgezet worden in tekst en dan teruggestuurd. Dus geen mogelijkheid om te zien wat ik zeg terwijl ik het aan het zeggen ben, awoert. Dragon Dictate doet dat vele vele keren beter, op alle vlakken.)

Spelletjes!

zondag 29 juli 2012 in Games, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Kijk eens, hoe hartverwarmend is dit wel niet? 

Small World

Gisterenmiddag waren Jan en Louis Small World aan het spelen, deze middag waren alle kinderen ermee bezig, we hebben gisterenavond tezamen Qwirkle gespeeld, en vanmiddag in drie ploegen (Anna en ik samen, Jan en Zelie samen en Louis apart) nog eens Small World, en daarna Zelie en Anna en ik tegen elkaar Tsuro. 

‘t Is al heel mij leven dat ik zin heb om bordspelen te spelen en dat het er nooit van komt wegens geen mensen kennen. Maar hey, met vier kinders in huis zijn er altijd wel tegenspelers — op voorwaarde dat ze het graag doen, natuurlijk. 

Niet evident natuurlijk, er is altijd het risico dat het tegenvalt. Maar het moet zijn dat ik toch een aantal goede aankopen gedaan heb, want die Small World is alvast een groot succes.

Nog te proberen: Dominion, De Kathedraal, Kingdom Builder. En dan zou ik wel eens proberen iets RPG-achtig te doen. Ik heb via iemand die ik op Reddit leerde kennen een heel pakket met een beta-versie van een nieuw spel gekregen, en dat ziet er wel redelijk wijs uit. 

Sandra en Jan en Hecate in bed

zondag 29 juli 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Jaren geleden, toen Jan zes maand en een paar dagen oud was, nam ik een foto van Sandra en hem en de kat:

Sandra en Jan en Hecate

Drie uur geleden, kompleet out of the blue, zegt iemand op Flickr mij “I made a drawing based on this lovely photo”:

drawing

Allez jong. Het internet. Um. En dankuwel, I guess, Rainbow Mermaid. Wie u ook bent.

Potty training

maandag 30 juli 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Ik kan het mij niet zo goed meer herinneren, hoe dat bij onze kinderen in zijn werk ging, ze potgetraind maken

Zoals de meeste andere zaken, denk ik: redelijk vanzelfsprekend, en zonder al te veel drama. En door op een bepaald moment een paar dagen door te bijten, en gewoon geen pamper meer aan te doen. 

Maar dat was vele jaren geleden, toen er nog geen technologische hulpmiddelen waren. Als het nu allemaal te herdoen was, ik zou het wel weten:

poopy shapes!

Links van 27 juli 2012 tot 30 juli 2012

dinsdag 31 juli 2012 in Links. Permanente link | Geen reacties

Stoya™, Our Bodies, Our Press Materials (Part 1)
“No one has ever said that they fap to my ribcage.” seems like a fantastic line to end on for now.

Talking About Wife’s Horse, Romney Shows Why Americans Don’t Like Him
Something tells me that if Romney were mayor of New York, he’d sneak into the opera wearing a fake nose and a mustache—while the next day we’d see him front and center at the Rangers hockey game, clutching a beer he doesn’t really want to drink.

They should have mailed it to the Marx Brothers | MetaFilter
The Ben-Zvi Institute in Jerusalem houses the Aleppo Codex, considered the oldest and most authoritative text of the Hebrew Bible. Written in the 10th century AD and annotated by Maimonides himself, it was safeguarded by the Jewish diaspora and revered for its linguistic precision and its beauty. "The story of how some 200 pages of the codex went missing — and to this day remain the object of searches carried out around the globe by biblical scholars, private investigators, shadowy businessmen and the Mossad, Israel’s intelligence agency — is one of the great mysteries in Jewish history."

OS X 10.8 Mountain Lion: the Ars Technica review | Ars Technica
magine creating several different kinds of images with your favorite image editors, saving them all to iCloud. Later, try opening all your images using the Preview application. Whoops, Preview can't see your images; all it can see is its own iCloud document container. I hope you remember which image editor you used to create each image.

I’ve Never Shaved My Legs, So What? | The Official Mayim Bialik Blog at Kveller
My son knows I have body hair just like he knows my husband does. It’s normal and natural to have body hair.

Demo

dinsdag 31 juli 2012 in Programmeren. Permanente link | 2 reacties

Meeemorieesss.

Moleman 2 – Demoscene – The Art of the Algorithms (2012) from Moleman on Vimeo.

Gelezen juli 2012

dinsdag 31 juli 2012 in Boeken. Permanente link | 2 reacties

Oei, een gapend gat tussen de 10de en de 20ste? Haja: Gentse Feesten, dat is veel werk aan Gentblogt, en dus geen tijd om te lezen. 

Aangeraden, deze maand:

  • Domu: A Child’s Dream (Katsuhiro Ōtomo)
  • Born Standing Up: A Comic’s Life (Steve Martin)
  • Sept missionnaires (Alain Ayroles / Luigi Critone / Lorenzo Pieri)
  • Les voleurs d’empires (Jean Dufaux / Martin Jamar)
  • Lost to the West: The Forgotten Byzantine Empire That Rescued Western Civilization (Lars Brownworth)

*
*    *

The Hunger Games [01/07]
Suzanne Collins
Scholastic Press, 2009, 386 blz.

Hunger gamesLang uitgesteld, maar alla, een nieuwe maand, een nieuw voornemen: een paar dingen lezen om bij te zijn.

De situatie, voor wie het nog niet zou gelezen/gezien hebben: Amerika bestaat niet meer, in de plaats is er Panem (gelijk inpanem et circenses, get it, get it?): een hoofdstad, The Capitol, en twaalf districten errond. Elk jaar zijn er Hunger Games, om het er bij de twaalf districten nog eens in te wrijven dat zij ondergeschikt zijn aan de hoofdstad. Daarbij moeten er per district een jongen en meisje meedoen aan een soort Running Man-achtig spel, tot er één overblijft. Het geheel komt op televisie, yada yada.

Kaitniss, van het arme districti 12, neemt de plaats van haar jongere zus in, moet tegen 23 anderen vechten in een spel dat écht niet eerlijk is. Tarara tsoin tsoin, envoyez les violons.

Na afloop van lectuur: murgh. ‘t Is gelijk die torture porn-films genre Saw en consoorten, maar dan in boekenformaat gegoten. Voor tieners, dus. En het is op een paar uur uit, da’s nog een gemak.

Maar goed, ik denk dat ik maar eens het vervolg lees, dan kan ik met een gerust gemoed de film bekijken en kan ik weer meespreken met mijn dochter.

 
 

Inside Moebius 1 [02/07]
Jean Giraud Moebius
Editions Stardom, 2004, 94 blz.

Inside Moebius

Jean Giraud, ‘t te zeggen Moebius, ‘t is te zeggen Gir, ‘t is te zeggen Jean Giraud, beslist om te stoppen met komieke sigaretten. Hij tekent zichzelf in 2001 in conversatie met zichzelf 1980 en de Majoor uit Le garage hermétique en Blueberry en Arzak.

Getekend in één pennentrek, zonder klad of potlood, en zonder echt plot: een soort dagboek van een monologen intérieur. Ik vond het alvast grappig, interessant en ontroerend bij momenten.

 
 

Hunger Games 2: Catching Fire [03/07]
Hunger games 2Suzanne Collins
Scholastic Press, 2010, 404 blz.

Vergis ik mij daarin of was dit wat beter dan boek één?

Het blijft allemaal zeer onwaarschijnlijk, natuurlijk — wat is er met de rest van de wereld gebeurd? Kunnen ze met twaalf districten die allemaal redelijk basic dingen maken eigenlijk wel overal televisie en zo hebben? Waarom heeft de staat een monopolie op communicatie? Kan er geen wireless communicatie zijn?

Ik vroeg mij al bij boek 1 af wat het vervolg zou kunnen zijn, en kijk, ‘t is gelijk gelukt.

Op naar boek drie.

 
 

Hunger Games 3: Mockingjay [03/07]
Hunger games 3Suzanne Collins
Scholastic Press, 2010, 404 blz.

Tiens, dat was gelijk nog iets beter dan deel twee? En inderdaad, ja: ik zie waarom dit verfilmmateriaal zou kunnen zijn.

Geen al te complexe verhalen, mooi afgesloten bogen en zo.

Deel 1 = Running Man, deel 2 = revolutie, deel 3 = oorlog. En afsluiting.

Vakantielectuur, voor wie een paar uur te doden heeft ergens. Maar niet slecht, nee.

 
 

Les voleurs d’empires [04/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1993, 48 blz.

Voleurs d'Empires

Frankrijk 1870: Frans-Duitse oorlog. Nicolas d’Assas komt toe in een pensionaat/privéschool in Versailles, gerund door ene Mme de Froidecœur. Amoureuze escapades allerhande, en er gebeuren Aardige Zaken. Die allemaal te maken lijken te hebben met het mysterieuze meisje in kamer 27, die daar zou zitten omdat ze van Goeden Huize is en een kind kreeg, maar waar we in de proloog van zagen dat ze een pact met de Dood, of in ieder geval een meneer met een doodshoofd gesloten heeft: “Je te donne cinq ans. Cinq ans pendant lesquels personne pourra venir à nou de ton obstination… cinq ans pendant lesquels tous plieront l’échinesur ton passage”.

Ahem ja. Ik wil wél weten wie die dieven zijn uit de titel, en over welk keizerrijk het gaat: ‘t zal toch niet gewoon dat van Napoleon III zijn hé?

 
 

Les voleurs d’empires 2: Fleurs de peau [04/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1995, 49 blz.

De Pruisen zijn Frankrijk binnengevallen. De republiek is uitgeroepen. September 1870: Moltke en zijn troepen beginnen het beleg van Parijs. We komen te weten dat de ouders van het meisje — of beter, de moeder van het meisje en haar man die niet de vader is — er blijkbaar ook als de dood voor zijn.

Op het amoureuze front: Nicolas heeft gekozen voor Anaïs, maar Madeleine stekt hem vast, in de kapel no less. Nadat ze het beest met twee ruggen gemaakt hebben, blijkt Nicolas een teken in de vorm van een V op zijn zijde te hebben. TUM TUM DUUUMM…

De Pruisen waren ook het pensionaat binnengevallen, dus al wie er zat wil er weg. Het meisje moest hoedanook naar Parijs omdat Froidecœur de ring die ze van de Dood gekregen had, naar daar had opgestuurd. En Nicolas vertrekt met Anaïs enlocal bad boy Julien ook naar Parijs.

Die fleurs de peau in de titel: dat zijn medailles uit een doos vol medailles, die ze op de blote borstkas van al haar slachtoffers naait, trouwens (een stuk of twee-drie per boek, voorlopig).

 
 

Les voleurs d’empires 3: Un sale métier [04/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1996, 48 blz.

Boek drie is wanneer ik besef dat ik er mij in aan het verliezen ben omdat ik het te snel lees en er teveel tegelijk gebeurt. Herbegonnen, en wat meer nota genomen, dus.

Winter 1870-1871: alleen Parijs weerstaat aan het Pruisische leger. Gambetta probeert dingen uit Tours, en dan uit Bordeux, maar het haalt niet veel uit: de Pruisen hebben vrij spel in Frankrijk.

De ring is bij Maître Rognard, een schimmig soort notaris-zakenbehartiger. Julien’s ouders zaken doet hij ook, maar als die er geld gaat vragen,stuurt hij hem met een kluit in het riet weg, waarna Rognard naar nog een andere cliënte gaat: hij herinnert zich vaag een ring zoals die van het meisje al elders gezien te hebben. En inderdaad: cue verhaal van de dochter van zijn cliënte, Clémentine, op wie de keizer zijn oog had laten vallen, en die van iemand — niet de keizer — een ring had gekregen. En de belofte van een festijn: “Une livre de chair… Des prunelles…” En toen is ze zot geworden, volgens haar moeder (“Folle à lier!!”), en werd het huispersoneel doodsbang, en toen waren er de ratten. Die we in de vorige boeken ook bij het andere meisje zagen. En dan heeft Clémentine zelfmoord gepleegd en ligt ze begraven in Père Lachaise, en de ring zit tot nu nog rond haar hand: niet eraf te krijgen!

(Oooh, spooky.)

En kannibalisme in Parijs! Plunderingen! Onlusten! De regering in Parijs kan niet anders dan capituleren!

Nicolas wordt bij een inbraak gevangen genomen, en net als ze hem gaan blind maken met een gloeiende pook (teveel Jules Verne gelezen? of was dat zo’n beetje een traditie?), zien ze die V op zijn lichaam, en blijkt dat dat blijkbaar wil zeggen dat hij lid is van de Voleurs d’Empires. Een geheim genootschap waar leden in geraken als hun ouders bij hun geboorde een V op hun lichaam brandmerken? We shall see! In alle geval zijn Nicolas en Anaïs nu samen met een vreemde meneer die ook zo’n merkteken heeft. En die eigenlijk wil weten wie de ouders van Nicolas zijn (gestorven, zegt hij, en opgevoed door zijn tante.)

Julien heeft zijn intrek genomen in een zothuis, bij gebrek aan beter logies. Niet als klant, maar als compagnon van de eigenaar.

En we komen ook de naam van het meisje te weten (Adelaïde Favier) en we zien voor het eerst haar gezicht. Gele ogen! Gele tanden! Brrr!

 
 

Domu: A Child’s Dream [05/07]
Katsuhiro Ōtomo
Dark Horse Comics, 1996, 240 blz.

Domu

Ōtomo, da’s de mens van Akira. En Domu, da’s wat hij net vóór Akira schreef. Ook over telekinese en mensen die bezeten worden, en nee, niet voor kleine kinderen. Het gaat wel over kinderen: echte kinderen en grote mensen die zich als kinderen gedragen, en kinderen die zich als grote mensen gedragen. En er zijn ook  mysterieuze zelfmoorden, en een politieonderzoek om te achterhalen wat en hoe. Spannend en alles. En machtig schoon getekend.

 
 

Les voleurs d’empires 4: Frappe-misère [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1997, 48 blz.

Voleurs d'Empires

Januari 1871: Wilhelm I wordt keizer van Duitsland gekroond, in Versailles, in aanwezigheid van Bismarck en alles Duitse prinsen en watnog. Parijs is even bezet, de nieuwe Assemblée kiest een staatshoofd en Frankrijk moet zware toegevingen doen: de Elzas en het noorden van Lotharingen gaan naar Duitsland, en Frankrijk moet miljarden aan Duitsland betalen.

De Parijzenaars hebben koud. Een kleine menigte wil een boom op straat kappen, maar daar hangt een briefje op: gereserveerd voor Frappe-Misère, van de Voleurs d’Empires. Oho! ‘t Schijnt dat het een graaf zou zijn, die steelt van de rijken en geeft aan de armen!

Nicolas en Anaïs zitten bij Frappe-Misère, ondertussen. Die blijkt uit te zijn op wraak op de eigenaar van de ring wegens dat hij de vader van Clémentine is. Hij stuurt Nicolas erop uit om de ring te stelen van Adélaïde Favier, en hij geeft zijn factotum Lévadé de opdracht om de achtergrond van Nicolas te gaan achterhalen.

Bij de Faviers: discussies over de Voleurs d’Empires, en dochter Adélaïde die zwaar doorslaat. Zo van het genre op zoek naar een zak vol ogen die ze uit katten gestoken heeft, en alles. Graaf Favier zou ze wel eens in een pensionaat willen steken — het pensionaat/zothuis, kom het tegen, waar Julien ook zit. Adélaïde ziet daar eigenlijk geen graten in, maar eerst gaat ze wel haar ring halen bij Rognard. Ze weet hem te zeggen dat ze de ring kreeg van de Duivel! zowaar.

Kluten en esbattementen: Nicolas achtervolgt een koets van bij de Faviers, Anaïs ontdekt de echte naam van Frappe-Misère, hij giet haar vol drugs en laat ze loslaten ergens op de daken van Parijs, Nicolas redt haar ter elfder ure nadat hij duidelijk gemaakt heeft dat hij aan de kant van Frappe-Misère staan, die vertelt hem het verhaal van zijn familie, ze gaan op zoek naar Adélaïde, vinden niets, zijn omsingeld door de politie, Frappe-misère stapt naar buiten… en stelt zich voor als de Graaf van Feray te zijn, een heel hoog iemand. De politie laat het nagaan, ze ontdekken pas de dag erna dat Frappe-Misère en Feray één en dezelfde persoon zijn.

Ah kijk, en ‘t is al de Commune, ondertussen. En Julien gaat naar Adélaïde, die nu in het Pension Martelet woont.

 
 

Les voleurs d’empires 5: Chat qui mord [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 1999, 49 blz.

De actie verschuift naar het platteland, waar Lévadé te weten komt dat Nicolas d’Assas de bastaardzoon van de Vicomtesse de Val is (die V in zijn zijde, dat was van een brandmerk net na zijn geboorte — geen sympathieke mens, de Vicomte). Die blijkt wapens te fabriceren voor de Pruisen. En die de oudere broer is van de vrouw van Feray.

Julien komt Adélaïde tegen, de Commune komt onder stoom, Nicolas gaat naar Madeleine, Julien komt er binnen, blijkt dat Adélaïde hem wat fleurs de peau opgespeld had en dat hij, euh, ook gek geworden is. Of zo.

Parijs in vlammen: zoom op de N van Napoleon op de Pont Saint-Michel, zoom op dezelfde N op een steek, zoom uit: het is het personage met het doodshoofd!

Anaïs luistert naar een speech van Louise Michel. Na afloop wordt ze geïnterpelleerd door Victor Hugo die zich daar ook toevallig bevond, Lévadé komt tussen, en sleurt ze mee naar het huis van Madeleine. Hij brengt Anaïs up to speed over de afkomst van Nicolas, en over Feray en de Val.

En ‘t is een belegering van het pensionaat: de politie wil die ring ook hebben — maar Adélaïde slaagt erin te ontsnappen.

 
 

Les voleurs d’empires 6: La semaine sanglante [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 2000, 48 blz.

En nu begint er wel enorm veel bij elkaar te komen, van plotlijnen.

April 1871: het leger van de Commune moet terugtrekken: het leger van Versailles is talrijker en beter uitgerust. Parijs wordt gebombardeerd.

Jalabert, van de Parijse politie, vindt Zoren, een Pruisische officier die al sinds boek 2 op zoek was naar Adélaïde, ijlend terug in een tot hospitaal omgebouwde kerk. Hij ontfermt er zich over.

Adélaïde wil weg uit Parijs. Ze heeft een paar boeken geleden een Indiaan opgescharreld, maar sterk en groot als die is, hij is niet voldoende om haar te helpen. Hij heeft wel Julien weten te vinden, en ze besluiten hem op te gaan zoeken.

Daar toegekomen, blijken ze gevolgd te zijn door Blette, de eigenaar van het pensionaat (en zijn horde zotten) — en is het een val die Julien had gespannen: hij was ondertussen alles te weten gekomen over Adélaïde en wil gerechtigheid (of zo, vermoed ik) voor alle doden. Maar! als ze Adélaïde aanvallen, gaan de wonden van Julien (van die medailles op zijn brost genaaid, weetnogwel?) weer open: zijn lot is aan dat van Adélaïde verbonden.

Ze stelt een deal voor: hij laat haar gaan, haar vader geeft hem (veel) geld. Deal, maar: hij neemt ook haar ring af. Terwijl hij zijn geld gaat halen, laat hij Blette haar bewaken.

Een paar dagen later: Julien kruist Jalabert en Zoren. Zij overnachten in een herberg, Julien vindt de papieren van Jalabert in de koets, de Pruisen verdenken Jalabert ervan verkeerde dingen te doen met Zoren, hij wil zijn papieren tonen om te bewijzen dat hij van de politie is, merkt dat hij ze niet heeft, en wordt gefusilleerd. Absurd einde, zoals hij zelf zegt.

Julien met ring naar vader Favier. Dat hij zijn dochter kan teruggeven, voor een geldbedrag. Favier verrast Julien: dat hij zijn dochter helemaal niet terug wil. Dat hij bereid is om geld te betalen als Julien er kan voor zorgen dat ze omkomt in het bombardement van Parijs.

Nicolas en Madeleine zijn al een tijd samen, in een bijna miraculeus niet-gebombardeerd huis. Anaïs komt Nicolas halen, en geeft hem over aan Lévadé. Hoe? Wat? Huh? Dat hij het niet begrijpt, zegt ze: “Tu ne décides plus, Nicolas! Ton passé t’échappe, ton présent n’est qu’une illusion, et ton futur… leur appartient!” Waarmee ze dan de mannen van Feray bedoelt: Lévadé neemt Nical mee naar Feray.

Terug bij Madeleine:,we komen we te weten dat Anaïs zowaar zwanger is van Nicolas. En dat ze wil weten of Madeleine Nicolas graag ziet. Neen, niet echt, blijkt. Allez, ‘t is altijd dat. Anaïs ervandoor, Madeleine uit de slaapkamer naar beneden. Het huis: leeg. Op de muur: de V van Voleurs d’Empires. In het deurgat: het personage met de doodskop. Die haar een ring geeft.

Feray heeft een masker aan als Nicolas hem ziet: de helft van zijn gezicht is er erafgeschoten, en hij is niet in goede doen. Uitleg over wat er gebeurde tot nog toe: de zoektocht naar de ring van Adélaïde, dezelfde ring die zijn dochter Clémentine ook had. Adélaïde had een pact gesloten met de Dood, maar Clémentine was de ring opgedrongen, door Keizer Napoleon III. En de Dood gebruikte haar om het Kwaad rond te zaaien. Feray, terug van missie in het buitenland, ziet zijn dochter, krankzinnig, zijn vrouw, ziek, en besluiten Frappe-Misère te worden, chef van de Voleurs d’Empires. Hij ziet Napoleon III vallen, ziet Frankrijk de oorlog verliezen van Pruisen, en de miserie rond de Commune — en beseft dat het allemaal past in het plan van de Dood. Zijn nieuw doel wordt: de Dood, en specifiek de mensen met de ring van de Dood, vernietigen. En of Nicolas zijn rol als hoofd van de Voleurs niet zou willen overnemen, in het onfortuinlijke geval van het schielijk komen te gaan?

Anaïs ziet Victor Hugo weer: of hij iemand weet die haar uit Parijs zou kunnen krijgen?

Changement de décor: Napoleon III en Gladstone, Camden Place, Engeland. Napoleon III slightly the worse for wear: hij begrijpt het niet, zegt hij. De Dood had hem nochtans beloofd dat hij zou winnen, en hij had al hele koffers vol medailles gemaakt voor zijn soldaten! (TUM TUM DUUUMMMM)

Julien, op weg naar Adélaïde, komt Anaïs tegen. Hij vertelt haar dat hij weggaat uit Frankijk, nadat hij Adélaïde een kogel in de kop zal geschoten hebben. En hij geeft Anaïs als souvenir een ring die van Adélaïde was, vroeger. (TUM TUM DUUUMMMMMM)

Julien, bij Adélaïde: dat hij haar niet eens gaat doodschieten, zegt hij. Hij heeft haar ring in de Seine gegooid, en zonder ring is ze niets. Hij weg. De Indiaan bij Adélaïde haalt zijn tomahawk boven, en slaat haar de kop in. Hij werd door zijn Meester gezonden om haar te beschermen, en zonder ring, zegt hij, is ze het niet waard om beschermd te worden. Als zij sterft, sterft ook Zoren, en heropenen de wonden van Julien zich. (TUM TUM DUMMMM)

 
 

Les voleurs d’empires 7: Un sale métier [05/07]
Jean Dufaux (tekst) – Martin Jamar (beeld)
Glénat, 2002, 46 blz.

Victor Hugo vraagt aan een oude vriend of hij geen papieren zou kunnen vinden voor een meisje dat Parijs uit wil raken. ‘t Is mei 1871: la semaine sanglante. De troepen van Versailles nemen Parijs weer in, dood, verderf, branden, en tienduizenden mensen vermassacreerd.

Julien strompelt, dodelijk gewond, tot bij Madeleine, vertelt over Adélaïde, en over hoe hij nooit iemand anders dan Madeleine graag gezien heeft. En dan ziet hij de ring aan de hand van Madeleine. En sterft. En duikt er plots een Indiaan op, die Madeleine zegt geonden te zijn door zijn Meester om haar te beschermen. Haar ogen worden geel, ze grist de medailles van de borst van Julien, en vertrekt? Naar waar? Naar de vijand, zegt de Indiaan. Ze noemen zich Voleurs d’Empires.

Feray hoort dat de begraafplaats waar Clémentine ligt, zwaar gebombardeerd werd. Het graf is vernietigd, hij vindt er de ring — en net dan komen Madeleine en Tonto er aan.Het duurt niet lang; de Indiaan maakt korte metten met de al gewonde Feray — en Lévadé, die er nochtans was, komt niet tussen!

Nicolas is op stap voor de Voleurs, maar is plots omsingeld: Lévadé heeft zijn kazak gekeerd, de snoodaard! En niet eens uit idealisme of zelfs maar opportunisme, maar uit jaloerzigheid dat het Nicolas was en niet hij die Feray mocht opvolgen. En kijk, nu is hij chef van de politie. Kch! En Nicolas klaar om gefusilleerd te worden!

En nét voor hij er moet aan geloven, wordt hij bevrijd: ‘t is Anaïs, met de vrijgeleide van de maat van Hugo, betaald met het geld van Feray!

Veel vijven en zessen, en ‘t is eind goed al goed, hoeri, hoera.

 
 

Toto l’ornithorynque et l’arbre magique [06/07]
Eric Omond (tekst) – Yoann (beeld)
Delcourt, 1997, 30 blz.

toto

The cute. Toto het vogelbekdier wordt wakker en zijn rivier is opgedroogd. Hij trekt erop uit om te zien wat er aan de hand is. Op weg komt hij Chichi de mierenegel, Wawa de koala en Riri de vliegende hond tegen.

Australië, droomtijd-dingen, schattig en voor kleine kinderen.

 
 

Toto l’ornithorynque et le maître des brumes [06/07]
Eric Omond (tekst) – Yoann (beeld)
Delcourt, 1998, 30 blz.

toto

In het tweede boek komen Toto en vrienden een gewonde bandicoot tegen. De dokter, een varaan, zegt dat ze twee haren van de gevreesde bunyip moeten terugbrengen om de bandicoot te genezen.

En het draait niet uit zoals verwacht, lessen worden geleerd, en alles. Ik vond dat de bedankingn op de binnenflap al meteen de toon zetten: “Cet album est dédié à A. Franquin. Mercià mes parents, à Stéphanie, Denis, Hubert, Krado, JC, la boîte qui fait “beuh”. Merci à J.-C. Mézières, mon premier prof de bédé”. Er zit Franquin in, maar er zit ook Mandryka in, en er zit vooral veel voorleespotentieel voor kleine kinderen in. En schone tekeningen.

 
 

Tessa Agent Intergalactique: Sidéral Killer [06/07]
Nicolas Mitric (tekst) – Louis (beeld) – Sébastien Lamirand (kleur)
Soleil, 2004, 56 blz.

Tessa Agent Intergalactique

Men combinere wat Llanfeust de Troy met wat Kim Possible en wat Douglas Adams: dzingboem, Tessa Agent Intergalactique. Het streeft naar Buffy The Vampire Slayer, heb ik de indruk, maar het komt er — in het eerste nummer toch — absoluut niet in de buurt van.

Veel zelfreferentie, veel doorbreken van de vierde muur, veel knipogen naar andere SF (of pogingen tot: het ligt er vaak erg dik op, ik bedoel: als er een voetnoot aan te pas moet komen om te zeggen dat dit een woordspeling is…).

Verhaal in het kort: Tessa droomt elke nacht van intergalactische gevechten, blijkt uiteindelijk dat het allemaal echt is. Ahem ja. Strikt voor tieners, denk ik zo, op basis van het eerste boek. Misschien dat ik het vervolg nog eens met een half ook doorblader om te bevestigen of te ontkennen.

 
 

Vinci [06/07]
Tome 1: L’Ange brisé, Tome 2: Ombre et Lumière
Didier Convard (tekst) Gilles Chaillet (beeld) – Chantal Defachelle (kleur)
Glénat, 2008 & 2009, 2 x 56 blz.

Vinci

November 1519: François I, de koning van Frankrijk, komt een schilderij van Leonardo da Vinci in bewaring geven bij de abt van de cisterciënzer-abdij van Vauluisant. Het is een portret, maar blijkbaar wel van iets of iemand enorm griezelig. Bweikes! zegt de abt. Neenee, zegt de koning, wacht dat ik u het verhaal vertel.

Flashback naar de winter van 1494 in Milaan. Notaris Chrstoforo di Rodrigo wordt dood aangetroffen op het ijs van het Martesana-kanaal. Zonder gezicht.

De provoost roept de hulp in van Leonardo Da Vinci, die op dat genblik met twee projecten bezig in in Milaan: een enorm ruiterstandbeeld voor op het graf van de vader van Ludovico Sforza, en een tafereel van het Laatste Avondmaal, ook in opdracht van Sforza.

Leonardo bevestigt: het gezicht is manifest met chirurgische precisie verwijderd.

Allerlei en nog wat, gedoe met Salaì die zich in dit boek gedraagt als ware hij de zoon van Leonardo, gedoe met een mysterieuze vrouw die haar gezicht verborgen houdt, Leonardo die maar geen inspiratie vindt voor het gezicht van Judas op het Laatste Avondmaal, een tweede mens die vermoord wordt en zijn gezicht afgerukt, tum die dum.

Als ik moet schatten, na het eerste gelezen te hebben: die mysterieuze vrouw waar Leonardo verliefd op lijkt, die is in het verleden verminkt door de mensen die nu vermoord zijn? En Leonardo gebruikt de afgesneden/afgerukte gezichten om Judas te tekenen?

In boek twee is Leonardo, met mysterieuze vrouw en Salaì, tijdelijk verhuisd naar Venetië. Waar prompt nog iemand zonder gezicht gevonden wordt. En Leonardo in zijn kamer, mompelt voor zich uit terwijl hij aan het schetsen is: dat hij binnenkort zal weten hoe Judas te tekenen, met de trekken van allevier de mannen.

Kroniek van een aangekondigd einde, vanaf pakweg bladzijde 10 van deel twee: ‘t is alleen nog de laatste details invullen. Wat dan ook tot in de details gebeurt, en op het einde krijgen we zelfs het schilderij te zien. Tralala.

Gho ja, een relatief stationsromanverhaal, eigenlijk, alles bij elkaar. Mooie reconstructie van Italië in de renaissance, qua tekeningen, dat wel.

 
 

Sept missionnaires [09/07]
Alain Ayroles (tekst) – Luigi Critone (beeld) – Lorenzo Pieri (kleur)
Delcourt, 2008, 56 blz.

7 missionaires

‘t Is Ierland in de negende eeuw, en ‘t is de tijd van de Noormannen. De monniken op Skellig Mor zijn uitgemoord. Geen mens die er nog een voet durft ze zetten.

Behalve een zootje ongereld dat het wel moét doen, als enige alternatief op de doodstraf wegens Dingen Die Een Monnik Normaal Gezien Niet Mag doen.

Ze trekken er met zeven op uit om de Vikings te bekeren, en ‘t is een verhaal van against all odds en ‘t is leutig, en schoon van tekeningen ook. Fijn boek, het beste dat ik in deze reeks gelezen heb tot nog toe.

 
 

Sept pirates [10/07]
Pascal Bertho (tekst) – Jérôme Lereculey (storyboard) – Tim McBurnie (beeld)
Delcourt, 2007, 64 blz.

7 pirates

Een vervolg op Treasure Island: Jim Hawkins, Ben Gunn, Black Dog, Dr. Livesey e tutti quanti worden door een mysterieus iemand opgetrommeld om een tweede deel van de schat van Flint te gaan zoeken.

Bwofja. Andermaal heel erg mooi getekend, en het kan aan mij liggen, maar ik liep er niet warm van, het liet me niet koud. Zo-zo, vond ik het.

 
 

Questor 1: Ménage à Troie [10/07]
Jean-Luc Sala (tekst) – Nicola Saviori (beeld) – Matteo Bassini (kleur)
Soleil, 2011 48 blz.

De Trojaanse Oorlog is net gedaan: Troje smeult nog na, het Paard staat nog op het centrale plein. Idomeneus Decalionides heeft, net zoals de andere Grieken, van Agamemnon de opdracht gekregen om alle mannen en jongens van Troje over de kling te jagen, en vrouwen en meisjes gevangen te nemen. Hij is het allemaal hanrtsgrondig beu: goden en helden zijn zijn ding niet echt.

Hij besluit een groep Trojanen (met onder meer Aeneas , ha!) te redden, zijn wapens aan de haak te hangen, en questor (en soort detective, vermoed ik) te worden. Dik tegen de zin van Aeson, zijn schildknaap, die dan maar besluit om hulpquestor te worden.

questor

Fast forward: 23 jaar later, de villa van Idomeneus & Aeson, questeurs associés. Voor het geld moeten ze het al lang niet meer doen: ze hebben hun tarieven zo hoog gezet dat alleen de archonten nog op hen een beroep kunnen doen, en ze zijn al meer dan veel bezig met hun pensioenplanning. Komt aankloppen: Klytië, beeldschoon, van ver buiten Griekenland, Vestaalse maagd in de tempel van Poseidonis, zit met een probleem. De grootste questor van haar wereld, wil de medewerking van de grootste questor van de Griekse wereld. Of anders sterft haar zus van och here acht jaar oud.

Idomeneus ziet dat niet echt zitten, en terwijl er over en weer gediscussieerd wordt, worden ze aangevallen door een soort 1000-voor-Christus-versie vanGarthim. En is de keuze snel gemaakt: ‘t is wegwezen of opgevreten worden.

Een prachtig getekend (Soleil doet dat wel meer) begin van een serie die er veelbelovend uitziet. Veel woordspelingen en knipogen naar vanalles en nog wat, maar nét niet zo erg dat het stoort. Okay, het kwam niet echt snel op gang, maar daar staat tegenover dat het wel veel fond legt voor karakters.

Deel twee is net uitgekomen ook. Eens op zoek gaan, me dunkt.

 
 

Jesus and the Word [10/07]
Rudolph Bultmann
Scribner, 1962, 240 blz.

Ken uw klassiekers. Deze vroege Bultmann (1934) is een mijlpaal in de demythologisering van het leven en de woorden van Jezus (de volledige tekst staat online, alhier, voor wie benieuwd is).

Interessant om lezen, daar niet van, maar het klinkt allemaal nogal academisch en filosofisch, op een niet-wetenschappelijke manier. Natuurlijk dat de man er niets aan kan doen dat hij leefde voor de documenten van Qumran ontdekt waren, maar dat is — vind ik — geen reden om enkel de synoptische evangelies te gebruiken.

Kierkegaard en Heidegger en vormkritiek, allemaal goed en wel. Maar al wie Crossan en gelijkaardige gelezen heeft, heeft het bijzonder moeilijk met de manier waarop het allemaal zo’n beetje los van sociologie en archeologie en zo bekeken wordt.

Maar wél interessant om zien, al was het om te vergelijken met hoe hij later in zijn leven over dezelfde vragen dacht.

 
 

Born Standing Up: A Comic’s Life [20/07]
Steve Martin
Simon and Schuster Inc., 2007, audiobook (4u 3min)

Born Standing Up

Het is niet vaak dat de blurb van een boek genoeg zegt dat ik maar moet copypasten:

In the mid-70s, Steve Martin exploded onto the comedy scene. By 1978 he was the biggest concert draw in the history of stand-up. In 1981 he quit forever.Born Standing Up is, in his own words, the story of “why I did stand-up and why I walked away”.

At age 10 Martin started his career at Disneyland, selling guidebooks in the newly opened theme park. In the decade that followed, he worked in the Disney magic shop and the Bird Cage Theatre at Knott’s Berry Farm, performing his first magic/comedy act a dozen times a week. The story of these years, during which he practiced and honed his craft, is moving and revelatory.

Martin illuminates the sacrifice, discipline, and originality that made him an icon and informs his work to this day. To be this good, to perform so frequently, was isolating and lonely. It took Martin decades to reconnect with his parents and sister, and he tells that story with great tenderness. Martin also paints a portrait of his times: the era of free love and protests against the war in Vietnam, the heady irreverence of The Smothers Brothers Comedy Hour in the late 60s, and the transformative new voice of Saturday Night Live in the 70s.

Van ganser harte aangeraden. Steve Martin heeft misschien geen professionele vertelstem, en in het begin klinkt het wat klinisch en afstandelijk, maar het zit in de nuances en de details.

 
 

Worlds Enough & Time: Five Tales of Speculative Fiction [20/07]
Dan Simmons
Harper Voyager, 2002, 272 blz.

Worlds Enough & TimeDan Simmons is zo’n kameleon, die van genre naar genre gaat. Er was een tijd, lang geleden, dat alles wat hij schreef uitstekend was. Of misschien: dat ik alles wat hij schreef, zeer goed vond.

Deze bundel kortverhalen: tgo ja. A mixed bag, maar door de rangschikking van de inhoud blijf ik alsnog met een goed gevoel over. Vijf verhalen: het eerste en het laatste poëtisch en goed, het tweede en het voorlaatste avonturen-voor-tieners-in-de-jaren-1980 en ach kom, niet slecht. Het derde verhaal, in het midden: uyngk?

Nummer één, Looking for Kelly Dahl. Tussen spookverhaal en science fiction, een liefdesverhaal dat er geen is van een leraar met burn-out en een meisje met een akelige familiehistorie. Mooi.

Twee. Orphans of the Helix. Een verhaal in het Hyperion-Endymion-universum, maar het leest eerder als wat de intro ervan zegt dat het is: een scenario voor een Start Trek: The Next Generation-episode dat niet verfilmd is wegens geen geld voor de nodige special effects. Redelijk ho-hum, iets voor jongere tieners.

Drie. The Ninth of Av: mhu, en ook wel: can I get a double you tee eff? Duizend jaar in de toekomst, en joden zijn de enige echte mensen die nog overblijven — tot daar aan toe, ik kan daar nog inkomen. De mensen zijn op weg om gegeneocideerd te worden door de robots, okay, tot daar aan toe. Maar dat de robots moslims zouden zijn, en dat ze het doen wegens antisemitisme? Euh nee, suspension of disbelief unsuspended. Leest alsof het zuiver geschreven werd om boze reacties te krijgen. Niét goed, nee.

Vier. On K2 with Kanakaredes. Tiens, dat leest als een mannekensverhaal zoals ik er wel eens las in de lagere school in verhalenbundels met veel Julien Van Remoortere / Piet Mortelman. En het thema is er ook al helemaal: bergbeklimmen. Ik kan mij niet herinneren hoeveel bergberklimmersverhalen er in die avonturencompilaties zaten. Ook redelijk ho-hum, dus.

Vijf. The End of Gravity. Een filmscript, eigenlijk. Losse ideeën, stukken tekst en dialoog die eerder lezen als een soort lang gedicht, en waar ik de beelden moet bij verzinnen om er iets van te maken. Er zit iets in, ongetwijfeld. Niet zeker dat het eruit komt, maar met Solaris in het achterhoofd, en Moon, en in Rusland geweest zijnde als het nog Rusland was en de Sovjetunie toen Rusland geen Rusland meer was: ik was helemaal mee.

 
 

Redshirts: a Novel With Three Codas [29/07]
John Scalzi
Tor Books, 2012, 318 blz.

RedshirtsHey, wat een fijn uitgangspunt voor een boek: Andrew Dahl monstert aan bij de Intrepid. Het is de 25ste eeuw; Dahl en collega’s Maia Duvall, Hanson, Finn en Hester zijn kersverse bemanningsleden aan boord van het vlaggenschip van de Universal Union. Dat van planeet naar planeet en lastig parket naar lastig parket gaat.

Waar met de regelmaat van een klok kapitein Abernathy, science office Q’Eeng, luitenant Kerensky, chief engineer West en medical chief Hartnell haren-ten-berge-rijzende avonturen beleven terwijl ze op away mission naar een planeet zijn. Waarbij altijd wel het ene of het andere bemanningslid schielijk komt te gaan: opgevreten door een ijshaai, doodgeschoten dor een robotharpoen, ingeslikt door een Borgoviaanse landworm…

Dahl is met andere woorden een redshirt, zoals vroeger op Star Trek. Met dat verschil dat hij het beseft. En dat alle redshirts het beseffen: alleen de vijf officieren overleven altijd alles, en al de rest is potentieel een vogel voor de ruimtekat. En dat is niet alles dat vreemd is: als er een probleem is dat in een normale situatie maar een maand opgelost zou zijn, en de kapitein zegt dat er zes uur is, dan geraakt het probleem opgelost op vijf en een half uur. En er geburen allerlei zaken die gewoon compleet onwaarschijnlijk zijn.

Ahem, a bit of a mixed bag, dit. Premisse: uitstekend. Eerste paar hoofdstukken: uitstekend. Midden van het boek: euh ja. Einde: hu, wat? Is het al gedaan? Coda 1: had belofte, maakte ze niet waar. Coda 2: zzzzz. Coda 3: redde het boek, wat mij betrof.

De eerste twee drie hoofdstukken en het einde doen me geloven dat Scalzi veel beter dan dit kan schrijven. Er zat veel meer in: als het concept is dat het echte mensen zijn die de bordkartonnen niet-hoofdpersonages spelen in pakweg Star Trek of Galaxy Quest, dat zou het misschien een goed idee zijn om die personages in het boek méér dan bordkarton te maken. En dat lukt voor mij enkel helemaal in het begin en in de aller-allerlaatste pagina’s van het hele boek.

Ik denk dat ik eens een paar andere boeken van de man lees.

 
 

Lost to the West: The Forgotten Byzantine Empire That Rescued Western Civilization [31/07]
Lars Brownworth
Broadway, 2009, 352 blz.

Lost to the WestThe History of Rome is al een paar maand gedaan, maar vóór Mike Duncan’s epische reeks was er Lars Brownworth’s machtige 12 Byzantine Rulers. Al wie ook maar een heel klein beetje geïnteresseerd is in geschiedenis en/of Rome: haast u, download dat allemaal en zet het op uw telefoon — uren en uren plezier gegarandeerd.

Mike Duncan is een enthousiaste amateur die spreekt over geschiedenis waar we allemaal wel eens van gehoord hebben, maar Lars Brownworth, zowel in 12 Byzantine Rulers als in Norman Centuries, vertelt magistraal over zaken die we door de band niet op school geleerd hebben.

En over Byzantium heeft hij dus ook een boek geschreven. Het leest zoals zijn podcast klonk: boeiend, interessant, en vooral goesting gevend om er méér over te weten. Meer dan elf eeuwen op 352 bladzijden, en dan nog vooral de nadruk op de keizers, dat is lang niet genoeg om meer dan een vogelvlucht van en vogelvlucht te doen. Maar het wél genoeg om de grootste leek op weg te zetten. En om de ene na de andere what-if te bedenken.

Van ganser harte aangeraden.

Leest als een sneltrein, trouwens.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338