Archief voor januari 2013

 

Nieuwjaar, nieuwjaar

dinsdag 1 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Verjaardag!

woensdag 2 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Was vandaag de verjaardag van een vriendin van Zelie, en dus zijn we naar de film gegaan (The Hobbit, beter dan ik gevreesd had maar ik had dan ook gevreesd dat het heel héél erg slecht zou zijn, en de HFR stoorde me niet zoveel als de 3D (grr)), en hebben we overschot lasagne gegeten, en heb ik tarte tatin gemaakt, en was het halftwaalf voor ik het wist en liggen er nu in het achterhuis allemaal meisjes te slapen, enfin ik zeg “slapen”, ik vermoed dat ze aan het babbelen zullen zijn tot een stuk in de nacht. 

‘t Is wreed hoe rap zo’n dag voorbij is. 

McAfee

donderdag 3 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

John McAfee (ja, die mens van de virussen) deed al een hele tijd heel erg raar.

Hij woonde in Belize, werd er om onduidelijke redenen van beschuldigd drugs te produceren, gearresteerd en weer losgelaten, en dan werd zijn hond vermoord en waren er inbraken en moordcomplotten op hem, en dan was plots zijn buur (die hem haatte, dacht ik) dood, en was hij een person of interest, waarop hij gevlucht is, waarop hij allemaal dingen in het rond begon te spuien — desinformatie in een pakket van desinformatie en leugens binnen leugens binnen leugens. 

Vandaag is het helemaal jackpot op zijn weblog: Hezbollah! Terrorisme! Social Engineering! Corruptie!

Coming soon to a film screen near you, denk ik zo. Of better, to a tv screen, eigenlijk. 

Elite: Dangerous

donderdag 3 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Yes.

Het zag er heel lang niet zo goed uit, maar Dave Braben heeft het voor mekaar gekregen: er komt een nieuwe versie van Elite, met geld van Kickstarter. 

Als alles goed gaat, kan ik ergens in 2014 in een Cobra Mk III op zoek gaan naar Lave en Zaonce. For old times’ sake. 

Elite ShipIdentificationChart

Drie op drie, wat mij betreft: na Star Citizen en Project GODUS is dit de derde Kickstarter op rij waar ik naar uitkeek en waar ik geld aan gegeven heb en die het gehaald heeft. 

Because

vrijdag 4 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Repost, I know. 

Sue me.

Puh-lease

zaterdag 5 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 20 reacties

Dingen die mij tegensteken, in willekeurige volgorde. Kwestie van het nieuwe jaar een beetje in stijl te kunnen inzetten. 

  • Mensen die nog altijd hun Facebookstatusboodschappen in de derde persoon schrijven: “wijst mensen erop dat dat twee jaar geleden ook al belachelijk was”.
  • Het Oral-B onderzoekscentrum in Duitsland, meer bepaald Dr. Guy Goffin en hoe hij de spotlight van Virginie Claes afpakt. Ik wil meer Virginie Claes op televisie.
  • Leraars journalistiek die nog altijd studenten erop uit sturen om “een blogger” te interviewen.
  • Studenten journalistiek die al vijf jaar aan een stuk dezelfde vragen stellen. De volgende die mij vraagtof ik een toekomst zie voor burgerjournalistiek, of die wil weten wat het verschil is tussen een internetjournalist en een echte journalist, ram ik een opgerolde Dag Allemaal in de anus. 
  • Mensen met lelijke baby’s die denken dat hun kind een mooie baby is. Hint: neen. Hij/zij ziet eruit als Winston Churchill die een schoteldoek aan het proberen verzwelgen is. 
  • Peterselie als versiering op voedsel. Degoutant. 
  • Als er mensen op bezoek gekomen zijn, en ge wilt online niet zeggen wie die mensen waren, zeg dan ofwel “er kwamen mensen op bezoek”, ofwel gewoon niets. Ik krijg de kriebels van “Vriend T. en zijn vrouw M en hun kinderen g., e. en h. waren op bezoek”. 
  • Een eeuwige favoriet: es en is. “Ik ga es naar de winkel.” “Kom is hier.” Neen, godverdomme.
  • Speciaal 2013: ie. De VRT heeft blijkbaar tegenwoordig richtlijnen uitgevaardigd dat men geen “hij” meer mag zeggen. “Het is slecht weer, zei ie. Toen ging ie naar de winkel, waar ie een paraplu kocht.” Hou er fucking mee op, VRT. 
  • (En ik ben uw enerZHIE ook nog niet vergeten, VRT-taalraadcomité.)
  • Hashtags. Op de Twitter is het al irritant, elders is het dat nog meer. #omdemurenvanoptelopen
  • Het vurte Hollands waarmee al die irritante Disney-programma’s gedubd zijn. En bij uitbreiding: alle Nickelodeon en Nick Jr. en Nick Toons en Kids Co en verwanten. Miljaarrrrrrr daar lopen slechte dingen op.

Spelletjes

zondag 6 januari 2013 in Games. Permanente link | 3 reacties

Alles klasseren en bijhouden, dat leidt soms tot fijne herontdekkingen. Zoals kijk:

Elite!

Een volledige originele doos van Elite, van bijna 29 jaar geleden.

Ik wou dat ik kon zeggen dat het een fantastisch spel was, maar dat was het vrees ik niet echt: minuscuul klein van wereld (zelfs al was het onvoorstelbaar enorm voor die tijd en voor de hardware), bijzonder weinig afwisselend van gameplay (gerief over en weer verschepen, op de vlucht slaan, lange periodes van saaiheid onderbroken door adrenalistoten van gevecht — en altijd de mogelijkheid dat er tijdens de warp iets mis liep, aargh), grafisch op het kinderlijke af eenvoudig, en enorm moeilijk (zeker in het begin: het was dágen voor ik degelijk kon docken in zo’n Coriolis-station). 

Ik zou kunnen zeggen dat het een slecht spel was, maar dat was het vreemd genoeg absoluut niet: zelfs al is het naar huidige maatstaven zowat onspeelbaar  (probeer anders maar: Oolite is een redelijk nauwkeurige kloon), in dié tijd zat ik er helemaal in. Het gebrek aan detail (en het feit dat ik niet begreep hoe kinderlijk eenvoudig de procedurele generatie in mekaar zat) maakte dat mijn fantasie overuren deed. Ik leefde mee met de verhandelde slaven, ik kon me een idee vormen van hoe de planeten Riedquat of Uszaa er uitzagen, ik hield lange prijslijsten bij van goederen op verschillende planeten, maakte mijn eigen sterrenkaart, zag meer details dan er pixels waren op het scherm… good times. 

Te hopen dat Elite: Dangerous echt zeer goed is. Dat ze het juiste evenwicht vinden tussen dingen tonen en de verbeelding laten werken. 

Einde vakantie, begin 2013

zondag 6 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Dat gaat hier zo hard pijn doen, het einde van de vakantie. 

Opstaan in de buurt van zeven uur in plaats van om twee uur ‘s namiddags, om maar één ding te zeggen. Of dat ene kind, dat een tandje bij zal mogen steken qua studeren (wat zeg ik, een tandje? een heel gebit, ja!). 

Ik ga in 2013 een poging doen, een poging zeg ik wel, om wat meer te doen met mijn leven dan opstaan, naar werk, naar huis, depressief zitten aan niets proberen denken, slapen, opstaan, werk. 

Dat van dat kind met de studies, dat zal al een deel van elke dag vullen. En dan denk ik dat ik eens iets probeer te doen met mijn Raspberry Pi. En/of verder werken aan een spelletje dat ik aan het schrijven was. En/of eens kijken of het dit jaar in tegenstelling tot de vorige drie (vier?) jaar wél lukt om mij in te schrijven voor een cursus na de uren. 

En om in de mode te zijn: een stapel zooi wegkappen. Wat precies, dat zien we dan nog wel. En opnieuw meer foto’s nemen. 

Als het meezit, is 2013 ook het jaar dat onze verbouwingen af zijn. Eerst zien en dan geloven, zei de blinde, maar hey, we kunnen maar hopen. 

Print on demand, ha!

maandag 7 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik volg al sinds jaar en dag Dyson Logos. Toen ik hoorde dat hij een boek uitbracht, dacht ik: ik geef die mens wat geld.

Hopla, naar Lulu, klik op die bestelknop, klaar. 

Vandaag is het boek toegekomen: stevige, proper van kwaliteit, degelijk ingebonden. Een groot succes!

Dyson's Delves (not)

…tot ik in het boek begon te bladeren:

Dyson's Delves (not)

Tiens, een handboek schermen? In het Nederlands? Gepubliceerd in 1861?

Dyson's Delves (not)

Een korte chat gedaan met de mensen van Lulu: hilarische taferelen. Het mensje bleef maar vragen naar een foto van de cover en de binnenkant van het boek dat ik gekregen had, ik bleef maar linken naar de foto’s hierboven.

Zij: “neenee, maak zélf een foto, dat kan met een telefoon of zo”, ik: “jamaarnee, dat zijn foto’s die ik net gemaakt heb”. Zij: “nee, maar ik heb foto’s nodig van het boek dat bij u toegekomen is, geen productfoto’s”, ik: “jamaar euh dat zijn echt wel foto’s van dat boek, ik heb gewoon een degelijker camera dan een telefoon.”

Afijn, ik heb een ticketnummer. En het komt in orde, denk ik. 

…and then there’s this guy

dinsdag 8 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

I mean, I loathe Piers Morgan as much as the next guy, but still…

Humor! En ge gaat het niet geloven, maar deel twee is nog beter. :)

LIZARDOIDS! ILLUMINATI! DEATH PILLS!

It’s alive!

dinsdag 8 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Zoudt ge willen geloven dat ik van mijn leven nog nooit een programma geschreven had om Conway’s Life te doen?

Tot daarnet, dus: 

Screen Shot 2013 01 08 at 20 50 12

Een bord vullen met random hier en daar cellen. Alle cellen afgaan: elke levende cel met minder dan twee of meer dan drie levende buren, gaat dood, en alle dode cellen met juist drie levende buren, wordt ook levend. En herbeginnen. 

Simpel als goeiendag, maar het gevoel van bloody hell het lééft als uw eerste glider komt voorbijgegleden of uw traffic light staat te blinken: prijsloos. 

Naar bed!

woensdag 9 januari 2013 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Alleen thuis met de kinderen vandaag: Sandra op de lappen.

Dat naar bed krijgen, da’s dan altijd zo ongeveer hetzelfde verhaal. Anna rond zeven uur, zonder al te veel protest (en woensdag nog wat minder protest dan anders, ze isdan eigenlijk nog niet zo lang pas terug van de zwemclub):

Anna

Jan, een uur later, onder luid protest – zelfs al ligt hij eigenlijk al een tijd stikkapot in de zetel:

Jan

Louis nog een uur later, in dit geval nadat zijn aflevering Doctor Who gedaan was:

Louis

En dan Zelie, op een uur dat zo ongeveer onderling overleg redelijk lijkt.

Zelie

(behalve als ze zich ter elfder ure herinnerde dat ze nog iets voor school moest doen, dus, zoals vandaag)

(zucht)

(gelukkig was het maar tien minuten werk)

Just like that…

donderdag 10 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

En kijk, zo rap kan het gaan:

Screen Shot 2013 01 10 at 11 50 13

Zo erg. 

Bordel

vrijdag 11 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik was deze week mijn oude telefoon kwijt. Niet dat ik hem nog gebruik om te telefoneren, maar hij heeft een leesbaar scherm, ik gebruik ik om in bed internet te lezen.

“Iets kwijtraken?” hoor ik u verrast zijn, “In jullie huis? Hoe is dat in godsnaam mogelijk?”

Ha ja, wel. Alles heeft een plaats en er is een plaats voor alles, in principe, maar soms loopt het toch nog wat in de soep. Omdat ik echt wel probeer te vermijden om dingen weg te smijten.

Bordel

En zo’n ding als een telefoon die niet gebruikt wordt, dat kan op een relatief groot aantal plaatsen liggen, en dat is relatief klein, dus ja.

Eerste verdachte: in mijn peignoir laten zitten, of in mijn mantel. Zeven zakken in totaal, geen telefoon gevonden.

Tweede verdachte: één van de kinderen. Zelie gebruikt die telefoon soms om Latijn of Grieks mee te studeren, Louis gebruikt hem soms om naar Doctor Who te kijken. (Nope, geen van beiden wist van iets.)

Derde verdachte: tussen bed en matras gevallen, tussen matras en lattenbodem, tussen matras en matras, ergens in een kussensloop, in het dekbed, op de vloer onder het bed. (Nope, heel het bed ondersteboven gehaald, niets gevonden.)

Vierde verdachte: ergens in de keuken. Wil het toeval dat het daar al sinds nieuwjaar redelijk opgekuist ligt, dus ‘t was rap allemaal onderzocht: niets gevonden. 

Vijfde verdachte: laten liggen op mijn werk. Dinsdag alles ondersteboven gehaald: niets. 

En zo was het woensdag en was hij niet teruggevonden, en begon ik een beetje ongerust te worden. Ergens anders kon het niet liggen, mijn verplaatsingen ‘s morgens beperken zich tot slaapkamer > toilet > badkamer > living > keuken > fiets naar werk, en mijn verplaatsingen ‘s avonds tot ongeveer het omgekeerde. 

En zo lag ik de nacht van woensdag op donderdag na te denken. En te denken. En alles te reconstrueren: ik moet iéts anders gedaan hebben dan anders, want als ik alles gedaan zou hebben zoals altijd, zou ik mijn oude telefoon nooit kwijtgeraakt zijn. 

Ik heb in december een nieuwe computertas gekocht. Dat was het. Normaal gezien stak ik de telefoon in één van de voorzakken van mijn oude tas, maar mijn nieuwe heeft er zo geen meer, en dus had ik mijn telefoon in een andere zak gestoken, die ik dan aan de kant had gezet op mijn werk. Waar ik het kreng in terug gevonden heb, donderdagochtend. 

Ja, ik ben een ongelukkige mens, ik weet het. 

Zomaar

zaterdag 12 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik had Anna net gevoerd naar een verjaardagsfeestje, en op de terugweg kwam ik voorbij de groenten- en fruitwinkel. Waar ik dan maar eens binnen stap, hoe gaat dat, ge weet nooit dat er iets interessants lag.

De buit: een stuk of vier sharonfruiten (lees en leer bij over tannine en voortplantingswijzen) omdat ik dat zag liggen en er goesting in had, een heel pak basilicum omdat het er smakelijk uit rook, een grote doos pijnboompitten omdat ik niet zo direct wist wat anders met die basilicum te doen behalve pesto maken, een door clementines omdat het maar drie euro was, en een stuk of vier enorme paddestoelen. 

Geen flauw idee meer wat voor paddestoelen het precies waren, maar ze zagen er smakelijk uit. Ruiken naar iets citroen-appelsienachtig en zeer vlezig. Ik heb ze in schijven gesneden en in een druppel olie gebakken. 

En dan op een toast met een lepel pesto: dat was helemaal eetbaar. Maandag eens gaan kijken wat voor soort beesten het waren, dat ik het nog eens kan kopen. 

De rest van de pesto (een hand of twee basilicum, een hand pijnboompitten, look, olijfolie, peper, zout, citroensap, in de blender wegens dat Sandra de stamper van mijn vijzel heeft kapotgesmeten) staat in de frigo, dinsdag is het spaghetti met pesto. 

Niemand heeft het gemerkt, nem

zondag 13 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Wat echt wel lastig is aan koud weer met een elektrische velo: de batterij loopt leeg als ik ze in de koude laat staan. Dus moet ik ze naar binnen nemen waar ik ook ben, en het kreng weegt een ton. 

Wat ook wel lastig is aan fietsen met koud weer: dat het koud is. 

En ja, er zijn er dan die zeggen “doet een onderlijveken aan” of “doet een pullover aan”, maar dat is allemaal zoveel werk, en dan loop ik daarmee rond, en bla, en blie, en bla. 

Veel betere oplossing gevonden, ik: er hing hier nog een versleten bruine peignoir. Peignoir aan, helemaal dichtgetrokken, en dan met de ceintuur onder mijn oksels dichtgebonden. En dán mijn mantel erover, en dat ik die geeneens nog moet dicht knopen. 

Speekmedaalde voor mij, en bij deze een gratis tip voor wie de koude wil trotseren en tegelijkertijd niet veel zin heeft om aangepaste koud-weer-fietsgarderobe aan te schaffen.

Geen dank, geen dank.

Misschien stuur ik wel eens een artikel in naar een life-hacking-of-zo-tijdschrift. 

Golden Globes 2012

maandag 14 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Huhu. Mhuhu. 

Gladjes

dinsdag 15 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zeg, als dat van plan is om zo hard te vriezen als ze zeggen dat het gaat vriezen, en de straten liggen vol gesmolten sneeuwslurrie, dan gaat dat redelijk gevaarlijk worden, peins ik zo. 

‘t Was vanmorgen al bijna niet te doen op de fiets, brrr. 

Een première!

woensdag 16 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik reed vanmiddag over de Vlaemsche wegen, en dat ging niet zo gemakkelijk. Zoals in: nogal moeilijk, zelfs al was het met de elektrieken velo leek het alsof ik redelijk wat extra moest bijsteken. 

Toen remmen niet zo goed meer ging, ben ik aan de kant gaan staan (niet zo evident, met de staat van de fietspaden), en heb ik een korte inspectie des rijwiels gedaan. Bleek: een hele schijf ijs tussen mijn voorspatbord en mijn achterspatbord, een aangekoekte banaan ijs tussen achterwiel en achterspatbord, en tot overmaat van overmaat: heel het remblok achteraan zat zowaar vastgevroren. Eén blok zwartgrijze miserie, en niet zo op eentweedrie los te krijgen. 

Allez jong.

Ja, ik doe het mezelf aan

donderdag 17 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Er mailde iemand om te vragen of ik iets wou doen. En toen antwoordde ik:

Ik zal dat op mijn lijstje van “hey waarom niet, dat is misschien wel wijs, schrijf mij maar op” zetten. Om dat dan begin maart te zetten op mijn lijstje van “miljaaaarrrrr waarom heb ik in ‘s hemelsnaam ooit ja gezegd verdomme toch ik doe zoiets NOOIT meer”. Om dat dan na afloop te zetten in het lijstje van “enfin, dat viel eigenlijk allemaal nog wel mee”.

‘t Is ondertussen al het tweede op een week tijd.

Maar ik denk dat er beterschap in komt, want hier heb ik nu al spijt van. Binnen een beetje zal ik helemaal geleerd hebben om nee te zeggen!

Slapel, den anderen

vrijdag 18 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 48 reacties

Philippe

Philippe

Philippe

Kanker is een fucking vuiligheid. En Staphylococcus aureus is een smeerlap. 

En ik weet het wel, dat er geen eerlijkheid is in het leven, en dat het altijd te vroeg is, maar veertig jaar is veel te vroeg, en dit is ongelooflijk oneerlijk. 

We gaan hem zo ongelooflijk hard missen.

Handwerk

zaterdag 19 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik kan hier uren naar kijken: mensen die dingen maken. 

In dit geval een boog van begin tot einde: 

En deel twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien, elf, twaalf, dertien, veertien.

Meer van dat, met regelmatig vers materiaal: /r/ArtisanVideos.

Shadow

zondag 20 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Not bad.

De man is er op zijn eigen optreden wel voor buiten gesmeten, maar alla.

Méér dan onbetamelijk!

maandag 21 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Een stukje schoolagenda van mijn vader, van toen hij veertien of zo moet geweest zijn:

Ongeoorloofd

Oh, en ondertussen zal hij ongetwijfeld fantastisch goede punten gehaald hebben, natuurlijk. Trrr.

Geveld door ziekten

dinsdag 22 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het begon al gisteren, maar we gingen er min of meer van uit dat het vermoeidheid en zo was. 

Helaas: vannacht de kinderen één voor één wakker, en vanmorgen waren ze zowaar allevier uitgevallen. Allemaal koorts, drie met iets raars van we weten nog niet wat, en eentje met een –godbetert– blaasontsteking.

En morgen begrafenis. Bleh. 

Salut Philippe

woensdag 23 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 17 reacties

Philippe is een kleine twee jaar na mij geboren, maar behalve dat was hij in alle mogelijke opzichten mijn grote broer.

01

In de buurt van ons huis woonden geen andere kinderen en dus hadden we alleen elkaar om mee te spelen, en wij hebben altijd dezelfde boeken en strips gelezen en dezelfde series en films gezien.

Maar waar ik meestal thuis thuis bleef zitten en niet veel meer deed dan lezen, ging Philippe turnen, tekende hij, boetseerde hij, maakte hij fantastische Lego-constructies, schilderde hij, of maakte hij Japanse werpsterren van ontmantelde scharen en kneedbaar staal.

Als hij voor zichzelf besloten had dat hij iets wou kunnen, dan kon hij dat. Of het vliegen met modelbouwhelicopters was of World of Warcraft of een ERP- of CRM-pakket of Warhammer-peetjes verven of project management: hij hield vol tot hij het kon.

 

05

Op het ongelooflijke af bescheiden, zonder grote woorden of gebaren: gewoon vastberaden doen.

Gewoon doen, en niet neuten, zo was Philippe. Ook als het echt moeilijk ging.

 

Philippe heeft mij nooit gezegd hoe slecht het met hem ging.

Onze gesprekken, de laatste maanden, verliepen altijd min of meer op dezelfde manier. Ik vraag iets in de zin van “en, wat zeggen ze?”, Philippe zegt in een paar woorden wat ze — de dokters, dus– gezegd hebben, en dat was het.

Ik wist dat hij wist dat ik direkt op het internet zou gaan zoeken naar wat het allemaal precies betekende. Net zoals hij elk nieuw medicament en elke nieuwe behandeling opschreef en op ging zoeken.

En de volgende keer dat we elkaar spraken wist hij dat ik wist dat hij wist dat ik wist. En hadden we het er niet over: meer dan “ha ja” en “‘t is azo” kon daar toch niet over gezegd worden. De rest was tijdverlies. Klagen is nutteloos, zagen helpt niet, we kunnen er toch niets aan doen. Nie neuten.

En dus spraken we boeken en over comics, over films en over series en over websites — over vanalles en nog wat. Maar we spraken vooral over de kinderen. Wat ze gisteren gedaan hadden. Waar ze vandaag mee bezig waren. Over hoe groot Anna wordt, en over de voetbalmatch van Jan, en het animatietekenen van Louis, en hoe we Zelie ons lot op school zouden proberen besparen.

Philippe wou nog tienduizend dingen doen, maar het ergst van al –het allerergst van al– vond hij dat hij er niet meer zou zijn voor Zelie, en Louis, en Jan, en Anna.

 

12

We zouden zo graag samen oud geworden zijn.

Dan waren we allemaal samen naar Amerika geweest, en hadden we gelachen met de miserie van lang geleden.

Dan had hij samen met Louis peetjes geschilderd, en had hij met Zelie de wereld gezien, en had hij Anna en Jan volwassen zien worden. Dan zou hij mij nog altijd “den anderen” genoemd hebben, en ik hem “grootoom Philippe”.

Het is niet zo. Kanker is een klootzak. En het is niet eerlijk.

Maar we zullen hem nooit, nooit vanzeleven vergeten.

Kennis en vaardigheid en dingen

donderdag 24 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Ha, ‘t was boel in onderwijsland, of zoiets, omdat er ergens een enquête of een onderzoek of een opiniestuk had durven constateren dat het niet zo heel erg goed gesteld is met de algemene kennis van de gemiddelde leerling-die-naar-leerkrachtenopleiding-zou-gaan. 

Ik heb ergens een link gevolgd naar een test met de 15 moeilijkste vragen, en dan een link naar een test met 92 vragen. 

Om te beginnen: wat een belachelijke vragen. Belachelijk eenvoudig. Schaamtelijk simpel. En zo ongeveer allemaal multiple choice-vragen, hoe stom is dat?

Ik vind die vraagjes namelijk net een symptoom van het probleem. 

Ik verwacht van leraars-on-spe dat ze Mao al was het een beetje in tijd en ruimte kunnen situeren, niet alleen dat ze hem op foto kunnen herkennen via eliminatie.  Serieus, als er een wereldkaart getoond wordt, zouden ze toch minstens China op een kaart moeten kunnen aanduiden, en niet alleen via eliminatie kunnen zeggen “niet-Mongolië, niet-Rusland, niet-Nieuw-Zeeland, niet-Argentinië dus zal het wel China zijn”. 

Ik verwacht bijvoorbeeld ook dat een leraar die geschiedenis en maatschappelijke vorming-of-hoe-heet-dat-tegenwoordig-ook-weer geeft iets kan zéggen over de scheiding der machten, en niet alleen dat die kan zeggen dat het met rechterlijke en wetgevende en uitvoerende macht te maken heeft en niet met landmacht-zeemacht-luchtmacht. 

Maar dat is eigenlijk nog helemaal naast de kwestie, want eigenlijk wil ik daar helemaal niet bij stil staan. In het secundair onderwijs verwacht ik van een leraar Frans of Engels dat die toch min of meer foutloos Frans of Engels spreekt, en in de lagere school wil ik ervan uit kunnen gaan dat de leraar een minimum aan basiskennis heeft. 

Als mensen een lerarenopleiding gaat volgen, vind ik dat men er daar van mag uitgaan dat er geen tijd moet verloren worden met idiotieën die ze op school hadden moeten leren. Als toekomstige leraars Frans de eerste twee jaar van hun studie moeten vullen met passé composé en uitspraak, dan hadden ze misschien best iets anders gekozen. Ik ga ervan uit dat als je wiskunde of scheikunde of Engels gaat studeren, dat je dan tot januari of zo van het eerste jaar tijd krijgt om de leerstof van de humaniora even snel te herhalen, en dat het dan vooruit mag gaan. .

Als dat niet kan, dan is er iets verkeerd. En verdorie ja, dat is de schuld van wat er op school gebeurt. Van het voortdurend naar beneden nivelleren, van het opleuken van alles. Van de slinger die bijna helemaal doorgeslagen is naar vaardigheden en helemaal weg van kennis.

Niet dat onze kinderen er veel last van zullen hebben: bij ons thuis doen ze vanzelf wel kennis op, en we kijken naar het nieuws, en ze lezen boeken en alles. ‘t Is voor kinderen die niet dat geluk hebben, dat het erg is. 

Service is selling

vrijdag 25 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Soms hoeven er niet eens zoveel woorden bij.

Zuiver toeval!

zaterdag 26 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

De chauffage werkte niet. 

De meneer van de chauffage kwam langs: “Ah, een nieuw pompken nodig é meneer.”

Nieuwe pomp geïnstalleerd: “Het zal een halve graad per uur warmer worden meneer”.

De ochtend erna: nog altijd dezelfde temperatuur, én een vieze verbrande geur. 

De meneer van de chauffage kwam opnieuw langs: “Ah het printplaatje is verbrand é meneer.”

En neen, dat had niéts maar dan ook niéts te maken met de manier waarop het geheel in mekaar gebricoleerd was met lusterklemmen, en neen, dat had niéts maar dan ook niéts niéts niéts te maken met de werken van de dag ervoor, dat kon alle dagen gebeurd zijn, ‘t was zuiver toeval. 

Fast forward een maand zonder chauffage, want zo lang duurt het toch wel om zo’n printplaat te bestellen. 

De meneer van de chauffage was langsgekomen in de loop van de dag, maar er was nog geen chauffage. 

Ik was er niet bij, maar ‘t schijnt zei hij dat er “nog een ander bijkomend probleem” was. 

Gaan kijken, en wat graadt gij?

Geen nieuw printplaatje te bekennen. Wél weer diezelfde verbrande geur. 

Voor de rest zal het ongetwijfeld helemaal niéts, echt waar niéts met wat dan ook te maken gehad hebben. 

En nu is het wachten tot de meneer van de chauffage nog eens iets laat horen, dus. 

Terwijl het op het gelijkvloers een halve graad celsius is. 

Misschien toch niet zó zuiver toeval

zondag 27 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

De meneer van de chauffage, die een maand geleden ging komen, die was hier vrijdag eigenlijk vooral voor het jaarlijks nazicht van de chauffage. Dat de leidingen nog in orde zijn, dat er geen gevaar voor kortsluiting is, dat er geen dooie beesten in de waterketel zitten – geen idee waar het allemaal precies goed voor is, zo’n jaarlijks nazicht en onderhoud, maar ‘t is toch altijd een geruststelling als ze geen problemen constateren.

Jammer dan toch, als we deze namiddag het achterhuis binnenstappen en er staat vijf centimeter water, en het zeikt uit het plafond als zaten er vier vijf volledig open staande kranen in.

En dan op het eerste verdiep staat de boiler als een volleerde geiser te spuiten, en als ik lichtjes op de vloer duw, klinkt alsof ik op een spons aan het lopen ben, en komt het water er langs de knopen in het hout uit:

Neen, da’s dan geen toeval meer. En ja, er is redelijk wat schade. ‘t Zal morgen van hot naar her en van verzekering naar chauffagemensen te lopen zijn.

Zucht. Nadat ik de kraan dicht had gekregen, zijn er nog tien volle emmers water uit het plafond gelopen — en ‘t is nog niet gedaan, het staat er nog te druppen.

Nog een geluk dat Zelie toevallig om een spelletje kwam in het achterhuis: voor hetzelfde geld was het een paar uur later geweest, en was de schade helemaal niet meer te overzien.

Those were the days

zondag 27 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Kijk nu, het is gedestilleerde essentie van jaren 1970! Een enorm jonge David Copperfield, en Orson Welles, en ingeblikt applaus, en allemaal sterren waarvan de tv-feuilletons al bijna helemaal vergeten zijn:

Van toen er nog grote shows waren op televisie, soms. 

Wat? Hoor ik u daar “jaren 1980!” roepen? U vraagt, wij draaien: 

Evaluatie

maandag 28 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik zat eens, het moet wel al vijftien jaar of meer geleden zijn, ‘s morgens om half elf in een stafvergadering. 

De telefoon ging, en één van de bazen nam de telefoon op. Volgde een gesprek van een paar minuten, waar wij maar één kant van hoorden. Ik ben de naam waar het precies over ging vergeten — laat ons zeggen dat het om, euh, Katrien ging. 

Ja, inderdaad. HR? Neen, dat ben ik. Zaakvoerder van het bedrijf, ja. Wie? Katrien? Euh… ja… vraag gerust. 
Euh, zeker, ja. En dat was wanneer precies? Een jaar geleden, anderhalf jaar? …oh, ah ja, inderdaad, zes maand, ah jààà, dié Katrien!

Gho ja, wat moet ik daarover zeggen? Wij waren daar in alle geval niet tevreden over, neen.
Nee, absoluut niet, eigenlijk. 

Ja, nu weet ik het weer, en het verbaast mij eigenlijk dat ik als referentie opgegeven sta, want ik heb er echt niet veel goeds over te vertellen. Zeer weinig persoonlijk initiatief, herinner ik mij, en ook regelmatig afwezig. En weinig geïntegreerd in de groep ook.

Ja… ja, inderdaad. Ja, ik kan alleen maar zeggen hoe het op mij overkwam hé. 

Jaaa, okee, goeiendag. Daag. Goeie morgen. Salut. Daag. Daag. 

Het was het soort persoon, we kennen er allemaal zo, dat luid roept aan de telefoon, met een brede grijnslach op het gezicht — om dan de hoorn neer te smijten en niet eens binnensmonds “klootzak” te zeggen tegen de telefoon. Uit algemeen principe, vermoed ik. 

En meteen na het telefoongesprek keerde de man zich naar ons, die in bedremmelde stilte aan de tafel zaten: “Zeg, dat was iemand die belde van een firma waar een zekere Katrien zou gesolliciteerd hebben. ‘t Schijnt dat die hier nog gewerkt heeft een paar maand geleden — is er iemand die eigenlijk nog weet wie dat was? Ik kan er zelfs geen gezicht op plakken.”

Cue embarrassed silence.

Katrien had even aan de receptie gezeten van het bedrijf waar de vergadering was. Enorm sympathiek meisje, voor zover ik begrepen heb onder half valse beloften aangenomen, in een donker kot gedumpt en gedemoveerd tot telefoniste, en nog bleef ze opgewekt, en nog maakte ze er elke dag het beste van, en nog zocht ze naar manieren om de zaken efficiënter te laten verlopen. Iedereen zag ze graag, Katrien. 

 

De kerel kon zich ondanks onze aanzetten noch van haar noch van pluimen herinneren wie Katrien was. En hij kon er mee lachen ook. Grijnslachen, eigenlijk. Pure empathieloze, onnadenkende gemeenheid, zonder eigenlijk echt kwade wil, maar ook zonder zelfs maar een besef van wat hij aangericht had.

De eerste en enige keer in mijn leven dat ik Robert Nye’s omschrijving “grinned like a fox eating shit from a wire brush” in het echt meemaakte. 

 
*
*    *
 

Ik heb wel al eens een jobinterview afgenomen. Daar krijg je meestal een onmiddellijke indruk: het klikt of het klikt niet. En natuurlijk, daar laat ik mij dan door leiden. Maar het belangrijkste van zo’n jobinterview is om zeker te zijn. 

Dat we achteraf niet met onduidelijkheden zitten: dat we toch zeker niet met vragen zitten waar we geen idee over hebben wat het antwoord zou kunnen zijn. 

Soms zijn er twijfelgevallen, uiteraard. Met een beetje geluk kan er dan geobjectiveerd worden: een proef of een test, om te achterhalen of de buzzwords op het CV en tijdens het gesprek ook hard kunnen gemaakt worden.

En soms zijn er twijfelgevallen die niet met een test te beslissen zijn: mensen die heel erg goed overkomen, maar waar je het gevoel hebt “hier klopt iets niet”. Of mensen waarmee het net niét klikt, maar die toch een degelijk CV hebben. In dergelijke gevallen neem je het zekere voor het onzekere, en ga je referenties na. 

Ik ga er dan maar even van uit dat mijn ervaring van jaren geleden een 0,01%-uitzondering is, en dat mensen die opgebeld worden of gecontacteerd ofwel eerder eerlijk zijn, ofwel op de vlakte blijven. In alle geval, als mij gevraagd wordt wat ik van iemand vind, dan zeg ik wel eerlijk wat ik denk, maar probeer ik van iedereen het positieve naar boven te brengen, en leg ik er als ik ook maar de minste twijfel heb, de nadruk op dat het mijn persoonlijk aanvoelen is. En dat het misschien al een tijd geleden is.  

En zeg ik liever niets, laat ik liever het voordeel van de twijfel, eerder dan dat ik veroordeel. 

 
*
*    *
 

Vandaag zag ik een rapport waar pagina na pagina in volzinnen een (zowat compleet negatief) oordeel geveld werd over iemand, na één gesprek en zonder welk overleg met welke externe referentie dan ook. Een soort oordeel dat ik pas zou durven vellen over iemand als ik die persoon al een paar weken of maanden in dienst zou gehad hebben en die tijd van zeer dichtbij gevolgd zou hebben. En dan nog zou ik niet op een dergelijk absolute toon spreken over iemand.

Soms kan een vernietigend rapport pijn doen, omdat er een grond van waarheid in zit. En soms kan zo’n rapport gewoon ridicuul zijn, omdat het in de verste verte niet overeen komt met wat je weet dat de realiteit is. 

HR-consultant, dat moet denk ik soms een beroep zijn voor gemene mensen. Ze moeten absoluut persoon A selecteren (of zoiets, weet ik veel), en dus moet persoon B een negatief rapport krijgen.

En dan buigen ze zich ‘s avonds over hun tekstverwerker, met een grijns als een vos die stront eet uit een staalborstel. 

Hackers in mijn facebook!

dinsdag 29 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik dacht, ik ga nog eens kijken naar Facebook, wie weet staan daar wel boeiende dingen op.

Maar het ging niet! Er zitten hackers op uw muur, zei Facebook! En jawel, ik ga naar mijn email kijken, en ‘t is waar, ze hebben mij een mail gestuurd!

Your Facebook account was recently logged into from a computer, mobile device or other location you’ve never used before. For your protection, we’ve temporarily locked your account until you can review this activity and make sure no one is using your account without your permission.

Als ik alsnog probeerde in te loggen, dan zei meneer Zuckerberg mij zelfs waar de boosdoeners van ingelogd waren: het verre Kopenhagen, in Denemarken! En of ik dat soms was en indien neen, of ik als de weerlicht niet eens een nieuw wachtwoord zou zetten, verdorie, en snel nog wel eens wat of wat. 

Trrr.

Ja, ik zat vandaag op de computer op een plaats waar ik nog nooit geweest was, maar Denemarken? Ik zat in Kermisstad van Nederland 2003 Purmerend:

Purmerend

En daar zo hard over panikeren, Facebook toch. 

‘t Werd eens tijd

woensdag 30 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Het moet al een jaar of 18 zijn dat ik vi gebruik, maar dan op het zo ongeveer laagst mogelijke pitje. File open doen, hier en daar iets appenden, inserten, replacen of deleten, en dan een :wq en dat is het dan. 

Voor de rest gebruik ik naargelang het platform andere editors. Eclipse op linuxdesktops, Notepad++ op windows, Textmate op Mac. 

En dat terwijl vi (of beter, vim) met eventueel een paar plugins erbij alles kan dat om het even welke text editor kan. En, let’s face it, geek cred.

Dus bij dezen: overgestapt op vim. Al direct NERDTree als eerste plugin geïnstalleerd, en dan ga ik me nu eens verdiepen in tabs en buffers, en hoe en wat. 

Dispossession by attrition

donderdag 31 januari 2013 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Bij wijze van gedichtendag: een tekst van Tony Kushner (u kent hem misschien van Angels in America) op muziek van de zeer uitstekende Klezmatics.

By the time we’re done with dancing,
Elsewhere darling you’ll be glancing
And the night’s a river-torrent tearing us apart.
Merely melody entwined us,
Easily the ties that bind us
Break in fibrillations of the heart.

Don’t cry out or cling in terror
Darling that’s a fatal error
Clinging to a somebody you thought you knew was yours.
Dispossession by attrition is a permanent condition
That the wretched modern world endures.

You drift away, you’re carried by a stream.
Refugee a wanderer you roam;
You lose your way, so it will come to seem:
No Place in Particular is home.
You glance away, your house has disappeared,
The sweater you’ve been knitting has unpurled.
You live adrift, and everything you feared
Comes to you in this undoing world.

Copper-plated, nailed together, buffeted by ocean weather
Stands the Queen of Exiles and our mother she may be.
Hollow-breasted broken-hearted watching for her dear departed
For her children cast upon the sea.

At her back the great idyllic land of justice
For exilic peoples ponders making justice private property.
Darling never dream another woman might
Have been your mother
Someday you may be a refugee.

A refugee, who’s running from the wars,
Hiding from the fire-bombs they’ve hurled;
Eternally a person out-of-doors,
Desperate in this undoing world.

Mother for your derelicted
Children from your womb evicted
Grant us shelter harbor solace safety
Let us in!
Let us tell you where we travelled
How our hopes our lives unravelled
How unwelcome everywhere we’ve been.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338