Transfiguration

zondag 8 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Olivier de Sagazan speelt met klei.

[via]

Luchtbegrafenis

dinsdag 27 september 2011 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Maar zo wijs!

Een mens dekt een tafel vol voedsel en wacht tot er vogels op afkomen. Niet vooruitspoelen, gewoon op u af laten komen. Het duurt een minuutje oft wee, maar dan is het prijsloos:

Kunst

vrijdag 15 januari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

We gaan vanavond naar kunst gaan kijken. Ik heb er expres niets over opgezocht op de internets: het is zó al moeilijk genoeg voor mij om geen vooroordelen te kweken.

Enfin, ‘t is te zeggen: ik heb geen speciaal negatieve vooroordelen over *kunstwerken*, maar ik heb niet veel nodig om nijdig te worden op *kunstenaars*.

Als een kunstenaar / vakman / ambachtsman begeesterd is, zijn werk goed en graag en enthousiast doet, en daarbij eerlijk blijft, dan kan het niet stuk. ‘t Zijn die andere die mij tegensteken.

Als ik de mens achter het ding leer kennen, en de mens achter het ding staat me niet aan, dan heb ik het vreselijk moeilijk om het ding nog los van de mens te zien. (Het werkt trouwens alleen ik negatieve zin, want omgekeerd heb ik het probleem niet: mensen die ik graag heb, daar kan ik nog altijd objectief bij blijven en wat ze doen gewoon slecht vinden.)

Ik ben benieuwd wat het wordt vanavond, is dus wat ik wou zeggen. Niet behept met enige voorkennis van zaken.

De Canvascollectie: Live Art en andere

donderdag 5 juni 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Een meneer die een klein geel drolletje verf op een tafeltje in een café uitgeduwd heeft. Verdoken achter een schoteldoek, het kan ook een Belgische vlag geweest zijn.

En die dan acht uur aan datzelfde tafeltje blijft zitten tot de verf droog is. En dan een meneer van het café vraagt of hij de verf zou mogen laten zitten.

Dat mocht niet. Hij heeft het verfdrolletje dan maar weer meegenomen naar huis.

Why, that’s… that’s… that’s just about as exciting as watching paint dry! (ik heb een donkerbruin vermoeden dat nu ik dit neeerschrijf, een roedel kunstminners meteen schrijft “ziede wel, dat is de bedoeling! één van de bedoelingen! ongetwijfeld! ge zijt erover aan het nadenken! ge voegt uw eigen context aan de context van de kunstenaar toe en ge maakt er een nieuwe context van! DAT is Live Art Michel!”)

I call bullkaka. ‘t Is gelijk verborgen camera, maar dan noch grapig, noch boeiend, noch spannend. Noch vernieuwend, noch goed, noch ontroerend, noch, euh, niets, eigenlijk. Vaagweg zielig, dacht ik. Dat dan wel weer.

Oh, nog zoiets. Ik heb half begrepen dat het punt (of beter, één van de punten) was dat de kerel uitgenodigd was voor een kunst-iets (heet dat nog “happenings”?) in dezelfde locatie, maar dat hij zijn kat gestuurd had. Allez ja, niet letterlijk zijn kat, het had gekund, maar dat hij gewoon niet gekomen is. En dat hij dus nu wél kwam, maar dan op een moment als ze het niet verwachtten.

Hohoho, zo diep, jong. Een duidelijke verwijzing naar Ravelli in Animal Crackers!

Spaulding: What do you fellas get an hour?
Ravelli: For playing, we get-a ten dollars an hour.
Spaulding: I see. What do you get for not playing?
Ravelli: Twelve dollars an hour.
Spaulding: Well, clip me off a piece of that.
Ravelli: Now for rehearsing, we make special rate. That’s-a fifteen dollars an hour… That’s-a for rehearsing.
Spaulding: And what do you get for not rehearsing?
Ravelli: You couldn’t afford it. You see, if we don’t rehearse, we don’t play, and if we don’t play [he snaps his finger] - that runs into money.

Context! Intercontextualisatie! Jahaha! Tijdloze kunst!

I call shenanigans. Naakt op de tafel springen met een tube gele verf in de reet, een emmer behanglijm over zijn hoofd uitkappen gevolgd door een vuilniszak vol gele pluimpjes, en dan de vogelkensdans doen, dát zou ik kunst gevonden hebben.

Maar ik mag er niet mee lachen, want wie niets doet, doet ook niets verkeerd. Ik weet het, ik weet het.

En ik heb dingen gezien, doorheen de montage en soms ondanks het programma, die me wel boeiden en die ik goed vond. Iets met opgezette kiekens en leguanen en mengvormen van de twee, en een gigantische broedlamp en een video van een kiekensoog en een mensenoog: I don’t know if it’s art, but I know I like it—en laat dat nu eens ongeveer precies zijn wat ‘s mans mecenas zei.

Ik vermoed wel dat hij geen werk in de wedstrijd had. Denk ik.

Voor de rest: dit was geen appels met peren vergelijken, dit was karrekollen met The Shining. Of wratten met verkeersregels. Hoe moet men hier in des hemelsnaam een winaar uit halen?

Foto’s voor Dirk Braeckman

dinsdag 5 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Zelie en Louis hadden een opdracht meegekregen:

  • Maak een zelfportret zonder dat je zelf op de foto staat,
  • of maak een foto van een droom,
  • of maak een foto als toerist in je eigen huis.

Vannamiddag het fototoestel aan de kinderen gegeven, en kijk…

Zelie heeft een (toeristen)portret van Jan gemaakt, in drie stukken: hoofd, midden, en voeten.

Jan 1

Jan 2

Jan 3

…en Louis heeft een zelfportret gemaakt zonder dat hij er zelf op staat:

Zelfportret 1

Zelfportret 2

Zelfportret 3

Yup.

Spooky!

maandag 10 juli 2006 in Foto's. Permanente link | Eén reactie

Van dezelfde meneer, Antony Gormley, die de magistrale Angel of the North maakte: Asian Field.

 

Via, onder meer, BoingBoing en Make, en zie ook Sidney Morning Herald

Geschreven al luisterend naar: Compay Segundo – El Parana – Penquito E Coleto

Vive la différence!

woensdag 1 februari 2006 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zo zie je maar:

Ik heb er aan getwijfeld voor ik een negatieve review op Gentblogt zette, maar het uiteindelijk toch gedaan. Eerst laten nalezen door mijn madam, kwestie dat het niet te grof was of zo, maar ‘t schijnt van niet.

Mijn absolute favorieten qua humor zijn waarschijnlijk Buster Keaton en de Marx Brothers, maar ik kan met heel veel dingen lachen.

Ik ken heelder seizoenen Monty Python en Goon Show van buiten. Eddie Murphy, Richard Pryor, Rich Hall, Bill Hicks, Eddy Izard, Lenny Henry, laat maar komen.

Blackadder, Bottom, Black Books, Red Dwarf, Malcolm in the Middle, Extras, Coupling, alles wat Paul Whitehouse ooit gedaan heeft: ik ben een fan.

Raymond Devos, Wim Helsen, Koot en Bie, Urbanus, Thierry Le Luron, Coluche: hoe meer hoe beter. Ik kijk graag naar World’s Funniest Home Videos, en de zaalshows van pakweg Jacques Vermeire en Rowan Atkinson vond ik groots. André Van Duin en Corrie Van Gorp en de Strangers: wijs!

Zelfs met Toon Hermans, indien met mate opgediend, kan ik lachen.

Maar de mannen van Mireille en Mathieu gisteren: nee bedankt. Ajakkes.

Smaken en kleuren.

Ik vraag me achteraf af wat het precies is dat me stoort. Naast het feit dat de timing niet goed was, de grappen afgezaagd en de taal niet goed natuurlijk, want geen van die dingen individueel of samen staan noodzakelijk een goed optreden in de weg.

Ik dénk dat het is dat het leek alsof ze zich zo dodelijk serieus namen. Ik denk dat het misschien is omdat het leek alsof ze “KUNST” aan het proberen maken waren (hoofdletters, aanhalingstekens, grote K, etc.). Of misschien is het pas pretentieus van mij dat ik iemand anders pretentie verwijt. Wie weet.

Ik vind het in ieder geval hondsspijtig dat àl dat werk en àl die moeite en àl die liefde voor het metier en het publiek niet tot iets goeds uitgedraaid zijn.

Ik ken de wereld van de comedy niet zo goed, maar het lijkt me toch een zaak van try-outs en werken en proberen en falen en herproberen en bijschaven te zijn: vijftig keer zelf alleen proberen thuis, voor de spiegel, om dan twintig keer voor een coach af te gaan als een gieter, om dan twintig keer een try-out te doen die van middelmatig tot uitstekend gaat, en dàt dan voor een groot publiek te doen.

En ik weet het wel dat ik zei van smaken en kleuren, maar toch: sommige dingen zijn gewoon redelijk objectief te beoordelen. Originaliteit en belegenheid en zo. Wat ik vroeg aan i. tijdens het optreden was dan ook niet “wat gaan we in ‘s hemelsnaam schrijven over zoiets”, maar wel “hoe is het mogelijk dat niemand hen ooit gezegd heeft dat dit echt niet goed is?”.

Geschreven al luisterend naar: Art Pepper – The Hollywood All-Star Sessions Box Set (Disc 1) – Funny Blues (Alternate)

comedy zonehumorkunst

‘t Is kunst hé meneer

donderdag 3 november 2005 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Blijkbaar is er een wilde reflectieoppervlaktekunstenaar aan het werk in Gent:

reflectie

Zie ook alhier.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338