Eurosong 2008 (ii)

zondag 3 februari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 16 reacties

Helemaal laaif, de tweede voorronde van Eurosong. Laaif uit het enige land met een SS-badge als logo van de voorrondes.

De dames van de Servische staatsomroep doen hun decoratieve zelf, zo lang haar dat die ene heeft, rrawr.

 O! De klank valt uit. Groovy. Maar ‘t was maar voor eventjes, jaja, dat is laaif gaan hé Mimi.

Kenza El Khanf is een Mechelse moslima, die precies mime geleerd heeft in de school van Het Rad van Fortuin, leuk. Ze is wel heel erg mager en ook van gezicht, en ze zingt nijdig in het voorfimpje. En ze is helemaal blinkend gemaquilleerd, en ze moet niet proberen grappig te zijn, er zijn mensen die dat al voor hun werk doen. Aar en Bie, doet ze: Breaking all the Rules. Aar en Bie met zo een moslimatintje. Jammer dat ze er ouder uitziet dan ze ongetwijfeld is. Zoveel fond de teint jong.

‘t Zijn zo danseressen in miniroklederhosen, maar helaas, het liedje is zo saai dat zelfs een shiva-veelarmig-dink-impressie het niet kan redden. De muziek past wel bij Kenza: ook mager.

Oei, Dana International, Tori Spelling en Celine Dion zei Katrina: een transfo, een overgemaquilleerde plastische chirurgiepatiënt en Dion. Hum.

Wouter, euh nee, E(scape)F(rom)R(eality). Mooi gefilmd, die introducties. En leuk dat ze van de zweep een motiefje maken. En kijk, Sergio begod. EFR heeft een punaise in zijn oor verloren, en een kapotte handschoen aan. Het ziet er wel een sympathieke mens uit, die EFR. Your Guiding Star, en de boodschap, ironisch genoeg, is “blijf altijd jezelf”. Gezongen door iemand die zijn naarm naar Escape From Reality heeft veranderd.

Oh boy, een cover van Simple Minds. Ik heb die mensen nooit afgekund. Oh kijk: een mens die spagaat doet onder het kruis van Wouter zelf. En vuur op het podium! En een refrein dat ik al gehoord heb! En een liedje dat op niets trekt! Ik wou dat het al gedaan was! Maar het blijft maar voortslepen!

Zucht, en zelfs een gitaar die vonken spaait. Zucht. En ik dacht dat het allemaal van het niveau van vorige week zou zijn.

Ishtar doet ook al zo’n akelig slecht mime-actje. Oh, en ze zingen in het verzonnentaals, bleh. Ze gaan al van heel ver moeten komen om mijn natuurlijke afkeer van dergelijke fratsen te overwinnen.

Oh kijk, Soetkin is al degelijk opgekuist en proper gekleed en al, ze ziet er sympathiek uit, en ze heeft gelijk gevoel voor humor, wahey! mijn stem heeft ze al. Ik ben zo een wijf, soms.

Ahem. Spannend, dat wel, en leutig. Tiens, weird: ik krijg er geen hoogte van. Het kabbelt maar een beetje, eigenlijk. En het is altijd hetzelfde. En het blijft maar duren. Ze hebben mijn stem toch niet, bij nader inzien.

Of wacht, eigenlijk. Het liedje is nu al een paar minuten gedaan, en ik ben het nog altijd aan het zingen. Mhm. Vreemde zaak, dit.

Next! Esther. Het filpmje: ik jeun mij altijd als de Servische dames met verachting de commerciële zender VTM uitspugen. Esther zingt het enige Nederlandstalige liedje van de hele wedstrijd. En o kijk, daar zit Geert Bourgeois. Game Over, heet het liedje. Kijk nu, allemaal jeugd op het podium. En een verdwaalde fietskoerier.

Tiens, ‘t is een steviger nummer dan haar kleedseken deed vermoeden. De bridge is wat bleh, maar de rest is eigenlijk au fond niet slecht. Niet slecht du tout. Eigenlijk. En wat mevrouw And The Waves zegt, is waar: dat zou moeten in een zwarte lederen catsuit gezongen worden.

Tanja Dexters, die in 2002 helemaal in de mist ging, wil revanche nemen. Tsja. Ze is in alle geval al schoon gekleed. En ze gaat Europese pop doen.

Oh boy. Niet mijn ding. Wég.

Zoef! ‘t Is al gedaan!

Het zal dus Soetkin en haar copains van Ishtar worden. Raar liedje, maar ik kan het ondanks Esther en vooral Tanja Dexters, nog altijd meezingen. Was ik niet zo leeg, ik zou mijn rode knop bovenhalen.

En hopen dat het volgende week weer beter wordt.

Alhoewel, nu ik de herhaling zie: die huppelende tuinkabouter van Ishtar is wel écht goed.

Oh, ik was al bijna weggezapt, maar ‘t is nog de vakjury die een eindoordeel moet geven. Vanthilt denkt dat iedereen behalve Ishtar afvalt, en zeker Kenza. Kris Wauters hetzelfde. En Katrina ook van Kenza niet, maar wél EFR.

Ooooh en Soetkin heeft traantjes in haar ogen van ontroering. Ik denk dat ik mijn rode knop toch maar bovenhaal. Oh here dat meisken.

(zo zijn vrouwen hé: weerhaken in ons hart slaan)

(Oh, en Bart: neemt uw job keer wat serieuzer jong.)

Idool 2004 nog eens

zondag 28 november 2004 in (geen categorie). Permanente link | 5 reacties

Het eerste liedje van Laura, een muzak-karaoke-versie van Meredith Brook’s I’m a Bitch, trok op niet veel. Enfin, denk ik toch, want ik ben halverwege ingedommeld, zo saai dat het was. Ik werd wakker in het midden van een flashback, dacht ik, maar nee, het was gewoon Laura die haar tweede nummertje inleidde als was het een spreekbeurt in het derde leerjaar. Dat tweede nummer, The First Cut Is The Deepest: een geluk dat Yusuf Islam niet dood is, of er was op dit eigenste ogenblik een kerkhof volledig omgewoeld.

Saai, belegen, slecht gezongen, muf, ongeloofwaardig, slècht.

De jury leeft nog altijd in hetzelfde parallelle universum als elke week, maar ik denk dat ze deze keer ook nog eens pillen gepakt hebben, want ze vonden Laura zeer goed. Mijn reserve respect voor Jean Blaute is aan bijvulling toe, want de man zei zowaar dat het écht haar ding was, die rock. Alleen de platenbaas was man genoeg om te zeggen dat ze nooit het niveau van een tweedeklasser overstegen heeft.

Joeri zingt Clocks van Coldplay, zeer goed maar wel ergens uit de diepten van een echo-grot, en met een stem die hij—minus het jamaicaanse accent—van Sting gejat heeft. Hij geraakt niet uit zijn woorden in het gesproken tussenstukje, maar dat mag hem vergeven worden, want zijn tweede liedje, Black van Pearl Jam, is wel fijn. Ik heb er geen woord van begrepen zo onduidelijk dat het gezongen was, maar het was wel zeer mooi. En geloofwaardiger dan die poseur van een Vedder.

Jury is het met me eens. Goed zo.

Sandrine. #1: Get the Party Started van P!nk. Oei! zwàk! Zo iel! Zo embarassing! En mistens één van die achtergrondzangeressen is ofwel verkeerd gemixt, ofwel zingt ze vals, ofwel passen de stemmen niet bij elkaar. #2: Pieces of Me, Ashlee Simpson. De definitie van rock’n’roll is bij deze overleden aan prolaps. En ‘t is marginaal beter dan het vorige, maar jongens toch, ‘t is niet omdat ze een banaan op haar hoofd gestyleerd heeft gekregen en dat ze daar wat staat te onduleren als een spanrups met epilepsie dat ze rock is… blergh.

Jan Leyers zegt dat ze iets neergezet heeft dat speciaal is en intrigeert. Hij durft het zo goed niet zeggen dat het slecht is, met andere woorden. Bart Brusseleers vindt het ook slecht, ha, maar hij vindt het wel "super" hoe ze beweegt op het podium en met de mensen op het podium omgaat. Jean Blaute heeft zonet alle pretensie op objectiviteit uit het venster gesmeten door zijn betoog te beginnen met "allemaal streng en rechtvaardig van de andere juryleden, en ik zou dat ook wel willen zijn, maar ik krijg het niet over mijn hart". Nina De Man was "niet overdreven enthousiast over de keuze van het nummer". Met andere woorden: niet alleen slechts gezongen dat eerste, maar dat tweede was slecht gekozen.

Wouter doet, begod, Born in the USA. Misschien een beetje hoog gegrepen? Hij krijgt de klappers mee, wat positief is, maar daar staat tegenover dat ik hem niet geloofde. Nét iets te jong en onervaren om dat geloofwaardig te breng. Zijn patter tussen de liedjes was daarentegen wel goed. En met een welgemeend are you ready for den dikke lu? this song zet hij Are you gonna go my way in. Ik geloof hem nog altijd niet, maar als ik mijn ogen sluit, ar-hem, klopt het plaatche wel. Het was rock’n’roll, zeer zeker. Beste performance van de avond, mijns inziens.

Jury ook takkoord.

Allez ju. Ik denk dat Laura naar huis zal gestuurd worden.

Disconnect

zondag 21 november 2004 in (geen categorie). Permanente link | 3 reacties

De jury in Idool 2004 en de mensen aan de andere kant van de tv zitten weer in parallelle universa.

‘t Was deze week de beurt aan Laura om eruit geduwd te worden: zij heeft dat niet slecht gedaan, maar werd aan honderd per uur afgekraakt.

Wouter was niet zó goed, heeft zijn tekst verkeerd gezongen, de orchestratie was vond ik niet goed, hij zong vaak wat zwakjes onder het orkest door, maar hij werd wel tot boven de wolken opgehemeld door de hele jury.

Maar goed. Born was uitstekend, en Sandrine uiteraard ook wel. Joeri werd zoals wel vaker het geval is, in het midden van zijn nummer genekt door de mixeerman die de muziek weer veel te luid gezet had, maar was in het begin en op het einde magistraal goed.

Laura naar huis zeker?

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338