Daarnet vroeg  een vriend zich op Facebook af

Als ik de verhalen over Mayeur en co lees, stel ik me de vraag: is het altijd zo geweest maar komt het nu pas naar boven of heeft de schaamteloosheid nieuwe dieptes bereikt?

Ik kan toch niet de enige zijn die geen halve seconde verbaasd is?

Ja, ’t is een beetje arrogant van het te blijven doen in de wetenschap dat het tegenwoordig allemaal wel zal uitkomen, maar hey: het is altijd zo geweest, en het zal altijd zo zijn. Daar moet ge maar een paar pagina’s geschiedenisboek  van om het even welke periode voor lezen. Of een krant openslaan in een willekeurig decennium.

En doe zeker  niet alsof het allemaal de PS is, of allemaal de socialisten, of allemaal de politiekers, of allemaal de advokaten, of allemaal de wieofwatdanook.

We leven allemaal met onze eigen stukjes omertà. Ik zou u in privé verhalen kunnen vertellen over wat *ik* al allemaal meegemaakt heb die uw haren ten berge zouden doen rijzen. En ik ben ervan overtuigd dat gij hetzelfde kunt.

De  winnaars, dat zijn zeer vaak de mensen  die zonder scrupules schaamteloos smeerlappen kunnen zijn.

(En ja, natuurlijk is het schandalig, wat ze daar in Brussel  hebben gedaan, en ja, natuurlijk zouden er mensen aan de deur moeten gezet worden. Maar laat ons vooral niet doen alsof het uitzonderlijk is, of speciaal, of dat het in uw en mijn direkte omgeving niet  ook gebeurt.)

 

Elf jaar geleden  hoorde ik op Wim Helsens nochtans onvolprezen  Vrienden van de poëzie een afgrijselijk slechte  vertaling/hertaling van Lewis Carroll’s Jabberwocky.

Het origineel begint zo:

’Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe:
All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.

“Beware the Jabberwock, my son!
The jaws that bite, the claws that catch!
Beware the Jubjub bird, and shun
The frumious Bandersnatch!”

Daarvan maakten een zekere Kossmann en een zekere Reedijk dit van:

’t  Wier bradig, en de spiramants
Bedroorden slendig in het zwiets:
Hoe klarm waren de ooiefants,
Bij ’t bluifen der beriets.

Pas op de Wauwelwok, mijn kind!
Zo scherp getand, van klauw zo wreed!
Zorg dat Tsjoep-Tsjoep je nimmer vindt,
Vermijd de Barbeleet.

Helemaal fout, vond ik elf jaar geleden, en helemaal fout, vind ik nog steeds. En elf jaar geleden was dat met redenen omkleed waar iknog onverdeeld achter sta, onder meer deze:

To jabber, het actieve ingrediënt daarin is snelheid. Snel, frenetisch, herhaald, onbegrijpbaar. Wauwelen is ook onbegrijpbaar, maar het heeft een slome connotatie. Een jabberwock is een beest dat je van ver hoort aankomen, met verschrikkelijke klauwen, en vleugels, en een lange nek en poten, en dat griezelig klinkt, zoals een bende apen in de verte in de jungle.

Een wauwelwok is een beest dat zijn slachtoffers doodt door verveling.

Tsjoep-Tsjoep. Goeie help. Om te beginnen: het klinkt veel te scherp. Jubjub bird is het origineel. Dat klinkt donker, een sinistere vogel, die misschien vanuit het struikgewas opduikt en met een stompe bek vreselijke wonden slaat in des mensens kuiten. Tsjoep-Tsjoep is een clown die uit een circus ontsnapt is.

Zelfde laken een wambuis voor frumious Bandersnatch. Frumious. Frumious! Een bandersnatch, dat is een beest dat dingen weggrist. Dingen zoals ogen, of buikspieren, of bovenbenen. In vertaling wordt die frumious Bandersnatch een “barbeleet”.

Uh huh. Een vis, quoi.

Daarnet kreeg ik een LinkedIn-boodschap van Jur Koksma,  van het recent heropgestane Lewis Carroll Genootschap. Hij was op mijn tekst gestoten, vond zich wel in de kritiek, en vroeg zich af:

We zijn momenteel met van alles bezig om het genootschap weer zo snel mogelijk op de kaart te zetten; onder meer me een bibliofiele uitgave van alle Nederlandse vertalingen van Jabberwocky, waaraan we een nieuwe vertaling willen toevoegen (van ondergetekende) en ook willen we vertalingen in het Fries, Afrikaans opnemen en nieuwe vertalingen in het Nederlands taalgebied stimuleren: Vlaams? Of in dialect: Gronings, Twents, Limburgs. Ik wilde vragen of je geinteresseerd bent om vriend/belangstellende van het genootschap te worden en wellicht (andere) Carroll-adepten in Vlaanderen kent, of vertalers die het aardig vinden de tanden in de Jabberwock te zetten en een Vlaamse versie te bezorgen?

Ik ken helemaal niets van vertalen, maar als ik het zou moeten doen, ik zou het veel dichter bij de tekst proberen houden, iets als

’t Was klarig, en de slijnde doofs
Griemelden gluipig in het weeb
Heel mimzig waren de borogoofs
En de moomraag volgreep

Pas op! de Gibberwok, mijn zoon
Kaken die bijten! Klauwen die vangen!
Hoed je voor de dubdubkraai en vlucht
De greselijke Bandertang

Nee, ’t is geen literatuur. 🙂
Maar als er dus mensen zouden zijn die beter weten: Jur Koksma is de te contacteren mens.

Dus, als ik het goed heb: Theresa May dacht, ik doe eens verkiezeingen. Dan gaat het gemakkelijker zijn voor de Brexit.

Natuurlijk weet zij ook dat het niet gemakkelijker of moeilijker zal worden tijdens de onderhandelingen met Europa. Europa zal het worst wezen of zij met een grote of een kleine meerderheid onderhandt.

Nee, waar ze op gehoopt had, is dat ze meer meerderheid zou hebben, zodat ze dingen gemakkelijker door haar eigen  parlement zou kunnen rammen. En oei, dat lijkt een beetje tegen te vallen.

Hat laatste dat ik hoorde, was dat er geen grote meerderheid in zat, maar dat het wel eens een  hung parliament zou kunnen zijn.

Met polls en zo weet een mens tegenwoordig nooit — voor hetzelfde geld is het ofwel een overweldigende overwinning voor May, ofwel iets onbeslist waar niemand een absolute meerderheid heefd, of wie weet wel misschien een meerderheid voor Labour.

En kijk eens hoe  wijs:

En ook:

Ik heb goesting om een opleiding te volgen. In iets dat ik nog niet ken, of nog niet genoeg ken.

Iets met cijfers, of programmeren, of management, of gelijk wat, eigenlijk.

Het kan mij eigenlijk niet zo hard schelen wat het is, als ik maar iets gestructureerd bijleer. Prutsen met halfbakken tutorials en voorbeelden en min of meer slechte handleidingen op het internet, dat gaat maar zó ver.

Aan de andere kant:

Yup. There’s that; obviously.

Ik kan er niet aan weerstaan: lijsten van dingen te doen, films en series te zien, boeken te lezen.

Deze stond opde reddits onlangs, en ik dacht: ik ga de flowchart af, misschien kom ik wel  uit op dingen die ik niet ken en die ik wil leren kennen.

Klik voor groter beeld, voor wie het ook zou willen doen:

’t Was teleurstellend, helaas. In het groen wat ik al gelezen heb, in het rood wat ik nog niet gelezen heb:

Dertien van de honderd niet gelezen:

• Fantasy > Not  going to be upset when I  don’t find Harry Potter > Not new to the fantasy genre >
  • Like the Arthurian legend > Like Merlin best  >  Mary Stewart, The Crystal Cave
    Ik denk niet dat ik dit ga lezen. Ik heb al teveel zeer goede Arthuriaanse dingen gelezen, en van wat ik op Goodreads zie, klinkt dit als iets dat ik graag zou gelezen hebben als jonge tiener. Maar niet noodzakelijk nu. En het is een lange reeks, ook nog.  Tenzij iemand mij  van het tegendeel overtuigt, natuurlijk.
  • No Arthurian legend > No modern-day setting > No western > No animals >
    • Alternate history > Romance > Jacqueline Carey, Kushiel’s Dart
      “Phèdre nó Delaunay is a young woman who was born with a scarlet mote in her left eye. Sold into indentured servitude as a child, her bond is purchased by Anafiel Delaunay, a nobleman with very a special mission… and the first one to recognize who and what she is: one pricked by Kushiel’s Dart, chosen to forever experience pain and pleasure as one.”
      Ahem ja. Softporno, dus? Maar de reviews zijn wel redelijk.  Op de “zeer misschien”-lijst gezet.
    • No alternate history >  Series > Finished series >
      • No swords and sorcery > Looking for more than a trilogy > Five or six books enough for me > Story about orphaned farm boy > Jim Butcher, The Codex Alera
        Romans and Pokémon, zegt iemand op Goodreads. Zes boeken, en allemaal zeer veel sterren ook. Niet dat dat iets zegt, wegens onvermijdelijk fanboyisme. Alhoewel het natuurlijk wel op die top-100 staat. Hrm. Ik ben niet echt aangesproken, maar hey, wie weet?
      • Swords and sorcery > Roleplaying > R.A. Salvatore, The Legend of Drizzt
        Stapels en stapels boeken. Ik ben een beetje bang dat het allemaal bandwerk is.  Tock ook misschien iets voor een jongere ik, denk ik.
• SciFi > No cyberpunk >
  • Not in space > Politics > Communism > Ursula K. LeGuin, The Dispossessed
    Ik lees graag LeGuin, en deze heb ik nog niet gelezen. Bij dezen staat het op de lijst.
  • Close to Earth > Mars > Through looking glass > C.S. Lewis, Space Trilogy
    Um nee. Ik  ben er ooit eens aan begonnen, en ik heb er niet veel zin in.
  • In space >
    • Military > Fight everyone > Johyn Scalzi, Old Man’s War
      Staat al op de lijst.
    • Exploring > Not Star Wars > Not just humorous > Action >
      • Series > Lois McMaster Bujold, Vorkosigan Saga
        Staat ook al op de lijst.
      • Short stories about Martians > Ray Bradbury, The Illustrated Man
        Ik dénk dat ik dit al gelezen heb, maar ik weet het niet zeker. Het is al heel lang geleden dat ik nog kortverhalen gelezen heb. Vroeger deed ik bijna niets anders.
• Both fantasy & scifi > In the past >
  • No monsters > Jasper Fforde, The Eyre Affair
    Een alternatieve versie van de jaren 1980, met tijdrijzen en dingen. Ik lees veel zeer positieve reviews en veel zeer negatieve reviews. Ik denk dat ik het ook maar op de lijst zet.
  • Monsters > China Miéville, Perdido Street Station
    Ik wéét dat Miéville uitstekend zou moeten zijn, maar ik heb het er moeilijk mee.  Niet dat ik het moeilijk heb met ’s mans woordenschat (andere blijkbaar wel), maar wel dat  ik er gewoon niet door raak. Misschien moet ik nog eens proberen.
• Horror > Vampires > Robin McKinley, Sunshine
  Vampieren zijn wijs als ze goed geschreven zijn. Ik wil geen reviews lezen wegens redenen, maar ik zie wel gelijk zeer wisselvallige ratings.  Mja. BEnefit of the doubt, ik zet het erbij.

…eeeeennn da’s dus twee die al op de lijst stonden, twee  die ik ga toevoegen, en een paar misschiens.

Zucht. Nog dingen bij op de lijst. Zo weinig tijd, zo veel te lezen.

Ik wou iets vaag oostersachtig maken van uitnodiging. Ik zoek op tegels, ik vind op een veilingwebsite deze:

Knippety plakkety van de high res beelden, beetje rechttrekken wegens schuin gefotografeerd,  tegels dubbel maken, tekstje op, beetje papiertextuur zoeken op het internet om wat minder plat te maken, bij elkaar smeieren, export to pdf, hopla.

Andere kant: groot vierkant in iets van kleur zetten, tekst erop pleuren, nakijken of het allemaal wel is wat het moet zijn, export to pdf, klaar.

Naar het internet op zoek naar enveloppen — bij random winkel waar ik nu al de naam van vergeten ben, 100 koningsblauwe enveloppen van 14 op 14 gekocht.

Gemerkt dat ik mijn uitnodiging als  15 op 15 had gemaakt, verkleind naar 13 op 13.

Random printdienst met een beetje goede reviews gezocht op het internet, 100 exemplaren recto verso cmyk op dik matglanspapier besteld, hey presto.

Op géén tijd is dat allemaal geregeld. Van in mijn living thuis. Zonder ook maar met één mens te moeten spreken. Op een zaterdagnamiddag. De enveloppen komen dinsdag toe op mijn werk, het drukwerk een dag later.

De wereld is wonderlijk.

Zelie wordt 18, en dan gaat ze een paar weken naar het buitenland. Dan komt ze terug, juist op tijd voor de Gentse Feesten, en dan is ze weer een paar weken weg naar het buitenland.  En dan verdwijnt ze maanden aan een stuk naar het buitenland.

Tussen dat tweede buitenland en dat derde komt ze wel even terug. Juist op tijd om een Groot Feest te doen.

Er is al een lijst opgesteld van mensen uitgenodigd, en hoe wijs is dat niet: allemaal in categorieën. Familie, vrienden van de hele familie, en dan vrienden van Zelie, een hele stapel,  in zes verschillende categorieën.

Al die vrienden jong. Hoe fantastisch is dat allemaal niet?

(De voorkant van de uitnodiging is een tip: ’t wordt een heel Syrisch feest, hoera!)

 

 

Zonet, brief in de maildoos:

Mededeling aan ouders en leerlingen van het Sint-Barbaracollege

Geachte dames en heren,
Beste leerlingen,

Algemeen directeur Christophe Brabant heeft het schoolbestuur verzocht hem toe te staan om wegens gezondheidsredenen ontslag te nemen uit zijn functie van gedelegeerd bestuurder en algemeen directeur van het Sint-Barbaracollege. Het schoolbestuur heeft dit ontslag aanvaard.

[…]

Dhr. Guy Dalcq is positief ingegaan op de vraag van het schoolbestuur om het mandaat van algemeen directeur over te nemen. Het schoolbestuur is dhr. Dalcq bijzonder erkentelijk voor de wijze waarop hij dit schooljaar als vervanger deze taak heeft waargenomen en wenst hem alle succes toe voor de toekomst.

Fantastisch goed nieuws. Er is –totaal vermijdbaar– veel om zeep geholpen dat zal moeten gerepareerd worden.  Enorm jammer dat het voor onze vier kinderen te laat komt.

C’est la vie, vermoed ik dan.

Voor de duidelijkheid:  ik ben vooral boos op het schoolbestuur,  niet zozeer op de mens zelf. Het schoolbestuur heeft hier willens en wetens  een koeienstal boter op zijn eigen collectief hoofd gedumpt.

oh noooooooooooo

Sense8 is gecanceled.

We zijn in diepe rouw ten huize hier.

Misschien komt er een vervolg in comics?

Voor de eeuwigheid: ik heb het artikel over Mike Geier (Puddles Pity Party) gemaakt op Wikipedia. En de foto die erbij staat, op dit moment en al sinds het begin.

De Engelstalige Wikipedia, welteverstaan, voor de Nederlandstalige Wikipedia is het ongetwijfeld “gewoon een man met een baan”, NE (niet-encyclopedisch), spam, yada yada.

Hij was op America’s Got Talent en is er iemand die het meer verdiende om door te gaan? Ik weet het niet. (Ook omdat ik op dat buiksprekend meisje na niemand gezien heb, maar alla.)

Hij bracht Sia’s Chandelier, en  dat hij nog stapels en stapels andere dingen heeft om te tonen. NAAR DE FINALE, zeg ik.

En doe dan deze Pinball Wizard op de muziek van Folsom Prison:

 

Of dit:

Of Royals:

Of, gelijk, AL DIE ANDERE DINGEN MAAT.

Niet dat zijn hele act op tv past overigens, kijkt:

Ziet nu, we hebben een digitaal ID, iedereen!

Ik ben daar helemaal voor. Ja, ik weet dat het allemaal niet zeer koosjer is, maar ik geef mijn persoonlijke  gegevens gratis weg aan zoveel mogelijk mensen en instellingen en bedrijven — het is ook een manier om onsterfelijkheid na te streven, denk ik dan. Helaas:

het wil gelijk niet lukken, met die itsme.

Installatie  is twee keer niets, en  het weinige dat ik ervan zie, ziet er wel proper uit, maar in de backend lukt het gelijk allemaal niet.

Ik moet mijn telefoonnummer ingeven, meestal zegt  hij mij dan “Unknown Error” en “Sorry, something went wrong”, soms ook wel eens “Network error” en “isme needs a network connection”.

Als ik er dan wel  door raak, moet ik een bank kiezen om mij verder te identificeren,  maar dan loopt het fout op dit:

“Door een technisch probleem is deze functie tijdelijk niet beschikbaar. Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.”

Ik kan wel een telefoonnummer bellen en dan zeggen dat ik  een ELECBANKCNTRSECURITYIDENTIFYCALID/1312/000000-probleem heb.

Aaargh.

Is dat allemaal niet eens eerst op voorhand gesimuleerd, hoeveel server ze nodig hebben? Dat kan toch perfect? Inschatten dat er x mensen zullen onboarden  op piekmomenten, en daar dan gewoon genoeg computers voor voorzien?

En als dat niet lukt, als ge weet dat het ondoenbaar is om een investering te doen voor iets dat maar één keer zal gebeuren, bij de aankondiging, waarom bereidt ge u daar dan niet op voor? Iets met een wachtlijst, van “hoera je hebt een itsme, geef nu al uw gsm-nummer, en dan zullen we u een sms sturen wanneer ge verder kutn gaan met de registratie”, of zo?

Ik ga nog een paar keer proberen vandaag, en dan morgen, en dan nog en dan nog, tot ik binnen ben — maar hoeveel mensen zouden ze  nu  al verloren zijn? En hoeveel goodwill?

Apropos  trouwens: ik moest bij die “itsme (uitgesproken it’s me)” meteen denken aan  Hello, It’s Me  en dus aan Lou Reed en John Cale’s onwaarschijnlijk schone ode aan Andy Warhol,  Songs for ‘Drella.

Ik had er de zwarte fluwelen uitvoering met fluo-CD van,  en als ik hem geen tweehonderd keer beluisterd heb in 1990, heb ik hem geen één keer beluisterd.

Op Youtube staat een live-uitvoering. Zo hartverscheurend mooi:

Zou dat eigenlijk nog gedaan worden, tegenwoordig, muziekalbums beluisteren van begin tot einde en dan opnieuw?

Bij ons thuis gebeurt het in alle geval met musicals (we kunnen zo ongeveer allemaal Hamilton en The Book of Mormon en Les Misérables van begin tot einde zingen, en stukken van Newsies en andere erbij), maar voor “gewone platen”?

Worden er eigenlijk nog gemaakt, van die platen die van begin tot einde  kunnen beluisterd worden?

Aaaargh.