Jaren en jaren en jaren geleden toen ik voor een ander bedrijf werkte,  was het de gewoonte dat we daar  bonussen uitbetaald kregen op basis van het zakencijfer. Het systeem  was heel erg eenvoudig en duidelijk: eens we voorbij  break-even zijn, wordt alle winst bonus. Op het einde van het jaar wordt het bedrag in twee gedeeld: de helft gaat naar het bedrijf, en de andere helft wordt verdeeld onder de werknemers, evenredig met het loon.

Als er gewoon een bedrag bij het loon gestort wordt, dan gaat daar serieus vreselijk veel van af wegens belastingen allerlei, en dus was het logisch om te zoeken naar de meest voordelige manier om zo’n dingen te doen.  Na wat zoeken is er toen collectief besloten om het met een aandelending te doen — de details weet ik niet meer, het enige dat ik mij denk te herinneren, is dat we dan op voorhand de belastingen op de verwachte winst moesten betalen, en dat het dus eigenlijk in de praktijk neerkwam op veel minder geld verdienen dan anders, met de belofte van ooit in de toekomst dan wel wat extra te hebben.

Helaas, helaas: ergens net nadat we die aandelendinges kregen, waren er bankencrisissen en allerlei, en is de aandelenmarkt zo’n beetje ingestort, en waren onze opties plots een stapel minder waard. You win soms, you lose soms, en ik had  er eigenlijk zelden of nooit  meer aan gedacht, aan die aandelen.

Tot ik een tijdje geleden een papieren brief kreeg om mij eraan te herinneren dat de termijn weldra over zou zijn, en ik ben gaan kijken hoe het er nu eigenlijk mee zat.

Ik heb mij van de weeromstuit een portfolio aangemaakt bij De Tijd, en dat ga ik nu elke dag bekijken. Griezelig: elke dag staat dat portfolio een paar honderd euro meer of minder. En nu ben ik bijna verlamd door stress: wat als het naar beneden begint te gaan?  Zou ik dan niet beter verkopen voor het nóg minder waard is? En als het naar boven gaat? Zou ik dan niet beter verkopen voor het terug naar beneden gaat? Maar wat als het dan toch nog naar boven gaat?

Aaaargh!

Hierzo trouwens het grafiekje van het ding: de pijl is denk ik wanneer we ze gekregen hebben, van pech gesproken:

Niet goed voor recent doorboorde buikspieren, de laatste aflevering van Best of the Worst:

Soooooonnn.

En gedomme, die HD-versie van de afleveringen van lang geleden: hoe fantastisch ziet dat er niet uit, jong?

Varkenswangen. Wat er nog aan groenten in huis was. Wat aardappelen. Zelfgetrokken lamsfond van vorige maand. En lekker bier.

In theorie kan  daar niets mee fout gaan.

Vanmorgen een paar uur opgezet, vanavond opgewarmd, en het rook heerlijk. Vlees smoutzacht, saus lekker ingedikt, groenten en aardappelen nog stevig.

Tot de eerste hap: het bier was blijkbaar géén lekker bier maar een soort mengeling van galblaasvocht en zwartgeblakerde suiker.  Bitter! En slécht!

De hele stoofpot was dus oneetbaar. Bleh, bah, kak, en dergelijke. Het zal mij leren, koken met bier dat ik niet ken.

’t Is proper: we hebben vandaag naar Outlander gekeken, de oudste dochter en ik. Zó romantisch! Maar ook: sex! Blote wijven en blote venten!

Ge hadt mij moeten zien chill zitten normaal kijken maat. Totaal niet awkward.

Er is weinig dat mij zó nijdig kan maken als mensen die mij zeggen dat ik ‘moedig’ zou zijn omdat ik een medisch probleem heb.

Neen, ik ben niet moedig, what the fuck. Er is iets aan de hand, en er is niet veel aan te doen, en  het is niet alsof er veel moed voor nodig is om u aan een dieet te houden en de dag niet-bleitend  door te brengen. Ik lijd geen afgrijselijke pijnen (okay, soms wel, maar hey, ook dat is niet zo’n drama), ik ga vooralsnog niet onmiddellijk doodstuiken, en  wat er ook van weze: ik zie niet wat  moed er mee te maken zou kunnen hebben.

’t Is  niet alsof er veel andere nuttige manieren zijn om met zo’n dingen om te gaan behalve “hey, shit happens, we zullen wel zien”, toch? Ja, een mens zou kunnen zelfbeklag en geweeklaag en diepe depressie en watnog, maar wat voor zoden brengt dat aan de dijk? Life goes on, until it doesn’t. En ondertussen: nie neute, nie pleuje, verdomme.

(Wat wél mag: medelijden hebben en proberen mij beter te doen voelen door bijvoorbeeld nuttige cadeaus te geven om de miserie te verzachten, zoals daar zijn schone grote dinosaurussen of mooie dassen of andere nutteloze brol.)

Ik ben al heel de tijd aan het windowshoppen voor dassen.

Dat wil, denk ik, zeggen dat ik nu ook officieel stokoud geworden ben. Dat, of hipster, natuurlijk. (Doen die tegenwoordig nog / alweer dassen, hipsters?)

Zo’n films maken ze niet meer meneer.

Ik moest daarnet in het hospitaal zijn en dan dacht ik in het naar huis gaan, ik ga eens naar de kleerwinkel om nieuw grief. Al mijn zwarte hemden zijn te groot, al mijn gekleurde hemden zijn  veel te groot, dus ’t is back to basics: ik ben direkt een hele stapel witte hemden gaan halen.

(Trouwens gemerkt dat er tegenwoordig gelijk alleen nog maar lelijke en saaie dassen verkocht worden in de winkels, awoert.)

Op de terugweg, omwille van de gezondheid en het voornemen zeker twee keer per week vis te eten, langs de visboer gegaan, en een lap van dit beest gekocht:

De pancarte buiten de winkel riep mij toe: Verse Zeewolf! In de Kristalheldere Wateren van IJsland gevangen! Met een Bepaalde  Prijs!

(ik kijk nooit naar de prijs van eten, da’s een zeer slechte gewoonte van mij, kweet, kweet)

Dat het aangeprijsd werd, dat wou voor mij zeggen dat het (a) ofwel niet altijd binnen is en dus de moeite om te proberen of (b) dat het speciaal goedkoop is vandaag en dat ik goede punten zal krijgen van het thuisfront. En ik kan mij niet herinneren dat ik recent zeewolf heb gegeten, dus een Krispetersiaanse win-win-win was niet ver weg!

Thuisgekomen en mijn veroveringen aan de betere helft gebriefd, en ’t was al helemaal fout: “toch niet in viswinkel X??!” Het bleek de verkeerde visboer geweest te zijn wegens dat het de Veel Te Dure Visboer was. Pff, een mens kan nooit goed doen.

Enfin goed, ik dus mijn lap vis klaargemaakt, gewoon in de pan, en wahey! Dat was zeer, zeer lekker. Vast en sappig en zeer lekker.

Tot het internet mij vertelde

According to scientific data, the Atlantic wolffish’s population has decreased drastically due to overfishing and bycatch. Bottom-trawling vessels also disrupt the wolffish’s rocky underwater habitat when they drag large nets across the ocean floor, with heavy weights holding the nets to the ocean bottom. The nets are indiscriminate in what they catch and the heavy weights and nets are harmful to the benthic terrain and its inhabitants. Recreational fishing has also threatened the survival of the Atlantic wolffish.

Meh. Ik zal geen zeewolf meer kopen, denk ik.

Maar wel nog dassen. Want een mens heeft nooit genoeg dassen.

Ik ben een medisch mysterie! Bij de nefrologen is het niet duidelijk wat er aan de hand is, en bij de urologen ook niet, en vandaag is er dan toch maar niet Ingegrepen maar misschien morgen wel, ik zal een telefoontje krijgen als de resultaten van de testen binnen zijn.

Zót: het leek wel alsof ik een halve liter bloed heb gegeven vandaag, en voor de urinetest hebben ze met twee een kwartier zitten zoeken hoe de gevraagde onderzoeken precies in de computer moesten gestoken wprden, ’t moet zijn dat er zeer esoterische dingen gevraagd werden.

Het kan zijn dat ik me vergis, maar ik heb trouwens de indruk dat het nu veel beter gaat dan gisteren. Wie weet gaat alles wel vanzelf over. Niet dat ik het verwacht, maar een mens weet nooit. 🙂

Maar zo wijs!

Gisteren een beetje voorbereid: een paar tortilla’s gemaakt, quiche met rivierkreeft en spinazie, met zalm en broccoli, met zalm en witloof, en een vegetarische quiche. En balletjes gemaakt en broodpudding, en kaas gehaald, en fruit. Vanmorgen fruitsla gemaakt, en hartige muffins, en dan alles uitgestald, met boterkoeken en broodjes en alles.

Brunch bij ons thuis! En we waren met 44 man! En dat viel allemaal mee! En er is veel gegeten en nog veel meer gedronken!

(En dan kruip ik nu in mijn bed, denk ik.)