Argh: binnen vijf dagen komt deel twee van Mongoliad uit, en al vond ik dat nu niet meteen het beste boek ooit, ik wil toch wel verder lezen.
Maar ik ben nu al veel te veel boeken tegelijk aan het lezen: iets wetenschappelijks over geschiedenis (interessant maar wisselend van kwaliteit), iets magisch-realistisch (leutig maar hard werk), iets pseudo-biografisch fictie-achtigs (wel wijs maar eigenlijk staat het te ver van mij), iets science fiction (dat ik vroeger heel goed vond en dat ik zeker wil herlezen), en iets fantasy-achtig (wel goed maar niet zo enorm goed als andere mensen zeggen dat het is).
Allemaal dingen die lang duren om te lezen, en ik heb eigenlijk zin om iets rap rap te lezen, niet iets dat lang duurt. En vandaar die Mongoliad.
Comics? Haja: ik zit wat vast. Begonnen aan de nieuwe run van Daredevil van vorig jaar en goed bevonden, maar die leperds van Marvel zijn natuurlijk direct begonnen met cross-overs en dan moet ik vanalles bij elkaar gaan lezen, grr. En dus ben ik wat blijven vastzitten tussen Daredevil en Spider-Man en Punisher.
Euh eigenlijk in het algemeen: bloederige hel waarom is er geen tijd genoeg in de dag en zijn er niet genoeg dagen in de week aaaa!!
Trala, de kasten zijn klaar, de kasten zijn klaar!
Er waren nog een paar deurtjes die te kot kort waren onder het bureau, en er moest nog iets met afstandsbedieningsherhalers geforceerd worden wegens dat er allemaal bakjes in een kast zaten en dat dat lastig was voor een afstandsbediening.
Oh ja, en ook: een jongensdroom is in vervulling gegaan — een televisie op een verdraaibare arm!
De verlichting doet al wat ze zou moeten doen, er zitten dingen in de vitrines, en alles, en alles.
Nu alleen nog een paar plinten en de chauffage weer ophangen, en dín nog wachten op die bouwvergunning om de voorgevel en de vensters te kunnen doen, en dan is de living helemaal klaar.
IK heb u gevonden terwijl IK tips zoek was en echt uw ambt genoten – The blog gent – drie.
Wij zijn momenteel een campagne met Nespresso draait en vraagt zich af of u interesse heeft voor een deel. Nespresso is momenteel op het verhogen van de zichtbaarheid van hun pagina’s op het web gericht, en het zou fantastisch zijn mocht u een rol spelen.
Als u meer informatie wilt, of als dit uw enthousiasme heeft gewekt neem dan gerust contact op met mij via e-mail.
IK hoor graag van u!
Vriendelijke Groeten
[Name redacted, ik heb nog een beetje medelijden] Web Relations Executive | Greenlight
Over muziek gesproken… op De Slimste Mens vanavond was er een tekstschrijver die het absoluut nodig vond om zich vrolijk te maken over ELO.
Gast!
ELO is wijs, en daar moet niet over gezeverd worden. Dit, bijvoorbeeld, is er één die in het Pantheon van Muziek Voor De Eeuwen mag bijgezet worden naast Sacre du Printemps en St. James Infirmary:
Brave jongens daar bij Vier: g’hebt een leutig kwiesken (al is het geen goed teken dat ik negen op de tien vragen kan antwoorden, dat wil zeggen dat er daar volk aan de vragen zit dat teveel op het internet rondlummelt), maar hou die schampere opmerkingen misschien voor dingen waar er schamper mag over gedaan worden.
Op het bureau van de fijne collegæ van Enchanté lag een stapeltje Bob Dylan. Tiens, dacht ik, wat doet dat jong tuigâ„¢ met zo’n stapel oudemensenmuziek? Zie dat van hier dat Amoury, net achttien geworden denk ik en Andrew, geen haar over 22, naar zo’n bejaarde medemens zouden luisteren!
(Euh nee, ik was uiteraard niet écht verbaasd: die cd’s lagen daar om te sturen naar mensen die er dan reclame voor zouden maken, natuurlijk, dat doen ze daar nu eenmaal bij Enchanté.)
Het was nog wel eens gebeurd dat ze mij vroegen of ik niet geïnteresseerd zou zijn om te luisteren naar het een of het ander, en of ik daar dan iets over zou schrijven. Ik zei dan meestal iets in de zin van “neen want ik luister bijna alleen naar platen die ik al ken en trouwens ik ken niet genoeg van muziek en ik heb geen tijd” — ’t zal wel daarom geweest zijn dat ze het mij zelfs niet voorgesteld hadden, deze keer.
Maar! Dat was buiten de waard gerekend! Ik had de laatste worp van Dylan Bob gewoon al een tijd op vaste rotatie staan op mijn telefoon! En ik moest zelfs niet omgekocht worden om er iets over te schrijven!
Ik ben zo één van die dutsen die al jaren en jaren vol bange afwachting elke nieuwe van Dylan binnenhaalt. Wat zou het nu weer zijn? Wat hebben de jaren met zijn stembanden gedaan? Zit er iets beluisterbaar tussen?
Er is een hele mindere periode geweest, dat het werk was om door een plaat te raken, maar daar is al een tijd veel verbetering in. Een tweede carrière, zeggen sommige mensen dan, alsof Dylan er ooit helemaal mee opgehouden zou zijn.
Niets van dat! De man trekt het zich niet al te veel aan dat hij al lang op pensioen had mogen gaan, en dat hij onsterfelijk zou zijn zelfs al was hij veertig jaar geleden gestorven.
Een fijne plaat, zijn laaste, Tempest. Loop ze kopen, zou ik zeggen als dat niet zó twintigste-eeuws zou zijn. Dus bij deze: punt uw Spotify in de juiste richting en luister er een paar keer naar. En als het u aanstaat, koop dín.
Of kijk, hieronder staan ze ook, de nummers van de plaat.
Tempest zet in met Duquesne Whistle, dat verraderlijk opgewekt klinkt. Het swingt subtiel in het begin, en dan komt er een drumstel en een orgel bij en zijn we vertrokken voor vijf minuten hoofdgeknik en niet stil te houden voeten.
Stemgewijs is het, tja, alsmaar meer in de richting van Tom Waits met een zware keelontsteking aan het evolueren, maar dat heeft ook zijn charmes. Het kan zijn dat ik me vergis, maar ik heb de indruk dat hij er tegenwoordig echt helemaal vrede mee genomen heeft, en zelfs geen aanstalten meer maakt om er tegen te vechten.
Dusquesne Whistle heeft het over treinen, misschien. Of fabriekssirenes. En over een meisje en verliefdheid en lang geleden, denk ik. Maar dat maakt niet zo erg veel uit: de muziek belooft ons dat het hier nog leutig zal worden.
Schuif bij, zegt de muziek, het balorkest van Nonkel Bob speelt ten dans, en wij beloven swing en jazz en plezier.
Qua op de verkeerde voet zetten kan het tellen.
Zo op het eerste gehoor is Soon After Midnight een liefdesballade, maar bij aandachtiger luisteren gaat het minstens over stalking, en wat mij betreft volgen we een seriemoordenaar die zijn slachtoffer aan het uitkiezen is:
It’s soon after midnight, And my day has just begun My heart is cheerful, It’s never fearful, I’ve been down on the killing floors, I’m in no great hurry.
Er zijn ongetwijfeld mensen die zich hele dagen bezighouden met betekenissen achter betekenissen te zoeken bij elk nieuw brouwsel van Bob Dylan, maar ik maak er graag mijn eigen verhaaltjes rond.
Bij Narrow Way, bijvoorbeeld. Als hij zegt
Ever since the British burned the White House down There’s a bleeding wound in the heart of town I saw you drinking from an empty cup I saw you buried, and I saw you dug up
…dan zie ik dat als een liefdesverklaring van één vampier aan een andere. Hij is een eeuwenoude vampier, reisde met de Britten meer naar de VS voor de oorlog van 1812. Zij werd verliefd op hem en hij op haar. Hij maakte van haar ook een vampier (Your father left you, your mother too / Even death has washed it’s hands of you), maar ondertussen is het al een tijd dat zij hem niet meer graag ziet — en heeft hij besloten er dan maar een einde aan te maken:
Been dark all night, but now it’s dawn The moving finger is moving on You can guard me while I sleep Piss away the tears I weep
Oh zeker, ’t is ongetwijfeld vele mijlen ver van wat de mens wou zeggen toen hij het schreef, maar hey, wie houdt mij tegen?
Voor de rest en los van wat ik er bij verzin: dijk van een nummer, rock, nijdig, energie, complexloos, hoera.
Dylan maakt het ook zo eenvoudig: zijn teksten staan vol van terloopse dingen die in een paar woorden een hele wereld suggereren. Neem dit: ergens in Long and Wasted Years staat
I ain’t seen my family in twenty years That ain’t easy to understand, they may be dead by now I lost track of em after they lost their land
Verder wordt daar niets mee gedaan, ’t is gewoon één stukje in een verhaal van een man tegen zijn vrouw op het einde van een lange relatie. Maar ik denk direct aan heelder Essex County-verhalen: twintig jaar niet gezien! Land verloren! Wat zou daar allemaal gebeurd zijn?
Net zoals in het vorige nummer hier ook een centrale haak waar het nummer aan hangt. Geen nerveuze bluesachtige riff maar wel een naar-beneden-gaand melancholisch iets (mensen die iets van muziek afweten, kunnen er ongetwijfeld een naam aan geven).
Ik moet altijd een beetje wenen als ik dit nummer hoor, met pas helemaal op het einde
We cried on a cold and frosty morn We cried because our souls were torn So much for tears So much for these long and wasted years
In Pay in Blood is Dylan’s stem anno 2012 het enige instrument die de tekst kon zingen, denk ik.
Night after night, Day after day They strip your useless hopes away The more I take the more I give The more I die the more I live I got something in my pocket make your eyeballs swim I got dogs could tear you limb from limb I’m circlin’ around the Southern Zone I pay in blood, but not my own.
Boze, boze Dylan is ook machtig, machtig wijze Dylan. En ja, ik heb er allerlei verhalen rond in mijn hoofd spoken, maar ik laat het helemaal aan u er om uw eigen Monte Christo-achtige roman rond te spinnen:
How I made it back home, nobody knows Or how I survived so many blows I’ve been thru Hell, What good did it do? You bastard! I’m suppose to respect you! I’ll give you justice, I’ll fathom your purse Show me your moral that you reversed
Hear me holler and hear me moan I pay in blood but not my own You get your lover in the bed Come here I’ll break your lousy head Our nation must be saved and freed You’ve been accused of murder, how do you plead? This is how I spend my days I came to bury, not to raise I’ll drink my fill and sleep alone I play in blood, but not my own
Er zit zeventiende eeuw in, americana, Engelse nursery rhymes, whisky, morfine and gin en een flat-chested junkie whore, en op die manier wordt Scarlet Town een soort Amerikaanse Everytown zoals er in American Gods ook zitten:
If love is a sin, then beauty is a crime All things are beautiful in their time The black and the white, the yellow and the brown It’s all right there in front of you in Scarlet Town
Ik vind veel goed op deze plaat, maar dit is misschien wel mijn favoriet nummer. Of toch minstens in de top drie.
Early Roman Kings drijft op een standaard “woke up this mornin’, my dog was on fire”-bluesriff. Misschien moet ik er nog wat meer naar luisteren, maar voorlopig is het noch naar inhoud noch naar vorm echt mijn ding.
Tin Angel is nog zo’n remix: een hervertelling van een traditional die Woody Guthrie al eens deed, Gypsy Davey. Het begint met dezelfde zin (“It was late last night when the boss came home”), het verhaal begint hetzelfde (vrouw loopt weg met geliefde, man achtervolgt ze), maar het heeft meer dan een beetje magisch-realisme, en ondanks de humor eindigt het zoals wel meer op deze plaat in bloed, bloed, bloed.
Ik beeld mij Dylan in op een markt in 1890, met een grote pancarte waarop in dertig coupletten de Tragische Historie van den Zigeuner Henry Lee, de Kasteelheer en Zijne Gevallen Vrouwe uit de doeken gedaan wordt — maar net zoals de tekst negentiende eeuw en middeleeuwen mengt, zou dit niet misstaan in een kasteel in 1350.
Muzikaal niet veel om het lijf, maar niettemin: erg onderhoudend. Ik heb zó zin om er een videoclip bij te maken.
We gaan in Tempest nog maar eens terug in de tijd — ik las ergens dat Dylan de laatste jaren precies alleen nog maar muziek maakt van vóór hij zelf de muziek voor altijd veranderde — en we zitten in Ierland, met een lange lange ballade (bijna een kwartier!) over het vergaan van de Titanic.
Ik vind dit uitstekend goed en als het op mijn koptelefoon staat terwijl ik naar huis rijd, doe ik altijd een (lange) omweg om het volledig te kunnen horen. Dat is één houding. Een andere? Grauniad-nitwit van dienst Alex Macpherson had er dit over te zeggen:
The less said about the horrifying 14-minute title track, the better. It narrates the sinking of the Titanic in tediously descriptive detail, and succeeds only in making one long to be on the Titanic, where you’d at least get both an adrenaline rush and a merciful end.
Opinies zijn gelijk achterwerken, zoals de witz gaat. Een kwartier lang kleine schetsjes van levens, flitsen van situaties, en alles samen (mét alles wat we voor de rest over de Titanic in ons hoofd zitten hebben, de film en Leo Di Caprio incluis) schildert een Radeau de la Méduse-achtig tafereel — van mij mocht het nog twee keer zo lang duren.
Roll on John is het nummer dat ik het minst beluisterd heb op Tempest. Niet alleen omdat het het laatste is, maar ook omdat ik er ongemakkelijk van word. Ik kan mij inbeelden dat Dylan zelf er helemaal achter staat, maar ik vind het te zeemzoetig met zijn idealiseren van John Lennon en bijna kneuterig met zijn schier voortdurend citeren van Beatles-songs en dingen. Dit had er van mij even goed af mogen blijven.
* * *
Op die valse noot op het einde na, en op een “mja” voor Early Roman Kings na: tien tracks waarvan ik er acht in mijn top twintig van de afgelopen paar jaar zou zetten.
Voilà zie, het startschot is gegeven. Gisteren kwam ik thuis, en er was in het achterhuis licht aan de twee kanten van de ruimte op het gelijkvloers.
Dat was al, vroeger, toen er aan elke kant twee peertjes hingen met elk een schakelaar, maar bij de laatste ronde verbouwingen op het eerste was alles aan de ene kant weggehaald.
De bedoeling is hetzelfde te doen als in de woonkamer en in het bureau: zowel directe verlichting als indirecte verlichting, allebei met een dimschakelaar. Directe verlichting via een nog nader te bepalen lampachtig ding in het midden van het plafond links en rechts, en indirecte via LED-lichten (of TL-buizen, geen idee wat het zal worden) bovenaan de boekenkasten links en rechts.
Behalve het licht waren er ook al stukken plafond bijgeplakt (er waren er uitgehaald vorige keer) en was er geplamuurd:
(ja, het fototoestel staat waterpas en in een hoek van precies 90 ° met de twee zijmuren: de achtermuur is aan de linkerkant een kleine twintig centimeter verder van de camera dan aan de rechterkant)
In het koude daglicht ziet het er allemaal nog wat lastiger uit, al die boeken op elkaar en tussen elkaar gepropt, zonder rijm of reden van klassering (behalve dan hier en daar wat boeken van min of meer dezelfde kleur bij elkaar gestoken, omdat de hipster-van-vele-jaren-geleden in mij dat ook eens wou doen):
Ik weet hier nu elk boek staan, ik heb daar een goed geheugen voor, maar voor de rest vind een kat er haar jongen niet in terug. En dus zal dat dan uiteindelijk moeten proper geklasseerd worden.
Wat dus wil zeggen dat er veel meer plaats gaat verloren gaan. Okay, ik kan boeken min of meer per genre zetten en dat zal min of meer wel een invloed hebben op de gemiddelde grootte van de boeken — vakliteratuur is meestal pakweg hoger dan 23 centimeter — maar voor de grote hoop van de boeken gaat dat niet op.
Ik ga hardcovers toch niet elders zetten dan paperbacks? Met die Billy-kasten kunnen planken proper op verschillende hoogtes gezet worden, maar de miserie is dat het natuurlijk niet volledig traploos is, en dat ik dus moet kiezen tussen een beperkt aantal afstanden (nog eens lastiger gemaakt doordat er in het midden een vaste plank zit die niet precies in het midden zit).
En dus kan ik een schap maken dat 14 cm hoog is en perfect voor CD’s maar voor niets anders. Kan ik een boekenplank 17,2 cm hoog maken die te hoog is voor CD’s maar nét te klein voor pockets, wegens dat die 17,46 cm hoog zijn. Of een schap van 20,4 cm hoog waar ik DVD’s in kwijt kan en pockets, samen met softcovers die nét iets groter zijn (20 cm komt vaak voor), maar een hele reeks andere softcovers niet, wegens dat ze 22,8 cm groot zijn. Die kan ik dan in een schap steken dat ik 23,8 cm hoog maak, maar daar passen de meeste hardcovers dan weer niet in wegens dat die nét een beetje meer dan 24 cm hoog zijn. En de volgende stap is dan 27 cm, behalve als het in de buurt van zo’n middenplank is en dan is het 26,7 cm aaargh.
Bovenop zo’n kast staat trouwens nog een uitbreidingsstuk: dat heeft een binnenafmeting van 33 cm heeft, wat wil zeggen dat er geen twee volwaardige schappen van te maken zijn… aaargh ook.
Eigenlijk zou ik de planken op 27 cm afstand van elkaar moeten zetten, dan kan ik er hardcovers en softcovers en pockets door elkaar in steken. Ja, dan verlies ik wel 9 centimeter hoogte overal waar pockets staan, maar dat is dan maar zo. Dat zou iets geven als op het onderste schap links op de foto hieronder, behalve dat ik eigenlijk verbazend veel niet-pockets heb en dat het nooit zo dramatisch zal zijn:
(En dat is dan ook meteen de reden waarom ik geen twee boekenrijen achter elkaar kan steken, met de achterste op een verhoog: veel te veel grote boeken in verhouding met pockets.)
…maar als ik het zo doe, dan verlies ik per boekenkast zeker een volledige legplank. En de boeken staan er nu al met twee of drie achter elkaar in.
In het achterhuis lag een hele zak vol foto’s, en dat was ook alweer een eeuw geleden dat ik er zo tegen gekomen was, wegens dat er hier eigenlijk nooit echt afgeprint meer is sinds het digitaal is.
Er lagen ook hier en daar filmrolletjes — geen idee of ik ze allemaal zelfs nog zou kunnen laten ontwikkelen, er zaten van die rare APS-dingen tussen.
Digitaal heeft dat ook een beetje, die serendipiteit van wat zou er hiér in kunnen zitten: verloren gelegde geheugenkaartjes waar geen mens nog weet wat er zou kunnen op staan. Zoals bijvoorbeeld deze, niet eens zo oude foto’s, gevonden op een kaartje dat tussen een boek zat in een zak in een doos:
Mijn twee fotomodellen. 🙂
(En okay, de foto’s zijn maar een paar dagen oud, maar ik heb ze echt wel gevonden op een plaats waar ik ze nooit verwacht had — dat komt van al dat verhuizen — en voor hetzelfde geld waren het er van jaren geleden.)
Gisteren wegens allergiegodweetwat moeten opgeven na een halve dag in het achterhuis, en vandaag de hele dag zonder snotteren kunnen werken.
Ik heb nochtans hele gezichtenvol bouwstof gekregen (“eens blazen op dit stuk steen — aargh!”), ik moet zeker een soepbord vol jaren-1930-1940-boekmolm opgevreten hebben (“tiens, een hele kist vol fotografietijdschriften uit de periode 1936-1944”), er bleek een hele valies vol schoolboeken en -schriften uit 1978-1980 te liggen, en uiteraard: ik heb uren op de vloer doorgebracht, tussen geaccumuleerd stof van tien jaar verbouwingen en brol en rotzooi.
Ik vermoed dat ik allergisch ben aan één welbepaald iets in heel dat achterhuis, ’t is anders niet te verklaren.
Nog een paar kasten in elkaar gestoken vandaag, en uitbreidingssets voor kasten. En dan verhuisd, versleept, verdaan. De laatste kist met boeken was denk ik in rekken gezet rond 20u, en dan was het opkuisen.
Niet evident, en gelukkig dat Sandra daarvoor geholpen heeft, want alleen zou het nooit gelukt zijn (net zoals boeken in de rekken zetten met twee nooit zou gelukt zijn).
…maar toen werd het plots 23u15, en ging het niet meer. De doodsteek: planken van gelijkvloers naar eerste verdiep gesleurd om daar op een oosters tapijt te leggen dat al in geen jaren en jaren meer plat gelegen had. (Een geluk dat het een tapijt van schrikkelijk goeie kwaliteit is, ik schat een week of twee met planken erop en regelmatig eens op lopen, een kuisbeurt, en het zal weer als nieuw zijn.)
Afijn. Het beste is er voor mij toch wel af voor vandaag.
Sandra is de laatste loodjes aan het doen, en morgen zou het in orde moeten zijn om het plafond en de verlichting in orde te kunnen zetten.
Dit, voor het moment, is het resultaat aan één kant van het achterhuis. Een hele stapel boeken in dozen gestoken om weg te doen, DVD’s en CD’s die ik niet absoluut wil houden ook weggepompt, en alles wat overblijft twee of drie rijen diep gezet:
(Geen licht meer en de flash ligt ergens geen idee waar, dus foto genomen met lange sluitertijd en zaklamp, vandaar de vlekken en de algemene weirdheid.)
Er zijn 8 grote Billy-kasten met elk een opzetstuk, vier smallere Billy-kasten met opzetstuk, en drie Benno-CD-rekken. En dat staat allemaal voller dan vol, en er zijn nog stapels boeken in huis die er niet in staan.
Stoffige boeken verslepen: dat ik door mijn rug zal gaan, dat staat vast, en dat voel ik aankomen.
Dat ik massieve allergie-aanvallen doe, dat is ook gegarandeerd, maar dat voel ik wel niét aankomen.
Dan ben ik aan het schleppen, en plots moet ik niezen. Na een kwartier of na twee uur, maar wat er ook van weze: dan is het gedaan voor de rest van de dag en nacht. Dozen vol zakdoeken, hoofdpijn, niet meer kunnen zien, en had ik al gezegd: hoofdpijn?
Bah, bah, bah.
En nog maar een dag om alles leeg te krijgen in het achterhuis.
Ik denk dat ik het de afgelopen maand zo ongeveer elke dag gezien heb, en het blijft gewoon goed.
Van het begin, met Brabo het schaap dat niet langer schaapachtig wil toekijken, tot de aftiteling op het einde, in een Vlaemscher-men-kan-niet Achternaam-Voornaam-vorm gevat, tot en met “De Wever Bart”.
Dit is al een maand oud, maar ik denk niet dat het nog beter kan worden deze campagne:
Zozo. Het werd eens tijd: de reden dat we eigenlijk aan de verbouwingen begonnen waren, dat was omdat er geen plaats was om boeken en dingen te zetten. En dan besloten we plots meer te doen dan dat, en dan besloten we in het achterhuis allemaal Ikea-kasten te zetten in plaats van maatmeubels, en dan was er vanalles te doen en stond het hele achterhuis plentyvolbrol, en kwam het allemaal niet meer van.
Maar de afgelopen paar weken zijn er, Billy per Billy, stukken bibliotheek gekocht bij de Zweedse Vrienden, en ben ik, doos per doos, de boeken en dingen aan het uithalen en in die kasten aan het steken.
Op het moment staan er een stuk of tien of twaalf Billy-kasten, en ze staan — helaas — allemaal dubbel vol. Zoals in: de schappen zo dicht mogelijk op mekaar voor een aantal verschillende hoogtes boeken, en dan alles helemaal vol, twee of waar mogelijk meer boeken vóór elkaar.
Dat gaat dus allemaal niet lukken, weet ik nu al. Er gaan boeken weg moeten.
Ik heb al een hele stapel klaargelegd, en dan moet ik nog eens bedenken wat er mee zou kunnen aangevangen worden. Oude computerboeken, bijvoorbeeld: wat doet een mens daarmee? Is er nog iemand gediend met boeken over SQL Server 7 of Windows 2000 Server of Enterprise JavaBeans?
En computers, computers dat er staan die weg moeten! Recentachtige PC’s kunnen naar scholen, maar voor de rest, zelfde vraag: is iemand nog iets met een perfect werkende Power Mac 7300? Kan iemand iets doen met een 21 inch CRT monitor? Of twee?
Afijn. Het masterplan, deel één:
alle boeken in boekenkasten steken, maakt niet uit hoe overvol ze geraken
en ook: alles wat op de vloer staat in het achterhuis weg krijgen, voor zover mogelijk
zodat de ruimte vrij komt behalve wat er tegen de muren staat
zodat vanaf maandachtochtend verlichting kan gelegd worden (twee maal indirecte verlichting, twee maal directe)
en zodat het plafond kan geplamuurd worden
en ook het venstertje in de ene muur kan afgewerkt worden
Deel twee:
alles uit de bibliotheekkasten halen en in het midden van het achterhuis leggen
zodat de bibliotheekkasten verzet kunnen worden
en er een sokkel kan gemaakt worden op de vloer tegen de muur
zodat de kasten er waterpas op kunnen gezet worden
en dan definitief kunnen vastgezet worden
en dat dan alle boeken weer terug kunnen gezet worden
Tegen dan zijn we weer een tijdje verder. En dan is er misschien al nieuws van de bouwaanvraag.
Chrome, vroeger, dat was een webbrowser die snel ging, die geen tierlantijnen deed, die rechttoe-rechtaan deed wat nodig was.
Als er ergens iets gemaakt moest worden: eerst in Chrome doen, dat is een plezier om mee te werken, en dan eens diep zuchten en het proberen in orde krijgen in Firefox en IE.
Dat is al een tijd niet meer het geval: Chrome is een log monster dat geheugen vreet, denkt dat het slimmer is dan u, onstabiel is en om onverklaarbare redenen vertraagt of stilvalt.
En wat veel erger is: dat meer dan regelmatig plots niet meer doet wat het gisteren nog deed. Dan zijt ge iets aan het maken, en oh kijk nu background-images worden niet meer ingeladen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Of toch niet. Horizontale scrollbalken? Wie heeft dat nu nodig — wég ermee. Of nee, toch niet. Of wacht, toch wel. Ah tiens, Flash is niet opgeladen, blijkbaar. Of misschien wel? Of misschien niet?
Fonts, pakweg Google Web Fonts in Chrome op Windows, maar in het algemeen alles wat tekstrendering is? Chrome kaka, zoals de gremlins zouden zeggen.
Internet Explorer, zelfs in zijn ergste en meest degoutante vorm, ging tenminste voorspelbaar tegen de grond. Het was kapot of het was niet kapot, maar als het kapot was
GMail, hetzelfde: “You have been signed out of this account. This may have happened automatically because another user signed in from the same browser. To continue using this account, you will need to sign in again. This is done to protect your account and to ensure the privacy of your information.”
Néé, gast. Ik ben niét ergens anders ingelogd. En als ik weer inlog, dan zegt ge mij weer hetzelfde. En opnieuw, en opnieuw, en… ah nee, nu pakt het, en kan ik gewoon inloggen.
Ik ben al jaren (letterlijk, éttelijke jaren) gesubscribed op een aantal mailinglijsten, elk goed voor pakweg tien tot dertig mails per dag. Ik krijg al jaren (jíren) een aantal alerts per mail, per dag een stuk of tien-vijftien. En dan plots, sinds eind augustus, besluit GMail op zijn eentje dat zo ongeveer twee derde van mijn mailinglijsttrafiek en 90% van mijn alerts (allemaal met een label en regels om er vanalles mee te doen) spam is.
Ha ja, pech, zeggen de mensen op het internet.
Net zoals bij de fonts en de css-zooi en de Google account-strubbelingen en de plots niet meer werkende Feedburner-login en de valse beschuldigingen van klikfraude bij Adsense: bakt u een ei, zeggen de mensen van Google. Bakt u een ei, en wacht, laat nog wat profielinformatie achter die we kunnen doorverkopen.
Ik lees niet genoeg Nederlands meer, denk ik: ik begin mijn taalgevoel kwijt te raken. Of beter, mijn spellingsgevoel: ’t zijn vooral fouten op ij/ei die ik maak, akelig.
Oh, en da’s ook zoiets waar ik aangenaam door verrast was op school: dat ze er echt wel veel aandacht aan schenken in het derde leerjaar.
Elke week een woordpakket, elke week dictee, elke week dictee verbeteren als huiswerk. Fijn zo.
Ik wist al lang dat ze overal (ook op toetsen van andere vakken dan taal) punten kunnen verliezen voor taal- en spellingsfouten. Het is niet zo erg als ik het meegemaakt heb (één dt-fout is -2 punten, twee dt-fouten is maximum de helft van de punten, 3 dt-fouten is 0, wat het onderwerp ook was), maar het lijkt mij maar normaal dat ze overal goed moeten schrijven.
Net zoals ze buiten de les rekenen niet plots mogen vergeten wat de tafels van vermenigvuldiging zijn, om maar iets te zeggen.
En het is ook niet dramatisch: ze kunnen op taalfouten tot maximum 10% van het totaal verliezen, dus een grote overhoring op 50 punten voor wat-de-naam-tegenwoordig-ook-is-voor-geschiedenis-aardrijkskunde-en-alles, die helemaal juist is maar een resem taalfouten bevat, kan eventueel 45 op 50 opleveren. Een toets wiskunde op tien met vijf taalfouten kan maximum 9 op tien zijn.
Behalve voor het onderdeel “stellen”, ’t is te zeggen creatief schrijven en opstel en zo: daar mogen ze alle fouten van de wereld maken, er wordt alleen gekeken naar de inhoud. Omdat, gaat de redenering, er dan gekeken wordt naar een heel ander aspect van taal: niet de juistheid en de regeltjes maar de creativiteit. Dat kinderen die slecht zijn in spelling absoluut wel goed kunnen zijn in creatief schrijven, en dat ze zich daar geen moment beperkt moeten voelen.
Schoon, vind ik.
(En oh ja: kinderen die geattesteerd dyslexie of iets dergelijks hebben, daar worden geen punten afgetrokken voor spelling, en die krijgen dictee gewoon mee naar huis.)
Hey, een nieuwe term gehoord gisteren op de inleiding voor het derde leerjaar: compacten.
Er zijn oefeningen, en die moeten gemaakt worden. De meeste kinderen moeten alle oefeningen maken. Zwakkere kinderen, daar gaat de redenering dat kwaliteit vaak beter is dan kwantiteit: liever tien oefeningen goed gemaakt dan dertig wegens tijdsdruk en paniek maar half en half — en dus krijgen zij een gecompacteerd pakket.
Maar wat ik wel bijzonder goed vind: kinderen die het allemaal al snappen en die geen baat hebben bij de elfendertigste keer dezelfde eenvoudige oefeningen, die moeten ze ook niet allemaal maken.
Daarnet was Zelie haar dagelijkse dosis van twintig of zo nieuwe Latijnse woordjes aan het overlopen. Vraag eens aan mij, zeg ik om te lachen.
Waarop ze mij overhoort, en blijkt dat ik gelijk achttien en een half van de twintig woorden nog wist.
Dat is dus verdorie meer dan ik ooit zou geweten hebben toen ik zelf in het tweede jaar Latijn zat.
Als ik met een half oog meevolg met Zelie en haar Latijnse woorden, dan ken ik het honderd procent van buiten: de zeshonderd woorden die ze vorig jaar moest kennen, daar moogt ge mij om het even wanneer een examen van geven, dat zal zowat perfect zijn.
Hoe erg is dat, jong.
Ik heb daarop gevloekt, bloed zweet en tranen toen ik die moest leren toen ik zo oud was als zij. En dat lukte maar niet en het lukte maar niet — en nu weet ik nog allemaal wat ik toen niet kon onthouden.
