Get a clue, iTunes. ’t Is niet omdat ik in België woon dat ik alleen geïnteresseerd ben in boeken “En français”, “In het Nederlands” of “Auf Deutsch”.
Hoe is dat in ’s hemelsnaam mogelijk, vraag ik mij al jaren af, dat noch Apple, noch Microsoft, noch Sony, noch wie dan ook er in slaagt om te beseffen dat ik tegelijkertijd in een land kan wonen waar taal A gesproken wordt, én dat ik vooral geïnteresseerd ben in inhoud in taal B?
En dat ik bijvoorbeeld in dit geval wel eens zou willen geïnteresseerd zijn in wat “New & Notable” is in het Engels, maar niet in het Nederlands?
How in the name of Nuclear-Missile-Launching-Insane-And-Bloated-Communist-Dictators did you manage to dance in the middle of a large crowd in Pyongyang without getting arrested?
I timed my visit during Kim Jon Il’s birthday — what turned out to be his last birthday, actually.
They have these mass dances where they bring thousands of people out into the street in fancy dress to do these kinda silly, childish dances together. Attending the mass dance was easy, but joining in and filming it was not. The North Korean tour guides nodded when I explained what I wanted to do. They were like, “whatever,” but in Korean. Then when it came time for me to film, they were like, “shut up and get on the bus,” but in Korean.
I looked over at the Brit guide who was with our group. He knew why I was there and what I wanted to do and he just kinda mouthed the word, “Go.”
So I ran out into the group of North Korean dancers, opened my tripod and plopped the camera down, and just started doing their dance.
The North Koreans immediately broke out in stitches. They thought it was hysterical, and their laughter kind of short circuited the security apparatus. All the guards just stood there not knowing what to do, cause everyone was staring at me and laughing and I’m going to go out on a limb and say I don’t think that happens very often.
So I knew as long as I kept dancing, we were sort of at a stalemate, but I didn’t have a shot unless I could get someone to dance with me. So I kept going and then finally this one woman stepped out of the group, bowed in front of me, and joined in.
The courage of that woman. The courage!
Anyway, we were shut down and I was put on the bus, but it blew over pretty quickly and no one cared about going after my footage or anything. It was ultimately no big deal.
At least for me. I hope she’s okay.
What I’ve found is really going on right now is this: the world is less violent, more open, and more healthy than it’s ever been in the history of civilization. Our brains just aren’t designed to see things that way.
Controversial opinion, I know. Look up a guy named Steven Pinker.
’t Is wel wreed: de kinderen die uit volle borst meezingen met deze:
Zo allemaal kinderen die met alle mogelijke nodige bewegingen erbij babay toniiiiiight the creeper’s gonna steak your stuff again staan te krijsen: daar wordt een mens helemaal wakker van.
I analyzed the chords of 1300 popular songs for patterns. This is what I found. | Blog – Hooktheory In this article, we’ll look at the statistics gathered from 1300 choruses, verses, etc. of popular songs to discover the answer to a few basic questions. First we’ll look at the relative popularity of different chords based on the frequency that they appear in the chord progressions of popular music. Then we’ll begin to look at the relationship that different chords have with one another. For example, if a chord is found in a song, what can we say about the probability for what the next chord will be that comes after it?
The Oatmeal v. FunnyJunk, Part V: A Brief Review of Charles Carreon’s Complaint | Popehat Yes, it's totally true, as anyone who has read about this story or met Charles Carreon could attest: interacting with him is clearly a memorable joy, akin to being farted upon by a unicorn, and his actions normally inspire only adulation and the occasional rapturous fainting incident.
Applied Sciences Group: High Performance Touch – YouTube Modern touch devices allow one to interact with virtual objects. However, there is a substantial delay between when a finger moves and the display responds. Microsoft researchers, Albert Ng and Paul Dietz, have built a laboratory test system that allows us to experience the impact of different latencies on the user experience. The results help us to understand how far we still have to go in improving touch performance.
Why You Shouldn’t Be A Writer – Forbes I’m going to be a writer, you decide one day, sitting on the crapper, considering your life on the way to work, walking out of the office where you signed the divorce papers. Really, though, you shouldn’t be a writer. Here’s why. TIP #1: You’re not good at it.
Ik doe niet van sponsored posts, maar als ze (’t is te zeggen Enchanté) het mij vriendelijk vragen en ik sta erachter, dan ga ik mij niet inhouden.
Achter de schermen bij een echte boerderij, niet zo’n romantische doe-alsof en niet zo’n hardcore industriële: ’t is ons vorig jaar helemaal meegevallen, en we gaan het dit jaar nog eens doen.
Inschrijven is gratis en bij Danone te doen, en als het is zoals vorig jaar, is het zowel interessant als leutig, met kleine beesten en grote beesten, en een springkasteel! voor de kinderen en allemaal andere kinderen en een uitgebreide brunch voor iedereen.
Het begint te korten, en serieus te korten. Gisteren zijn de mannen begonnen met de kasten in de living.
Dat zag er zo uit, een living vol gerief:
En na een dag werken, ziet het er zo uit:
Het bureau staat er al! En het begin van de kasten tegen de muur ook!
De kasten in het bureau geraken ondertussen zo ongeveer vol:
Het gaat allemaal nog schuiven zijn, want dit is bijvoorbeeld voorlopig één plank met spelletjes – maar daar komen er natuurlijk nog een hele stapel bij, als ze van overal in huis verzameld geraken:
Dan moeten we klasseren en indelen, en alles. Maar ’t zal dan wel in orde komen, we moeten erin blijven geloven.
…oh, en dan had ik het nieuws van de late namiddag nog niet gehoord: dinsdag komen ze de trap installeren in het achterhuis
De trap in het achterhuis, dat is, gelijk, een mijlpaal. Het is al bijna tien jaar dat er daar geen trap meer was.
(Nadeel is wel dat de helft van het achterhuis leeg moet, en dat we niet weten waar we wat gaan steken maar het komt wel in orde we zullen wel zien).
Er kan over vanalles gediscussieerd worden, en different strokes for different folks, maar ik dénk dat die gast vrouwen met een puntige stok van zich af moet slaan:
(En ja, ik weet het ook wel, dat die laatste video basically zegt “dit is één manier om geluid van een film op uw computer te krijgen, en om daar dan muziek mee te maken, haha, daar hebt ge talent voor nodig”.)
Alles herstart, geen resultaat: het netwerk staat schoon aangekondigd, wordt proper gevonden, maar gaat niet naar de buitenwereld. Terwijl een draadverbinding met het bakje wél naar de buitenwereld gaat. Oh, en als ik de draad uit de desktop-pc trek en hem verplicht met zijn draadloos ding te verbinden, dan lukt het wel, maar op de Mac niet. En de Windows-foon wil ook wel op het internet draadloos, maar de iPhone en de iPad niet.
Er zijn geen draadloze netwerken die discrimineren tussen Microsoft en Apple, daar ligt het dus niet aan. Een test met een Android-toestel in huis is niet-conclusief: soms werkt het wel, soms niet.
Zucht.
Het heeft veel te lang geduurd voor ik erachter was wat er aan de hand was, maar ’t is helemaal in orde gekomen, hoera! Ik voel mij een netwerkgoeroe!
Voor de posteriteit: als er in uw huis meer dan één bakje staat dat draadloos internet verschaft, en één van de bakjes zijn niet meer met de draad verbonden, dan loopt blijkbaar alles in de soep. Dan stuurt dat ene bakje zonder verbinding met het internet wel nog draadloze signalen uit, van “kies mij! kies mij! ik zal u op het internet brengen!”, maar is dat dan eigenlijk een geval van zo zeggen de ketters, maar zij dolen.
En als ge in een zone zit waar twee concurrerende bakjes, eentje mét en eentje zónder verbinding met de buitenwereld, om aandacht vragen, dan zeggen iPhone/iPad “geen Wifi gevonden trekt uw plan”, zegt Mac “uw netwerksettings zijn veranderd, kies PPPoE of DHCP handengezwaai drukdoenerij”, en deden de windowsmachines het –toevallig vrees ik, omdat ze praktisch naast het wel geconnecteerde bakje staan—zonder klagen. En de Android, die zweefde in en uit, waarschijnlijk naarmate hij dichter of verder van de al dan niet werkende dradlozedoos was.
Naar de living getrokkken, draad van Linksys weer ingestoken, en alles is weer in orde. En dat weten we dan dus ook weer.
Ik ga te weinig geld hebben, vrees ik, om naar Microsoft te smijten.
Ahem. Als ik nu eens beloof om elke week te zeggen hoe goed ik Microsoft wel vind en hoe content ik ervan ben, zou ik dan nog eens zo’n Windows Phone gratis krijgen, gelijk die Lumia die ze mij gegeven hebben? 🙂
Rechtstreeks van het departement “Duh, nee, écht?”:
Ze spreken slecht Nederlands, troepen samen, profiteren en zijn crimineel. Het is het choquerende beeld van jonge Vlaamse meisjes over allochtonen. ’Die komen dan met een training naar school, dat doe je gewoon niet. Ik denk dat ze nog veel van ons kunnen leren, alleen al qua manieren en zo. Ze zijn echt wel een beetje achtergesteld ten opzichte van ons. Allé, die eten vaak uit één pot en met hun handen (…) En volgens mij kennen die ook de pil niet, want die hebben echt altijd vier, vijf, zes kinderen. En ze zorgen gewoon voor problemen. Dat zit in hun bloed ofzo.’
De uitspraken zijn afkomstig uit de twee focusgroepsgesprekken die Sara Lanoye had met 11-13-jarige Belgische meisjes. Via vragen, stellingen en foto’s wilde Lanoye, studente sociale wetenschappen aan de KU Leuven, voor haar masterproef te weten komen hoe jonge meisjes denken over allochtonen (Marokkanen en Turken). De resultaten waren verbijsterend. Alle clichés en stereotypen komen aan bod. [De Standaard]
Hallo? Is er iemand in de echte wereld die dat écht verbijsterend en choquerend vindt?
Ik heb een jaar of twee een TabletPC gehad, tien jaar geleden. Gegeven de beperkingen van 2003-2004 was dat een fantastisch toestel: openklappen en als gewone laptop gebruiken, scherm draaien en weer dichtdoen en het is een scherm waarmee rondgelopen kon worden.
Niet met vingers maar met een stilus, en ja, dat was enorm handig: Windows, Tablet Edition was en is uitstekend, en OneNote op Tablet… bliss. Beeld u in: Evernote, maar met dicteren en handschriftherkenning, en handschrift in combinatie met opnemen (een vergadering= het geluid opnemen, en dan notities nemen en afspelen wat er gezegd werd in de buurt van welke notitie, machtig).
Ik had in 2007 een droom van een toestel dat een boekje zou zijn: buiten een klein schermpje, en dan open doen en een groot scherm binnen.
En kijk, toen was er Microsoft’s Courier:
Dat was 2008, twee jaar voor de iPad, maar tegen 2010 was het project opgedoekt — de hoofdreden dat ik dacht dat de nieuwe Windows Phone er ook wel niet zou komen. (Serieus: ik zou nu nog altijd zo’n Courier kopen. Metéén.)
Ondertussen heb ik een stapel Apple-gerief in huis, onder meer ook een paar van die iPads, en ik ben ze hartsgrondig beu. OK, het scherm is fantastisch goed, maar dan hebben we het zowat gehad:
Die interface, met die grid van statische iconen zonder informatie, daar zit ondertussen ook redelijk wat sleet op.
Er kan sinds een tijdje ’t een en ’t ander via het net op en af gezet worden, maar de manier waarop het ding samenwerkt met een computer (laat staan een niet-Mac, laat helemaal staan twee verschillende computers) is om te schreien.
Ik weet niet hoe het met u zit, maar zo’n duur toestel: niet iedereen in het hele gezin krijgt er één. En ik zou het fijn vinden dat als ik en spelletje speel en daarna mijn zoon, dat onze progressen niet door elkaar staan. Of dat zowel Zelie als ik onze mail kunnen checken of onze kalender beheren op één toestel. Dat browser histories gescheiden blijven, dat ik bijvoorbeeld Anna kan laten inloggen op de iPad en dat ze niet alle apps ziet die ik zie, of dat Louis een andere manier van apps klasseren heeft. Multi-user, dat ze zeggen. Bakt u een ei, dat Apple zegt.
Enfin bon: van telefoon is de iPhone hier ondertussen al sinds januari afgeschaft en fulltime vervangen door Windows Phone, en ik kijk er enorm hard naar uit om de iPad te vervangen door zo eentje:
Sinds ik weer meer op Windows werk nu we een bureau hebben thuis, valt dat enorm op, hoe volwassen en stabiel en gewoon degelijk Windows (7) aanvoelt. En hoe OS X voelt zoals iTunes aanvoelt: rommelig, krakkemikkig, oubollig, inconsistent, fragiel.
Een plaats voor alles en alles een plaats, en voor mij zal dat Windows (8) zijn en Microsoft Surface. Met vingers én met stilus, zoals het altijd al had moeten zijn. Met hardware waar over nagedacht is — de gasten van Microsoft Hardware zijn altijd al meer dan degelijk geweest.
(Ja, het ding crasht in het begin van de video. Ik zit er niet mee in: het ding komt pas binnen een half jaar uit, het is een nieuw platform, yada yada. Dit is een echte computer, geen speelgoed. Neem mijn geld, Microsoft.)
Ik dacht dat er vandaag al kasten zouden staan, maar neen, snif. ’t Zal voor morgen zijn dan!
Wel vandaag gebeurd: de lichten aangesloten op de schakelaars. Dit is het schakelaarcomplex bovenaan de trap in de living:
Licht op de gang boven
Indirecte verlichting plafond, links
Indirecte verlichting plafon, rechts
Dimschakelaar rechtstreekse verlichting links
Dimschakelaar rechtstreekse verlichting rechts
Werklicht bureau
Verlichting vitrinekastachtig ding
HA!
En de indirecte verlichting zit er voor 3/5 in (het magazijn heeft drie van de vijf TL-buizen goed geleverd, en twee verkeerd). Dat geeft iets in deze (onvolledige wegens niet afgewerkte) zin:
Hierboven de kant waar geen kasten komen, hieronder de kant waar er wel kasten komen:
Er kwam een pakje toe vandaag, helemaal uit Denemarken. Heel erg veel verrassing over afzender en inhoud was er niet echt:
Voor mij en voor Louis, dus proper gewacht tot hij thuis was. En kijk:
Allemaal kleine kleine kleine stukjes. 480 kleine stukjes, waaronder één 1×1 met oogjes en één 1×1 met een mondje, die samen het gezicht van een Steve maken:
En één blokje met een creepergezicht erop:
Schandalig, dat dat in het begin van een schoolweek toekomt. Volgend weekend!
Lego Minecraft is de derde set in Lego’s Cuusoo-gamma, waar gewone mensen nieuwe lego-sets kunnen voorstellen. (Wat er mij nog aan doet denken: ik moet nog eens op zoek gaan naar die Frank Lloyd Wright-doos.)
We hebben tegenwoordig een uitstekend goed bed in het bureau beneden.
Ik heb er al een paar uur in geslapen zaterdag en eventjes vandaag, en ’t is echt uitstekend. Gasten welkom, vanaf nu, dus!
Verder dit weekend niet veel gedaan, vrees ik. Wat strips sorteren, een paar uur Diablo gespeeld, een paar uur Gridrunner gespeeld, wat voor mij uit zitten kijken, wat verder gelezen in mijn boek van Eisenman (’k zweer het, het boek waar ik het langst in bezig ben geweest ever), gisterennamiddag thuis gebleven terwijl de rest van het gezin op barbecue was, vanmorgen niets gedaan, vannamiddag met z’n allen naar The Avengers gaan kijken.
Euh, en dat was het zowat. Ah ja: Holland naar huis, ha!
En verder hebben we een heel goed bed dus, in het bureau. Morgen misschien al kasten in de living!
