• Statistiek

    Mijn leven hangt, denk ik wel eens, aan elkaar van spijt. Van had ik maar en was ik maar, en, wat nog veel erger is: van spijt-op-voorhand, van  zou ik maar  en van dingen waar in het Latijn en waarschijnlijk het Sanskriet allemaal specifieke vormen voor zijn, voltooid verleden toekomstige tijd en zo.  

    Eén van die dingen is dat veel zaken die ik nu  interessant vind en nu zou willen kunnen, mij in de tijd voor geen halve centimeter konden boeien.  

    Dan zit ik zoals een hond op een kegelspel, een koe op een kluit, of Richard Dreyfus op een hoop aardappelpuree te kijken naar een grafiek als deze, en denk ik alsmaar this must mean something:

    Statistiek

    En dan weet ik wel van standaardafwijking en betrouwbaarheidinterval en normale verdelingen en percentielen en dergelijke. En dan weet ik ook dat er dingen zijn waar ik de klepel van weet hangen, maar de klok nog niet heb horen luiden. En daar lig ik ook niet zo hard wakker van: dat kan ik altijd opzoeken, als ik het nodig heb.

    Maar dan zijn er nog de duizend dingen waarvan ik niet eens weet dat ik ze niet weet. De unknown unknowns, gelijk ze zeggen. En daar kan ik de muren van oplopen. Aaargh.  

    Khan dan maar zeker?  

    ⁂

  • De top 11 tv-intro-songs aller tijden

    Het is een recept voor een goede blogpost: maak een top-zoveel-lijstje, dat gemakkelijk te lezen is, licht op inhoud, gemakkelijk door te sturen, en met nét een klein beetje controverse (elf nummers maar? en in dié volgorde? en waarom niet dit? en waarom dat  op nummer één?).  

    Schrijf een klein beetje bij elke keuze — als het mogelijk is, verspreid het over verschillende pagina’s, met reclame op elke pagina. En vergeet niet te eindigen met een oproep in de zin van “en u, beste lezer, wat denkt u  ervan? zijn we dingen vergeten? laat het ons zeker weten in de comments!”

    So without any further adieu: de top 11 van de beste tv-intro-song aller tijden. Niet van intro-tv-tunes, maar songs.  

     

    11. Love Boat

    Ah, Love Boat. Isaac, een cocktail! Dokter, een voorschrift! Purser, euh, dinges. En mevrouw wiens naam en functie ik vergeten ben, euh, ook dinges. En irritant meisje dat daar rondliep, ook dinges.  

    …maar voor de rest: ideaal om mee te zingen! En het was in de Franse versie waar wij naar keken ook in het Engels!

    10. The unknown stuntman

    Oei, nummer tien en ik ben al aan het vals spelen. The Fall Guy, in de periode tussen 1982 en 1986, heb ik eigenlijk alleen maar in het Frans gezien, en dan was het muziekje ervan het -icky– L’homme qui tombe à pic. Deze heb ik veel later maar ontdekt. Veel en veel beter.

    9. Where everybody knows your name

    Ik had de tekst hiervan in Rotring geschreven op een minuscuul spiekbriefje in mijn shoolagenda, dat ik mijn vriendjes kon verbazen, dat ik meer dan alleen de eerste strofe kende.

    Euh nee, wie houd ik voor de gek, ik had natuurlijk helemaal geen vriendjes.

    8. L’amour en héritage

    Ja, lach maar. Nana Mouskouri en alles: ik had daar zelfs een hele LP Van, vol kinderliedjes. Afgrijselijk irritant slechte kinderliedjes, zo vanop een afstand van 35 jaar bekeken, en dat mijn ouders daar maanden aan een stuk elke dag naar moesten luisteren, ’t is erg. Enfin, ’t was tussen Nana Mouskouri Chante Pour Les Enfants (l’enfant et la gazelle!) en Louis Neefs en Marva Zingen Kinderliedjes, als ik heel eerlijk ben. Dat en Bourvil Chante Pour Les Enfants (sébastien le pinguoin! bon voyage monsieur dumollet!).

    Euh maar hoedanook: voor of tegen Mouskouri, en voor of tegen Mistral’s Daughter en de Franse herdubde versie: L’amour en héritage is een meesterwerk. Die violen! Die mineuren! Die stem!

    7. Good ol’ boys

    Ik wist niet wat country was, en ik wist niet wie Waylon Jennings was, maar ik vond Dukes of Hazzard fantastisch. Te jong om de Daisy Dukes van Daisy Duke te appreciëren misschien, maar nog niet te oud om plat te liggen bij de slapstick van Sheriff-Rosco-P.-Coltrane. Oh, en machtig goed nummer ook, natuurlijk. En zo toepasselijk, met heel de outlaw country erbij.

    6. Woke up this morning (Chosen One Mix)

    Wat een tijd om mee te maken, toen The West Wing en The Sopranos het televisielandschap voor altijd veranderden. Ik had de DVD-dozen allemaal staan (ha, waar is de tijd), en ik bekeek de afleveringen allemaal na elkaar in lange marathonsessies. Ik sloeg de intro van The West Wing telkens over. Die van The Sopranos nooit: ijzersterk nummer, ook na meer dan 80 afleveringen.

    5. Short Skirt/Long Jacket

    Okay, okay. Weer vals gespeeld. De versie die bij Chuck gebruikt wordt is de versie zonder woorden. Maar ik kende het nummer al van voor ik Chuck kende, en ik zing altijd mee, zelfs al is er geen tekst bij de intro van de serie. En de tekst is helemaal van toepassing op Yvonne Strahovski. Mmmm Yvonne Strahovski.

    4. Where my heart will take me

    Mijn adem stokte, toen ik voor het eerst de generiek van Star Trek: Enterprise zag. Zo helemaal anders! En toch: zo helemaal juist! Ik weet dat er veel mensen absoluut geen fan van de serie waren (ik wel), en ik weet dat er waarschijnlijk nog meer mensen dit geen gepaste Star Trek-intro vonden. Ik wel. Compleet over the top sentimentaliteit, jingoïsme, pseudo-religiositeit: allemaal present. En het stoort mij niet, ha!

    3. Bad Things

    Zompig, donker, zuiders: de combinatie van muziek en beeld in de openingsgeneriek van True Blood zet meteen de toon (van de eerste serie, dan toch).

    4. Suicide is Painless

    M.A.S.H., de serie, heeft langer geduurd dan de oorlog waarin de serie plaatsvond. Zelfs als klein kind was het duidelijk dat er ets verkeerd was. Het was grappig, maar het was ook tragisch. De uitzichtloosheid, de eeuwige modder, het gevoel van echt gevaar, de anarchie: Suicide is Painless, alles in één nummer gestoken. Machtig goed!

    1. A Place in Time

    Men kan vóór of tegen The 4400 zijn als serie, maar een mens kan toch moeilijk iets tegen dit nummer hebben. Perfect.

     

    Alles tesamen, voor in de auto of op de telefoon:

    ⁂

  • Woensdag = leverdag

    Woensdag zou er een zitzak geleverd worden. Hij is niet gekomen, maar ze gingen terugbellen voor een nieuwe afspraak van zodra de zitzak terug in het magazijn was. Dat zou in de loop van de avond zijn en dus telefoon in de loop van donderdag meneer.  

    Donderdag: geen telefoon.  

    Vanmorgen bel ik dan maar naar de transportfirma. Een vriendelijke dame aan de telefoon, daar niet van, geen klachten over de mensen aan de telefoon: ’t zijn al vier verschillende heel vriendelijke mensen geweest ondertussen.  

    Tien minuten heeft het geduurd — trage computer, het overkomt iedereen wel eens — om een nieuwe afspraak te maken. Volgende week woensdag nieuwe levering, als dat past voor mij? Zeker dat dat past, en straat en straatnummer nog eens expliciet doorgegeven, ze ging het er in grote letter op schrijven.  

    (Ondertussen ook gehoord dat het om meer dan één  pak gaat. Ik hou mijn hart vast: een zitzak, ze gaan dat toch niet leveren in een doos met de vulling en een doos met de hoes?)

    ⁂

  • Michelle Jenneke

    Kijk, dat ziet er nu eens een sympathieke mevrouw uit:

    ⁂

  • ’t Is voor iedereen moeilijk

    Crisis>

    ⁂

  • Ha! Zach Anner doet een internetshow:

    ⁂

  • Geen zitzak vandaag

    Telefoon naar transportfirma, deze middag.

    – Hallo, met Michel Vuijlsteke, ik b…

    – Ah, voor een levering in Gent?

    – Euh ja…

    – Ik contacteer de chauffeur meneer, en ik vraag hem om u te bellen.

    (een halve dag later)

    – Hallo, met Michel Vuijlsteke, ’t is in verband met een levering die niet toegekomen is?

    – Hoe niet geleverd? En is er een briefje achtergelaten?

    – Euh nee, ik heb heel de tijd bij de deur gezeten, er is gewoon niemand in de straat gestopt vanmorgen. 

    – Tiens. We gaan de chauffeur eens bellen meneer en ik bel u sowieso binnen tien minuten terug.

    (tien minuten later)

    – Ja meneer, wij hebben de chauffeur kunnen contacteren, en hij zegt dat hij aangebeld heeft en een kwartier heeft staan wachten.

    – Euh, nee, niet echt: ik heb heel de voormiddag uit mijn venster op het gelijkvloers de straat in het oog gehouden, en er is niemand zelfs gestopt. Wanneer zou dat geweest moeten zijn?

    – Ja, dat weet ik niet, ik heb hem niet zelf gesproken, maar hij was er echt wel.

    – Euh, misschien is de chauffeur er niet geraakt met de Gentse Feesten, dat er straten afgesloten waren of zo?

    – Neenee, hij heeft een kwartier lang aan de deur gestaan, zegt hij. Enfin, ik heb hem niet zélf gesproken natuurlijk, maar bon.

    Ik geloof er geen woord van dat die mens hier gestaan heeft. Enfin, ’t is te zeggen, nee: ik weet honderd procent zéker dat hij hier niet was. Anders had er een briefje in de bus gezeten. Of had hij gebeld.

    Maar goed. Lang verhaal kort: zitzak moet terug naar magazijn, en als hij daar aangekomen is, kunnen ze een nieuwe leverdatum regelen. Ik zal dan de straatnaam en het huisnummer en de postcode en de stad zeer uitdrukkelijk nog eens laten opschrijven, en vragen dat ze mij voorlezen wat ze opgeschreven hebben, en zeggen dat ze op de verzenddocumenten in rode stift schrijven dat ze mij altijd mogen contacteren per telefoon als er iets aan de hand zou zijn.

    Grrr.

    ⁂

  • Links van 25 juni 2012 tot 18 juli 2012

    Aral Sea, ecological disaster: And it’s good night from the Aral Sea | The Economist
    Every year five Central Asian states meet to discuss how to rescue the Aral Sea. In 2000 UNESCO produced a “water-related vision” for reviving the sea. The World Bank has restoration projects. But one development expert I spoke to in Tashkent, who has a deep attachment to the Aral Sea and Uzbekistan's adjacent region of Karakalpakstan, says the sea is “beyond redemption”. If the Amu Darya ran at full flow, he says, it would take 75 years for the sea to refill.

    The Cyclops Child | Psychology Today
    I rotated onto pediatrics a few days later, and the baby was still there. Still alive. Because it did not look like a human being, most of the time no one was disturbed by it; until it cried! Then it sounded like any other baby. It was hungry, and it could not be fed. Picking it up would not stop the crying. After a while, the staff spent as much time as possible on the other end of the ward. It was agonizing to me. Human beings are not constructed to listen to a crying baby and do nothing. And I felt sorry for the nurses and the rest of the staff. As the days went by without the baby dying, I began to wonder, just how long can a baby live without being fed? I did not know. Every day, when I went to the ward I hoped the baby would be dead, but it lived on.

    Everyone is John
    Everyone is John is a humorous, competitive roleplaying game about playing the various personalities of John, an insane man from Minneapolis. One participant is the GM, or, in Everyone is John lingo, "Everyone Else." All of the other players are Voices in John's head.

    A List Apart: Articles: Building Books with CSS3
    While historically, it’s been difficult at best to create print-quality PDF books from markup alone, CSS3 now brings the Paged Media Module, which targets print book formatting. “Paged” media exists as finite pages, like books and magazines, rather than as long scrolling stretches of text, like most websites. CSS3 allows us to style text, divide it into book pages, and set the page structure as a whole.

    EduRatio – Hoogbegaafdheid als levenslange eigenschap?
    In de jaren dat hoogbegaafdheid op de agenda kwam te staan in het Nederlandse en Vlaamse onderwijs, namen wij, geïnspireerd door deze moderne inzichten, juist afscheid van dat begrip.

    ⁂

  • En het leutige/triestige is dat dit filmpje waarschijnlijk nu al met stip op de playlist van de Social Media Gurus en Probloggers en gelijkaardige staat.

    [via]

    ⁂

  • Het wachten valt me zwaar

    Enig idee hoeveel camions en camionetten er door een in theorie verkeersvrij enkel voor plaatselijk verkeer woonerf in het midden van Gent tijdens de Gentse Feesten rijden?

    Véél, ik zeg het u.

    Ik zit al sinds 8u15 in het bureau beneden, met venster op de straat, te wachten op de levering van een zitzak.

    Ze hebben ervoor gebeld, om 8u01, om in het zwaar geaccenteerd Frans te zeggen dat ze er binnen drie kwartier of zo zullen zijn.

    En nu is het twee uur later en heb ik ze nog niet gezien. Ik heb al een bestelwagen of twintig zien voorbijstuiven, maar niet één die stopt.

    Fuck, fuck, fuckety fuck.

    ⁂

  • Allez jong.

    ⁂

  • Lori Arnold

    ’t Is gelijk Breaking Bad, maar dan in ’t echt: hoe Lori Arnold, de zus van Tom Arnold (van Roseanne in de tijd) de helemetaphetamine-dinges in de VS uit de grond gestampt heeft.  

    Lees alhier!

    ⁂

  • Synchroniciteit, en bedriegtenboel

    Ik was op zoek naar een zitzak voor in het achterhuis. Zo’n trendy gedoe genre Fatboy of zo, dat ook stevig genoeg is om buiten te zetten eens we een echte binnenkoer/tuin zullen hebben, in een kleur die niet afgrijselijk lelijk is.

    ’t Is redelijk snel duidelijk dat die dingen schandalig duur zijn: ik was dan ook redelijk verbaasd dat ik er gevonden had aan zeer goedkoop.

    Té goedkoop om waar te zijn, zelfs, eigenlijk: 47 euro voor een Bigboy XXL. Met 10 euro extra voor transportkosten, maar voor zover ik begrepen heb wel zónder onredelijk hilarische blonde vrouw:

    Screen Shot 2012 07 16 at 20 02 32

    Bon goed, 57 euro, een mens kan er zijn broek niet aan scheuren, dus duw ik op de bestelknop. Het is dan 28 mei, en de levertermijn is "1 tot 3 weken".

    Drie weken later: geen zitzak te zien. Nog een week later ga ik op zoek naar een manier om die mensen te contacteren.

    Ah. In de mail die ik kreeg na bestelling, stond geschreven dat ik met mailadres en bestelcode kon inloggen in de klanten-area, en dat ik daar het verloop van de bestelling kon nakijken.

    Euh. De website (die ondertussen weg is, trouwens), daar staan alleen maar beelden van dolgelukkige vrouwen op, maar nergens een knop om in te loggen. Moet ik mij ongerust maken?

    Gelukkig staat er in een verborgen footer een telefoonnummer en ook een emailadres.  Gebeld: antwoordapparaat, de hele dag lang. Email dan maar, dat het ondertussen al een maand is, en waar blijft dat ding eigenlijk?

    Een uur later een mail terug: dat ik op deze andere website kan inloggen en mijn bestelling kan volgen.

    Oh. Een andere website, die naar een soort ordersysteem gaat, en daar kan ik doorklikken op een zestalige Spaanse site met een soort primitief pakjesopvolgsysteem, en daar staat dat mijn ding klaar staat om te vertrekken uit het magazijn sinds 16 juni. En dat ik binnen 24 uur eens moet herinloggen om na te kijken hoe het ermee scheedt.

    24 uur later: geen verschil. 48 uur later: geen verschil. 96 uur later: geen verschil.

    Ik besluit te wachten tot er precies een maand voorbij is gegaan na de zestiende, en dan stuur ik nog een mail naar het supportklachtenadres: of ze het normaal vinden dat een zitzak een maand lang onderweg is van Spanje naar België, en of ze dat daar per muilezel doen of zo?

    Binnen het uur een mail terug: dat ze van niets weten, dat eens het van hun website weg naar de transporteerder is, ze niet meer kunnen traceren sorry meneer.

    Inderdaad ja: dat is het moment dat ik de contactgegevens op de website opzoek om ze aan te geven bij de fraudebestrijding van het eerste het beste kredietkaartbedrijf waar ik op aangesloten ben, en bij Test Aankoop, en bij alle mogelijke consumentengroeperingen, en bij de politie.

    Ick. En dat ik merk dat de website wég is, en dat ik dus waarschijnlijk gewoon gerold ben als een idioot. Grr verdomme hoe is het in ’s hemelsn…

    <triingg>

    De telefoon, tiens, wie zou dat kunnen zijn?

    "Hallo meneer ’t is hier Mieke van transport Schmurzwinkle en zoon, in verband met een levering van Designmeubelen, is dat goed voor u als we dat nu woensdag komen leveren?"

    >toink<

    ^ Dat was het geluid van mijn hoofd. Zoals in: huh? Een volle 50 dagen na de bestelling, en zo’n tien minuten nadat ik er bijna 100% van overtuigd ben dat het bedriegtenboel was, bellen ze mij op om de levering af te spreken?

    Magisch.

    Pas op, ’t is natuurlijk wel nog altijd bedriegtenboel hoor: voor zover ik zie op de website die het meeste lijkt op de site die nu weg is, zijn het allemaal namaakversies van bekende designmeubels.

    What is a reproduction?
    A reproduction is a full-scale replica of an existing product. We manufacture top quality reproductions of all well known furniture designers of the past decades. We make a great deal out of using high quality materials for the detailed reproduction of the furniture. Compared to the prices of the original products, you can save up to 87 %.

    Why are the furnitures so cheap, compared to the original furnitures?
    A much more interesting question is; why are the originals so expensive! One of the reasons why the originals are so expensive are because of the fact that the manufactures have to pay a license fee to the designers, so that they can sell it as an original. Furthermore the process from factory to consumer is extremely long. In general, after the production the products go to an importer, then to a middleman, then to a regional distributor and at the end of the process is goes to a retail store where is can be sold. Since every company would like to earn money in this long chain process, it is not surprising that the price of the goods have to be multiplied many times before it reaches the customer. For us it is different: All the Designfurn furnitures are shipped directly from the manufacturer to the customer. All the middlemen have been cut away. The advantage is therefore that the price is cheap but the quality is still very high.

    Ik had dat niet gezien, want dat stond niet op die website die nu weg is.

    Maar bon, zoals ik zei: voor zo weinig geld: als het op iéts trekt, ben ik al content.

    ⁂

  • De Feesten zijn nog maar anderhalve dag bezig, ik heb er nog niets gedaan, ik ben nauwelijks buiten geweest, en ik ben ze nu al redelijk beu.

    Erg hé.

    Het wordt erger en erger met mij, vrees ik: de gedachte alleen al dat er op honderd meter van hier in één richting een heel Baudelopark vol mensen loopt, en dat er op honderd meter van hier in de andere richting een Vlasmarkt is waar heel de nacht tot morgenvroeg duizenden en duizenden kilo’s lillend mensenvlees zich vol staan te gieten met slechte drank — yurgh.

    Vannamiddag moest ik naar het station Zelie gaan ophalen. In het terugkeren heb ik de fout begaan door het centrum te rijden met de fiets: kolonne na kolonne mensen. Hier en daar zal er wel een kind tussen gelopen hebben dat aan het lachen was, vermoed ik, maar ik zag alleen maar grijze mensen. Vissengezichten, lijkbidders, toeristen, glibberig vochtig tussen zweet en stortvlagen, op slenter.

    Ergst van al, tussen Sint-Pietersstation en thuis: de Vlasmarkt. ’s Ochtends en ’s middags: we gaan er niet over spreken. Maar zelfs in de late namiddag is het er een soort zwartplastieken kerkhof. Het enige geluid het geslef van mensen op doortocht, want hadden ze niet in de gazetten en op het nieuws gezegd dat het hier gezellig was?

    Hey, misschien ben ik gewoon niet zo’n people person.

    ⁂

  • Ah getver, tot zover speelavond

    Met het begin van de Gentse Feesten en Sandra die vanavond naar vriendinnen moest en alles, helemaal vergeten: we gingen een traditie maken van zaterdagavond boardgames spelen!

    Vorige week was het Small World, en dat wil ik eigenlijk nog wel eens doen, maar  Kingdom Builder zou ook wel eens een optie kunnen zijn (hey, Spiel des Jahres gewonnen vorige week).

    Maar ’t was niet afgesproken en ’t is dus niet geweest.

    Allez ju. Ik denk dat we morgen, als het zo slecht weer blijft (hoera!) wel eens binnen zouden kunnen blijven en met alle kinderen Qwirkle of Tsuro of Dixit spelen.

    Damned, nog een schap dat vol staat

    ⁂