Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

  • Leve game demos

    Er zijn een paar games per jaar die ik redelijk à fond  speel, en nog minder dan dat die ik blijf spelen.  

    Ik koop er wel meer dan ik er speel, vrees ik: sinds Steam en gelijkaardige bestaan moet het denk ik zeker meer dan vijftien jaar geleden zijn dat er hier nog een illegaal spel is binnengekomen.  

    Sinds begin deze week staat er een Playstation 3 in huis: wederdienst voor een dienst, want ik zou er zelf geen écht geld aan uitgeven. De bedoeling was: Little Big Planet voor de kinderen, en Journey voor mij om achterover in de zetel te relaxen.  

    Het is er nog niet echt van gekomen, die Little Big Planet of die Journey, maar at er wel van gekomen is: demo’s installeren.  

    En miljaaarrrrr wat ben ik content dat dat kan. Zo weet ik op een kwartier dat ik écht écht geen held ben met een controller — twintig jaar muis en keyboard, dat gaat er niet zo eenvoudig uit raken, vrees ik. En dat ik dus best niet al te veel multiplayer dingen koop.  

    Alhoewel: ik zal wel moéten leren: er zat Uncharted 3 bij de Playstation, en ik heb er ondertussen bij Game Mania een tweedehands Mass Effect 3 bij gekocht.  

    So much to do, so little time!

    ⁂

  • De planning

    Het plafond van de living kan niet af zijn voor de balken allemaal in orde zijn. En de balken in orde maken, dat zal in twee stappen gebeuren: eerst tigen in draaien en de moerbalk opgieten met epoxy, dan een schoen rond de kappoot steken en die volgieten met epoxy.

    Maar het zal nog allemaal precair zijn, die moerbalk opgieten met epoxy: het einde van de balk dat in de muur zou moeten zitten, is weg, en dat wordt vervangen met dat product dat in het gat zal gegoten worden — maar het is nog niet eens zo zeker dat het gat waar de moerbalk zat, een proper afgesloten gat is!

    Als daar een paar scheuren in zitten die naar beneden lopen, dan loopt al ons duur epoxy-gedoe misschien gewoon wel in een scheur in de muur. En om daar iets tegen te doen: niet evident. De specialist gaat er eens met zijn endoscoop in kijken, maar een spleetje kan minuscuul zijn, en da’s al genoeg om lastig te doen.  

    Afijn. Het plan is het plan, we zien wel wat het geeft.  

    En het plan is het volgende:  

    • Morgen de holte waar de moerbalk in zat opkuisen (dat zit vol met stof en molm, beh).
    • Volgende woensdag: plafond in de living voorbereiden (lichtnissen voor indirecte verlichting, profielen voor het plafond), tigen in moerbalk draaien, eerste lading epoxy opgieten.
    • Volgende donderdag en vrijdag: een groot stuk van het plafond en de trapomkasting in de living afwerken. En in het achterhuis: plinten afwerken, stukje van kolom pleisteren, kleerkast in muur vijzen, misschien nog een lade in de keuken vastvijzen, enfin: nog wat kleine werkjes.  
    • Maandag 4 juni de schoen aan de kappoot zetten en aan de moerbalk vastmaken.
    • Disdag 5 of woensdag 6 juni deel twee van de epoxy gieten, en daarna: plafond living en achterwand living helemaal afwerken

    En tegen dan is de trap van het achterhuis min of meer klaar om te monteren. En zijn misschien ook wel de kasten van de living en het bureau min of meer klaar.

    Uuurgh.  

    ⁂

  • Duitsers op postzegels

    Drugs are bad, mkay?

    [via]

    ⁂

  • Stof

    Nog een beetje en er kunnen zandkastelen gemaakt worden van het stof in huis.  

    ⁂

  • Achterhuis en plamuursel

    Kijk, ik had daar nog geeneens foto’s van genomen: het achterhuis met in elkaar gevezen meubels.

    Achterhuis, van op de trap

    Er zit nog blauwe folie op de kasten, zowel links als rechts, en de plinten moeten nog eens gedaan worden, en er zou eigenlijk nog moeten geverfd worden aan muren en plafond, maar hey: ’t is voor als er nog eens geld is.  

    Het bed valt groot uit, ja:

    Achterhuis, naar het bed

    We gaan het nog een beetje naar links schuiven, en dan tegen de venster zo’n smal bureau van bij Ikea plaatsen:  

    Besta burs

    Genoeg om een laptop op te zetten, en om te studeren. En lang genoeg ook. Ik hoop dat dat compenseert voor de ondiepte. Enfin ja, 40 centimeter, ’t moet maar genoeg zijn.  

    En dat geeft dan dit, van de hoek waar dat bureau moet komen naar de trap (achter dat muurtje, maar hij moet nog gezet worden):

    Achterhuis, naar trap

    …maar voor de rest gaat hier niet al te veel meer in gewerkt worden, dus. Op die trap na en de gordijnen die Sandra zelf tegen de muur gaat plakken, is de eerste kamer af. Ongeveer.  

    In de living wordt er morgen begonnen aan het plafond, voor zover dat kan gedaan worden (wegens dat die ene kapotte kappoot en moerbalk nog moet gefatsoeneerd worden), en als dat gedaan is, kunnen we weer een beetje menselijk leven in die living: plastiek van zetels halen en zo.  

    Gisteren en vandaag is er geplakt in de trapruimte in de living, trouwens, en dat zal denk ik morgen ook klaar zijn. Van beneden naar boven:

    Trap en velux

    Boven, naar de kamer van Louis en Jan kijkend (die bibliotheekkast staat daar nog verkeerd, ze komt tegen de muur):

    Naar de kamer van de jongens

    Boven, naar de kamer van Zelie en Anna kijkend:  

    Naar de kamer van de meisjes

    Op de foto hierboven aan de linkerkant: een zoveelste sterk staaltje van creatief met dragende structuren  — die twee stukken balk, die zouden eigenlijk één balk moeten zijn:

    Degelijke kepers

    En een dragende balk met een winkelhaak vast vijzen in een andere balk, dat is precies zo sterk als de twee schroeven die de winkelhaak vasthouden, ja.  

    Zucht. Maar we laten het zo, ’t is de charme van het huis, meneer mevrouw.  

    Trouwens: al de mensen die bij de verbouwing hier betrokken zijn, van de verbouwmens en zijn mensen en de architect tot de smid die hier vanmorgen was en de loodgieter die er dit weekend, gisteren en vanavond opnieuw zal zijn: stuk voor stuk, individueel en collectief machtig goed.  

    Sympathiek, kennis van zaken, degelijk, klantvriendelijk, snel, proper: ik heb niet genoeg superlatieven op zak.  

    ⁂

  • Poppy

    Nooit zo opgelucht geweest om een hond te zien in mijn hele leven: vandaag was Poppy, de kapotte hond van Tim, voor het eerst op het werk sinds we verhuisd zijn.

    Poppy

    Ze is al heel haar leven kapot, wegens oorlogstrauma in ex-Joegoslavië, maar met haar zestien of zo jaar was ze ook redelijk doof geworden, en ze ziet helemaal niet zo goed meer en tot overmaat van ramp had ze een tijdje geleden iets aneurysme-achtigs gedaan waardoor ze helemaal onstabiel liep.

    Ze kon de trap niet meer op, en ze zag er absoluut niet zo goed uit, nee.

    Ik dierf het dan ook niet vragen, hoe het ermee was, toen Tim na een paar weken vakantie terug op het bureau kwam.

    Maar kijk: vandaag was ze er, Poppy.

    Nog altijd een beetje wobbelig, en ze is meer dan een paar keer met haar hoofd tegen de venster gelopen, maar ze zag er beter uit dan ze er in maanden heeft uitgezien.

    Hoera!

    ⁂

  • De hele dag

    De hele dag gelezen. Heel de dag.  

    Van ’s morgens tot ’s avonds. Opgestaan om 8u30 — ongehoord, zo vroeg — en boeken gelezen.  

    Ik was eigenlijk van plan om nog een paar uur Diablo III achter de kiezen te krijgen, maar Louis en Jan hebben in mijn plaats gespeeld. En toen zij naar bed waren, moest Sandra mijn PC gebruiken om op te werken.  

    En is het dus de letterlijke hele dag boeken geworden.  

    Begonnen met een paar oude strips, dan wat verder gelezen in het machtig  interessante James the Brother of Jesus, nog wat verder gelezen in A Pattern Language, en deze namiddag de Nebula-winnaar in één trok uitgelezen.

    Productieve dag.  

    ⁂

  • It never rains but it pours

    “Wat hoor ik? Het lijkt erop alsof alles min of meer goed zou durven te komen, of dat is toch wat ge denkt?”

    “Ik dícht het niet”, zegt de wereld in het algemeen dan tegen mij.

    Daarnet aan mijn geïmproviseerd bureautje in de living: tik. Ha, denk ik: een stuk steen of stof of andere rotzooi dat naar beneden valt. Da’s al weken aan de gang, dat naar beneden vallen van rotzooi, in de living.  

    Een minuutje later. Tik.

    Gho, denk ik: en zeggen dat als het plafond er nog lag, dat er ook om de zoveel tijd stukken godweetwat naar beneden vielen. ’t Is niet moeilijk dat er een container vol stof en gruis op straat staat, nu dat plafond afgebroken is.

    Container

    Dertig seconden later. Blop.

    Blop.

    Blop.

    Ik kijk naar boven:

    Vocht

    Tiens, een donkere plek op de onderkant van de plankenvloer. Was dat altijd al? Wat is er hier eigenlijk net boven? Kinderkamers?

    Ah nee, juist: chauffageketel. En water, en alles.

    Blop.

    Blop. Blop. Blop.

    Dikke druppels water, van tussen de planken naar beneden. Nog een geluk dat de eiken vloer van de living min of meer beschermd is met karton, maar toch: karton is maar karton, en vooral: aaarg er zit ergens een lek in een leiding!!!

    Naar boven gegaan en jawel hoor: tik-tik-tik-tik-tik-tik het druppelt van de leidingen op de vloer als stond er een kraantje open.

    Eerst even rustig gepanikeerd, Sandra erbij geroepen, nog wat rustig staan panikeren, en dan heeft Sandra onze loodgieter gebeld – een éngel van een mens, die hier om de hoek woont.

    Hij is een kwartiertje later komen kijken: ik heb er niet echt veel van begrepen (iets met over- en onderdruk, iets met een expansievat dat vol zat), maar wat ik wél begrepen heb, is dat het voorlopig in orde zou moeten zijn. En dat hij maandag eens gaat langs komen om het definitief op te lossen.

    En juist als ik denk “oef, het zal uiteindelijk toch nog in orde komen”, zegt hij langs zijn neus weg, kijkend naar de onderkant van de planken in de living: “oei, schimmel. da’s natuurlijk minder.”

    Zeg-dat-het-verdomme-geen-wíír-is-hé!

    Ik hoop nu van ganser harte dat wat hier onderaan links staat géén gevaarlijke schimmel is:

    Aaargh wat is dat it daar?

    Dat grijs is een elektriciteitskabel, om de schaal weer te geven. In detail:

    Zeg niet dat dit gevaarlijke schimmel is

    Aan de ene kant: ik heb het hele plafond afgezocht en er is maar één plaats waar er van die draadachtige dingen zitten. Aan de andere kant van televisieafleveringen weet ik helaas dat als het ergens  zit, het vaak ook overal  zit. Maar aan de grijpende hand: het  huis staat, op notoire uitzonderingen na, redelijk droog, en er zijn geen balken die van boven naar onder gaan, we zijn hier niet in Amerika meneer.  

    Ah zucht. Nog een zorg bij, dus.  

    ⁂

  • Serendipiteit en multimedialiteit

    Oh. Zo. Mooi.  

    En ’t is waar gebeurd: van Engeland naar Australië op zoek naar fortuin, terugvaren met goud op zak, en op 10 meter van uw huis verdrinken in een storm.

    Ik kwam erop via het Wikipedia-artikel over de ramp met de Royal Charter, en daar kwam ik op omdat ik net Les gardiens des enfers gelezen heb (aanrader!).

    Zo leert een mens nog eens nieuwe muziek kennen: Tom Russell staat ondertussen op, leve Spotify!

    (Papieren boek naar digitale encyclopedie naar (illegale, vermoed ik) filmopname van live-optreden naar (legaal) luisteren naar muziek over negentiende-eeuwse scheepsrampen en rode indianen op het reservaat en Mickey Mantle: we leven in de 21ste eeuw. Machtig.)

    ⁂

  • Licht in de tunnel

    Het is een lang weekend, en er staat niets op de planning. Er is weinig dat mij zo content kan maken als een weekend zonder dingen gepland.  

    We (’t is te zeggen Sandra) hebben daarnet een paar handvaten aan  de schuiven (schoven?) in de kleerkast in het achterhuis gevezen.  

    Ik zit aan een klein tafeltje dat ik in de living op de plaats heb gezet van waar later een bureau-dink zal zijn, mijn bureaustoel is uit storage  gehaald, ik heb de CyberPad naast mijn computer gezet om terloops wat naar tv te kijken terwijl ik een boek lees op de computer.  

    De living van aan het bureau

    Het wordt donker, de kinderen spelen op straat, ik kijk naar de rest van de living, en ’t is voor het eerst in lang dat ik denk dat het wel in orde zou kunnen komen, ooit.  

    ⁂

  • Voorlopige laatste loodjes

    Een balk waar het einde van ontbreekt, dat wordt meestal zo opgelost:

    Screen Shot 2012 05 15 at 23 52 32

    Er worden staven ingedreven, en dan een bekisting op het einde gezet, en in die bekisting wordt iets epoxy-achtigs gegoten. Dat wordt zo hard als zeer harde steen, en in combinatie met die staven maakt dat een balk die steviger is dan wat er vroeger zat.  

    We hebben dat vorige keer zo gedaan, met alle andere uiteinden van balken die kapot waren, maar toen hadden we buren die net ook aan het verbouwen waren en konden we dus via hun muren aan het einde van de balk. Wat nu niet kan, en dus moet er een andere oplossing gevonden worden.  

    Nu, er zijn geen twintig manieren om hetzelfde te doen — ’t zal  waarschijnlijk iets dergelijks worden:

    Screen Shot 2012 05 15 at 23 56 08

    Schuin erin, en dan de gaten (gaatjes) die overblijven proper opvullen.  Haja.

    Vandaag is er in de slaapkamer van de jongens een opening gemaakt rond die kappoot (en zijn er voor alle zekerheid een paar plafond-ophoud-stations geplaatst). Het was zo:

    Waar de balk boven komt

    En nu is het zo, snif:

    Kijk, ene gat in de muur

    Het was natuurlijk wel nodig, dat gat, om te kunnen zien wat er precies aan de hand is met die balk van het dak.  

    En haja, ’t is inderdaad niet zo goed:

    Detail van kappoot

    Kappoot (kapot)

    Daar steunt dat dak op

    Leutig is anders, maar bon. Er kan waarschijnlijk een oplossing voor gevonden worden.

    En dan gaat het snel gaan, denk ik: morgen gaan de mannen in het achterhuis de omkasting van de trap verder afwerken, en gaan ze onze living weer wat op poten zetten.

    Maandag wordt er in de living gepleisterd, van de nok tot aan de muur.

    En volgende dinsdagochtend komt de verbouwmens langs  met de smid, en zullen ze samen met de architect kijken wat voor schoen er onder de kapotte kappoot gezet zal worden.  

    En als dat gedaan is, zitten de werken wat vast tot  de, ahem, “aanpassingen” aan de moerbalk zijn gedaan.  Dan kunnen ze beginnen met het verlaagd plafond en de lichtbakken in de living.  

    Ondertussen is het bureau beneden trouwens ook zo ongeveer klaar: plafond is klaar, lichten werken, alleen nog de kasten, denk ik. En plafond schilderen. En hebben we weer een thermostaat in het huis, en zijn er allemaal gaten gemaakt voor lichtschakelaars in de living:

    Schakelaars en thermostaat

    Die spiegel die dar staat, trouwens, die gaat in deze nis komen:

    Daar komt een spiegel

    En zo gaat het toch stukje bij beetje vooruit, nietwaar?  

    ⁂

  • Doe uzelf keer de duvel aan

    Ik heb gisteren te hard in mijn oor gekoterd. Geen angst: niet in mijn trommelvlies gezeten of zo, geen gehoorschade, geen bloed.  

    Maar wel: gelijk dat heel mijn hoofd aan de rechterkant een blauwe plek is. Ai. Ai. Ai.  

    Miljaaarrrrrr dat doet pijn! En slim  dat dat is, ja. Grmbl.

    ⁂

  • Titan

    Ik heb hier met open mond naar zitten kijken. Er gebeurt zodanig veel tegelijk, en er is zoveel te zien: machtig.  

    [via]

    ⁂

  • Ik ben vandaag zo vrolijk

    Zo vrolijk, zo vrolijk. Zo vrolijk, zo vrolijk.  

    Misschien als ik mij dat blijf voorhouden, dat het allemaal weg gaat, wie weet. We hadden ook gewoon een kast van bij Ikea kunnen kopen, dat tegen onze muur gezet, en een verfborstel tegen het behang kunnen duwen, toch?  

    Als ik mijn ogen dichtdoe en mijn beste Herman Van Veenimpressie mantragewijs blijf herhalen in mijn hoofd, dan komt alles in orde.  

    Zal ik anders eens de laatste evoluties herhalen?  

    We zijn aan het verbouwen, daar hoort onder meer een nieuw plafondje bij in de living, en dan blijkt dat de onderkant van het dak zorgbarend is: aan de kant waar en schouw stond is een balk verkoold en een andere wegvermolmd, aan de andere kant is een balk van het dak nog veel (véél) meer weggevreten.  

    De moerbalk waar die laatste op rust, was nog in zeer degelijke staat (in tegenstelling tot de drie andere kanten van moerbalken, die allemaal ook  weggevreten waren), dus er was een oplossing bedacht met een metalen schoen die onder die kapotte dakbalk zou geschoven worden en vastgemaakt op de moerbalk:

    Screen Shot 2012 05 14 at 18 01 30

    Voor de goede orde: een moerbalk, dat is een balk die het huis zowat bij elkaar houdt. Dat zit vast in de muur, en daar steunen allerlei andere balken op.

    Dat lijntje op die balk op het tekeningetje hierboven, net aan de rechterkant van die ijzeren schoen, da’s waar de muur begint, en dan komt er een ikweetnietprecieshoelang stuk dat in  de muur zit.  

    Juist?  

    Niét juist, dus.

    Ik had al onraad geroken, deze namiddag: een mail van de architect waar dit zinnetje in stond:

    De oplossing voor de kappoot met metalen schoen moet even bijgestuurd worden. Ik verzin wel iets. Geen paniek.

    Een architect die schrijft “geen paniek”, met de geschiedenis van verbouwingen in ons huis in het achterhoofd: dat is de beste manier om iemand volledig in paniek te krijgen.  

    En jawel: zo’n centimeter nadat de muur begint, eindigt de moerbalk. En de rest is stof. Stof, zo ver als een mens er zijn hand in kan steken. Van de ene zijkant van de balk naar de andere zijkant, en van boven tot onder.

    Kak, kapot, ook.

    Als ik dat zou kunnen met mijn rug, ik ging nu even een paar uur in foetushouding liggen wenen.  

    ⁂

  • Lazy harp seal, he does not behave proactively

    Mijn nieuw lijflied voor de week!

    [via]

    Meer van dit? Klickety klick. Maar zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.  

    ⁂