Eens het alsnog geïnstalleerd was, de identiteitskaart lezen.
Eens de identiteitskaart kon gelezen worden, inloggen op de website.
Het e-I-ding installeren op een mac.
Eens het alsnog geïnstalleerd was, de identiteitskaart lezen.
(Een paar keer herstarten laten, lukte het alsnog om in te loggen op de website. Nee, geen idee wat er aan de hand was. Aardstralen of zo.)
Dingen die ik niet wist:
Hoeveel kinderen heb ik ten laste? (Vier, verzekert Sandra mij.)
Geef ik écht zoveel aan allerlei goede doelen? Echt? Serieus?
Moet ik “ja” dan wel “nee” antwoorden op volgende vraag: “Betreft het uw eigen woning, met name de woning die u tijdens het belastbare tijdperk zelf heeft betrokken of de woning die u om beroeps- of sociale redenen niet zelf heeft betrokken?” (Ik heb “ja” gezegd, maar ik ben er niet helemaal zeker van.)
Hebben wij een lening aangegaan om ons huis te kopen, en zo ja, betalen wij daar nog altijd aan af? (Ik vermoed van ja.)
Geven wij geld aan kinderopvang uit? En hoeveel zou dat wel kunnen zijn? (Studie op school, blijkt, 19 dagen voor drie kinderen, en in totaal 290 euro.)
Heb ik een levensverzekering? Hoe moet dat ingegeven worden?
Aaaaa ik moét afbetalingen ingeven, en ik weet niet wat en hoe!
Gnaaaargh! Foutboodschappen!
Uuuuurrrg! Nee!
Dat is het moment dat ik het opgegeven heb, mij in de zetel heb gezet met een boek, en een hulplijn ingeroepen heb.
Had ik eigenlijk al een foto gezet van hoe het er nu in de living uitziet, net voor het bouwverlof? Nee zeker?
Kijkend van de trekzetel naar de televisie en de straatkant:
En kijkend van de straatkant naar de kant waar trekzetel en bureau staan:
De televisie komt nog op een in- en uitklappende zwenkarm ergens in het midden van dat wit vlak, de muur aan de kant van de straat wordt nog afgewerkt eens er nieuwe vensters in zitten eens de gevel gedaan is, plafond en zo moeten nog gedaan worden, de trap moet nog afgewerkt worden, en er moeten nog nieuwe zetels gekocht worden, maar voor de rest begint het er wel op te trekken, ja.
Er zat helemaal op het einde van de keuken een klein kogelspinnetje op de muur. Helemaal verloren, ik vermoed dat het met iemand moet mee naar binnen gesukkeld zijn van op de koer.
Het was alweer een tijd geleden dat ik nog eens een foto van een beest genomen had (de rug wil niet mee, bukken is niet vanzelfsprekend), maar als er een spin in huis zit die ik nog niet op foto had, dan wil ik wel nog eens moeite doen:
Ik heb de dutsin, een gewone tandkaak (Enoplognatha ovata) als ik het goed heb, maar rap weer buiten gezet.
Over spinnen gesproken: vandaag op Reddit gelezen hoe spinnen zich voortbewegen – bio-hydraulisch, dus. Of zoals FUCKING_BUG_EXPERT het verwoordde:
Spiders don’t possess muscles like insects and other animals, but instead what some would describe as some weird ass hydraulic system; fluid is forced to extremities, sort of like having eight penises for legs and getting boners instantaneously to walk around.
Put that in yer pipes and smoke it, boys ’n girls.
Ik denk dat het moet zijn omdat ik ooit eens een Nikon heb getest, maar ik krijg van tijd tot tijd nog eens een persbericht van hen binnen.
Het blijft hopen op een equivalent van Canon’s MP-E 65mm (klik, klik), maar dit klinkt, aan de volledig andere kant van de schaal, toch ook behoorlijk indrukwekkend:
Nikon kondigt vandaag aan dat het een nieuw supertele-objectief met vaste brandpuntsafstand heeft ontwikkeld, als aanvulling op de serie full-frame (FX) NIKKOR-objectieven. Het 800 mm AF-S-objectief, met een groot diafragma van f/5.6 en VR (vibratiereductie)-systeem, is volledig compatibel met het autofocussysteem van alle Nikon-camera’s in FX-formaat en werd ontwikkeld om de NIKKOR-serie met supertele-objectieven verder te versterken. Het objectief beschikt over de langste brandpuntsafstand van alle NIKKOR-autofocusobjectieven en is speciaal ontwikkeld met sport-, nieuws- en natuurfotografen in gedachten. Naast zijn superieure optische prestaties is het objectief ook bestand tegen stof en waterdruppels.
Ik keek naar mijn uurwerk en het was halfzes, en toen ik weer keek was het halfacht, en dan hebben we gegeten, en en toen keek ik weer en het was halfnegen en Anna ging naar bed en dan was het negen uur en ging Jan naar bed en dan was het tien uur en dan ging Louis naar bed en dan washet halfelf en ik weet niet waar de avond naartoe gegaan is.
Het is morgen al donderdag, en ik weet niet waar de week naartoe is gegaan.
En het is al half juli, geen idee waar het jaar naartoe gegaan is.
Aan de andere kant: Zelie komt zondag terug van kamp. En ik kan mij bijna niet meer herinneren hoe lang, zo lang dat ze al weg lijkt. En het lijkt wel alsof het nog een jaar is, tot zondag.
Niet met bazuingeschal maar met stille tamboerijn gestart: de ruwbouwverbouwwerken.
In principe moeten we een antwoord krijgen van de stad binnen de 105 dagen. En dan moeten we, als het antwoord positief is, nog dacht ik dertig dagen wachten op te zien of niemand anders bezwaren heeft.
Kris Kristofferson moet, als ik er zo een beetje over nadenk, mijn favoriete nog levende artiest zijn, maar ik had er nooit van mijn leven zelfs maar bij stilgestaan dat ik hem ooit in het echt zou kunnen zien.
Oh boy oh boy oh boy.
Eén december in de Handelsbeurs in Gent. Er zijn nog kaartjes. Koop er. Nu.
Ik keek vanmorgen naar de hoofdpunten van de krant: er stond tussen dat een dertienjarige overleden was na een aanrijding.
Mijn hart sloeg een slag over: ik dacht direct aan Zelie, die ergens god weet waar op kamp zit, en aan die meisjes vorig jaar (of is het al twee jaar geleden? of meer?) die ook op de één of andere smoutachtige aangelegenheid doodgereden waren.
Griezelig, toch wel, ook al omdat we ze niet kunnen contacteren omdat de GSM niet mee mocht, maar gelukkig was er niets aan de hand.
Dacht ik.
Tot vanmiddag, dus: de jongen die overleden is, blijkt van de school en van het jaar van Zelie te zijn. Het zou heel erg goed kunnen dat ze hem kent, of zelfs goed kent.
Wat voor een wereld zou dat zijn, vraag ik mij wel eens af, als iedereen gewoon zou zeggen wat hij of zij denkt?
Dat zou verkeerd aflopen, denk ik.
Maar kijk, in de geest van “eens zien wat het geeft”: magnifiek dat het regent, vind ik. Uitstekend! Nu nog minder warm worden, en ’t is ideaal. Ik lích met al die mensen die graag in de zon zitten op vakantie. Ik haat warm weer, en ik haat zon. Ha.
(Alleen spijtig dat het binnenregent in onze slaapkamer en dat we moeten wachten op de goedkeuring van onze bouwaanvraag vooraleer er kan begonnen worden te denken aan het vervangen van dat dak.
Jan is officieel veranderd van voetbalclub: van de U8 van Mariakerke (KRC Excelsior Mariakerke) naar de U9 van Racing Gent (KRC Gent Zeehaven).
Afhankelijk van in welke van de twee U9-ploegen hij zit, heeft hij op 22, 25 en 29 augustus al wedstrijden tegen Racing Waregem, KVE Aalter en KSK Maldegem, of Racing Waregem, Varsenare en Cercle Melle.
En hoedanook heeft hij training op 10, 14, 16, 21, 23 en 30 augustus. En toernooi op 12, 18 en 26 augustus.
Twaalf dagen op twintig: ik vind dat eigenlijk al bijna topsport, ik.