Michel Vuijlsteke's weblog

Verbouwingen: it never rains but it pours

maandag 7 mei 2012 18u22

Weet ge ’t nog, die keer dat er kapotte kappoten waren?

Ah ha ha, wel, kijk nu: misery loves company. Aan de andere kant van de living blijkt het hetzelfde verdriet te zijn, maar dan nog een graad erger:

’t Is misschien niet zo heel erg zichtbaar, maar dat oranjebruinachtige hoopje stof, dat is wat er nog overbleef van het stuk hout waar het dak op zou moeten gerust hebben.

Zucht.

Niét het soort dingen dat we met een gerust hart nog een paar decennia onder een laag plamuursel kunnen wegsteken: dat is wat onze voorgangers en hun voorgangers en hÃºn voorgangers gedaan hebben, maar het is echt wel levensgevaarlijk, het huis kan gewoon instorten.

De schade is misschien wel al honderd jaar geleden gebeurd, en tussen dan en nu moeten er ongetwijfeld veel mensen gezien hebben dat er Iets Heel Erg Ernstigs aan de hand was, maar ze hebben allemaal om wellicht begrijpbare redenen fuck it gezegd.

Het zou natuurlijk kunnen dat ze er helemaal naast gekeken hebben, maar ik kan het mij eerlijk gezegd niet echt inbeelden: als ze die twee balkkoppen aan de twee kanten van de schouw helemaal opnieuw gemaakt hebben een paar jaar geleden, dan moet dat toch opgevallen zijn dat de balken van het dak die op die gerepareerde balken rustten, helemaal kapot waren?

Enfin bon. Vanavond ruggenspraak met de architect, beslissingen nemen en knopen doorhakken.

Meer dan één beslissing, ja, want naast die kappoten zijn er ook nog de vensters:

Uiteindelijk zou de hele gevel moeten gedaan worden, en dus ook de vensters. Maar wat gaan we er ondertussen mee doen? Afwerken en er al de vensters in steken? Of wachten tot de gevel gedaan wordt? En wat met het stof?

En dan ook nog:

Dit is naast de ex-schouw:

Een vreemd soort platte dakpanachtige baksteenachtige tegels, die gelijk gebruikt is om de muur, die precies afgekapt is geweest, ongeveer recht te trekken.

Probleem: een groot deel van die tegeltjes zitten los. En dat kan natuurlijk niet, als die muur gaat gebruikt worden. Quid? Alles weg? Of niet?

Zuuuuuuuuccccchhhhhhhtttttt.

⁂
Turnen

maandag 7 mei 2012 8u23

Het was gisteren turnfeest bij Forza Ritmica, de turnclub van Zelie. Al tien! jaar de turnclub van Zelie, bleek deze namiddag na wat nadenken, en hoe vreemd is dat wel niet. Ze zit daar al van haar drie jaar, eerst drie jaar kleuterturnen gedaan, en nu dus al zeven jaar ritmische gymnastiek.

Ritmische gymnastiek, dat zijn die dingen met hoepels en knotsen en linten en touwen en zo: Zelie deed vandaag een oefening met hoepel en dan eentje zonder toestellen. Ik vond het alvast goed. En ik was misschien nog het meest content dat ze niet meer in zo’n vies roze en paars pakje moet turnen maar dat het een stijlvol volledig zwart ding is, tegenwoordig.

Euh nee, geen foto’s of filmpjes. Damn.

⁂
Boeken april 2012 (deel 2)

zondag 6 mei 2012 12u46

Ik ga eens iets meer notities moeten nemen over de boeken die ik gelezen heb terwijl ik ze aan het lezen ben. Ahem. Maar dus, april, deel 2. Mei zal minder moeilijk zijn: ik ben in de niet-comics geslagen.

Jennifer Blood [11/04]
Garth Ennis (tekst) – Adriano Batista (beeld) – Romulo Fajardo Jr. (kleur) – Rob Steen (letters)
Dynamite Entertainment, februari 2011 – nu, 12 x 32 blz. gelezen

Jennifer is overdag een gewone huisvrouw, met kinderen en een man, en alles erop en eraan. ’s Nachts trekt ze erop uit en doet ze mensen dood. Welke mensen en waarom, dat wordt in de loop van het verhaal duidelijk.

Haar doel is welomschreven, er is veel voor gepland, en ik dacht even dat het best opgehouden was na nummer 7, maar ’t kwam nog allemaal goed: blijkt dat zomaar mensen doden niét iets is dat op een-twee-drie een halt kan toegeroepen worden, vooral als sommige mensen weten wie écht achter de doder zit.

De mengeling van down to earth realisme en extreem geweld: grappig, spannend, wijs om lezen. Vintage Garth Ennis.

Lanfeust de Troy 01 – L’ivoire du Magohamoth [12/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1994, 46 blz.

Ik dacht: ik herlees eens de Lanfeusten. Ik herinner mij dat ik daar veel geld voor betaald heb in de tijd, en dat het er om onduidelijke redenen nooit van gekomen was om verder te lezen dan het eerste album.

Wél een beetje een change of pace in vergelijking met de comics die ik al de hele tijd aan het lezen was: niet meer door pagina’s vliegen als een warm mes door lauwe boter, maar prentje voor prentje lezen.

’t Is wijs om lezen, met al die in-jokes en dingen die enkel een Franstalige Europeaan kan vatten (domme woordspelingen! maar domme woordspelingen!), en ik heb er dan ook mijn tijd voor genomen.

Ah ja, het verhaaltje? Lanfeust woont op Troy, een plaats waar iedereen wel een magisch talent heeft. Het zijne is dat hij metaal kan smelten (en dus is hij smid geworden). Zijn verloofde C’ian kan zelfs de ergste wonden genezen (maar alleen ’s nachts), haar zus Cixi kan water doen bevriezen: dat soort zaken.

En dan blijkt dat Lanfeust alles kan als hij in aanraking komt met het zwaard van de ridder van Or-Azur, een zwaard dat een ivoren handvest heeft, gemaakt van ivoor van de Magohamoth, een mythisch beest.

Nicolède, de vader van C’ian en Cixi ende wijze van het dorp, overtuigt hem ervan om naar Eckmül, de grote stad, te trekken om meer te weten te komen.

Op weg komen ze de trol Hébus tegen (hebt g’hem? hebt g’hem? le troll Hébus? troll-hébus? trolleybus? ja, dít soort humor ja), betovert Nicolède hem om hem tam te maken, en hopladiejee, de reeks is begonnen.

Lanfeust de Troy 02 – Thanos l’incongru [14/02]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1995, 48 blz.

Lanfeust komt toe in Eckmül, gaat naar de universiteit waar hij onderzocht wordt. Kluiten en esbattementen.

Thanos, trouwens, is een piraat (buitengesmeten uit de Universiteit van Eckmül voor ik weet niet meer wat), en blijkt ook dezelfde dinges te hebben als Lanfeust, als hij het ivoor van de Mogahamoth aanraakt.

Lanfeust de Troy 03 – Castel Or-Azur [15/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1996, 54 blz.

Race naar het kasteel van Or-Azur (dat blijkt onder beleg te liggen)!

Lanfeust de Troy 04 – Le paladin d’Eckmül [15/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1996, 46 blz.

Toernooi! Lanfeust tegen Thanos!

Lanfeust de Troy 05 – Le frisson de l’haruspice [16/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1997, 53 blz.

Awoert, Lanfeust heeft zich in het vorige album in de luren laten leggen: hij heeft niet meer het echte zwaard maar een kopie ervan. Dan maar op zoek naar de Magohamoth zelf, op het continent Darshan.

Lanfeust de Troy 06 – Cixi impératrice [17/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1998, 47 blz.

Lanfeust en compagnie zijn bestormen het paleis van de goden op Darshan, maar Cixi teekt er vanonder en wordt de concubine van Thanos in Eckmül. Euh, en niets is zoals het lijkt, ook.

Lanfeust de Troy 07 – Les pétaures se cachent pour mourir [17/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 1999, 53 blz.

Pétaures zijn enorm grote beesten, die gebruikt worden om allerlei te vervoeren en voort te trekken. Ze kunnen dag en nacht doorlopen, maar alleen als er voor gezongen wordt. Oh, en de titel is een verwijzing naar The Thorn Birds, voor wie dat niet wist.

Een geheime stad onder het poolijs, een gids die Onze Vrienden naar de Magohamoth zou kunnen leiden. En we komen ook meer te weten over Cixi.

Lanfeust de Troy 08 – La bête fabuleuse [18/04]
Christophe Arleston (tekst) – Didier Tarquin (beeld)
Soleil Productions, 2000, 61 blz.

Ontknoping, tarara tsoin tsoin.

Fijn om lezen, allemaal. Ik heb een aantal vervolgen ook liggen, maar die houd ik voor later.

Emma Frost – Ultimate Collection [21/04]
Karl Bollers (tekst) – Randy Green, Carlo Pagulayan, Adriana Melo, Will Conrad (beeld) – Rick Ketcham, Dennis Crisostomo, Sean Parsons, Andrew Pepoy, Eric Cannon, Will Conrad (inkt) – Pete Pantazis, Transparency Digital (kleur)
Marvel, 2011, 420 blz. (oorspronkelijk Emma Frost 1-18, 2003-2005)

Gho. Ik ben normaal voor van die origin stories, maar ik vrees dat ik er hier niet in echt in geloofde: akkoord dat X-Men een serie is die het eigenlijk voortdurend heeft over coming of age en puberteit en zo, maar dit las meer als Beveren-Hiels dan wat anders. En X-Men: 90210 is niet mijn idee van een goede cross-over.

Oh, en de vreemd pseudo-semi-hemi-erotische covers hadden niets, maar dan ook niets te maken met de rest van het verhaal. Vies.

X’ed out [21/04]
Charles Burns
Pantheon Books, 2010, 56 blz.

’t Is gelijk Kuifje, maar dan weird. Ligne claire en alles, maar in een William S. Burroughs-universum. Eraserhead, maar dan clean en in vibrante kleuren.

Twee verhaallijnen, één jaren-1970 pre-punk, één surrealistisch of nachtmerrieachtig, in een soort verre toekomst misschien, waar hagedismensen de baas zijn.

Ik vraag me hard af waar Burns hier mee naartoe gaat. En ik hoop dat ik niet bevestigd word in mijn begin van onbehaaglijk “hola, we zijn hier kunst aan het doen”-gevoel. Als het té opvallend wordt, dan knap ik daar redelijk op af, namelijk.

Vampire Boy [22/04]
Carlos Trillo (tekst, vertaling uit het Spaans: Zeljko Medic) – Eduardo Risso (beeld)
Dark Horse, 2010, 480 blz.

Argentijnse klassieker uit het begin van de jaren 1990, geschreven door de te vroeg gestorven Carlos Trillo en getekend door Eduardo Risso (100 Bullets).

Een klein kind dat vampier is: dankbaar gegeven. Sure I can’t die, but I don’t have a life either, dat gevoel.

Vijfduizend jaar geleden, in Egypte ten tijde van Cheops, stort een meteoriet neer. Stapels mensen sterven, onder meer ook de farao en zijn gevolg. Het hele gevolg, op de zoon van de farao na en een net verstoten concubine na. Zij worden ook ziek, maar gaan niet dood. Kunnen niet meer doodgaan.

’t Zijn geen “echte” vampiers: ze regenereren in het zonlicht, maar voor de rest is het effect wel hetzelfde. Ze blijven eeuwig leven: zelfs eeuwen onder de grond opgesloten zitten en toto een skelet verworden — als de zon weer op de beenderen schijnt, hopla weer levend.

De jongen — hij heeft geen naam, zijn vader wou hem pas een naam geven als hij groot was — en de vrouw zijn in een eeuwen- en eeuwenlange strijd verwikkeld, om eigenlijk onduidelijke redenen. Behalve dat het allemaal toch ergens duidelijk wordt, in de loop van het boek.

Schoon. De moeite.

Cut [22/04]
Mike Richardson (tekst) – Todd Herman (beeld) – Al Milgrom (inkt) – Dave Stewart (kleur)
Dark Horse Comics, 2007, 112 blz.

Wat een echte vampier zou kunnen zijn in het echt. Eenvoudig, spannend, degelijk.

Wolverine: Old Man Logan [22/04]
Mark Millar (tekst) – Steve McNiven (beeld)
Marvel Comics, juni – september 2009, 199 blz.

Ver in de toekomst. Om de één of andere reden is Wolverine geen Wolverine meer: hij weigert onder welke omstandigheden ook geweld te gebruiken, of zijn klauwen uit te slaan.

Wolverine is geen Wolverine meer, maar gewoon oude Logan. Hij woont met vrouw en kinderen op een afgelegen ranch, in een land dat Hulkland heet en onder het terreurbewind van de afstammelingen van Bruce Banner en She-Hulk leeft.

Logan heft geld nodig om zijn huur te betalen, en aanvaardt tegen beter weten in een opdracht om Hawkeye (ondertussen oud en blind) nar de andere kant van he tland te begeleiden om een pakje te gaan afgeven.

Onderweg komen we te weten wat er gebeurd is, en waarom Wolverine geen Wolverine meer is.

Uitstekend, vond ik.

The Alcoholic [23/04]
Jonathan Ames (tekst) – Dean Haspiel (beeld) – Pat Brosseau (letters)
Vertigo (DC Comics), 2008, 136 blz.

Alcohol is een vuile beeste. Ik voelde mij de hele tijd een voyeur: het verhaal leest véél te echt om niet minstens zeer grote stukken echte Jonathan Ames te bevatten.

Hilarisch bij momenten, deprimerend bij veel andere, maar altijd zeer goed.

Crimeland [27/04]
Ivan Brandon, Felipe Ferreira (tekst) – Rafael Albuquerque (beeld) – Rafael Albuquerque, Cris Peter (kleur) – Ed Dukeshire (letters)
Image Comics, 2007, 99 blz.

Misdaad! Albuquerque bracht dit zelf uit in 2005 als Rumble in La Rambla, Image herkent een goed ding als ze het zien. Een verhaal dat zich afspeelt over verschillende decennia, prachtig getekend, meer dan degelijk.

Ik zie het nog verfilmd geraken. Of verserialiseerd.

Lanfeust des étoiles 01 – Un, deux… Troy [28/04]
Lanfeust des étoiles 02 – Les tours de Meirrion [28/04]
Lanfeust des étoiles 03 – Les buveurs de monde [28/04]
Lanfeust des étoiles 04 – La chevauchée des bactéries [29/04]
Lanfeust des étoiles 05 – Exil Ã Port-Fleuri [30/04]

Ah, en dan ben ik herbegonnen aan een paar Lanfeusten. Lanfeust blijkt op een planeet te wonen die het voorwerp was van een eeuwenlang experiment, dat nu Kwisatz Haderach-gewijs geculmineerd is in Lanfeust (en Thanos).

Waarop Lanfeust en Thanos (en Hébus, en Cixi) van Troy weggehaald worden, en hun weg vinden in het galactische imperium (achtig). En er is politiek en verraad en reizen in de tijd, en het blijft leutig, en ik blijf het graag lezen.

Super-Girl, Vol. 6 [30/04]
Michael Green, Mike Johnson (tekst) – Mahmud A. Asrar (beeld)
DC Comics, november 2011 – mei 2012, 7 x 32 blz.

Ik had het wat afgehouden, de nieuwe dingen van DC te lezen, maar omdat er nu toch een reeks verhalen afgelopen zijn, alsnog begonnen.

Met de perikelen van Kara Zor-El, en wat meteen opvalt na een hele reeks Lanfeusten: mensen wat leest dit snel en mensen wat gebeurt er weinig. Ve-der-licht.

Confrontaties duren een heel nummer, en zijn toch over voor ik het goed en wel besef. En het verhaal: tot nog toe had het eigenlijk op twee of drie bladzijden kunnen verteld worden.

Hmmm.

⁂
Een rustige dag

zaterdag 5 mei 2012 22u39

Normaal gezien moest ik vandaag met de rest van het gezin mee naar een communiefeest, maar hey, ik ben dan maar thuisgebleven. In de zetel, dan in bed, dan weer in de zetel, nog eens in bed geprobeerd, dan weer in de zetel.

Misschien dat het morgen allemaal geen pijn meer doet in mijn rug! Wie weet!

⁂
Welkom in het weekend, anders

vrijdag 4 mei 2012 23u09

Zelie komt terug van babysit: wenend van de pijn wegens oorontsteking.

En ik weet niet waar gedraaid van de rugpijn.

Morgen een hele dag communiefeest, en overmorgen turnfeest? Neen, ik dacht het niet. Of het zou al erg moeten veranderen tussen nu en dan.

⁂
Verbouwingen: het tweede weekend in

vrijdag 4 mei 2012 22u48

Kijkt, kijkt! Gisteren:

Vandaag:

De schouw is weg. Een deskundige zou u aan de hand van de bakstenen en het al dan niet zichtbare roet ongetwijfeld kunnen zeggen wanneer de schouw gebouwd is, hoeveel verbouwingen ze ondergaan heeft, en hoe lang het al geleden is dat daar nog een vuur in gebrand had, maar ik ben geen deskundige: al wat ik weet is, er stond een schouw die redelijk wat plaats innam, en nu is er geen schouw meer.

En ja, ik vind het ergens ook wel spijtig: ik had het ook al in mijn hoofd zitten, zo’n haardvuur in de living. Of als een haardvuur onrealistisch was (waar zouden we het hout halen?), dan toch tenminste gashaard, met vlammen en alles. Want vlammen zijn wijs. Dingen in brand steken is wijs. Euh, gezellig, bedoelde ik natuurlijk. Niet alsof ik heel de tijd zou willen dingen in brand steken of zo, of dat ik een ongezonde fascinatie met vuur heb, of zo. Of zo. Tuurlijk niet.

…maar goed, die haard was een groot lomp ding, en realistisch gezien gingen we die haard of dat gasgedoe waarschijnlijk nooit echt aan staan hebben, ook al omdat het alleen maar voor de esthetiek zou geweest zijn en niet om te verwarmen, dus hey.

G’bye, schouw.

En hello, grote ruimte voor allemaal kasten:

De situatie met de kappoten en het dak, dat wordt opgelost door verbouwmensen in ruggespraak met architect. In alle geval is vandaag de afbraak, voor stabiliteitsredenen, van het dak naar beneden gebeurd, en staat er daar boven op het dak nog een stuk schouw van een centimeter of twintig dat boven de solin komt, en dat kan dienen als steun voor de voorlopige dakdichting.

Ik leer hier dingen bij, ’t heeft geen naam: de solin, in het Schoon Vlaemsch heet dat blijkbaar gewoon prozaïsch een “slab”, is dat ding rond een schouw, in van dat buigzaam metaal, dinges, ik zou het duizend keer zeggen, om het waterdicht te maken.

(Tenzij men de Internationale Etymologische Taalsleutel volgt, natuurlijk: in dat geval is het Franse woord solin te herleiden naar intertaal schol-chich-in, wat bewerkt kan worden tot school zich in, en dus “iets dat ergens tussen verscholen zit” betekent. Ik kan Taalsleutel.nl heel erg aanraden aan al wie een paar momenten heel erg hard what the actual bloody fuck wil denken.)

Maar goed dus: de situatie met de kappoten, die zal voor volgende week zijn. Ik heb er vandaag nog eens een foto van genomen in ruimere context: nu die schouw er niet meer is, is het grappig om zien wat voor een vreemde bokkensprongen de structuur van het huis neemt, tussen plafond, vloer en dak.

Aan de linkerkant van de schouw:

En aan de rechterkant van de schouw:

Gho ja. ’t Zal zijn tijd wel duren, zeker?

Morgen mogen we op kousenvoeten op het eerste verdiep van het achterhuis lopen: wij gaan dat vieren door er Ikea-meubels in elkaar te vijzen.

Morgenochtend breng ik Anna naar ballet en alles, en gaat Sandra met mijn broer naar de Ikea om de hoek een grote kleerkast halen, en nog wat ander gerief. Geen idee wít precies, maar dat zien we dan wel, dan.

⁂
Naar de coiffeur

vrijdag 4 mei 2012 21u32

Er is naar de coiffeur gegaan!

Da’s altijd grappig om zien, hoe de kinderen kunnen veranderen met kleine ingrepen.

Louis, punkachtig:

Anna, met kort haar dat vanachter naar boven gaat:

En Jan, die er redelijk fifties uitziet:

Zelie is aan het babysitten verder in de straat, geen echt idee of er bij haar ook iets veranderd is.

Spijtig dat Jan geen eerste communie doet, anders hadden we al direct een foto:

En kijk, Anna trekt wezen:

⁂
Soms vraagt een mens zich af

donderdag 3 mei 2012 22u53

Dan is het eens tien uur ’s avonds, liggen er vier kinderen licht te slapen in hun bed, en besluit er ergens in de buurt iemand een live-optreden te starten.

Een luid live-optreden van Bob Marley, met een versterker en drums en bassen en gitaren en zang en publiek en alles erop en eraan.

In een woonwijk. Een woonerf zelfs, al doet dat er hier nu minder toe. Vol kinderen. Op een weekavond. En het wordt met de minuut luider.

Ah, dilemma’s: direct de politie bellen, dat is de reactie van de verzuurde medemens. Aan de deur gaan kloppen, dat is u direct onsympathiek maken bij de (verre) buren.

Maar dan blijft het luider worden, zoals volgende boeiende video-opname vanuit de badkamer niet echt duidelijk maakt:

Sandra heeft haar stoutste schoenen aangetrokken, het huis met de reggae gevonden, haar hand blauwgeklopt aan de deur tot iemand haar hoorde, en de oudere jongere die vanachter een dikke blauwe rookwolk de deur opendeed vriendelijk gevraagd of het eventueel een beetje minder luid zou kunnen, de muziek.

De brave mens bevond zich blijkbaar in serieus hogere sferen, had het een beetje moeilijk met ingewikkelde handelingen als ogen focusseren en verstaanbaar praten, maar na een beetje nadenkwerk om de vraag en de gewenste gevolgen met elkaar te verbinden, heeft hij The Wailers een eind minder luid gezet.

Ja, ’t is hier soms een zeer boeiend leven, in de grote stad.

⁂
Zullen we nog eens een farce doen?

donderdag 3 mei 2012 19u02

’t Was alweer een tijdje geleden, dat er nog eens een fijne Onvoorziene Omstandigheid kwam opduiken in het verbouwingsavontuur.

Wat voorafging!

Er waren eens vier moerbalken op ons eerste verdiep. De koppen van die moerbalken, die zaten ofwel in een plaasteren omhulsel, ofwel waren ze bewerkstelligd met plankjes errond en stenen consoles, zoals deze bijvoorbeeld:

Bij het ontmantelen van de omhulsels van de balken, bleek dat er allemaal niet zo goed uit te zien: opgevreten door houtwormen, tot vér van het einde van de balk. Inderdaad: tot ver van het einde van de balk dat eigenlijk in de gevel moet zitten om eigenlijk het tweede verdiep en het dak op te laten steunen.

Enfin bon, vakmensen weten wat gedaan in dergelijke situaties, gelukkig. De balken zijn één voor één gerepareerd, histories met metalen stangen die er tot ver in gedreven worden en kunststoffen-sterker-dan-het-sterkste-staal om de balkkoppen te vervangen, en bekistingen om het een beetje een wat esthetischer verantwoord uitzicht te geven. Dat geeft dan bijvoorbeeld dit voor de balk hierboven:

Dat was bijna precies vijf jaar geleden, toen we de vloer van de living deden, e de schouw afgeplakt hebben (het was een lelijke bakstenen schouw).

Pro memorie, zo zag het er eergisteren uit:

En zo zag het er vandaag uit:

Niet zoveel veranderd ten opzichte van gisteren, míííírrrr!!! we zijn wel een farce rijker in het huis, en ik een woord in mijn woordenschat.

Een kappoot, dat is blijkbaar de naam voor zo’n grote balk die in de dakconstructie op de kop van een moerbalk rust.

De schoon gerepareerde moerbalken, in ons geval.

Kijk, aan weerszijden van de schouw zijn dit de kappoten:

In close-up zien ze er zo uit. Links bijna helemaal verkoold:

…en rechts bijna helemaal opgegeten door houtworm:

Een dak dat tot voor een paar jaar rustte op ontbrekende moerbalkkoppen, en dat die gerepareerd werden, maar dat het eigenlijk niet zo enorm veel uitmaakte, want het waren toch kapotte kappoten.

Yay! La joie! Hoera! Ik ben zo blij!

⁂
It’s a good life

donderdag 3 mei 2012 12u13

Oh, man. Ik kwam voorbij Metafilter, en kijk nu: een link naar een verhaal dat ik in geen godweethoeveel jaar nog gelezen had. En nooit in de originele versie: het zat in één van de delen van de Grande Anthologie de la science-fiction.

Machtig, machtig goed.

It’s a good life, uit 1953, door Jerome Bixby. Doe uzelf een plezier, en trek er een minuutje of tien voor uit.

Enfin ja, een plezier is misschien niet het juiste woord.

(En mag ik terloops een lans breken voor die Grnade Anthologie? De beste intro tot allerlei mogelijke thema’s in science fiction die er is!)

⁂
Hoe zoudt ge zelf zijn?

woensdag 2 mei 2012 21u00
Ik was heel de dag schijtenerveus. De woonkamer is de plaats die ons verliefd deed worden op ons huis, en daar wordt nu in verbouwd.

Ergens in de loop van vandaag en morgen gaat het plafond eruit, en de schouw. En dan komen er kasten in, later, als de kasten klaar zijn.

Ik ben bang dat de meubels die er komen ofwel te donker zullen zijn, ofwel te fermette-achtig: eik zoals de vloer doortrekken, is dat niet gewoon helemaal verkeerd? Zouden we niet beter iets lichts nemen, niet noodzakelijk wit, maar toch licht?

Of gaat het er dan plastiekerig en fake uitzien? Moeten we misschien een combinatie van geolied hout en wit(achtig) doen?

En dan de meubels zelf: wat moet daar komen? We hebben nodig:
- een ruimte om de tv aan de muur te hangen en daar in de buurt dingen die op de tv moeten aangesloten worden (computer en zo)
- plaats om te zitten (we denken een driezit en een tweezit, en dan een soort bank of een soort lades die ook zitbanken zijn)
- ruimte om dingen genre glazen en drank op te bergen
- plaats voor boeken
- plaats voor een postuurken of twee drie
- een klein bureautje om aan te werken
- bergruimte voor papier, schrijfgerief, dat soort zaken
Het plan, nu, voor de living en het meubel tegen de muur:

Naast de trap het bureau(tje), dan klokwijzerszin opbergruimte, vier kolommetjes boekenkast, opbregruimte, en dan bovenaan drie dubbele kasten van 120 cm, daaronder twee van 120 cm en een schuifdinges voor de televisie, en daaronder opbergruimte.

Ja, dat zijn heel veel kasten, ja. En ik weet niet of die bureauruimte niet te benepen en druk gaat aanvoelen. En ik heb hoe langer hoe minder een idee wat ik eigenlijk wil van materialen en invulling.

Brainwave deze middag: wat als we nu eens de televisie gewoon aan de muur lieten hangen zonder schuifwand ervoor, en die middelste twee kasten zouden laten vallen? Dus dat we gewoon kasten boven en kasten onder hebben, en dan de tv, en dat we dan gewoon kunnen zitten, als we dat willen en als er volk is, naast de televisie?

Dat zou dan zoiets geven, van layout:

Dat ziet er wel doenbaar uit, maar ’t is niet moeilijk natuurlijk als alles in ’t wit is. Aargh waar zijn die interieurdecoratieprogramma’s als ge ze nodig hebt? Als ik het zo bekijk in situ, ziet het er nog te doen uit. Misschien met die muur achter de televisie in het wit? En de kasten in… aargh ik weet het niet.

Uuuuurgh. We moeten vanavond knopen doorhakken, en ’t is niet simpel.

Ah oh ja, en toen ik vanavond thuiskwam, zag de living er zo uit:

Ik schat dat morgen die schouw hier rechts weg zal zijn:

Ahem ja.

Update een uur later: waarom moeten die kasten aan de rechterkant zo diep zijn, eigenlijk? Ik dénk dat dat is omdat we vroeger de schouw gingen hebben in het midden, maar nu die weggesmurfd wordt, mogen alle kasten toch gewoon 30 diep worden, zal wel genoeg zijn, toch?

En waarom was die nis daar nu ook alweer? Ah ja, juist, voor postuurkes. Waarom zouden we dat dan niet gewoon doortrekken over de hele breedte tot aan de TV? Poging twee.

Met dan in die ruimte tussen boven- en onderkasten veel plaats voor postuurkes. (Ja, ik heb postuurkes. Dingen zoals het deze, bijvoorbeeld.)

Update nog een half uur later. Uitgetekend op de muur, en de groottes een beetje aangepast, geeft dat dit:

Onderste lijn zijn lades, 65 cm diep en 45 cm hoog. (Die moeten zo diep zijn want anders komt het niet goed met de vloer waar die schouw stond, en het heeft het voordeel dat ze dubbel dienst kunnen doen als zitbank.) Helemaal bovenaan zijn er kastjes van een kleine 70 cm hoog en ook 30 cm diep, over bijna de volle breedte van de muur. Onder die kastjes een nis van ongeveer 35 cm hoog, afgesloten met glazen (deurtjes, schuifdeurtjes, een grote klapdeur, nog geen idee). En daaronder, op de zitbankachtige dinges, kasten van 30 cm diep en ongeveer een meter hoog. Geen risico om met ons hoofd ergens tegen te botsen want de “rugleuning” is op dezelfde diepte als de kastjes erboven.

En rechts blijven we een centimeter of 60 van de muur, en de TV hangt daar ergens in die open ruimte.

Materiaal: wit. Geen eik meer, maar met in die nis, die verlicht zal zijn, wel over de volle breedte lichte eik, hetzelfde als op de vloer. En de bovenkant van de “zitlades” (onder voorbehoud) ook in eik, maar iets donkerder.

Ahem ja.
⁂
Links van 24 april 2012 tot 2 mei 2012

woensdag 2 mei 2012 14u00

What if realists were in charge of U.S. foreign policy? | Stephen M. Walt
The liberal/neoconservative alliance is responsible for most of America's major military interventions of the past two decades, as well as other key initiatives like NATO expansion. By contrast, realists have been largely absent from the halls of power or the commanding heights of punditry. That situation got me wondering: What would U.S. foreign policy have been like had realists been running the show for the past two decades? It's obviously impossible to know for sure, but here's my Top Ten List of What Would Have Happened if Realists Had Been in Charge.

Elonka’s List of Famous Unsolved Codes and Ciphers
This is an unofficial list of well-known unsolved codes and ciphers. A couple of the better-known unsolved ancient historical scripts are also thrown in, since they tend to come up during any discussion of unsolved codes. There has also been an attempt to sort this list by "fame", as defined by a loose formula involving the number of times that a particular cipher has been written about, and/or how many hits it pulls up on a moderately sorted web search.

Care and Feeding of Yer Books | MetaFilter
To begin with, if you remember nothing else, remember this: A book is a machine. For all the magic, mystique and awe that may surround it, the bound book is a machine. And like all machines, it will obey the laws of physics that have been built into it, whether or not they were what the binder intended. If a book was bound, rebound or repaired without regard to how all the parts work together to make the machine work, the laws of physics will relentlessly tear it apart, even while it is sitting quietly on a shelf. If a binding structure was made aesthetically pleasing, but too weak to support the textblock, gravity will do its job. If a hinge is not properly made, or repaired, it will not be a hinge and do what hinges do, which is to open and close the book. It will instead be a lever, and it will do what levers do, which is to pry apart the book.

The Distro Interview: Microsoft Principal Researcher Bill Buxton — Engadget
Bill Buxton has spent most of his career getting between humans and computers. While his initial focus was on music and digital instruments, that eventually led to an interest in human-computer interaction, and pioneering work with multitouch systems and other user interfaces. He worked with the famed hotbed of innovation Xerox PARC in the late 1980s and early 90s, and was later Chief Scientist for software firm Alias Wavefront before claiming the same title at SGI Inc. when that company acquired the former in 1995. After a time running his own Toronto-based design and consulting firm, he moved on to Microsoft Research in 2005, where he continues to serve as the organization's Principal Researcher. We recently had a chance to pick his brain and get his thoughts on a range of issues, including state of design at Microsoft, the future of natural user interfaces, and whether we're really entering a "post-PC" era.

Immortal ZX Spectrum games
The ZX Spectrum can boast some 15 thousand titles, which is about ten times more than what is currently available for either GBA or NDS alone. This is quite a lot of games to choose from. To put it into perspective, if you try out one title each day, it will keep you occupied for more than forty years. So, where do you start?

⁂
De living: it gets worse before it gets better

dinsdag 1 mei 2012 23u07

It gets worse before it gets better, and then it gets worse again, and then it gets a little better, and then it gets worse again, and then it gets better again.

Of zoiets. Een huis waar zes man in woont, en waar bij gebrek aan bergruimte vooral gestapeld wordt: dat is géén zicht als er dan eens grondig opgeruimd wordt. Opgeruimd moet worden.

Het grenst aan het ongelooflijke, wat er allemaal in dozen zit die in dozen zitten die in zakken zitten die in zakken zitten die in dozen zitten. Zo van “we ruimen de grote stukken op, en de boeken, en het speelgoed, en de draden smijten we in één zak, die sorteren we dan wel eens, en wat duidelijk weg mag, smijten we weg, en de papieren bij elkaar, die sorteren we dín wel eens, en… oh what the hell, al de rest van het klein grut ook bij elkaar in een doos, dan sorteren we dat ook wel eens, dan eens, dan.”

Doe dat een paar jaar aan een stuk, en het resultaat is dat het definitief opruimen er na twee dagen ongeveer zó uitziet. Van de venster naar de trappen:

It gets worse before it gets better, indeed — dit is van het bureau naar de vensters:

There’s method in the madness, daar niet van, en ’t was ook redelijk veel werk om te geraken tot waar het was in de foto’s hierboven. Slik, inderdaad.

Vandaag dan de laatste hand gelegd: eerst zelf vanalles gedaan terwijl Sandra met Jan naar voetbaltoernooi was, dan de hulp van mijn moeder en mijn broer absoluut niet afgeslaan, en vanavond dan een laatste stamp gegeven met Sandra.

Alle computermateriaal in gelabelde zakjes gestoken, alle boeken gesorteerd, alle belangrijke papieren in één doos, alle kraaltjes in een doos, alles puzzelstukken in een doos, alle Legoblokken en blokjes in één doos, alle knikkers tesamen, de helft van de handleidingen die ik nog liggen had (wat zeg ik, 95%) weggegooid, duchtig gesnoeid in kindertekeningen en -werkjes, fotogerief bij elkaar, foto’s bij elkaar, tafels weggedaan…

Résultat des courses:

De grote meubels mochten blijven staan, daar gingen ze plastiek of dekens of dingen op leggen.

Want, haja, morgen beginnen de grote werken in de living. Gepland: afbraak van de schouw, en afbraak van het plafond. En als dat gedaan is: grote werken aan ruwweg deze zone:

Het trapgat wordt mooi afgewerkt, die draden en buizen komen mooi opgeborgen, tegen de verste muur achter de trap (vanaf die houten pilaar die er staat) komen boekenkasten bovenaan en opbergkasten onderaan, idem aan de muur waar nu die spiegel en die bureaustoel staan. Waar nu de schouw is, komt een opbergmeubel bovenaan (denk glazen en flessen), en onderaan een richel met daarin uitrolbare zitbanken, en de TV zal achter een schuifdeur kunnen weggestoken worden.

En het plafond wordt rechtgetrokken, met aan de uiteinden, tegen de muur, indirecte verlichting. En alle muren worden in orde gezet, van pleisteren en verven en alles.

Dit zal er dus helemaal anders uitzien, binnenkort:

Slik.

⁂
Boeken april 2012 (deel 1)

maandag 30 april 2012 23u16
Superior [01/04]
Mark Millar (tekst) – Leinil Francis Yu (beeld)
Marvel Comics (Icon), december 2010 – maart 2012, 7 x 32 blz.

Hij was de ster van zijn school, en toen kreeg hij multiple sclerose. En toen maakte een aapje in een ruimtepak hem een superheld. Een jongen (met MS) van twaalf in een lichaam van een volwassen superheld, en hij probeert er het beste van te maken. Geen dieven arresteren of zo, maar meteen: oorlogen stoppen over de hele wereld, woestijnen irrigeren, dat soort dingen. De ontknoping, trouwens, deed me enorm denken aan Larry Niven’s kortverhaal Convergent Series.

Mark Millar (Kick-Ass, The Ultimates, Civil War) doet een wreed wijs verhaal, en Leynil Yu illustreert het precies zoals het moet. Coming soon, wellicht, to a screen near you.

B.P.R.D.: Hollow Earth [02/04]
Tom Sniegoski, Christopher Golden, Mike Mignola (tekst) – Ryan Sook (beeld) – Dave Stewart (kleur) – Clem Robins (letters)
Dark Horse Comics, january – juli 2002, 3 x 32 blz.

Hellboy heeft het voor bekeken gehouden bij B.P.R.D., het Bureau for Paranormal Research and Defense, en Kate Corrigan denkt dat Abe Sapien en Roger de homunculus er ook wel eens vandoor zouden willen gaan. Enter nieuwkomer Johann Krauss, een medium die (dat?) nadat zijn lichaam verkoold werd tijdens een séance als ectoplasma in een soort duikpak overleeft. Liz Sherman heeft na een uitgebreid verblijf bij monniken in de Oeral geleerd hoe ze haard krachten onder controle kan krijgen, en hopla, nieuwe serie gejumpstart!

Verder ook nog gelezen, van B.P.R.D.:
- B.P.R.D.: The Soul of Venice [02/04]
  Miles Gunter, Mike Mignola, Michael Avon Oeming (tekst) – Michael Avon Oeming (beeld) – Dave Stewart (kleur) – Ken Bruzenak (letters)
  Dark Horse Comics, mei 2003, 32 blz.
- B.P.R.D.: Dark Waters [02/04]
  Mike Mignola, Brian Augustyn (tekst), Guy Davis (beeld), Dave Stewart (kleur), Michelle Madsen (letters)
  Dark Horse Comics, juli 2003, 32 blz.
- B.P.R.D.: Night Train [03/04]
  Geoff Johns (tekst) – Scott Kolins (beeld) – Dave Stewart (inkt) – Pat Brosseau (letters)
  Dark Horse Comics, september 2003, 25 blz.
- B.P.R.D.: There’s Something Under My Bed [03/04]
  Dark Horse Comics, november 2003, 32 blz.
- B.P.R.D.: Plague of Frogs [04/04]
  Dark Horse Comics, maart – juli 2004, 5 x 28 blz.
  Hola, ’t is allemaal gelijk The Shadow Over Innsmouth, met half-kikker-half-mensen. Mike Mignola in goeie vorm, en allemaal revelaties over Abe Sapien. Zeer goed, vond ik, en meteen ook het begin van een hele hele reeks over de oorlog tegen de kikkers.
- B.P.R.D.: The Dead [04/04]
  Dark Horse Comics, november 2004 – maart 2005, 5 x 28 blz.
  Maar zo goed. De ontknoping van Abe’s backstory, vervolg van de kikkers, dingen met de speer van Longinus en nazi-geleerden en alerlei: them’s all good eats.
- B.P.R.D.: The Black Flame [05/04]
  Dark Horse Comics, september 2005 – januari 2006, 5 x 28 blz.
  Ugh. Een hoofdpersonage sterft. Altijd vies, zoiets, maar wel heel erg mooi gedaan alhier.
- B.P.R.D.: The Universal Machine [05/04]
  Dark Horse Comics, april – augustus 2006, 5 x 28 blz.
- B.P.R.D.: Garden of Souls [06/04]
  Dark Horse Comics, maart – september 2007, 5 x 32 blz.
- B.P.R.D.: Killing Ground [06/04]
  Dark Horse Comics, augustus – december 2007, 5 x 28 blz.
- B.P.R.D.: 1946 [06/04]
  Dark Horse Comics, januari – mei 2008, 5 x 28 blz.
- B.P.R.D.: War on Frogs [06/04]
  Dark Horse Comics, juni & december 2008, juni & december 2009, 4 x 28 blz.
- B.P.R.D.: The Ectoplasmic Man [07/04]
  Dark Horse Comics, juni 2008, 32 blz.
- B.P.R.D.: The Warning [07/04]
  Dark Horse Comics, juli – november 2008, 5 x 28 blz.
- B.P.R.D.: The Black Goddess [07/04]
  Dark Horse Comics, januari – mei 2009, 5 x 28 blz.
- B.P.R.D.: 1947 [08/04]
  Dark Horse Comics, juli – november 2009, 5 x 28 blz.
- B.P.R.D.: King of Fear [08/04]
  Dark Horse Comics, januari – mei 2010, 5 x 28 blz.
- B.P.R.D. Hell on Earth: New World [08/04]
  Dark Horse Comics, augustus – december 2010, 5 x 28 blz.
  Kikkeroorlog voorbij, en B.P.R.D. onder VN-commando. Een doorstart, dat ze zeggen.
- B.P.R.D. Hell on Earth: Gods [09/04]
  Dark Horse Comics, januari – maart 2011, 3 x 32 blz.
- B.P.R.D.: The Dead Remembered [09/04]
  Dark Horse Comics, april – juni 2011, 3 x 32 blz.
  Het begin van Liz Sherman. Schoon, andermaal.
- B.P.R.D. Hell on Earth: Monsters [09/04]
  Dark Horse Comics, juli – augustus 2011, 2 x 32 blz.
- B.P.R.D. Hell on Earth: Russia [10/04]
  Dark Horse Comics, september 2011 – januari 2012, 5 x 32 blz.
- B.P.R.D. Hell on Earth: The Long Death [10/04]
  Dark Horse Comics, februari – april 2012, 3 x 32 blz.
Het waren redelijk wat comics, maar ik kan niet zeggen dat het ooit tegenstak of dat het ooit afgezaagd of we-doen-er-nog-maar-eentje aanvoelde. Er zit geschiedenis in, en voorgeschiedenis, de personages zijn rijk en blijven groeien in alle mogelijke richtingen.

En er is geen einde in zicht, eigenlijk: het kan wel nog een tijd door blijven gaan, wat mij betreft.

Nemesis [10/04]
Mark Millar (tekst) – Steve McNiven (beeld) – Dave McCaig (kleur) – Chris Eliopoulos (letters)
Marvel (Icon), mei 2010 – februari 2011, 4 x 32 blz.

Heh. Een zeer slechte slechterik. Bloederig, en alles. Zou een leuke film(franchise) maken.

Sub-Mariner: The Depths[10/04]
Peter Milligan (tekst) – Esad Ribic (beeld) – Cory Petit (letters)
Marvel (Marvel Knights), november 2008 – mei 2009, 5 x 24 blz.

Ik dacht: dat van de Silver Surfer was zo goed, ik lees de tegenhanger over Namor.

Helaas: teleurgesteld. Ik kon geen abstractie maken van de stuk op niets trekkende wetenschap. Wel zeer schoon geschilderd en zo, daar geheel niet van. Maar urgh, géén suspension of disbelief whatsoever, sorry.
⁂
Ikea-perikelen

zondag 29 april 2012 0u31
We zijn gisteren met het hele gezin naar Ikea gegaan. Eerst gaan eten, en dan gaan kijken naar meubels die we in onze verbouwing zouden kunnen zetten.

Natuurlijk dat we ook dromen van echte meubels, van die dingen die we dan ergens zouden vinden voor een appel en een ei, en die o-zo-prach-tig-mooi zouden passen in ons interieur — maar realistisch: ik zie het niet lukken. En Ikea is zo een groot gemak, en het is stukken goedkoper dan bijna overal elders.

Enfin, toch voor wat we nu aan het zoeken zijn, te weten:
- een stuk of vijftien boekenkasten,
- een kleerkast,
- en een lage kast om notities en cursussen en zo in te steken.
Vrijdag op een klein uurtje de winkel rondgelopen, en knopen doorgehakt voor boekenkasten (Billy, kleur: eik), de kleerkast (Pax, kleur: wit met blinkend pistache deuren), en de lage kast (BestÃ¥, kleur: wit).

Vandaag, om geen aantoonbare reden (ik dacht dat het het idee van Sandra was, mijn broer stond het bij dat het de architect was, Sandra dacht dat het mijn idee was) zijn we nog eens naar Ikea gegaan, met het idee: we kopen gewoon al wat gerief.

Ik denk dat de tijd in zo’n Ikea anders werkt dan in de rest van de wereld: zowel vrijdag als gisteren hebben we er zo’n drie uur rondgelopen, als mijn uurwerk mij niet bedrogen heeft.

Euh maar dus, we waren op zoek naar meubelen. Billy, check. Wat geklooid met diepe en ondiepe kasten (diepe hebben geen bovenstuk, geen idee of de indiepe wel diep genoeg zijn voor mijn postuurkes), maar bon. We gaan beginnen met een stuk of vijf zes kasten, en dan zien wat we er mee kunnen doen.

Pax: méér dan check. De kast, met drie deuren, een hangstuk, een ingebouwde ladekast, nog drie laden aan de andere kant: perfect, denken we, voor de ruimte. En het pistachegroen gaat, denken we, redelijk perfect passen met het groen van twee stoeltjes die ik van het stort gered heb:

Voor de lage kast die tegen de andere muur moet komen, daar zijn we het minder eens over. Ik had in mijn hoofd (en op plan getekend) twee witte Malm-kasten: 160 cm breed, 48 cm diep en 78 cm hoog. Zes laden zonder handvaten, een glasplaat bovenaan:

En zo dus twee naast mekaar. Over bijna de volledige lengte van de muur.

Sandra had een ander idee: twee BestÃ¥-kasten van 120 cm breed, 40 cm diep, en 64 cm hoog. Met verlegbare planken binnenin en opendraaiende kastdeuren. Die eventueel uit te breiden zijn met nog eens twee kasten van 60 cm breed, om twee keer 180 cm te hebben. (Of drie keer 120, maar dan liggen er drie glasplaten in plaats van twee.)

De vraag is natuurlijk: waar gaan die kasten voor gebruikt worden? Kledij en dergelijk zou moeten in de kleerkast liggen, maar voor de rest zijn dit de enige opbergmeubels. Boeken zelf, dat kan in de bibliotheek een verdieping lager, maar cursussen, mappen, notities, muziekinstrumenten, turnzakken: dat zou hier allemaal in kunnen.

Deuren met planken (BestÃ¥) hebben het voordeel dat er grote ruimtes kunnen gemaakt worden om dingen recht te zetten, en minder grote hoogtes voor, euh, waar geen grote hoogte nodig is. Maar met minder dan 60 cm nuttig binnenhoogte, is er niet veel ruimte om te jongleren met legplankhoogtes. En op een plank in een lage kast: alles wat onderaan en vanachter ligt, dat is verloren.

Een kast met laden (Malm) heeft het voordeel dat alle ruimte benut kan worden, en die Malm is ook wat dieper.

Maar het grote nadeel dat het een vaste indeling is: drie keer iets meer dan 20 cm hoogte. Dus alles wat A4 is of map, moet plat liggen.

En ook met de breedtes is iets aan de hand. Twee Malms naast elkaar laten nog genoeg ruimte om aan één kant een stoel te zetten of aan twee kanten een lampachtig iets:

Twee brede BestÃ¥ naast elkaar, dat is wat weinig, denk ik:

Maar drie brede of twee brede en twee smalle, dat gaat dan wel min of meer over de hele breedte:

Uuuuurgh. ’t Gaat nog lastig worden.
⁂