Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

  • Een tijd met twee Nikon 1-toestellen

    Ik kreeg eind vorig jaar twee toestellen van Nikon te leen. Een Nikon V1 en een Nikon J1, de twee jongste telgen in het Nikon-assortiment.

    Er is weinig dat ik zo graag doe als met nieuwe dingen spelen, en uitzoeken hoe ze werken, en allerlei. Oh, en dan schrijven over wat ik er goed en slecht aan vind en zo.

    Voor de goede orde: ik heb al een eeuw Nikontoestellen. Ik wil niet berekenen hoeveel geld ik al aan fototoestellen, lenzen en ander gerief uitgegeven heb. Ik ben zeer content over zo ongeveer al mijn mijn Nikonmateriaal, en ik keek dan ook enorm uit naar die nieuwe kleine Nikons.

    Week één

    Het was enorm lang geleden dat ik actief kwaad was op een toestel. Geleden van een Philips hard disk DVD recorder die mijn ouders hadden gekocht, en die ik zelfs mét handleiding niet aan de praat kon krijgen.

    De V1 en J1 kreeg ik wel aan de praat, maar ik zat me heel de tijd af te vragen “is this all it is?“.

    Nikon-1_1.jpg

    De zoomlens die erbij zat werkte niet, maar daar ga ik niet over zagen: fabrieksfouten, dat kan gebeuren.

    Ik wil geen toeters en bellen (dat mag, als het proper gedaan is), maar ik heb er een hekel aan als mijn machines denken slimmer te zijn dan mij.

    Voorbeeld: ik duw op de knop om een foto te nemen, ik krijg geen enkele feedback, en een paar seconden later staan er vijf foto’s op het toestel. Dat blijkt een speciale modus te zijn, waarbij het toestel zestig foto’s neemt op een seconde, en dan er de vijf volgens hem beste uit neemt. Hoe geselecteerd? Geen idee. Aaargh!

    Winterdroom

    Ik heb anderhalve dag hard geprobeerd om foto’s te nemen en filmpjes te maken. En dan heb ik de twee toestellen voorzichtig opzij gelegd. Om te vermijden dat ik er een ongeluk mee zou begaan. Een ongeluk in de zin van “oei, ik heb het tegen de muur gesmeten aaaarrrgghhhrrrgh”.

    Mijn conclusie na één week: ze zouden mij geld mogen géven, ik zou deze toestellen niet gebruiken. Geen enkele controle over de foto’s, onhandig in het gebruik, te groot om op zak te steken, slecht in het donker, traag, aaaargh!

    Week twee

    Ik heb alles een week laten liggen, en dan weer opgepakt. Ik had er mij over gezet: het is een fototoestel, met zijn beperkingen, en daar moet ik maar mee leren leven.

    Het is niet het toestel dat de foto maakt, het is de fotograaf.

    Anna met een beer

    En toen heb ik ontdekt dat er toch een manier is om zowel diafragma als sluitertijd te controleren, zonder langs menu’s in menu’s in menu’s te moeten gaan.

    En dan heb ik wat slow-motion filmpjes gemaakt, en dat was wel wijs.

    Mijn conclusie na de tweede week: ’t zijn mooie toestellen. Maar ik begrijp niet wie ze ooit zou kopen. Er zit misschien enorm indrukwekkende technologie achter, maar als ik er bijvoorbeeld binnen in huis geen goeie foto’s mee kan maken, ben ik er niet veel mee. De autofocus mag dan al razendsnel zijn, maar als hij focusseert op dingen die mij niet interesseren, ben ik er niet veel mee. En de prijs: daar heb je twee goedkopere toestellen voor, waar wél allerlei dingen op zitten die u het leven gemakkelijker maken.

    Met pijn in het hart, want ik vind Nikon sympathiek, en ik ben ervan overtuigd dat de 1.1-versie van deze toestellen beter zal zijn, maar voorlopig: nee. Nee bedankt.

    Hoe erg “nee bedankt”? Zo erg dat de dingen normaal gezien in de week vóór kerstdag zouden opgehaald worden, maar dat ze uiteindelijk tot deze week zijn blijven liggen. En dat ik ze niet meer uitgepakt heb.

    Ouch.

    ⁂

  • Gewoon eten

    Wij eten meestal gewoon eten.

    Eergisteren gegratineerde macaroni met kaassaus. Gisteren wortelstoemp met worst. Morgen iets van lam met frieten.

    Volgende maandag worst met andijviepuree. Dinsdag iets vispanachtig met zalm. Woensdag nog onbekend wegens dat de kinderen bij mijn moeder eten, donderdag iets kipachtig zoetzuurachtig, vrijdag tong (de vis, niet het onderdeel van een koe) met frieten.

    En hoe weten wij dat? Ha! Geen weekmenuten of dingen voor ons: wij gaan gewoon kijken naar het weekmenu op de website van de school. En dan is het misschien niet altijd honderd procent hetzelfde, maar het bespaart ons toch “wat zouden we vanavond eens eten”-zorgen.

    Vandaag stond er op het menu op school Pangasiusfilet met graanmosterdsaus, broccoli en natuuraardappelen. Ik had geen zin in pangasius, in het terugkeren van het werk ben ik langs De Vis gegaan, en er met een stapel roodbaarsfilet buitengestapt:

    Roodbaars

    Zeer lekker, roodbaars, en de kinderen eten dat ook graag. De paar graten die er altijd nog inzitten uitgewurmd, in kinderporties gesneden, beetje bloem, afkloppen, in de pan: beter kan dat niet zijn.

    Ik ben geen verse groenten gaan halen wegens dat we al een tijd aan het proberen zijn de diepvries leeg te krijgen, en daar zitten altijd wel dingen in — ’t is dus boontjes en erwtjes geworden. En een patat in den oven, hasselback stylee.

    Hasselback

    (Insnijden tot bijna onderaan, brol tussen steken — vandaag was het thym, verse chapelure met parmezaan, peper, zout — een half uurtje in de oven op 170 °, en dan nog een minuut of tien onder de grill.)

    Vlees of vis, groenten, patatten of rijst. Spaghetti bolognaise, macaroni met kaas en hesp, hesperolletjes in den oven, moussaka, lasagne, eens een konijn, kip met estragonsaus of gewoon, chili con carne, stoverij, zelfgemaakte pizza, soms eens zelfgemaakte pittadinges, van tijd tot tijd eens een recept uit een kookboek links of rechts.

    Gewoon eten, dat wel, maar ’t is een plezier om dat klaar te maken. Ik kan het mij eigenlijk bijna niet voorstellen dat we geen vers zelfgemaakt eten zouden eten elke dag: zelfs als ik alleen thuis ben zou ik vele keren liever een omelet maken of een biefstuk of rap een spaghetti, dan dat ik een kroket of iets in die zin in het frietvet zou steken.

    Of naar een frituur gaan: ’t is rapper om zelf frieten te maken dan mijn peignoir uit te moeten doen, naar buiten te gaan, de straat uit, de volgende straat uit en in de rij gaan staan bij de frituur.

    En voor Sandra hetzelfde, denk ik. ’t Is niet voor niets dat onze keuken zo ongeveer de belangrijkste plaats in ons huis is, en dat hij nog belangrijker gaat worden: er komt een goeie twee en een halve meter bij in de lengte!

    Haja, de verbouwingen, ze gaan weer een aanvang nemen. Een binnenhuisarchitect: check! Een aannemer: check! En sinds vorige vrijdag — een architect: check!

    Ergens één dezer maanden, zijn we bijna zeker, doen we een aanvraag voor een bouwvergunning (er moet een stuk achtergevel uit, onze achtergevel is een beschermd stadsgezicht, vandaar), en zit het spel weer op de wagen. Yiha!

    (Dit is trouwens wat het eten vanavond geworden is, voor de kinderen:

    Eten voor de kinders

    En voor mij:

    Eten voor de kinders

    Voor Sandra zat het in de warmhoudoven, wegens alsdat zij vanavond haar voorlopig laatste examen had voor haar opleiding tot leraar. (Ook spannend!)

    ⁂

  • Span (kuch) nend!

    De broer van Sandra belde, om te zeggen dat hij naar de spoedafdeling was afgevoerd.

    Erg natuurlijk, daar niet van — maar ’t werd ineens een beetje spannend: hij moest naar het hospitaal wegens aanvallen van kinkhoest. Op Wikipedia zeggen ze daar dit over:

    Na een incubatieperiode van 1-3 weken treden de eerste, overigens niet karakteristieke, verschijnselen op. De ziekte begint als een verkoudheid en gaat gepaard met niezen, neus- en traanuitvloed en onwelzijn, en de patiënt heeft een klein kuchje. De symptomen zijn dus niet te onderscheiden van die van een verkoudheid. De patiënt ontwikkelt een droge hoest. Het hoesten verergert langzaam en de hoestaanvallen krijgen een steeds krampachtiger karakter. In dit catarrale stadium is het kind het meest besmettelijk.

    En we hebben hem verdorie nog geen twee weken geleden gezien.

    Ik heb een kuchje, tegenwoordig, denk ik, soms. Brrr.

    ⁂

  • Paté!

    Mijn broer is het spek en het vet en het vlees en de lever gaan halen, we hebben dat in stukken gesneden en door de molen gedraaid:

    Paté!

    Paté!

    Paté!

    En dan de helft van wat al gedaan was, nog eens door de molen gesmeten:

    Paté!

    En dan een paar ajuinen in kleine kleine stukjes gedaan en gefrituurd gefruit, en cognac bijgesmeten, en dan in het vlees gemengd:

    Paté!

    Oh, en peper en zout en andere kruiden die we nog liggen hadden.

    Wat laten rusten, en dan wat crepinettenspel in een vorm gesmeten, het vlees erin gesmeten. Gemerkt dat er nog over was, en dat dan maar in een random cakevorm gesmeten:

    Paté!

    En dat staat nu dus in de oven. We gaan eens zien wat we gaan zien.

    Update: we zijn er niet heel zeker van. Moest het deksel nu op de pot of niet? Moest de oven nu op 150-175 of op 190-200? Was het écht klaar? Is het niet teveel uitgedroogd (’t stond nochtans in een braadslee vol water)? Moest er niet meer vet afgeschept worden? Gaat het wel naar iets anders smaken dan gewoon vleesbrood?

    Um ja, ’t was geen goed idee om aan zoiets te beginnen zonder er meer over te lezen, dus. We zullen morgenochtend zien wat het geeft: de ene helft is overgezet naar een metalen cakevorm en klemgeduws onder een paar potten, de andere zit in de terrineschotel en staat geprest onder een zware Creuset met een grote bidon afwasmiddel erin voor het gewicht.

    ’t Schijnt dat het eigenlijk een paar dagen moet rijpen in de frigo, ook nog. Grmbl.

    Misschien proberen we morgen nog eens. Met wat meer voorbereiding.

    ⁂

  • Allez dan

    Aflevering twee en aflevering drie van seizoen één van Sherlock bekeken. Ik had ze al gezien, maar Sandra nog niet.

    Aflevering drie eindigt op een cliffhanger.

    – Ik: “Ge weet toch dat we de volgende aflevering ook staan hebben hé?”
    – Sandra: “Een uur en een half! En morgen moeten we werken! En is het school!”
    (pauze)
    – Sandra: “Hoe laat is het?”
    – Ik: “Half één?”
    – Sandra: “En hoe laat zou het dan zijn?”
    – Ik: “Een uur of twee?”
    – Sandra: “Allez ju. Maar ik ga eerst eens naar het toilet gaan.”

    Grmbl.

    ⁂

  • Links van 6 januari 2012 tot 7 januari 2012

    Carved Book Landscapes by Guy Laramee | Colossal
    For the better part of three decades multidisciplinary artist Guy Laramee has worked as a stage writer, director, composer, a fabricator of musical instruments, a singer, sculptor, painter and writer. Among his sculptural works are two incredible series of carved book landscapes and structures entitled Biblios and The Great Wall, where the dense pages of old books are excavated to reveal serene mountains, plateaus, and ancient structures.

    Envelope Drawings by Mark Powell | Colossal
    Artist Mark Powell has chosen the backs of old envelopes as a canvas for these delicately rendered portraits of the elderly, using nothing more than a standard Bic Biro pen to create the delicate folds and wrinkles of their skin.

    The Restart Page – Free unlimited rebooting experience from vintage operating systems

    First cases of totally drug resistant TB in India, one dead – Mumbai – DNA
    First there was drug resistant TB.
    Then there was multiple-drug-resistant TB (MDR-TB).
    Then extensively-drug-resistant TB (XDR-TB).
    Now this. This is the kind of thing that causes sudden resurgences in developed nations, especially ones with as high of a prison population as the US. Aggressive quarantine policy has contained it this far, but one little mutation that makes it more communicable, and we’re gong to have a very bad time here.

    Louis C.K.: The Man Who Loves to Hate Himself
    One Thursday this fall, Louis C.K. was in a dressing room at Manhattan’s Beacon Theatre, passing time between two back-to-back stand-up performances and feeling, as he so often does, like a piece of shit. “I was so upset,” he recalls, sitting in the same dressing room a couple of evenings later. The Thursday performances were being taped for an upcoming special, and although they’d both sold out in no time, and although he’d polished his jokes in clubs for months, C.K. had suddenly convinced himself that his material was garbage. “It happens every time,” he says, his stocky frame parked in a plush armchair, his thinning red hair freshly trimmed. “I tape two shows, and the first one feels lackluster and uninspired. The audience feels judgmental and disappointed. I’m going, ’This was a mistake. This material’s not as good as last year. This is gonna be the one where they say, “He didn’t do it this time.” I didn’t do anything right. All this stuff is shit.’” He grins. “Then a few minutes before the second show, I go, ’No. This is fun. I enjoy it.’”

    ⁂

  • Links rechts op neer

    Ik kan mij redelijk opwinden in vanalles en nog wat, en het wordt er vrees ik met de jaren niet beter op. Ik verdenk er mezelf van dat ik helemaal rechts word, met het ouder worden.

    Maar nee hoor, de officiële test zegt dat ik niet rechts ben, ik ben gewoon een lastige mens:

    pcgraphpng.png

    Die zich heel de tijd loopt op te winden over vanalles en nog wat. Omdat het zo gemakkelijk is om u over vanalles op te winden, en dat de meeste mensen (mijzelf incluis, ha) geen flauw idee hebben waar ze het over hebben. Gelijk Louis C.K. zei, die keer:

    Any time you are confronted with a real human being in any case, you usually go, “All right, I don’t really know what to think now.”

    Via Les, die niet kan terugvinden wanneer hij het eerst die test deed (voor mij was het op woensdag 5 november 2003 ergens net voor 18u), alwaar ik ook deze behoorlijke what the actual fuck reclame zag voor, of all things, Alpenliebe:

    ⁂

  • Ooooo zo schoon

    /obBELDJÁM!

    ⁂

  • Links van 4 januari 2012 tot 6 januari 2012

    PLoS ONE: The Distance Between Mars and Venus: Measuring Global Sex Differences in Personality
    The idea that there are only minor differences between the personality profiles of males and females should be rejected as based on inadequate methodology.

    Everything you need to know about buying a camera | The Verge
    Voor als er nog eens iemand vraagt welk fototoestel ze zouden moeten kopen.

    Iconic Images Without Their Subjects: An Artist’s Rendering – NYTimes.com
    An empty road during the Vietnam War. A hilltop landscape in Spain. A nondescript motel balcony in Memphis.

    These otherwise ordinary settings are the backdrops to photographs that have become icons of history.

    How Many Stephen Colberts Are There? – NYTimes.com
    There used to be just two Stephen Colberts, and they were hard enough to distinguish. The main difference was that one thought the other was an idiot.

    Visoog Google Earth

    ⁂

  • Sneeuw

    Perfect voor het seizoen: 50 Words for Snow, van Kate Bush. Een uur lang, zeven nummers.

    Snowflake, over een sneeuwvlok die naar beneden dwarrelt. Albert (Bertie), de zoon van Kate waar ze jaren lang een pauze in haar carrière voor nam, zingt het vallende sneeuwvlokje, en Kate spreekt hem moed in (maar we weten allemaal dat het niet goed zal aflopen).

    Lake Tahoe, over een vrouw die overleden is (verdronken in een ijzig meer?), en over haar hond die nu stokoud is maar nog droomt van haar, en hoe ze hem roept en hoe hij thuis komt.

    Misty, over een vrouw die een sneeuwman maakt. Die levend wordt, en dat ze vrijen: I see his snowy white face but I’m not afraid. He lies down beside me. So cold next to me. I can feel him melting in my hand. En de ochtend erna is hij weg — gesmolten? — en lijkt het erop alsof ze uit haar venster zal springen naar de sneeuw beneden.

    Wild Man, over een Yeti, die iedereen een beest noemt, maar die dat eigenlijk niet is.

    Snowed in at Wheeler Street, over twee verliefde tijdreizigers (een duet met Elton John) die elkaar altijd nét missen, in de tijd van Nero, de Franse Revolutie, de Tweede Wereldoorlog, 9/11.

    50 Words for Snow, waar Stephen Fry vijftig alsmaar krankzinniger wordende namen voor sneeuw reciteert (degelijk tlhIngan Hol-accent op peDtaH ‘ej chIS qo’).

    Among Angels is een lied voor iemand die niet weet dat zij erop verliefd is: I can see angels around you. They shimmer like mirrors in Summer. There’s someone who’s loved you forever but you don’t know it. You might feel it and just not show it.

    Een plaat die schoner wordt met de beluistering, mijn gedacht.

    ⁂

  • Project: De Rode Ridder

    Vroeger toen ik zeer klein was, zat ik op de schoot van min grootvader, en die las dan de prentjes uit De Gentenaar. “Houden van” en Beebie eerst, en dan Meneerke Peeters: zelfs al stonden er meestal geen woorden bij, er was soms wat uitleg bij nodig (beeld: via).

    mp001.jpg

    En dan de echte prentjes. Nero, Suske en Wiske, Robert en Bertrand, De Rode Ridder.

    Robert en Bertrand was nooit echt mijn ding toen ik klein was: ik had altijd medelijden met Nummer 17. Suske en Wiske heb ik nog redelijk wat gelezen, de Nero’s heb ik allemaal gelezen, maar De Rode Ridder: niet echt.

    Ik heb natuurlijk een stuk gelezen (of beter: voorgelezen gekregen) bij mijn grootvader op zijn schoot, in afleveringen in de krant. Mijn oom had helder stapels strips, en daar heb ik in de vroege jaren 1980 de eerste pakweg 50 of 60 nummers gelezen, maar dat is het zowat. In geen tientallen jaren meer gelezen of herlezen: er staat mij nog bijzonder bijzonder weinig bij.

    Flarden: de eerste keer dat ik Galaxia zag, een kristallen burch in de wolken dacht ik, Bahaal met zijn rare hoed natuurlijk en Demonia, Merlijn met zijn lange baard en iets met zijn toverboek of zo dat in de vlammen gesmeten werd… maar voor de rest niet echt nog iets.

    Ik denk dat ik eens De Rode Ridder ga lezen. Allemaal, te beginnen met de eerste twaalf.

    Op de titels afgaand, dénk ik dat dit is waar het over zal gaan:

    1. Het Gebroken Zwaard: Johan trekt op avontuur, maar breekt zijn zwaard. Hij moet dringend op zoek naar een nieuw exemplaar.
    2. De Gouden Sporen: De Rode Ridder bevindt zich in de buurt van Kortrijk en besluit mee te vechten met de Vlamingen tegen de Fransozen. Met zijn zware maliënkolder en zijn paard blijft hij helaas steken in de modder. Hij vindt er wel een paar nieuwe sporen, nog een geluk bij een ongeluk.
    3. Het Veenspook: Johan is op jachtvakantie in de Oostkantons. De inboorlingen vertellen hem over het Veenspook, en Johan trekt op onderzoek uit. Het blijkt een oud vrouwtje te zijn dat de dorpelingen angst aanjaagt uit wraak omdat ze haar als heks bestempeld hadden.
    4. De Parel Van Bagdad: Johan trekt op excursie naar Mesopotamië. Hij wordt er verliefd op een vrouw uit de harem van de Kalief van Bagdad. Een hevige maar korte affaire volgt, afgebroken als Johan ontdekt wordt de grootvizier en naakt uit het venster moet vluchten.
    5. De Vrijschutter: De Rode Ridder is al zijn bezittingen kwijt. Hij zwerft oostwaarts en wordt vrijschutter voor Song Longji in Yunnan. Hij voert guerilla-acties uit tegen het leger van Keizer Cheng Tsung, of “die vurte mongool Timoer Khan”, zoals de stammen in het zuidwesten hem noemen.
    6. Het Wapen Van Rihei: Johan wil toch wel echt een degelijk zwaard hebben, hij is pijl-en-boog en dorsvlegels redelijk beu. Hij komt de Japanse Sjinto-priester Rihei tegen, die hem een wapen maakt.
    7. De Val Van Angkor: Johan raakt bevriend met een huurling van van de koning van Sukhotai. Hij trekt ermee op trektocht naar Angkor, en bezoekt Angkor Wat.
    8. De Gouden Sikkel: De Rode Ridder is het natte klimaat van Cambodia een beetje beu en reist naar het noorden. In de Gouden Sikkel (nu: ergens tussen Afghanistan en Pakistan) werd toen ook al de beste papaver ter wereld gekweekt. Johan raakt er zwaar verslaafd aan opium.
    9. De Draak Van Moerdal: Johan is terug in Vlaanderen. Hij weet zelf niet hoe hij er geraakt is: hij weet niet hoeveel maanden of jaren hij erover gedaan heeft. Hij hallucineert wel nog wat af, dat wel. Volgt een gênante episode waarbij hij zweert dat de eclairs van bakker Robrecht ’s nachts een gigantische crème patissière-spuwende bruine draak worden.
    10. Storm Over Damme: Het moet niet altijd een spannend avontuur zijn. In nummer 10 van De Rode Ridder is het slecht weer in Damme. De dorpelingen werken samen om zandzakjes te vullen.
    11. De Zilveren Adelaar: Fernand, de tamme adelaar van Johan, is vergiftigd en in vloeibaar zilver gedoopt. De Rode Ridder is uit op wraak!
    12. De Hoorn Van Horak: Vladimír Horak, de hoornspeler van de Koning van Bohemen, is op toernee in Vlaanderen. Verliest hij toch wel niet zijn hoorn zeker? Dolle avonturen!

    Ik zal het u dan laten weten als het niet helemaal is uitgedraaid zoals ik het in mijn hoofd heb.

    ⁂

  • Belgische frieten

    Zo grappig: op MeFi hebben ze het over frieten.

    Wij maken al sinds jaar en dag altijd onze frieten zelf en vers, en er is eigenlijk weinig dat zo eenvoudig is:

    • bintjes schillen en snijden (leve de mandoline, vooral een groot gemak als er een paar kilo tegelijk moet gemaakt worden)
    • goed spoelen
    • goed afdrogen
    • een eerste keer bakken op pakweg 150-160 graden, tot ze boven drijven of zoiets
    • een tweede keer bakken op pakwet 170-180 graden, tot ze eruit zien zoals ge uw frieten graag eet

    En hopla, klaar.

    Waar ze allemaal zo’n spel over maken, zeg.

    ⁂

  • Father-daughter bonding

    Ha! We hebben hier in lange tijd niet zoveel gelachen, dochter en ik.

    Eerst naar de slechte televisie gekeken op Vitaya, en zo ongeveer overal dezelfde bedenkingen en opmerkingen gemaakt, meestal in koor zelfs. En als het niet in koor was, dan vulde het redelijk aan, zo van schaamtlijk! en ook wel zó hip… in 1985! en redelijk veel van stek! en alle keren als er ergens één van de RTL4-Hollanders “toch?” en “hè?” zei, deden we mee, enfin: wijs, dus.

    En dan, naar aanleiding van een reclame ergens in een intermissie van één van de slechte programma’s: onszelf geregistreerd bij zo’n vind-een-nieuwe-partner-website. We hebben veel over mekaar geleerd, met die vragenlijst van wel driehonderd vragen, ‘k zweer het u. En ook redelijk over de grond liggen lachen (al vrees ik dat iedereen die op mijn profiel daar uitkomt, meteen weet wie het is die het ingevuld heeft — er zijn niet zoveel mensen die het over hun trekzetel hebben op het internet, namelijk).

    Hey, en wie weet, misschien komt er wel een nieuwe mama uit! (Al zal ze dan wel met een zeer lastige en zeer veeleisende mens moeten overeen komen, ah ha!)

    ⁂

  • Links van 3 januari 2012 tot 4 januari 2012

    Pingu’s THE THING – YouTube
    Pingu remake of John Carpenter masterpiece THE THING (1982)
    This is the 2 minute extended cut.

    n+1: Outsourcing Jobs
    Jobs seems to have attended the Joseph Stalin Charm School: his world was one of clear good and evil; he was a constant liar, in what came to be known among his underlings as his “reality distortion field”; he was “anti-loyal,” abandoning people he was close to; he used silences and unblinking stares to shame people; he held show trials, bringing employees of a failed project into an auditorium, telling them they should hate each other, and firing the leader on the spot.

    The Jawbone UP Fails, But Teaches 3 Golden Rules For Experience Design | Co.Design
    The Jawbone UP is a complex case study in what we demand from the gadgets we interact with–and how gadget experiences can be designed to fit into our lives.

    JP Houdin – Cheops Revealed (1 of 4)
    4500 years after the construction of the great Pyramids, their secret still remains. Jean-Pierre Houdin's very serious ramp theory explains how the Great Pyramids could have possibly been built from the inside. This theory is considered by many egyptologists and amateurs to be the most advanced, sophisticated, and demonstrated theory on how the great pyramids were built.

    Raiders of the Lost Archives
    Shot-by-shot comparison of "Raiders of the Lost Ark" vs. scenes from 30 different adventure films made between 1919-1973.

    ⁂

  • Links van 2 januari 2012 tot 3 januari 2012

    Double-Blind Violin Test: Can You Pick The Strad? : Deceptive Cadence : NPR
    In fact, the only statistically obvious trend in the choices was that one of the Stradivarius violins was the least favorite, and one of the modern instruments was slightly favored.

    The Quest of Behemoth
    Tired of the graphical complexity of Nethack? Yearn for a game smaller than a favicon?

    The fight goes on. — TheBloggess.com
    When depression sufferers fight, recover and go into remission we seldom even know, simply because so many suffer in the dark…ashamed to admit something they see as a personal weakness…afraid that people will worry, and more afraid that they won’t. We find ourselves unable to do anything but cling to the couch and force ourselves to breathe.

    Longform’s Best of 2011
    Selected from articles featured on Longform.org

    Tintin au Congo à Poil
    What it says on the tin.

    LOS ANGELES REVIEW OF BOOKS | Clear Lines
    When the Captain gives up drinking in Hergé’s comic to join the Society of Sober Sailors, it’s funny, because we know he doesn’t mean it. Here it’s just trite, a way to protect a young audience from the idea that drunkenness can be funny at all. When Spielberg deprives the Captain of his pipe, it’s not a joke, but judgment.

    ⁂