• Paradigm shift

    Jürgen Siebert schrijft op Fontblog over de volgorde van de televisiezenders.

    Vroeger was dat een gegeven:

    1. Brussel Vlaams
    2. Holland 1
    3. Holland 2
    4. Brussel Frans
    5. Rijssel 1
    6. Rijssel 2
    7. Duitsland 1
    8. Duitsland 2

    En dan kwam er op korte tijd vanalles bij:

    1. BRT 1
    2. BRT 2
    3. Holland 1
    4. Holland 2
    5. Holland 3
    6. RTBF 1
    7. RTBF 2
    8. TF1
    9. A2
    10. France 3
    11. RTL
    12. Duitsland 1
    13. Duitsland 2
    14. Rai Uno

    En in 1989 VTM tussen BRT 2 en Holland 1. En dan was het plots 1995 en 2000 en ontplofte het in alle richtingen.

    1. één
    2. Ketnet/Canvas
    3. VTM
    4. Kanaal 2
    5. VT4
    6. VijfTV
    7. CNN
    8. BBC1
    9. BBC2
    10. Vitaya
    11. Holland 1
    12. Holland 2
    13. Holland 3
    14. RTBF 1
    15. RTBF 2
    16. TF1
    17. A2
    18. France 3
    19. RTL
    20. Duitsland 1
    21. Duitsland 2
    22. Rai Uno
    23. [enzoverder]

    En nu zijn we 2012 en staan er meer zenders op mijn televisie dan ik ooit zou kunnen hopen te kunnen bekijken, en weet ik niet zeker hoe het allemaal ingesteld is, wegens dat we met een programmagids in de televisie zitten. Ik dénk iets in deze zin:

    1. één
    2. Ketnet/Canvas
    3. VTM
    4. Ka2
    5. VT4
    6. VijftTV
    7. BBC1
    8. BBC2
    9. Njam
    10. [en dan een resem National Geographic, Discovery Channel, Acht, Syfy, godweetwatallemaal]

    ’t Zal niet eens zo lang meer duren, denk ik, voor er helemaal geen zenders meer op de televisie staan bij ons maar alleen programma’s.

    Vroeger gingen wij wel eens zitten voor bijvoorbeeld een avond BRT (Collega’s – Nieuws – Hoger Lager – Dallas – Panorama, kan dat kloppen?) of een avond BCC2, maar dat is tegenwoordig dus hoegenaamd niet meer het geval. Ik zou al bijzonder hard moeten nadenken om te weten op welke zender de programma’s waar we naar kijken op uitgezonden worden, en voor de aankondigingsfilmpjes hebben we een soort banjer blindness ontwikkeld.

    Gewoon een lijst van dingen die we willen zien, en die we dan bekijken in min of meer uitgesteld relais, en die binnenkomen via de kabel of het internet of gekocht of het kan ons eigenlijk niet schelen. Ik kan mij eigenlijk niet inbeelden dat we nog zouden terugkeren naar dat één-zender-kijken.

    We reizen naar de toekomst, met kleine maar zekere stapjes.

    Zoals de dingen die Microsoft doet met NUI: de Kinect leek een speelgoed, maar binnenkort loop ik rond met een tablet waarin een Kinect-dinges zit en dan is het plots helemaal science fiction.

    ⁂

  • We gaan dan eens op reis gaan, zie

    Tips voor goedkoop leven: tien jaar geleden een weblog beginnen, er regelmatig iets op zetten, en dan geven de mensen u soms dingen!

    Zoals bijvoorbeeld volgende week: de mensen van Club Med hebben ons een week in La Palmeraie in Marrakesh in Marokko aangeboden, ha!

    Club Med Marrakech La Palmeraie Morocco.JPG

    Het is een eeuw geleden dat Sandra en ik nog eens ergens zonder de kinderen op reis zijn geweest: negentien jaar geleden eens een week bed & breakfast naar Ierland, en een jaar of zeven of zo geleden eens een kleine week logeren-bij-vrienden in Finland.

    Ik ben ook nog nooit van mijn leven in een Club Med geweest, en eerlijk gezegd: ik zou het nooit zelfs maar overwogen hebben, zo op eigen initiatief. Toen we klein waren, was Club Med iets dat zó enorm ver verwijderd was van onze leefwereld, iets waar alleen mensen naartoe gingen die hun kinderen naar de hockey stuurden, hun eigen zwembad in de tuin hadden en een een tennisbaan in de wijk.  

    Vooroordelen zijn vieze dingen, ik kijk ernaar uit om te zien hoe het eigenlijk echt is, zo’n Club Med-vakantie.

    Ik zie alvast: prachtige locatie, temperaturen maximum 15-20 graden, eten en drinken en alles inbegrepen, stapels Unesco-wereldoerfgoed in de buurt, excursies naar de woestijn mogelijk… what’s not to like, eigenlijk?

    mmm.jpg

    Um ja, dus. We laten het u weten, de volgende paar dagen.

    ⁂

  • Academia

    Ik sprak eergisteren met een mens met een doctoraat, en dat we samen wat gebrainstormd hebben over hoe zijn werk iets voor ons werk zou kunnen betekenen en omgekeerd. Er moet een dossier gemaakt worden voor een aanvraag, en daar zal ik dan na volgende week eens een stamp in geven.

    Ik was gisteren in het praktisch-buitenland, als lid van een adviescommissie voor een doctoraatsthesis: een mens die een doctoraat aan het maken is, en die om de zoveel tijd een groep mensen tezamen roept om de tussentijdse resultaten te tonen en raad te vragen.

    Bij die dingen heb ik — een minder dan briljante academische carrière achter de rug, vijftien jaar geleden — altijd een gevoel van

    dunno.jpg

    …maar dat blijkt dan uiteindelijk altijd wel mee te vallen.

    Ik vraag het mij soms af hoe het zou afgelopen zijn met mij als ik wél academische dingen zou gedaan hebben. In mijn hoofd is het allemaal idealistisch: ik had graag onderzoek gedaan naar de periode rond de jaren 550-650 in onze contreien, denk ik, en dan had ik in mijn hoofd allerlei ontdekkingen gedaan en nieuwe inzichten verworven, en schreef ik daar allemaal interessante dingen over die het allemaal aanschouwelijk zouden maken voor de gewone mens in de straat, en deed ik dingen met visualisatie en statistiek en multidisciplinaire zaken en internationaal en alles.

    En dan denk ik aan wat ik meegemaakt heb van de academische wereld, van toen ik klein was tot recent, en ben ik bang dat het 90% office politics zou geweest zijn, ruzie maken binnen de afdeling over wie dit jaar een nieuwe computer mag kopen, woekeren met budgetten om abonnementen te kunnen kopen en naar congressen te kunnen gaan, omtertmeest slijmen bij de juiste mensen om subsidies, fondsen, exposure te krijgen, een doodlopend carrièrepad omdat er mensen in de buurt zitten die nét iets beter zijn in het schimmenspel van het mouwvegen… aargh.

    ⁂

  • Verbouwingen: de kleuren, de materialen

    Het lijkt allemaal zo irreëel: we zaten met de mens van het binnenhuis en de aanneming en zo samen, woensdag, en we hebben dingen vastgelegd.

    We hebben materialen beslist voor de kasten, vooral: massief hout, fineer, melamine, eik, kersenhout, wit, mat, blinkend, patroon… euuugh. Ik herinner me van het moment zelf dat we het er allemaal wel eens over waren, maar ik weet het niet allemaal meer.

    Zo érg. Ik heb er geen idee meer van. In de living houden we het op wit en hout, in het achterhuis hout en inschuifdozen-met-vensters-met-kleuraccent, in het bureau weet ik het helemaal niet meer.

    Zucht. Ik kijk uit naar het verslag om te weten wat we nu juist beslist hebben.

    ⁂

  • Audiofielen (Score: 5, Insightful)

    In een (verder weinig interessante, Slashdot, serieus, ik vraag het mij soms af) discussie las ik dit, en ik moest hardop glimlachen:

    But we’re not talking about music lovers here, we’re talking about audiophiles. Audiophiles don’t use their equipment to listen to your music. Audiophiles use your music to listen to their equipment.

    Heh. 🙂

    ⁂

  • Tips voor uw gemakkelijkheid!

    Toch een gemak, weten hoe elektriciteit en zo eigenlijk écht werkt.

    Wij hebben hier altijd ofwel AA-batterijen op overschot en AAA-batterijen te weinig, ofwel omgekeerd.

    Zou het geen gemak zijn als de twee min of meer uitwisselbaar waren? Mark Erickson heeft een oplossing die zo eenvoudig is als handig:

    Ik denk dat hij gestudeerd heeft voor elektriciteit en dergelijke, want ik begrijp er de helft niet van, maar hij heeft wel meer tips — zoals deze om uw wifi-signaal te verbeteren. Klinkt belachelijk, ziet er verouderd uit, maar het werkt écht, zelfs met modernere telefoons:

    ⁂

  • One more episode

    We’ve all been there.

    (en kijk vooral tot het einde)

    ⁂

  • Poppe bis

    Omdat @houbi (zie mij bezig, hip with the tweetsters) erom vroeg, twee details die ik in eerste instantie niet nodig vond om als produktje op de markt te zetten (een gemiddelde voil janettenwinkel geeft u al het nodige voorzetmateriaal, zou ik zou denken).

    Maar hey, ik ga waar de markt gaat.

    borsten.jpg

    Aanbrengen onder de bovenkledij, en hopla, instant afleiding! Ideaal voor lastige onderhandelingstrajecten!

    lieten.jpg

    Efficiënt voor vrouw én man — en meteen ook instant “helaba, zit gij naar mijn borsten te kijken of wat?” discussietaktiek erbij, ook voor mensen die dat onder andere omstandigheden niet zo meteen kunnen doen: gedíín, het unfaire voordeel van vrouwen en de Jean-Luc Dehaenes van deze wereld!

    servais2.jpg

    ⁂

  • Links van 3 februari 2012 tot 7 februari 2012

    Path uploads your entire iPhone address book to its servers
    Upon inspecting closer, I noticed that my entire address book (including full names, emails and phone numbers) was being sent as a plist to Path. Now I don’t remember having given permission to Path to access my address book and send its contents to its servers, so I created a completely new “Path” and repeated the experiment and I got the same result – my address book was in Path’s hands.

    Domestic violence blighted my home. That’s why I support Refuge | Patrick Stewart | Comment is free | The Guardian
    Patrick Stewart's very moving article on domestic violence.

    The Fireplace Delusion : Sam Harris
    The case against burning wood is every bit as clear as the case against smoking cigarettes. Indeed, it is even clearer, because when you light a fire, you needlessly poison the air that everyone around you for miles must breathe. Even if you reject every intrusion of the “nanny state,” you should agree that the recreational burning of wood is unethical and should be illegal, especially in urban areas.

    Men Don’t Tell | MetaFilter
    Goddamn, Metafilter, sometimes you depress me.

    This Is What A Scientist Looks Like
    Change the perception of who and what a scientist is or isn't.

    ⁂

  • Iedereen Lesley-Ann!

    Wat lees ik daar allemaal? Mevrouw Poppe gaat in heuren bloten in Playboy staan? Allez gij!

    (Alhoewel: als ik eerlijk ben, was mijn eerste reactie iets in de zin van “Bestíít Playboy nog? Allez gij!”, maar bon.)

    Ik ga het niet kopen, denk ik, het boekje. Ik ben nochtans een groot fan van Star Trek, en ik heb Klingons altijd sympathiek gevonden, maar ik vind dat er toch grenzen zijn.

    Maar kijk, niet getreurd. Het gemak van het gezicht van mevrouw Poppe is dat één uitdrukking genoeg is, en dus bij deze:

    poppe.jpg

    Kleren uitspelen, masker op, en kijk, ’t is gelijk uw persoonlijke Playboy:

    bad.jpg bad1.jpg

    Zelfs al ziet uw partner er heel gewoon uit, met een Lesley-Ann erop is het meteen een pin-up!

    mevrouw.jpg mevrouw1.jpg

    Uitprinten, uitknippen, op uw partner zetten en hopla, een (potentieel zelfs naakte!) Lesley-Ann ook in uw living/slaapkamer/tuinhuis!

    Maar pas op: het moet niet beperkt blijven tot de pikante sfeer. U hebt een belangrijke zakenlunch maar u wil niet noodzakelijk uw gevoelens zomaar te grabbel gooien? Lesley-Ann to the rescue!

    mysterieus1.jpg mysterieus.jpg

    Het kind blijft maar bleiten? Aan het geluid is niet veel te doen, maar met een Lesley-Ann ziet het er tenminste wat serener uit:

    bleiter.jpg

    Boos op collega’s? Geen probleem, ze merken het nauwelijks:

    kwaad.jpg

    Want, wees nu eens heel eerlijk: kunnen we ooit genoeg Lesley-Ann Poppe in ons leven hebben?

    Geen dank, wij danken u.

    ⁂

  • Change I can believe in

    Zo schoon, eigenlijk:

    Propaganda van het zuiverste water, suikerachtig sentimenteel, manipulatief, wellicht ook zo misleidend als iets, maar toch: schoon.

    (Voor wie er meer over wil weten: MeFi heeft meer, met onder andere het zeer grappige “I loved the ad. It’s the most stirringly patriotic commercial ever made by a foreign company. God Bless Fiat!” :))

    ⁂

  • Dubbelgeboekt!

    Enfin ja, ’t is te zeggen, nee dus: niét dubbelgeboekt. Enkelgeboekt, en dat was het probleem net.

    Dit is wat de kalender zegt voor de avonden in het begin van deze week:

    Screen Shot 2012-02-06 at 23.14.09.png

    …en het probleem is juist dat daar om 20u eigenlijk had moeten staan Gentquizt + Peter & gang. Maar dat ik vergeten ben om het in de kalender te zetten en dat ik het dus voor de rest ook helemaal vergeten ben. Als het niet in de kalender staat, kan het zo goed niet gebeuren, bij mij.

    ’t Is niet moeilijk te zien waarom: cyaanachtig ben ik, paars is Sandra, rood is Sandra en ik samen, grijs is in principe kinderactiviteiten (maar daarbinnen is Zelie oranje, Louis blauw, Jan lichtgrijs en Anna ook rood). Hoe mensen dat vroeger deden, ik moet het niet weten.

    Maar kijk: het is vanavond dus “eens gaan eten” geworden. In het wilde weg afgesproken vorige week, onder het motto van “we gaan nog eens naar Amatsu gaan eten”, en er natuurlijk geen enkele rekening mee gehouden dat de meeste zichzelf respecterende restaurants blijkbaar op maandag gesloten zijn.

    We hebben de Vrijdagmarkt zéér links laten liggen, en nadat we het ene na het andere gesloten ding voorbij gelopen waren in de Oudburg en het Patershol, zijn we for old time’s sake nog eens binnengestapt bij (de orginele) Amadeus.

    God bloederige hel, wat voor een miserabele touriste arnaque is dat geworden — of het moet zijn dat wij het helemaal verkeerd getroffen hebben: koude, nauwelijks gebakken spare ribs (rosé met drillend vet bovenop en richels glasachtige vetaders is géén goede look voor ribben, echt niet), een aardappel met oranje prut die op geen enkele manier herinnerde aan het pikant kruidenboterachtige ding dat ze vroeger in hun aardappelen smeerden, ontbrekende karamelachtige saus die vroeger op de ribben zat: urgh.

    Niét bijbesteld, geen hoofd op mijn lijf dat daar ooit een moment aan gedacht heeft: ik zat te wurgen om te doen alsof elke rib in de buurt van mijn tanden was geweest, dat was al ruim genoeg.

    Tegen beter weten in alsnog een chocolademousse genomen als dessert, maar helaas: ook dat was een schim van wat het vroeger was. Plat, flets, met op de zijkant een half boogje plat en flets ejaculaat uit een spuitbus ersatz-slagroom.

    No sir, I didn’t like it.

    We hebben 22 euro per persoon betaald, maar dat was dan wel alleen voor de sympathieke kerel die ons bediend heeft en het kader, dat nog altijd even gezellig is. Op een touriste arnaque-manier.

    ⁂

  • Doe eens een brainstorm

    Beeld het u in: een kamer met daarin drie leerlingen, vijf leraars, een opvoeder, een mens die al meer dan twintig jaar afgestudeerd is, en dat er een dik half uur is om uit te leggen wat er bedoeling is, en om ideeën te spuien over wat er allemaal op de schoolwebsite zou kunnen komen.

    (Nu ja, het magazine-gedeelte van de website, want het informatie-gedeelte van de site, daar is het duidelijk wat er moet opkomen: degelijke up-to-date informatie, een kalender, mededelingen, verslagen, tralala.)

    Een brainstorm dus, dat ze zeggen.

    De context maakt het al moeilijk: een gestolen half uur over de middag. En het is zoals in veel organisaties: door de band zijn er allerlei hiërarchieën, en zelfs al zijn we allemaal grote mensen, dat wil nog niet zeggen dat het evident is voor een leerling van vijftien om een leraar met vijftien jaar anciënniteit tegen te spreken.

    Of dat het evident is voor mensen die het gewoon zijn om gelijk te hebben en te krijgen om ideeën in de groep te gooien die misschien minder goed zouden kunnen zijn dan andere ideeën.

    Of, en dat is dan ook helemaal de dood van alle mogelijke creativiteit, dat er één idee geopperd wordt, en dat daar onmiddellijk op ingegaan wordt. “Ja maar, dat zal nooit gaan” of “We hébben dat al ooit eens geprobeerd en dat lukte toen ook niet” of “Geen sprake van, daar beginnen we niet aan”. Of dat er al direct naar de details gekeken wordt, en dat de discussie vast blijft steken op één idee en de praktische uitwerking ervan.

    Of –we hebben het allemaal meegemaakt– dat er een soort echokamer van kritiek komt: één iemand zegt iets slechts, en dan is het opbod: “ha, goed idee” – “ja, ’t is niet slecht” – “goh, ik vind dat er misschien X” – “ja, ik vind toch ook dat Y” – “ik weet niet waarom het ‘niet slecht’ zou zijn: ik vind niet alleen X en Y maar ook A B C D E” – “ja, ’t trekt eigenlijk op niet veel” – “awoert! slecht! bah!”.

    Of –en dat hebben we ook allemaal meegemaakt– dat er (los van hiërarchie) één of twee mensen bij zitten die vooral zichzelf enorm graag horen praten, en die al de rest overstemmen. Dat er (los van hiërarchie) mensen zijn die gewoon niet graag spreken in groep, zelfs al hebben ze misschien goede ideeën.

    Dat allemaal gegeven, is dit het lijstje waar we op een dik kwartier toe gekomen zijn:

    • Oud-leerlingen aan het woord
      • Getuigenissen: wat na de school?
      • Wat vinden oud-leerlingen van school nu? (beter? minder? was het toen moeilijker?)
      • Herinneringen van oud-leerlingen
      • Oud-leerlingen interactief
      • “Vraag om het even wat aan…” (oud-leerling, persoon in de kijker, …)
      • Interview met oud-leerling
      • Verhalen van oud-leerlingen over…
    • En, hoe was het?
      • Verslagen van activiteiten
      • Verslagjes van schoolreizen (met foto’s)
      • Klasweekend (foto’s)
      • Uitstappen
      • Verslagen & impressies, fotoreportages van uitstappen, sportdagen, …
    • Leerkrachten zijn ook maar mensen
      • Interview met leerkrachten
      • Leerkracht van de maand
      • Wat doen leerkrachten in hun vrije tijd? (verslag + foto’s)
      • Het leven van de leerkrachten
    • Fotografie
      • Foto van de maand
      • foto van de week
      • Fotowedstrijd
    • Geschiedenis
      • Deze week op school… 10 jaar geleden, 50 jaar geleden, 100 jaar geleden
      • Vroeger en nu: op onderzoek naar wat op een oude foto staat
      • Vreemd voorwerp van de maand
    • Klaswerk
      • Opstellen van leerlingen
      • Opstel of verhandeling van de maand of week
      • Voorbeelden van werkjes die de leerlingen voor verschillende vakken moeten maken
    • Wie had dat ooit gedacht?
      • Leerling in de kijker
      • Leerling met bijzondere hobby’s
      • Hobby in de kijker
    • Dagboek
      • “De week van…” (leraar, oud-leerling, leerling, personeel, ouder, …)
      • Een blog waarop een leerling of leraar iets schrijft over wat in de klas gebeurd is
      • Het leven zoals het is – internaat
      • Eerste dag als nieuweling op school, op internaat / Eerste jaar als intern
      • Afronding na zes jaar internaat / terugblik op zes jaar humaniora
      • Klas in de kijker
    • Interactief
      • Ideeënbus
      • Lezersbrieven
      • Enquêtes (welbevinden, pesten, …)
      • Wedstrijden
    • ’t Was maar om te lachen
      • sterke verhalen
      • anekdotes
      • examenflaters
      • bloopers uit huiswerken en toetsen
    • Cultuur
      • Recensies door leerlingen
      • Boekbesprekingen
      • Toneel
      • Koor & orkest
    • Binnenkort op school
      • Activiteitenkalender internaat
      • Middagsport
      • Woensdagactiviteiten
      • Activiteiten leerlingenraad / wat doet de leerlingenraad?
      • Uitwisselingsproject
    • Strips / cartoon
    • Korte interviews met “schoolbewoners”
    • Masterplan 2060
    • Ignatiaanse termen: spiritualiteit in het schoolleven
    • Bezinning bij Kerst – Pasen – Lichtmis – 1 november – …
    • Wat vinden buitenstaanders van onze school?
    • “Quote van de week”, uitspraak waarop gereageerd & gediscussieerd kan worden
    • Een les op Youtube

    Pretty impressive, vind ik dat, voor een eerste ruwe lijst: leve Post-it-brainstorms! Geef iedereen een boekje Post-its en een dikke stift, geef ze een minuut of vijf of tien om in stilte en zonder overleg alle mogelijke ideeën op te schrijven, en plak dan alle ideeën tegen de muur: gegarandeerd dat er méér ideeën zijn dan als het één voor één mondeling had gemoeten, en bijna gegarandeerd dat het redelijk snel duidelijk wordt dat er clusters van ideeën zijn die veel verschillende mensen hebben.

    Post-it

    En dan is het meteen gemakkelijk om te discussiëren en verder te gaan, en meer ideeën te genereren, en alle klassieke brainstorm-goede-raden toe te passen (geen negativiteit, geen hard nadenken, bouwen op mekaar, associëren, …).

    Maar hey, we hebben dus alvast een redelijke lijst van dingen die we zouden kunnen doen. En dan gaan we nu eens prioriteiten stellen, zie. En kijken wie waar zijn of haar schouders onder wil zetten, en hoe we dat allemaal op muziek kunnen zetten.

    Een nieuwe dink opstarten, da’s altijd leutig.

    ⁂

  • Vijf minuten vette vis

    Daarnet een meneer uit Afrika gezien met zijn gezicht in twee gehakt, van het midden van zijn neus tot ergens aan zijn windpijp: zijn onderkaak hing er nog net aan, maar in profiel zag hij er uit als… euh… laten we zeggen dat hij met een pot gele verf voortaan elk jaar Pac-Man kan doen voor Halloween. ’t Was een foto, en de discussie onder de foto ging er vooral over of de meneer dood was dan wel levend: een hele resem mensen dachten te weten dat het zeker een autopsiefoto was, een verpleegster wist redelijk zeker dat het heel goed een levende zou kunnen zijn, want zij kwam wel meer mensen tegen met een half gezicht — kijk, déze foto bijvoorbeeld, en kijk die blik van die meneer die in zijn hele gezicht alleen nog maar zijn twee ogen heeft.

    Even later zag ik een filmpje van een schreeuwende jongen uit Syrië die zijn been en de helft van zijn gezicht erafgeschoten was. Very much alive, de jongen, en de techniek staat tegenwoordig voor niets meer: het was een bijzonder duidelijk filmpje, en het zou zeer goed kunnen zijn dat hij kapotgeschoten was eerder vanavond, en dat het nu al de ronde van de sociale netwerken maakt.

    Ga ik er wakker van liggen?

    Nee.

    Echt niet. Er is enorm veel miserie in de wereld, en ik ga van het ene of het andere niet plots wakker liggen omdat er schrijnende foto’s of videobeelden van zijn. [Voor wie echt benieuwd is: man met half doorgehakt hoofd, en kind zonder onderkaak, en zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.]

    Ik ben niet afgestompt door dertig jaar horrorfilms en -boeken, of door het internet. ’t Is te zeggen: ’t is waar dat ik minder mijn verbeelding nodig heb om me een beeld te vormen bij wat het betekent als iemand doodgemaakt wordt (gemarteld, overreden, doodgestampt, doodgestoken, doodgeschoten, verminkt, mishandeld), dat wel.

    Maar er is zo enorm veel miserie op de wereld.

    Oost-Kongo is al jaren en jaren de hel op aarde, als ik het allemaal nog een beetje volg, waar verkrachting van baby’s, kinderen en vrouwen de nationale sport is. Noord-Korea is een land dat de hele wereld willens en wetens in een soort totalitair bizarro-Disneyland laat zitten, en waar miljoenen mensen sterven van ondervoeding.

    En honger en oorlog en geweld en allerlei: ontelbare andere plaatsen met onkenbaar veel andere miserie. Maar eerlijk: dat is zo enorm ver van mijn bed dat ik het moeilijk heb om het te bevatten. Laat staan het uitsterven van de amfibieën, de bijen, de zoetwaterdolfijnen, de Siberische tijgers. Of voor mij al helemaal abstracte gegevens als de overbevolking van de planeet en de opwarming van de aarde.

    We leven in Vlaanderen: volgens zo ongeveer alle mogelijke maatstaven op zowat alle mogelijke vlakken leven we in zowat de beste van alle mogelijke werelden, en ook hier is er miserie die niet opgelost raakt.

    Vorige week hebben ze bij ons op het werk de garage opgeruimd. In de stinkende rotzooi die ze blijkbaar weggesmeten hebben, zat het hele hebben en houden van iemand die al jaren op straat leeft: gerief, kleren, eten, zelfs een beetje geld. Een geluk bij een ongeluk dat er iemand van het werk was toen de kerel verbouwereerd naar zijn niet-meer-daar gerief op zoek was: hij heeft al de dekens die we liggen hadden meegekregen, een kwartaalvoorraad Balisto’s, en al wat er nog nuttig leek.

    Eén stom incident, maar het ligt al dagen op mijn lever.

    En laat in ’s hemelsnaam mijn hoofd gerust met uw vette vissen en uw eenvoudige vijf-minuten-moed oplossingen. Die zijn er niet. Alles is ingewikkeld. Geef die mens tien dekens, nieuw thermisch ondergoed, een plaats in een tehuis, een eigen huis, en nog is het niet opgelost. Zelfs niet voor die ene mens.

    En als het op het einde van de straat al moeilijk is, wat zou het dan in Oost-Kongo of Syrië?

    ⁂

  • Eén gratis ijsbreker, één

    Die namiddag, ten huize onzent:

    Zeg, die Jeroen Meus op televisie…

    Ja?

    Ze noemen die tegenwoordig meer en meer niet “Jeroen Meus” maar wel “Meroen Jeus”.

    Meroen Jeus?

    Ha ja, ziet ge wel, gij ook al!

    (geen dank, geen dank)

    ⁂