Wonderlijk, inspirerend, machtig, overweldigend: die keer dat Saul Bass de pitch deed voor een volledig nieuwe huisstijl voor Bell — een hele resem min of meer onafhankelijke bedrijven met allerlei verschillende stijlen en boodschappen.
Bass maakt niet alleen een logo, maar stelt een volledige ommekeer van alles voor. Van logo en typografie tot en met uniformen voor alle (alle) mensen die in aanraking komen met het publiek.
Als het echt niet anders kan: spoel vooruit naar het einde, maar het is het half uur meer dan waard.
La Commission européenne a signé aujourd’hui, au nom de l’Union européenne, l’accord commercial anti-contrefaçon, l’ACTA.
Je tiens à dénoncer de la manière la plus vive l’ensemble du processus qui a conduit à la signature de cet accord : non association de la société civile, manque de transparence depuis le début des négociations, reports successifs de la signature du texte sans qu’aucune explication ne soit donnée, mise à l’écart des revendications du Parlement Européen pourtant exprimées dans plusieurs résolutions de notre assemblée.
En tant que rapporteur sur ce texte, j’ai également fait face à des manœuvres inédites de la droite de ce Parlement pour imposer un calendrier accéléré visant à faire passer l’accord au plus vite avant que l’opinion publique ne soit alertée, privant de fait le Parlement européen de son droit d’expression et des outils à sa disposition pour porter les revendications légitimes des citoyens.
Pourtant, et chacun le sait, l’accord ACTA pose problème, qu’il s’agisse de son impact sur les libertés civiles, des responsabilités qu’il fait peser sur les fournisseurs d’accès à internet, des conséquences sur la fabrication de médicaments génériques ou du peu de protection qu’il offre à nos indications géographiques.
Cet accord peut avoir des conséquences majeures sur la vie de nos concitoyens, et pourtant tout est fait pour que le Parlement européen n’ait pas voix au chapitre. Ainsi aujourd’hui, en remettant ce rapport dont j’avais la charge, je souhaite envoyer un signal fort et alerter l’opinion publique sur cette situation inacceptable. Je ne participerai pas à cette mascarade.
De rapporteur, voor de duidelijkheid, is niet zomaar iemand die verslagen schrijft, hij is de hoofdverantwoordelijke voor een voorstel van de Commissie in het Parlement. De rapporteur vormt in grote mate het eindproduct — en hier is het hij zó hard niet eens met het hele proces rond ACTA, dat hij toch wel redelijk ongezien scherp is, en op de dag van de ondertekening zijn ontslag indient.
Veel sterker van signaal kan dat niet worden, in het Europees Parlement.
Het EP had al eind 2010 een alternatieve resolutie voorgesteld, maar die heeft het nipt niet gehaald. Wie heeft wat gestemd?
De christendemocraten van de EVP, vooral, en (natuurlijk, zou ik bijna zeggen) de conservatieven van ECR.
Voor België stemden elf van de 22 europarlementariërs vóór het voorstel van de EP: alle socialisten, alle groenen, Annemie Neyts en Guy Verhofstadt.
Philip Claeys van Vlaams Belang en Anne Delvaux van CDH onthielden zich, Frank Vanhecke was afwezig, en acht mensen hebben tegengestemd. Ivo Belet, Jean-Luc Dehaene, Marianne Thyssen, Mathieu Grosch (CDH) en Derk-Jan Eppink deden mee met de meerderheid van de leden van hun groep, Louis Michel (MR), Frédérique Ries (MR) en begot Dirk Sterckx hebben tégen de meerderheid van de liberalen gestemd.
Zou dat iets uithalen, die mensen e-mails te sturen?
Zo weird — de verkiezingsresultaten in Polen in 2011:
PIS staat voor Prawo i Sprawiedliwość (Recht en Rechtvaardigheid, eerder rechts), PO staat voor Platforma Obywatelska (Burgerplatform, liberaal conservatief / christen-democratisch). De manier waarop gestemd wordt, lijkt nogal geografisch omschreven, nee?
Vanmorgen beginnen samenvatten waar er gisteren over vergaderd was — ‘t is wel Bijzonder Wijs als werk van ettelijke maanden op korte tijd allemaal in mekaar begint te klikken en als er allemaal wolken opklaren en zo.
In de late voormiddag even over en weer naar huis om te spreken met de mevrouw van de Dienst Monumentenzorg en Architectuur (we moeten werk aan het huis, het is een beschermd stadsgezicht, we willen weten wat we precies kunnen, mogen en moeten doen). Het niet evident, het is altijd wat zoeken en doen om elkaar te vinden in zo’n gesprek, maar uiteindelijk viel dat allemaal helemaal mee, en weten we wat we nu moeten doen en zo.
Dan terug naar het werk en verder gedaan aan verslag en dingen. Met de koptelefoon op en Stevie Wonder luid: yay! Weinig, weinig zo wijs als vlotgaweg iets documenteren, en dan alsnog besluiten een kleinigheid zelf te herprogrammeren, met He’s Misstra Know-It-All of Living for the City als soundtrack.
Vanavond thuisgekomen en eten gemaakt voor de kinderen — kabeljauw met puree — die dan ergens om zes uut met mijn broer naar het lichtfestival zijn vertrokken (Sandra was er al wegens persconferentie en officiële opening en zo).
Ik zit thuis, en ik vraag me af wat ik eens zou doen.
Ik ga mij in ieder geval niet druk maken over de staking maandag, en het verbaast mij een beetje dat er zoveel spel rond gemaakt wordt (voor en tegen) op de tweeters en de faceboeks.
Weet ge wat? Wind u maar allemaal eens goed op, voor en tegen. Kak op de vakbond zonder te weten wat vakbonden voor u doen. Staak zonder ook maar een idee waar het eigenlijk over gaat. Roep zeer hard dat stakers leeghangers zijn die de economie kapot maken, maar rep met geen woord over de banken die ons ei zo na in de afgrond hebben gestort. Roep zeer hard voor behoud van index en pensioenleeftijd en voordelen uit een tijd dat we allemaal dertig jaar minder lang leefden, en stem dan vooral collectief in de omgekeerde richting.
Voor mij zal het vanavond TV kijken worden, of lezen, of tijd verdoen. I dunno. Of misschien gaan slapen.
En dan morgen eens op zoek gaan naar een manier om er iets aan te doen, aan de hele situatie, tegen alle verwachtingen in dat het iets zal uithalen, maar omdat het toch eens zou moeten. Want een staking haalt niéts uit. En want al dat engagementsloos 140 karakters lang gezwets #30j #ikbenbeterdangij steekt mij enorm tegen, daar niet van, maar ‘t is niet door nog eens een tweet in de lucht te sturen of een sermoen te houden voor de al lang overtuigden of een discussienamiddag voor de mensen die niets anders te doen hebben met hun namiddag dat er iets gaan veranderen. Of toch wel. Of toch niet. Of toch wel. Ik slinger over en weer tussen optimisme dat het met tijd en uitleg allemaal goed komt, en pessimisme dat het allemaal om zeep is en dat niets kan helpen. Ik voel mij letterlijk slecht van dingen als deze reactie op Gentblogt, of van een kolom met twitterzoekresultaten op #30j of @sthbracke, van die mislukte humorist die altijd achteraan Knack staat, van de “ik begrijp dat…” en de “ik hoor u zeggen…” van Siegfried Bracke-epigonen, van mensen die ik zie verglijden naar wat ik nooit had gedacht dat ze zouden worden, van het zwart-wit worden van alles, van het kort geheugen van iedereen, van “wij tegen zij”, van drama om het drama, van aaaaargh. Letterlijk slecht, niet letterlijk in de betekenis van figuurlijk, maar letterlijk in de betekenis van ik krijg een krop in mijn keel en het pakt op mijn asem. Fuck. Nu ga ik met mijn koptelefoon op moeten naar The Joy of Painting kijken tot een stuk in de nacht.
Voor zover ik het begrepen heb, hebben alle mogelijke partijen tijdens de regeringsonderhandeling — ze heeft lang genoeg geduurd — redelijk voortdurend overlegd met hun achterban, waaronder ook de vakbonden. Dus ik weet niet echt wat ze nog zouden kunnen toevoegen aan de discussie.
En trouwens: de mensen die het voor het zeggen hebben, dacht ik, hadden al gezegd dat wat er ook gebeurt op 30 januari, ze helemaal niets gaan veranderen aan de plannen, dus ik weet niet echt goed wat zo’n staking zou kunnen bewerkstelligen.
Tjaha. Slechtere mensen dan ik zullen waarschijnlijk al gezegd hebben dat het als bij toeval weer uitdraait op een verlengd weekend, zeker?
Ik ga werken, in alle geval. Misschien dat het op het werk vol zal lopen met kinderen die niet op opvang kunnen of naar school kunnen, maar ‘t zal ons niet tegenhouden.
Mijn laatste niet-computer met Windows erop was een Compaq iPAQ:
Afgrijselijk toestel, zeker in vergelijking met de Palm Pilot die ik had en waar ik onredelijk content mee was:
De Palm Pilot had geen internetverbinding, wat zeg ik, geen netwerkverbinding. Idemdito met de iPAQ: alles dat er op het toestel kwam, kwam er via een kabel.
Mijn eerste Nokia was een N95, en ik ben daar ook onredelijk tevreden mee geweest, vele vele jaren aan een stuk, tot ik uiteindelijk een iPhone 3GS heb gekocht, en daarna een iPhone 4:
Ik heb daarna nog links en rechts wat Nokia in mijn handen gehad, en nog links en rechts wat telefoons gezien met Windows erop, en sorry maar: no sir, I didn’t like it.
Nokia was zijn weg kwijt, vond ik. En Microsoft op telefoon? Nee bedankt. Wat Apple met iPhones deed, was zó hard een stap vooruit, dat zelfs mijn fantastische N95 soms een soort prehistorisch ding leek.
Pas op, ‘t is niet alsof ik meteen zo’n iPhone gekocht heb: ik zag geen reden om er mijn N95 voor aan de kant te zetten, en zelfs niet voor een iPhone 3G. ‘t Heeft geduurd tot de iPhone 3G dat ik er een gekocht heb.
Content van geweest, absoluut. Ik heb er zo ongeveer alles uitgehaald wat er uit te halen was: uren en uren en uren series op gekeken, games op gespeeld gelijk er geen morgen was, mijn kalenders mee gesynchroniseerd, mail, contacten, tienduizenden foto’s mee gemaakt… redelijk hardcore gebruiker, dus.
Vorig jaar heb ik een iPhone 4 cadeau gekregen wegens bewezen dienst en opgelopen karmische schuld, en daar heb ik ook serieus veel plezier van gehad — al wat ik op mijn oude iPhone had, en dat het nu wat sneller ging, daar allemaal niet van, maar vooral: het scherm.
Ik zie redelijk slecht, en dat ik ‘s avonds in bed zonder bril kan lezen op mijn telefoon, dat is gewoon fantastisch. Op elk ander scherm kan ik de pixels gewoon tellen, met die iPhone 4 kan ik lezen zonder hoofdpijn te krijgen.
Máchtig content van.
Ik heb bijna geen klachten over mijn iPhone, na een jaar of zo gebruik. Wat dingen die vervelend zijn: de home-knop dubbelklikt al een paar maand niet meer en begint nu ook te haperen voor het gewoon klikken. Het volume dat eruit komt, is sinds een tijdje met de helft verminderd. Als ik telefoneer, hoort mijn tegenpartij mij de eerste paar seconden niet.
Niets onoverkomelijks dus. Wat lastigheden, maar ik telefoneer dan ook niet veel, dus zo erg is het niet.
En dan kreeg ik een telefoon met Windows erop in mijn handen. Een week aan een stuk gebruikt in de plaats van mijn iPhone — de conclusie was dat het écht niet veel scheelde.
Dat was een maand geleden, met een (relatief El Cheapo) HTC Radar.
Vorige vrijdag heb ik van Nokia en Microsoft een Lumia 800 gekregen. Euh ja, gekregen, ik mag hem houden.
Ik ga niet over een paar nachten ijs gaan. Ik ben van plan het toestel een tijd exclusief te gebruiken en mijn iPhone aan de kant te laten, en dan te zien wat ik ervan vind.
Voorlopige conclusie na nog geen week? Ik ben absoluut verliefd op het toestel, zoals ik tot nog toe op geen enkele telefoon verliefd geweest ben. Ze mogen mijn iPhone komen halen.
Zonder budget gemaakt, lees ik op de internets. Dat is natuurlijk een beetje een overdrijving, ‘t zijn geen drie maten ergens op een zolderkamer, maar toch: ‘t is ongelooflijk wat er tegenwoordig allemaal technisch mogelijk is.
Het potlood is er. Nu nog goeie schrijvers en we zijn er helemaal.
De kaart zegt lang niet alles, al was het maar omdat de lokale prijzen er niet in meegerekend zijn (en het dus enkel de koopkracht meet ten opzichte van pakweg boeken kopen bij Amazon), maar ‘t is toch wel indrukwekkend:
Jan stond hier gisteren plots, met een nieuwe klak aan.
‘t Is wreed: voor hetzelfde geld was hij honderd jaar geleden geboren en zag hij er ongeveer hetzelfde uit. Vergelijk! Zijn achtergrootoom (°1918 +1930?) in 1923…
The 5 Most Horrible Things Nobody Tells You About Babies | Cracked.com Hollywood comedies about parenthood depend entirely on making raising a kid look a ridiculous, hectic mess. Then, eventually the leading man finds out that in the end, the rewards make it all worth it. That's mostly because for whatever reason, baby murder is still taboo in modern Hollywood comedies.
When you have a real kid, you realize there's plenty of stuff those movies don't show you. If they did, their zany comedy about a single father finding a baby on his doorstep would quickly become a nightmare inducing horror that would shut down the genitals of any aspiring parent.
Newt Gingrich Profile – Esquire Story on Newt Gingrich – Esquire She was married to Newt Gingrich for eighteen years, all through his spectacular rise and fall, and here she is in a pair of blue jeans and a paisley shirt, with warm eyes and a big laugh and the kind of chain-smoking habit where the cigarettes burn right down to the filter — but she's quitting, she swears, any day now.
Nikon 1 System Review: 19. Conclusion: Digital Photography Review Many photographers within Nikon's sizeable user base had been eagerly anticipating the camera giant's move into mirrorless interchangeable lens cameras, and a lot of them reacted with disappointment when the curtain parted on the 1 System in late 2011. Despite containing some very interesting technology, the 1 J1/V1 are clearly intended to appeal to upgraders from lower-level compact cameras. Nikon firmly believes that there is a market here, largely untapped, and made up of people who don't like to be bothered by the intricacies of 'serious' photography but just want to be like Ashton Kutcher in the commercials and have fun, and take photographs, and have fun. And did we mention having fun?
The end result of this laudable design philosophy is a pair of rather curious cameras which have a lot to offer (we're hugely impressed by their phase-detection AF performance, and how many other cameras can you think of that allow 60 fps RAW+JPEG capture?) but which in our opinion, fail to wholly address the needs of any class of camera buyer.
Famous Photogs Pose With Their Most Iconic Images | Raw File | Wired.com The Tank Man of Tienanmen Square. Muhammad Ali standing over Sonny Liston in victory. The portrait of the Afghan Girl on the cover of National Geographic. Many of us can automatically recall these photos in our heads, but far fewer can name the photographers who took them. Even fewer know what those photographers look like.
Tim Mantoani hopes to change that by taking portraits of famous photographers holding their most iconic or favorite photos in his new book Behind Photographs: Archiving Photographic Legends. Mantoani has shot over 150 of these portraits in the last five years, most of which are contained in the book.
Fadades | Musique gratuite, dates de tournées, photos, vidéos J'ai également le projet de mettre au point un ( propulseur gravitationnel ) "sorte d'engin en forme de sphère de ma propre conception capable de se déplacer sans roues ni hélice ni moteur a réaction ou fusée…"j'ai une certaine expérience sur la conception et construction de moteurs fusée a propergol solide".Le procéder tente a contrer la loi de Newton sur la force gravitationnelle . Ce type d'appareil pourrait se déplacer en théorie sur le sol ,dans l'eau ,dans l'air et dans l'espace sans roues ni ailes et sans aucune émanation de gaz . Celui-ci pourrait être totalement silencieux s'il était mis sous vide et ne générerait aucunes pollution…
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
