TNG s04e21 The Drumhead

Star Trek: The Next Generation blijft tussen onderhoudend en goed in seizoen vier.

The Drumhead is een aflevering die ik graag twee keer zo lang had gezien, en lichtjes anders.

Het verhaal begint met een Klingon op een uitwisselingsprogramma, waarvan vermoed wordt dat hij spioneert voor de Romulans (subplot dat al een tijdje aan de gang is, dat een deel van de Klingons de Romulans genegen zijn), en dat hij ook verantwoordelijk is voor een ontploffing aan boord,.

Komt een admiraal Satie aan boord, met een Betazoid aan haar zij. Die ze direkt gebruikt om de Klingon te ondervragen, waaruit blijkt dat hij jawel een spion is maar neen hij heeft geen sabotage gepleegd. Satie’s conclusie, meteen: dan moet er iets veel groter aan de hand zijn! En dus begint ze iedereen te ondervragen met haar creepy tamme Betazoid.

Tot ze aan een zekere Simon Tarses komen. (“Simon Tarses”, trouwens? Ik moest meteen denken aan Robert Price’s redelijk overtuigende case dat Simon Magus en Paulus van Tarsus dezelfde persoon zouden kunnen geweest zijn — zie alhier voor meer over Simon.)

Simon Tarses dus, waar de Betazoid meteen van merkt dat hij een Geheim heeft. En dat Satie meteen tot de conclusie komt dat hij in het complot zit.

En dan wwordt het helemaal McCarthyaans: ondervragingen in publiek, iedereen verdacht, show trial en alles.

Het was lang geleden dat ik mij zo ongemakkelijk voelde bij een aflevering van Star Trek. Tegen dat we aan pakweg 4/5 van de aflevering zaten, voelde het echt aan alsof het allemaal om zeer zou gaan — als het een serie van 2019 was in plaats van een aflevering uit 1991, had dit een heel seizoen kunnen zijn.

Want op dat moment is het inderdaad, op een andere manier bekeken, allemaal zeer ambigu aan boord van de Enterprise: Picard, kapitein, heeft niet zo lang geleden 39 schepen met meer dan 11.000 mensen aan boord vernietigd, toen hij Locutus of Borg was. Worf veroordeeld door de Klingons als zoon van een spion en saboteur voor de Romulans, verantwoordelijk voor talloze doden. De Enterpreise heeft dingen meegemaakt die geen enkel ander schip op honderd jaar meemaakt — en is dat allemaal wel toevallig? Ze hebben de afgelopen drie jaar niet één keer maar negen keer de Prime Directive, de allerheiligste wet van de Federation, geschonden!

Helaas, en dat is wat ik zou veranderen, weten we al bij het begin van het showproces dat er geen sabotage was: de ontploffing was het gevolg van een slecht onderdeel bij het vorige onderhoud. Waardoor het allemaal veel minder moreel ambigu is dan het had kunnen zijn. Dat, en ze hebben maar 40 minuten om het hele verhaal tot een volledig einde te brengen. Admiraal Satie stort volledig in nadat Picard het aandurft! om haar vader te citeren: “With the first link, the chain is forged. The first speech censured, the first thought forbidden, the first freedom denied, chains us all irrevocably.”

Het had een film kunnen zijn van anderhalf uur, met een climax zoals “You can’t handle the truth” in A Few Good Men (van 1992, een jaar ná The Drumhead). Het liep allemaal te snel af.

Maar het was wel zeer beklemmend. En meer relevant in 2019 dan in 1991. Alhoewel. Een paar maanden na de val de Muur hadden we eventjes hoop, in die tijd. The Drumhead werd uitgezonden in april 1991. Toen was de oorlog in Joegoslavië juist begonnen, en wisten we dat het allemaal om zeep was.

Een fijne werkdag

Het was een fijne dag vandaag.

Toegekomen en gezien dat ik de enige persoon in mijn bureau ben. Dat de interloper die er een paar maand in plaatsgevat had, gelijk voorgoed weg is. Hoera!

Van 8u12 tot 9u55 getekend en ontworpen en vergadering voorbereid. Dan naar de Beste Vergaderzaal Van Het Gebouw getrokken — de 40.127 dat ze zeggen — en een kort anderhalf uur vergaderd over voorstellen die donderdag aan mensen van over de wereld gaan getoond worden. Knopen doorgehakt die moesten doorgehakt worden, beslissingen genomen, echt een zeer aangename vergadering.

Erna verslag gemaakt en beginnen nadenken over de nog te maken wijzigingen. Gaan eten om 12u45: kabeljauw met spinazie en look. Een appel als dessert, en terug naar vergaderzaal getrokken om 13u01. Ik dacht mijn gerief bij elkaar te rapen en naar mijn bureau te gaan, maar er was eerst nog een telefoon over een ander deel van een project, met interessant en ergens wel aangenaam nieuws.

Na de telefoon naar mijn bureau, computers en monitors bij elkaar geraapt, en ontworpen en getekend tot 16u20, met Vangelis op de achtergrond. Goede ideeën gehad, al zeg ik het zelf, ha!

En dat was het. Een werkdag van 7u43 minuten, middageten niet meegerekend.

Ah, en natuurlijk ook nog 4u16 minuten heen en weer reizen. Op dat laatste na, was het een ideale werkdag. 🙂

Wij zijn de maat van alle dingen

Tweede week op rij dat we met de ploeg de prijs van de meest gemiddelde ploeg binnenrijven.

Hrm. De quiz was echt niet gemakkelijk deze keer, al hebben we een aantal dingen laten liggen (Winston in plaats van Churchill voor de polar bear capital van Canada, Palazzo Pitti vergeten, zo nog een aantal dingen. Grr.) (Al hadden we niet de prijs van de middelmaat gehaald als we die vier vijf vragen die we hadden moeten weten, ingevuld, natuurlijk.)

En nu hebben we lotjes gewonnen. En de pot is nog een beetje gespijsd. En in januari gaan we met de hele ploeg, alle acht, op weekend. Hoera!

(Niet dat dat iets te maken heeft met de quiz van maandag, maar alla.)

Innige deelneming

De gazetten stonden er vol van, wegens Allerzielen: tien dingen die ge beter niet zegt (waaronder innige deelneming) of doet (kaartjes sturen).

Ik weet nooit wat ik moet zeggen tegen mensen die iets ergs meemaken in hun leven.

Als er mij erge dingen overkomen in het leven, weet ik ook niet wat ik graag zou horen van mensen.

Gewoon niets, eigenlijk, denk ik. Gewoon niets.

Einde van een tijdperk

Het is het eerste jaar sinds misschien zestien jaar dat we geen halloween hebben gedaan bij ons thuis.

Vroeger, toen de kinderen kleiner waren, kwamen er stapels vrienden en vriendinnen af, en brachten die ook hun ouders mee, en hadden we allemaal samen een fijne avond.

Niet meer.

Anna is naar vriendinnen gegaan, Jan is naar vriendinnen gegaan, Zelie kwam thuis van de scouts, Louis zat in zijn kamer.

Een rustige avond. Niets gedaan.

Snif.

Abonnement

“When in this essay I declare war upon Wagner,” Nietzsche wrote in “The Case of Wagner,” “the last thing I want to do is start a celebration for any other musicians. Other musicians don’t count compared to Wagner.”

I could say the same thing about other steakhouses — compared to Peter Luger, they don’t count. Luger is not the city’s oldest, but it’s the one in which age, tradition, superb beef, blistering heat, an instinctive avoidance of anything fancy and an immensely attractive self-assurance came together to produce something that felt less like a restaurant than an affirmation of life, or at least life as it is lived in New York City. This sounds ridiculously grand. Years ago I thought it was true, though, and so did other people.

Pete Wells, Peter Luger Used to Sizzle. Now It Sputters.

Hierboven: een stukje restaurantreview. Nul sterren voor Peter Luger.

De review eindigt zo:

The restaurant will always have its loyalists. They will laugh away the prices, the $16.95 sliced tomatoes that taste like 1979, the $229.80 porterhouse for four. They will say that nobody goes to Luger for the sole, nobody goes to Luger for the wine, nobody goes to Luger for the salad, nobody goes to Luger for the service. The list goes on, and gets harder to swallow, until you start to wonder who really needs to go to Peter Luger, and start to think the answer is nobody.

Pete Wells, Peter Luger Used to Sizzle. Now It Sputters.

Heerlijk.

Ik voel mij een mens van de wereld, nu ik een abonnement op The Failing New York Times heb.

Het kost mij de eerste maand niets, en daarna 4 euro per maand. Ik vind dat geen geld, voor zo’n fantastisch instituut.

Gemiddeld

We hebben een slechte quiz gehad, en dan een uitstekende en twee al met al toch nog degelijke. Dat zorgde ervoor dat we in poule één bleven zitten, wat geen goede zaak is omdat daar geen prijzen te rapen zijn — buiten die ene keer dat we de hele quiz wonnen natuurlijk.

’t Zal niet meer zijn, denk ik. We hebben in de laatste quiz de prijs van de meest gemiddelde ploeg gehaald. ’t Was dus niet goed, nee. Gewoon veel vragen die we hadden moeten weten maar waar we niet op kwamen, en andere vragen die we gewoon niet wisten. So it goes. Volgende keer poule 2. En dan ons best doen.