Links van 6 oktober 2014 tot 22 oktober 2014

woensdag 22 oktober 2014 21:00 | nog geen reacties

Mud and Loathing on Russia-Ukraine Border – Bloomberg
“Hitler’s troops spent a night in this village and only one glass was broken,” he said in Surzhyk, the melodious mix of Russian and Ukrainian spoken by many residents of the area. Of the Ukrainian government, he said, “We should hang those fascists by their eggs from a birch tree.”

García Media → What’s state of tablet editions today?
The major changes for the tablet have taken place in three interrelated areas of frequency, a shift in the role of tablets within the media quartet and the fact that tablets are now both lean forward and lean back platforms.

These Veiled Figures of Bronze and Marble by Kevin Francis Gray Seem to Drip with Fabric | Colossal
Irish sculptor Kevin Francis Gray works primarily with bronze and marble to create idealized figures draped with fabric in the style of Neoclassical or Baroque figurative sculptures. Though, unlike gods or royalty that one might expect to see rendered in such incredible detail, Gray instead creates anonymous depictions of regular individuals he encounters near his studio in London, often people struggling with addiction or other difficult, real-world issues.

vivre l’écureuil
every time I astral project, I take the form of a squirrel. This was the tipping point for me. That’s when I knew I was truly meant to be a squirrel

“Zij kwam op mij af” | HLN Aalst
Tee hee hee: "Het was een symbiose van twee lichamen die bewogen op de muziek"

Riddle me that

woensdag 22 oktober 2014 20:39 | nog geen reacties

Het was vandaag vergadering / gesprek / uitleg bij fijne klant Colruyt. ‘t Zijn leutige vergaderingen, als ge tijdens de vergadering mensen ziet gaan van “hey, wacht even, maar dan kunnen wij dit!” en van ” en van “hela miljaar! dat wil zeggen dat dat dat mogelijk wordt!”, en ‘t is ook leutig om te kunnen tonen hoe ge uit rapporten die er redelijk droog uit zien en deux temps trois mouvements behoorlijk interessante dingen kunt halen.

Wat daarentegen minder was: de vergadering was in Hol Van Pluto, Voorbij Brussel, om 8u30. Acht uren dertig mijne mens! Dat wil dus zeggen: aanzetten op het werk om zeven uur ten allerlaatste, en dus om kwart na zes uit mijn nest en met de fiets naar het werk. Nu, da’s niet zo verschrikkelijk anders dan andere dagen: ik ben meestal wakker om zes uur, zelfs al lig ik nog in mijn bed tot anderhalf uur later. En ik had vannacht redelijk lang geslapen (in totaal 4 uur en 49 minuten).

En op weg naar Halle heb ik denk ik drie kwartier min of meer geslapen in de auto (sorry), tijdens de meeting was ik zo klaarwakker als klaarwakker kan zijn, en dan zijn we nog iets gaan eten (een degelijke hamburger bij Mag’s, met een meer dan degelijke geuze van Boon) en dan in het naar huis gaan heb ik zeker een uur geslapen in de auto (nogmaals sorry).

Nochtans: ik heb dan nog een paar uur proberen werken, maar ik heb het uiteindelijk nog voor vier uur opgegeven en ik ben naar huis gefietst. Het was enorm lang geleden dat ik nog zó moe was. Thuisgekomen, in mijn bed gevallen, meer dan twee uur geslapen, en nóg moe wakker geworden.

Zo. Weird.

Geen enkele fysieke activiteit doen, meer slapen dan anders, en toch doodmoe zijn.

Welkom in Zalandoland

dinsdag 21 oktober 2014 21:41 | nog geen reacties

Vanmorgen heeft meneer facteur een door met nieuwe schoenen op het werk afgezet, en 95% van alle reclame op het hele internet is Zalandoreclame geworden: gabba gabba, one of us, one of us. Tiens, en dat komt uit: de projectblogboek-opdracht voor vandaag is

9

 

Ach, ach. “Gezondheid en alles” is niet verkrijgbaar via wishlists, dus dan maar bij deze materiële zaken die ik heel graag zou hebben.

Modellen van dinosaurussen. Hoe schoonder en hoe groter hoe beter.

Opgezette beesten. Hoe leutiger hoe beter.

Een Littlebits Korg dinges.

Gerief voor in de keuken: ik denk dat we nog een siphon nodig hebben voor schuimen en espuma en zo. En eigenlijk zou ik wel een Thermomix willen hebben. En een Pacojet.

Oh, en veel veel boeken. En nog duizend andere dingen. Ik moet er niet te veel over nadenken, over al wat ik nog zou willen hebben, of ik word lastig. :)

Onmisbaar

maandag 20 oktober 2014 20:43 | 3 reacties

Er gaan hier ten huize regelmatig dingen verloren. Meestal is dat mijn eigen schuld, maar nog meestaller steek ik de schuld op iemand anders. Zo ben ik op dit moment een schrijfstok kwijt, die waarschijnlijk uit mijn binnenzak is gevallen toen ik mijn jas ergens gelegd heb en de binnenzakrits niet dicht had gedaan, en ben ik ook mijn Kindle kwijt, die waarschijnlijk uit mijn buitenzak gevallen is terwijl ik in de auto zat.

Zucht. Sandra en Zelie zijn boodschappen gaan doen, ze gaan in het voorbijgaan eens kijken in de auto om te zien of die Kindle er niet ligt, tussen stoel en vloer ergens. Ik had hem in ieder geval nog zaterdag, toen we naar ISPC trokken (onverrichterzake terug gekomen: we mochten wel binnen om ons te vergapen aan al de dingen die we wilden kopen, maar bij gebrek aan BTW-nummer mochten we niets kopen, dedjuë) — net zoals ik altijd mijn Kindle meeheb als ik om het even waar naartoe ga.

Net zoals ik altijd een boek meehad, toen ik nog geen Kindle had. Wat mij naadloos brengt tot opdracht nummer 8 van projectblogboek:

8

Boeken zijn onmisbaar voor mij. En de manier waarop ik de overgrote meerderheid van mijn boeken lees tegenwoordig, is op product/dienst/voorwerp Kindle.

Heel erg veel is daar niet over te vertellen: het voorwerp Kindle zag ik voor het eerst op mijn oud werk, waar er in 2008 een Kindle van de allereerste generatie lag, bij de andere toen-te-hebben gadgets (zo’n nutteloos plastieken beest dat notificaties gaf en zijn oren kon beweren, zo’n vierkantig ding in een beanbag waar kleine zwartwit-apps op konden, dat soort dingen). Gekocht in de VS, want niet te kopen in Europa (een liedje dat nog vaak zou voorkomen), en een erg lelijk voorwerp, vond ik toen:

kindle2

…en weinig gebruiksvriendelijk: traag, verwarrende controls (een jog dial, een streep rechts van het scherm als progress bar dacht ik, een onhandig keyboard), en een lelijk scherm. Oh, en uiteraard waren niet alle boeken er op te lezen.

Nu ik er over nadenk, weet ik eigenlijk niet meer waarom ik minder dan een jaar later een Kindle 2 gekocht heb. Dat moest toen ook weer via allerlei kunstgrepen wegens enkel in de VS verkrijgbaar, maar toen ik hem uiteindelijk in handen had, was ik er machtig content van.

Het is een paar minuten gewoon worden aan het scherm, en dan is het precies zoals een papieren boek lezen, en even later wordt het veel beter dan een papieren boek. Een papieren boek, zeker als het een dik boek is, laat u geen moment vergeten dat ge een boek aan het lezen zijt: het gewicht, de pagina’s, de rug die riskeert te breken, etc, etc. En in bed is het nog erger: daar lees ik graag zonder bril, en omdat ik zo slecht zie dat ik bijna met mijn ogen op de pagina moet zitten, is het een hele miserie van bladzijde lezen, linkerbladzijde lezen, boek draaien, hoofd draaien, rechterbladzijde lezen, bladzijde omslaan, boek draaien, hoofd draaien, hand die moe wordt, aaargh.

Niet zo met die Kindle: lezen, klik volgende bladzijde, lezen, klik volgende bladzijde, herhaal. En een boek van tien of tienduizend bladzijden weegt even veel, met name: bijna niets.

Komt daar nog eens het gemak bij van nooit te vergeten waar ge in een boek zit, een ingebouwd woordenboek, notities: een groot gemak allemaal.

Een paar jaar later heb ik de volgende versie gekocht (omdat ik mijn oude kwijt was, dacht ik, maar hij is dan een paar maand later weer uitgekomen), en een paar jaar daarna de Paperwhite (omdat er een ingebouwde leeslamp in zat, en alweer voeten in de aarde), en dat toestel zou ik om het even wie aanraden die graag leest.

En nu ga ik binnenkort een Kindle Voyage hebben, jazeker, weer met voeten in de aarde. Met mijn ogen toe gekocht. Zo. En da’s dan wel weer genoeg reclame voor deze week, me dunkt.

 

Gelezen: Memories of Ice

maandag 20 oktober 2014 18:30 | nog geen reacties

memories-of-iceHet kabbelt voort en het kabbelt voort, en soms weet een mens niet meer goed in welk deel van welk continent we nu precies zijn, maar hoofdstuk na lang hoofdstuk worden de personages echter en echter, en dan bam! zijn we aan vier vijfden van het boek begint de actie, en dan is het een onneerlegbaar boek.

Drie boeken zijn we ver, en nu pas wordt het min of meer een beetje duidelijk wat er allemaal aan het gebeuren is achter de schermen.

Opnieuw een boek vol oorlog, en nog meer dan in de vorige boeken zien we verschillende perspectieven: van verschillende generaties goden over quasi-onsterfelijke wezens over generaals en high mages tot toevallige helden en soldatenvoetvolk.

Mensen en wezens die goed doen en slecht doen, met motivaties en achtergronden, niet te zwart-wit, zeer bijzonder goed. De enige reden om dit niet te lezen zou zijn omdat het veel werk is — een goeie drieduizend bladzijden voor de eerste drie boeken — maar de laatste paar honderd bladzijden alleen al maken het allemaal meer dan waard.

[van op Boeggn]

Oh nee

zondag 19 oktober 2014 19:03 | één reactie

De medicamenten tegen het ene hebben ervoor gezorgd dat ik weer het andere heb, en de medicamenten tegen het andere doen mij overgeven.

Weer één van die weekends, ja.

Het is gedaan

zaterdag 18 oktober 2014 22:06 | nog geen reacties

Andrew Plotkin heeft er vier jaar aan ontwikkeld, aan en af, maar nu is het klaar: Hadean Lands.

Ik ben enorm benieuwd.

Gênant

vrijdag 17 oktober 2014 22:54 | 2 reacties

Serieus, projectblogboek? Echt? Een gênant verhaal delen?

7

‘t Is niet alsof het hier nog niet vol met gênante verhalen staat, of zo?

Vandaag liep ik luider dan anders op het werk, zodat collega Amanda dacht dat er iemand nieuw was — wegens ander schoenengeluid: er zijn er niet veel die schoenen hebben met hielen die geluid maken, namelijk.

Dat komt zo: van pakweg 1989 tot 2009 vond ik het bijzonder gemakkelijk om schoenen te kopen: naar de schoenenwinkel in de Voldersstraat, een paar Dr. Martens kiezen dat mij aanstond (meestal zwart, maar ik heb ook gele en rode laqué-exemplaren gehad), nee mevrouw, niet nodig om te passen, dank u zeer, tot binnen een paar jaar.

Dit is het laatste model dat ik kocht, ergens in dacht ik 2006 of 2007:

Zeer content van geweest, tot:

Helaas, kapot! En de winkel waar die schoenen twintig jaar aan een stuk verkocht werden, verkocht ze verdorie niet! Paniek! Paniek!

Ik had wél een paar schoenen geërfd, en al dacht ik eerst dat ik die nooit zou aandoen, bleek dat minder een probleem te zijn dan te gaan zoeken naar een nieuwe schoenwinkel. En dus heb ik een hele tijd deze bijzonder comfortabele schoenen gedragen, gevoerd en dus zeer warm in de winter, en, euh, ook zeer warm in de zomer:

Fantastisch, tot:

Van het vele stappen was de zool door. Op den duur werd dat lastig, vooral als het geregend had en ik in een plas trapte: dan zat ik heel de dag met trenchfoot. Niet getreurd, ik had ook nog andere schoenen geërfd. Een laag model, soepel, ook weer bijzonder comfortabel, enoooorm content van:

Tot die helaas! volledig versleten waren vanbinnen, en ik na er een paar maand zo mee rond te lopen een in eelt geboetseerd wafelpatroon in mijn hiel heb staan (ja, de foto is onscherp. deal with it, ik ga écht niet terug naar de slaapkamer om nog eens een schoen op ons bed te gaan fotograferen):

En daar waren we dus eind vorige week. Ik heb nog één paar geërfde schoenen, en dat draag ik nu:

Wat gekleder, bruin, en een maat kleiner dan mijn vorige schoenen. En redelijk wat ongemakkelijker om te dragen: ze nijpen wat, de zool is dun, de hiel is hard.

Maar ik zie het niet zitten om schoenen te gaan kopen. Niet omdat het veel geld kost, maar omdat ik geen zin heb in interactie met andere mensen. En al helemaal niet in schoenen passen.

Ja, redelijk gênant dus: het is al zeven of acht jaar geleden dat ik nog eens schoenen gekocht heb. Zalando bestond toen nog niet; nu wel. Ik dénk dat ik mij dus maar een paar koop op het internet (wel verdoeme verschrikkelijk duur geworden, zie ik).

 

N-VA, meet Streisand-effect

vrijdag 17 oktober 2014 15:44 | 2 reacties

De N-VA deelde vanmorgen een grappige taart op Facebook:

divide et impera

Deze namiddag was ze al weggecensureerd, alsof er iets was om zich over te schamen.

Komaan — mooi werk (wie zegt dat kunst gesubsidieerd moet worden om mogelijk te zijn? en dit is nog eens iets anders dan een hoop afval die in het SMAK ‘kunst’ ligt te wezen), ondernemerschap (Tom Lauwens, de maker van de taart mag zich aan bestellingen verwachten!) en ondertussen zet het nog even ons onderwijs in de vitrine (Latijn!), én het illustreert de inclusiviteit van de N-VA (zowel inheemse aardbeien als exotische ananas (eat that, Francken!).

Goed gedaan N-VA, zeg ik. Doe zo voort!

(Van wanneer die foto dateert, wie hem online zetten, waarom hij niet meer online staat, wat de reden daarvoor is, is in deze trouwens volledig onbelangrijk. Zaai wind => oogst storm.)

Goed gegeten

donderdag 16 oktober 2014 22:42 | 2 reacties

Eerst was het zo:

En toen werd het gevuld met rozijnen en witloof en krokante kalfszwezerik en appelblokjes en Gandaham, en zag het er zo uit, met nog wat champagneboter bij:

En dan waren er gegratineerde varkenswangen met kriekbiersaus en champignons en prei en Parmezaanse kaas:

En was er een overheerlijk taartje van hazelnoten en jonge wortelen, met glazuur van citroen en frambozen, en ijs van Baileys.

Meer dan bijzonder lekker menu, mijn gedacht.

 

Work in progress

woensdag 15 oktober 2014 23:30 | 3 reacties

Ik ga wat moeten vals spelen vandaag, voor projectblogboek. De opdracht luidt:

6

…maar ik ben helemaal geen mens (meer) die allerlei projecten lopend heeft. Vroeger, lang geleden, had ik altijd wel twintig dingen waar ik mee bezig was: vijf zes boeken lezen, dingen programmeren, dingen schrijven, games spelen, dingen opzoeken, vanalles.

Tegenwoordig doe ik soms eens wat genealogie-opzoekwerk. En lees ik één of twee boeken, maximum drie tegelijkertijd — maar daar blijft het zowat bij. Ik doe wat halfslachtige pogingen om games te spelen (Elite:Dangerous, Divinity:Original Sin), maar ‘t is echt halfslachtig.

Oh, ik ben gisteren wel begonnen met opruimen, telt dat ook?

En we zitten in verbouwingen. Onze gevel ziet er tegenwoordig zo uit:

‘t Is te zeggen: alles is opgekuist en opgeruimd, er zitten nieuwe vensters in, en het staat klaar om de benedenverdieping af te smijten en er een glasconstructie tegen te zetten — vergelijk met hoe het was:

Dat telt ook toch, voor work in progress?

 

Erger dan de ergste griezelfilm

dinsdag 14 oktober 2014 12:16 | 2 reacties

Glenn Campbell was geen Johnny Cash, Waylon of Kristofferson. Hij was enorm populair in de jaren 1960 en 1970 en maakte eeb paar nummers onsterfelijk — By the Time I Get to Phoenix, Rhinestone Cowboy, Wichita Lineman, Galveston. Enorm veel talent, daar niet van, maar niemand zal een overdosis street cred krijgen door toe te geven een enorme fan te zijn. Niet dat dat veel uitmaakt, uiteraard.

In 2011 liet hij aan de wereld weten dat hij Alzheimer’s had. En in 2012 nam hij dit laatste nummer op:

Het begin met “I’m still here but yet I’m gone”: in 2014 is hij inderdaad helemaal weg, ergens tussen het voorlaatste en het laatste stadium van zijn ziekte. De clip is al erg genoeg, met montages van het verleden en het heden, en het arrangement doet zijn best om zoveel mogelijk emotie los te weken, maar het zijn de woorden die tegelijk verschrikkelijk schoon en verschrikkelijk vies zijn.

You’re the last person I will love. You’re the last place I will recall. Best of all: I’m not gonna miss you.

Beseffen dat ge het niet meer gaat beseffen, en er wrang mee kunnen lachen. Urgh.

De beste

maandag 13 oktober 2014 18:32 | 4 reacties

Pfffffffffmoeilijke opdracht vandaag, projectblogboek:

5

Dit is blogpost zeven en twintig duizend vier honderd acht en veertig op dit weblog. De enige constante is dat ik praktisch niet stil sta bij wat ik schrijf, en dat ik van de redenering ben “als ik er geen werk in steek, dan moet ik mij niet slecht voelen dat het in de verste verte niet vergelijkbaar is met wat ik wél goed vind”. Ik troost er mij mee dat hoe slecht het ook is, er altijd wel weer een volgende post zal zijn, die de andere naar beneden op de pagina duwt.

Zoals bij de meeste mensen met een weblog is het bij mij ook zo dat de stomste dingen het meest reacties losweken, en dan nog meestal om de verkeerde redenen. Het moet dan ook al geleden zijn van ergens in 2002 dat ik nog eens iets geschreven heb met het doel te proberen mensen te lokken, of lezers te bij te krijgen, of reacties, of wat dan ook. Sod the reader, zo is het maar net.

Het is onbegonnen werk om in meer dan 25.000 berichten de beste er uit te halen, dus doe ik maar een random duik in de archieven.

  • 21 augustus 2002: De ontdekking van de hemel, dat ik absoluut niet goed vond. Ik heb daar nog een eeuwigheid boze mails over gekregen.
  • 17 september 2002: Véronique De Kock — tienduizenden hits gekregen in de tijd dat tienduizenden hits nog iets was om over naar huis te schrijven.
  • 4 januari 2003: Actieplan 2003. Ik krimp ineen als ik dat lees, uit de tijd dat er op mijn naamkaartje nog “baas” stond. En dat ik niet genoeg van de wereld wist. Achteraf gezien had ik (a) nooit mogen ja zeggen op de vraag om baas te worden en (b) na een paar jaar, en zeker toen duidelijk werd wat “in een multinational zitten” eigenlijk betekende, mijn schup moeten afkuisen. Ik heb mij vooral dat laatste jaar op het werk niet zo goed gevoeld. Op bepaalde moment zelfs bijna profetisch niet goed gevoeld, en hoe langer hoe explicieter en explicieter.
  • 23 februari 2003: Trotters in Aspic — die keer dat ik een film ging schrijven. Ik ben een outline en dan een scène of vijftien ver geraakt en dan was het van ik zal nooit even goed zijn als het beste dat ik mij kan inbeeldan, dus meh“.

…ugh, neen. Zo gaat het niet lukken. Zelfs random in mijn archieven duiken is te pijnlijk. Al die zever, maat. Al dat zelfbeklag, dat zelfmedelijden, die kronieken van aangekondigde mislukkingen, ‘t is om ziek van te worden.

Andere taktiek dan maar: een aantal van de meer belangrijke dingen die de afgelopen twaalf jaar zijn gebeurd.

  • Die keer dat een trap instuikte en dat ik een jaar in hospitaal en in de zetel thuis heb gelegen: toen het net gebeurd was (1 februari 2004) en toen ik geopereerd was (7 februari 2004) en de onmiddellijke nasleep (9 februari 2004).
  • Die keer dat Jan geboren werd (18 februari 2004, ik lag nog in een hospitaalbed).
  • Die keer dat ik mijn ontslag ging aanbieden (2 november 2004). Ik had toen tien jaar gewerkt bij in essentie hetzelfde bedrijf, en dat was minstens vijf jaar te lang. Vooral de periode nadat het bedrijf opgenomen was in een multinational en ik algemeen directeur was, was een nachtmerrie. Die afspraak is er trouwens niet gekomen (4 november 2004), het heeft nog geduurd tot 12 november 2004 voor ik een punt zette achter dat werk, en nog tot 21 januari 2005 voor het contract opgezegd werd.
  • Die keer dat ik ging werken in het Europacollege (22 januari 2005, maar ik werkte er eigenlijk al min of meer onbezoldigd sinds november, als ik het mij goed herinner). Het was een hele ervaring, in de academische wereld werken.
  • Die keer dat onze jongste zowat live op het internet geboren werd (27 maart 2006).
  • Die keer dat ik een aanbod kreeg dat ik niet kon weigeren en bij Namahn ging werken (28 september 2006). Serieus: bij Namahn mogen werken is gelijk in de eerste klasse gaan voetballen.
  • Toen mijn vader begraven werd (17 juli 2009). Ik ben daar nog altijd niet goed van. Er gaat geen nacht voorbij of ik droom van hem.
  • Na iets meer dan vijf jaar werken in Brussel ging ik een dag in de week werken bij Adhese (4 juni 2010) en toen wat later vond ik het daar zo wijs dat ik helemaal verhuisde (28 oktober 2010).
  • Toen mijn broer stierf en begraven werd (23 januari 2013). En ook daar ben ik nog altijd niet goed van. En er gaat ook geen nacht voorbij of ik heb een droom waar mijn broer in voorkomt. Eigenlijk: mijn nachten zijn gevuld met dromen van overleden familie –vader, broer, grootouders. Ik ga niet zo graag meer slapen.

Ow. Dat werd even donker, daar op het einde. Not to worry, de volgende post ben ik weer mijn eigen vrolijke zelve.

Transparant

maandag 13 oktober 2014 08:43 | 3 reacties

“Oeioei”, zullen ze gezegd hebben op de periodieke vergadering van de Bazen Van De N-VA (volgens De Wever toch). “Oeioei. Wij hebben de nieuwe regeringen veel te veel goede punten gegeven, veel te gretig gezegd dat we tevreden waren, nu beginnen de mensen dóór te hebben dat dit écht is wat we wilden en dat het misschien niet zo ideaal is voor de Kleine Man. Straks gaan ze nog écht onze subsidies afschaffen, kom dat tegen!”

“Snel, een tegenmaneuver! Van Eetveld, schrijf eens iets tegen de nieuwe regering! Zoek eens ergens iets dat u niet aanstaat, en als het even kan, illustreer dat met ons Beproefde Recept: een uitzondering op een uitzondering, verheven tot de regel waartegen moet opgetreden worden. Maar doe het deze keer niet zo onpersoonlijk: ‘een gepensioneerde met 6000 euro per maand’ of ‘tijdskrediet om op wereldreis te gaan’ of ‘werkloze met twee huizen’, dat spreekt de mensen niet aan. Doe meteen maar gelijk bij de Amerikanen in al die presidentsdebatten, dat werkt goed: zeg dat iemand u aangeschreven heeft, maak het persoonlijk, en zo pathetisch mogelijk graag.”

Geen probleem voor Karel. Waar hij nijdig over gaat doen, is dat de federale regering wil dat zieke medewerkers de eerste twee maanden doorbetaald worden door hun werk. En hoe wordt dat geïllustreerd? Niet met cijfers — zoveel werknemers ziek gedurende meer dan twee maand, zoveel geld gaat dat kosten, zoveel werkgevers raken in de problemen, dit is wat ik voorstel in de plaats — nee, natuurlijk niet. Zo wordt dat geïllustreerd, onder het kopje “één voorbeeld uit de vele”:

Beseft de regering wat deze maatregel in de praktijk betekent? Ik denk het niet. Ik ben er zelfs zeker van. De ondernemer die mij deze week mailde wel. Een van zijn werknemers brak afgelopen weekend een voet. Niet tijdens het werk, maar wel na een glaasje te veel op een feestje. Volgens de dokter kan het gemakkelijk een maand en langer duren vooraleer hij weer kan komen werken. De ondernemer heeft maar twee werknemers. (De andere was trouwens eerder dit jaar al drie maanden out na een knieoperatie.) Voor een klein bedrijf als het zijne wegen de kosten voor een gewaarborgd loon nu al ongelooflijk zwaar. Zo zwaar dat hij dit jaar geen winst zal hebben. Hij en zijn vriendin verwachten een kind, maar qualitytime met de pasgeborene zit er niet in. De geplande werken blijven doorlopen en met één werknemer minder is het alle hens aan dek. Onze ondernemer had nochtans vroeger meer werknemers, vijf zelfs. Werk voor vijf heeft hij nog steeds. Maar de veel te hoge loonlasten en strenge arbeidsvoorwaarden verplichtten hem om er drie te ontslaan. Twee van die drie zijn vandaag nog altijd werkzoekend en leven van een uitkering, betaald door u en mij. Noemt de regering dat dan besparen?

Tgoh. Goed geprobeerd, Karel, daar niet van. Maar je moet weten wanneer op te houden: de werknemer die zijn voet breekt, okay, no problem. Insinueren, nee, gewoon zéggen dat dat gebeurde omdat hij zat was, buiten het werk: te ver. Een werkgever die maar twee werknemers heeft: tot daar aan toe. Die ene andere al drie maanden out laten zijn: te ver. Een KMO die geen winst zal hebben dit jaar; realistisch en geloofwaardig. Er een zwangere vriendin bij sleuren: niet meer geloofwaardig. Drie werknemers moeten ontslaan: het gebeurt. Misschien zijn dat wel mensen in de veertig, die te duur waren geworden voor de werkgever, die nu ook in de miserie zitten, wie weet hoe zoiets in mekaar zit? Er direkt bij zeggen dat twee van de drie nog altijd op onze kosten leven: overbodig.

Het zit in de details, soms. En soms zit het niét in de details en ligt het er zo dik op dat het echt te veel opvalt.

Beter proberen volgende keer.

Gelezen: Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly

zondag 12 oktober 2014 21:53 | nog geen reacties

51TTRIkEQ7L._SL300_Anthony Bourdain is een sympathieke mens. ‘t Is te zeggen: hij komt over als een echte mens, op zijn televisieprogramma’s die ik voor zover ik kon, allemaal bekeken heb.

Ik had Kitchen Confidential ook al een tijd geleden gelezen, maar toen ik onlangs op Audible terechtkwam op zoek naar iets anders, kwam het in mijn recommendations — ik vermoed omdat ik het boek op Amazon gekocht heb, jaren en jaren geleden, maar wie weet was het wel omdat ik net een paar kookboeken gekocht heb bij Amazon.

Nu eens noir, dan weer stream of consciousness, dan pure poëzie, en dan hilarisch, en dan schrijnend: het verhaal van een rijkeluiszoon die verliefd wordt op eten, vakantiejobs in restaurants doet, en uiteindelijk uit nijd naar de koksschool gaat en professioneel chef wordt.

Maar niet vooraleer hij de hele voedselketen van de restaurantwereld doorlopen heeft, hectoliters drank verzet heeft, containers sigaretten, een cocaïne- en heroïneverslaving opgedaan en verslagen heeft, en een heel spoor van failliete restaurants achter zich heeft gelaten.

Dit is een boek dat iedereen die ooit met eten of met restaurants te maken heeft, zou moeten lezen.

[van op Boeggn]

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338