RIP Bruno Ganz

Hij zal wellicht de eeuwigheid ingaan als Adolf Hitler in Der Untergang (of meme fame), maar voor mij is hij voor eeuwig en altijd de engel Damiel.

Ik heb Der Himmel über Berlin in Londen gezien. In 1990, denk ik, dus da’s al bijna dertig jaar geleden. En hij is altijd bij mij gebleven. Om de paar jaar herbekijk ik de film, en hij blijft zo immens goed (en hoeveel mensen zouden samen met mij Nick Cave ontdekt hebben dankzij Wim Wenders?).

Misschien probeer ik eens om Zelie zo ver te krijgen dat ze meekijkt. Ze studeert tenslotte Duits, ’t is meteen een goede oefening.

En nu ik toch aan denk: bij wijze van verlate gedichtendag, Peter Handke’s Lied vom Kindsein:

Als das Kind Kind war,
ging es mit hängenden Armen,
wollte der Bach sei ein Fluß,
der Fluß sei ein Strom,
und diese Pfütze das Meer.

Als das Kind Kind war,
wußte es nicht, daß es Kind war,
alles war ihm beseelt,
und alle Seelen waren eins.

Als das Kind Kind war,
hatte es von nichts eine Meinung,
hatte keine Gewohnheit,
saß oft im Schneidersitz,
lief aus dem Stand,
hatte einen Wirbel im Haar
und machte kein Gesicht beim fotografieren.

Als das Kind Kind war,
war es die Zeit der folgenden Fragen:
Warum bin ich ich und warum nicht du?
Warum bin ich hier und warum nicht dort?
Wann begann die Zeit und wo endet der Raum?
Ist das Leben unter der Sonne nicht bloß ein Traum?
Ist was ich sehe und höre und rieche
nicht bloß der Schein einer Welt vor der Welt?
Gibt es tatsächlich das Böse und Leute,
die wirklich die Bösen sind?
Wie kann es sein, daß ich, der ich bin,
bevor ich wurde, nicht war,
und daß einmal ich, der ich bin,
nicht mehr der ich bin, sein werde?

Als das Kind Kind war,
würgte es am Spinat, an den Erbsen, am Milchreis,
und am gedünsteten Blumenkohl.
und ißt jetzt das alles und nicht nur zur Not.

Als das Kind Kind war,
erwachte es einmal in einem fremden Bett
und jetzt immer wieder,
erschienen ihm viele Menschen schön
und jetzt nur noch im Glücksfall,
stellte es sich klar ein Paradies vor
und kann es jetzt höchstens ahnen,
konnte es sich Nichts nicht denken
und schaudert heute davor.

Als das Kind Kind war,
spielte es mit Begeisterung
und jetzt, so ganz bei der Sache wie damals, nur noch,
wenn diese Sache seine Arbeit ist.

Als das Kind Kind war,
genügten ihm als Nahrung Apfel, Brot,
und so ist es immer noch.

Als das Kind Kind war,
fielen ihm die Beeren wie nur Beeren in die Hand
und jetzt immer noch,
machten ihm die frischen Walnüsse eine rauhe Zunge
und jetzt immer noch,
hatte es auf jedem Berg
die Sehnsucht nach dem immer höheren Berg,
und in jeder Stadt
die Sehnsucht nach der noch größeren Stadt,
und das ist immer noch so,
griff im Wipfel eines Baums nach dem Kirschen
in einem Hochgefühl wie auch heute noch,
eine Scheu vor jedem Fremden
und hat sie immer noch,
wartete es auf den ersten Schnee,
und wartet so immer noch.

Als das Kind Kind war,
warf es einen Stock als Lanze gegen den Baum,
und sie zittert da heute noch.

Peter Handke

Top Secret

Er zijn van die films die iedereen moet gezien hebben. Top Secret hoort in die rij thuis.

Ik heb hem al gezien, maar ik was hem jarenlang uit het oog verloren. Tot ik er een re:view van zag op Red Letter Media:

En dus heb ik besloten om te proberen de rest van het gezin er verplicht naar te doen kijken. Het is half gelukt: Louis en Sandra hebben hem helemaal gezien, Zelie een stuk. Anna en Jan hadden geen zin.

Their loss. Kcheh.

Change of plans

De velo heeft batterijproblemen. En dus doe ik er geen afstanden meer mee.

In plaats van over en weer naar het Sint-Pietersstation te gaan ’s morgens (het huis uit om 6u30 om ruim op tijd te zijn voor de trein van 6u55), ga ik nu naar Gent-Dampoort (vertrek om 6u20 om de trein van 6u35 te halen die toekomt om 6u45 om te trein te halen van 6u55).

Want dan ben ik rond pakweg 7u40 aan Brussel-Centraal (normaal gezien zou het 7u32 zijn, maaar ha! ha! ha! 7u32! ha! ha!), en kan ik de bus pakken naar het werk om 7u45 dat ik daar ben rond 8u35.

Natuurlijk was het vanmorgen weer prijs: de trein stond een kwartier of zo stil in Brussel-Zuid, eerst aan het wachten op iemand die hem zou door laten, en dan op de reparateur. Het is dus de volgende trein geworden, waardoor het ook de volgende bus geworden is, waardoor het 9u15 was.

Hoezee, bijna drie uur op weg!

Nog een geluk dat het leutig is op het werk. 🙂

Fiets, vervolg

Duuuus. Ik ga met de haperende velo naar de velowinkel.

De missie: kijken of het nog de moeite is om de velo te repareren, dan wel dat er een nieuwe zou moeten komen.

Geschatte reparatiekosten voor koplamp (of beter het hele voorspatbord omdat er twee kleine plastieken stukjes afgebroken zijn en dus de lamp niet meer werkt), computer en computerhouder, versnellingsmechanisme rechts (moet helemaal vervangen worden omdat ze dat type niet meer maken), tandwielen vanvoor en vanachter en ketting (tot op de draad versleten allemaal): 900 euro. Als de batterij er bij zou moeten vervangen worden: nog eens 750 euro.

Belachelijk, natuurlijk, voor een stokoude velo.

Dus een nieuwe? Ik keek naar die schone nieuwe velo’s die er stonden, en dan dacht ik aan een situatie waar ik mijn toestel elke dag van de week ongeveer twaalf uur in een fietsenstalling aan Gent-Dampoort of Gent-Sint-Pieters zou moeten laten staan.

Ik ben er redelijk van overtuigd dat zo’n ding van meer dan 2000 euro er geen halve dag blijft staan.

En dus dilemma: nieuw kopen is eigenlijk nog minder verantwoord.

De batterij, zei de technieker, is nog 100% in orde. De foutboodschap die ik kreeg, was iets dat er alleen maar gekomen was omdat het zeer koud was geweest en dat er iets ontgereld was geraakt, en dat hij het met één druk op een knop kon wissen en dat het allemaal weer in orde zou zijn.

En dus maar besloten om de lamp niét te repareren maar gewoon met plakband er aan te laten hangen. En de computer ook niet te repareren maar gewoon met duct tape vast te laten plakken. En alleen de tandwielen en de ketting te vervangen.

En dus op een wrak verder te blijven rijden. Maar een wrak dat tenminste wat minder kans heeft om gestolen te worden.

Allemaal goed en wel, tot ik thuiskwam van de velomaker en de draad in de batterij stak om op te laden. Wat graadt ge? Inderdaad: ERROR-0048.

Ik heb dan maar gebeld naar de meneer om het hem te laten weten. Als het de batterij is, is er nog garantie wegens geen jaar oud. Allez ju.

 

Cultist Simulator

Fijne ex-collega Jan liet mij weten dat het misschien wel iets voor mij zou zijn, en bijna tien uur spelen later: zucht, ja, ’t is iets voor mij.

Cultist Simulator is iets tussen een kaartspel en een roguelike en een incremental game (op papier is het eigenlijk voortdurend grinden en hopen dat de randomgetallengoden u welgezind zijn), met die proviso dat het ook nog eens helemaal in de occulte en lovecraftiaanse en negentiende-eeuwse sfeer zit.

Om een idee te geven, een aantal achievements die ik haalde:

Het begint met een tafel waarop een of meer kaarten en een dingetje waar een kaart kan ingesmeten worden, zoals hier als ik net herbegin als “Bright Young Thing” (’t is te zeggen: jonge nietsnut die leeft van zijn ouders):

…en met de tijd komen er meer en meer kaarten bij, en meer en meer van die hoopjes, voor Werk en Droom en Onderzoek en Spreken en Tijd en allerlei.

Tot de tafel begint vol te liggen, en ge in uw eigen hoofd een heel verhaal opgebouwd hebt, zoals hieronder, waar ik een dokter was die een hele occulte bibliotheek aan het aanleggen was maar voor de rest voornamelijk onder de radar aan het het proberen blijven was:

(En toen ging ik dood, want ik wist nog niet duidelijk hoe Dread in elkaar zat, en dat ik onvermijdelijk dood ging als ik drie Dread naast elkaar had — ik had het kunnen vermijden door wat opium te kopen en mezelf in slaap te dromen met als enig risico dat er zeer misschien iets nóg erger zou gebeuren, maar dat weet ik nu pas.)

Reviews liegen er dan ook niet om, zoals deze die de auteur grijnzend tweette:

Ik ben aan mijn vierde keer doorspelen door, denk ik, en ik begin het nu wel te snappen. Dit is wat me de laatste keer (daarnet) overkwam:

Ik had een Senior Position bij de firma Glover & Glover, ik verdiende goed mijn geld, had twee keer een acoliet van mij op pad gestuurd om de jongere meneer Glover te vermoorden, maar ze waren er allebei niet in geslaagd — en de politie begon mij op de hielen te zitten. Ik heb dan maar besloten in mijn lot te berusten en het occulte voor het occulte te laten, en me met al mijn passie op mijn werk toe te leggen.

Waardoor ik het spel “gewonnen” heb.

En nu wil ik gewoon opnieuw beginnen, en zien hoe ver ik in welke richting deze keer geraak.

Morgen misschien dan.

Youtube-aanraders

Zou het nog eens tijd zijn om een lijstje tijdvreters aan te raden? Ik dacht het wel. Min of meer thematisch gerangschikt:

  • Prutserij
    • Clickspring: experimentele archeologie meets Australische perfectionistische machinebouwer/klokkenmaker. Ongelooflijk goed. Prachtig gefilmd, ook.
    • This Old Tony: schandalig dat de mens maar een half miljoen subscribers heeft. Uitstekend gemaakt en interessant en bijzonder grappig. Ik kijk naar elke seconde die hij produceert.
    • AvE: een sympathieke Canadese meneer die puttert in zijn garage. En die ook denk ik schatten verdient in zijn echte day job als troubleshooter van ingewikkelde dingen genre boorplatformen en electriciteitscentrales en dergelijke. Oh, en die de James Joyce van Youtube is, vocabulariumgewijs.
    • Bad Obsession Motorsport: onnoemelijk machtig. Twee gasten die al een eeuwigheid bezig zijn (maar het begint te komen, écht waar) om een rally-motor in een oude Mini Cooper te steken. Vakmanschap en een combinatie van Engelse
      en Police Squad humor. Yay!
    • Primitive Technology: zotte mens bijna naakt in jungle, maakt vanalles met alleen de dingen die hij rond zich vindt.
      Na veel geprobeer heeft hij ondertussen ook gewoon echt ijzer. Het is nu alleen nog wachten op de industriële revolutie.
    • Adam Savage’s Tested: lang niet alles is even interessant, er zit wat filler bij, maar als Savage een one day build doet, kijk ik er naar. En zijn recente reeks met het harnas van Koning Arthur uit Excalibur is zeer wijs.
    • Corning Museum of Glass: soms heel lange neerslagen van livestreams, soms kortere how to’s, maar meestal zeer boeiend. Allerlei dingen in glas gemaakt, en ik ben enorm jaloers op Bill Gudenrath.
    • Frank Howarth: maakt dingen in hout. Ik ga daar eerlijk in zijn, het is niet meer zo groundbreaking als het vroeger was, maar ik blijf naar elke video kijken.
    • Glam & Gore: hyello zombaes! ’t Is make-up, en soms is het glamoureus en soms is het gore. As described on the tin. Plus, hoe kan iemand niét verliefd worden op Mykie?
    • Matthias Wandel: zotte Duitser maakt wijze dingen. What’s not to like?
    • The 8-Bit Guy: kerel restaureert oude computers (beter en beter, met de jaren), en maakt zelf dingen op oude computers.
  • Film en TV
    • Alt Shift X: de eerste plaats waar ik na de aflevering naar de analyse van Game of Thrones ga kijken. En Westworld, als dat speelt.
    • Ideas of Ice and Fire: zeer goede analyses van Song of Ice and Fire, maar tegenwoordig ook een bijzonder gewaardeerde stem in de Dune-wereld (met de nieuwe film die er aan komt en alles!).
    • RedLetterMedia: gewoonweg fantastische reviews en dingen van soms goeie maar vaak zeer slechte films.
  • Gaming en dingen
    • Arumba: als ik genoeg tijd heb, kan ik dagen aan een stuk naar Arumba kijken terwijl hij Europa Universalis IV of Crusader Kings speelt. Maar alleen als ik echt genoeg tijd heb. Dat is al even geleden.
    • Quill18: nog een Canadees, die elke dag uren content produceert. En als ik tijd heb, kijk ik graag naar een reeks van een paar uur — nog het liefst naar Dwarf Fortress of Rimworld. Zijn zusterkanaal, quill18creates, waar hij allerlei dingen programmeert, is ook zer genietbaar, zo in de achtergrond van iets anders.
    • Demise. Het kanaal is denk ik meer dan drie jaar oud, hij post soms dagelijk drie kwartier of meer, en de mens heeft nauwelijk 1700 subscribers. Zijn niche is dan ook minuscuul klein: hij speelt enkel DCSS. Zeer boeiend, maar alleen als ik genoeg tijd heb.
    • AI and Games: wat het zegt. Over artificiële intelligentie in games.

Kosten

Het regent voorziene en onvoorziene kosten, het is een beetje om moedeloos van te worden.

Medische kosten links en rechts, huiskosten links en rechts, gestolen kinderfietsen en kapotte kindertelefoons om de zoveel tijd, en dan nu, wat er al een tijd zat aan te komen: mijn velo die het aan het opgeven is.

Ik wil niet berekenen hoeveel kosten ik al aan dat kreng heb gedaan — met het geld dat er in zit, had ik ondertussen al een nieuwe kunnen kopen. Maar hey, de mensen in de velowinkel en overal blijven mij zeggen dat het zó een goeie elektrische velo is dat ik er beter de kosten aan doe dan een nieuwe te kopen.

Ondertussen begint hij er echt wel zielig uit te zien.

De koplamp is al negen jaar kapot: de hele voorbumper is in een soort raar plastiek gemaakt, met maar twee kleine plastieken lipjes om de lamp in vast te houden. Natuurlijk is de lamp bijna meteen afgebroken toen er iemand ergens in een fietsstalplaats tegen gebotst was. Ik heb de lamp nog een paar jaar vast kunnen lijmen aan de rest van het plastiek, maar ook dat is sinds een paar jaar niet meer het geval, en ’t is dus plakband om de lamp vast te houden.

Vorige zomer, bij de afbraak van Batacratie, had ik mijn fiets op het plein geparkeerd terwijl ik dingen aan het uit elkaar vijzen was, en dan moet er denk ik een metalen stang van het podium op gevallen zijn, want toen ik een paar dagen later met mijn fiets aan het rijden was, bleek dat mijn computer op het stuur niet meer vast bleef zitten, en dat de versnellingsbak rechts niet meer werkte. Haal boven de duct tape:

Oh, wat? Is dat een foutboodschap hierboven dat de computer toont? Jawel! De gevreesde E-0048 Contact your dealer, of met andere woorden: uw batterij is kapot, er moet een nieuwe in.

Het is verdomme nauwelijks een jaar geleden dat ik een nieuwe batterij gekocht heb!

Fucking fuck. Dat zal dus weer bij de duizend euro of zo zijn. Kak, kak, kak.

Links van 6 februari 2019 tot 9 februari 2019

No thank you, Mr. Pecker – Jeff Bezos – Medium
Something unusual happened to me yesterday. Actually, for me it wasn’t just unusual — it was a first. I was made an offer I couldn’t refuse. Or at least that’s what the top people at the National Enquirer thought. I’m glad they thought that, because it emboldened them to put it all in writing. Rather than capitulate to extortion and blackmail, I’ve decided to publish exactly what they sent me, despite the personal cost and embarrassment they threaten.

Google just terminated our start-up Google Play Publisher Account on Christmas day
Dear Android devs, always remember that Google Play may terminate your dev account at any time, without prior notice, without any explanation and you may have to close your company and seek for a new job tomorrow. This is how it works right now.

Study: Dialysis Is a Bigger Mortality Risk Than Some Cancers – Renal and Urology News
Wel… “Among men, those on dialysis had a significantly worse unadjusted 5-year survival probability (50.8%) than men with prostate cancer (83.3%) and colorectal cancer (56.1%), but significantly better survival probabilities than those with lung cancer (14%) and pancreatic cancer (9.1%).”

European Commission in the UK – European Commission
Lijst van leugens en uitleg. Voor wie zich afvraagt wat de pers (okey, *sommige* pers) in Engeland doet met Europa.

Jabra: we know our Bluetooth headsets don’t work with laptops. Sorry, no refunds.
It was a shock, but at the same time, it was not. I think part of me always knew Jabra was lying the whole time. At this point, I was thinking about the support folks on the other side — with their canned replies and fake politeness. You see, we have exchanged a total of 25 emails with the Jabra Support Team trying to figure out why the $300 Jabra Evolve 75 stops working every time a meeting is started. Did they laugh at me while making me jump their hoops? Or did they cringe?

Star Trek Discovery, vervolg

Ik begin het eigenlijk wel goed te vinden, het nieuwe seizoen van Star Trek Discovery.

Er zit wat continuïteit in, gelijk dat tegenwoordig moet wegens dat elk seizoen van een serie één lang verhaal moet zijn, maar er is gelijk ook een Monster Van De Week (of toch in aflevering 4 van het tweede seizoen en ik hoop dat het zo verder gaat), er zijn fijne personages, er is emotie, er is humor, er is optimisme — ’t is dus eigenlijk gewoon weer meer Star Trek gelijk het vroeger was.

“Brother” — Episode 201– Pictured: Tig Notaro as Chief Engineer Reno of the CBS All Access series STAR TREK: DISCOVERY. Photo Cr: Jan Thijs/CBS ©2018 CBS Interactive, Inc. All Rights Reserved.

Oh en leve de nieuwe Bones gespeeld door Tig Notaro!

Ik hoop van harte dat het zo blijft.

Januari is toegekomen!

Hoezee! De nieuwe Visual Studio Code is toegekomen!

Ja, de release van januari is er in februari. Het is al erger geweest, ik klaag niet.

Het is altijd gelijk een doos pralines, die nieuwe releases. In het begin was het helemaal spannend, met soms compleet nieuwe dingen die totaal onverwacht waren. De afgelopen paar releases waren meer evolutie dan revolutie, maar de roadmap voor dit jaar ziet er weer boeiend uit.

En deze maand was het ook geestig, met een paar kleine dingen. Zoals deze screencast mode, die uw muiscursor een beetje highlight en die al wat ge typt toont:

Dat kon met iets gelijk KeyCastr op Mac en Carnac op Windows, maar nu kan VSCode het gewoon meteen. 🙂

De semantische selectie is ook wel geestig, al zal ik het nog serieus gewoon moeten worden, en de terminal is weer serieus verbeterd, en er moet niet meer herstart worden voor het activeren en desactiveren van de meeste extensies en alles en alles.

Heerlijk programma.

Auteur misvat zich te Morgen

Ik schud meewarig het hoofd:


Ik begrijp het wel, dat denken dat papieren boeken beter zijn dan e-readers, maar het is totaal irrationeel.

Niet dat daar iets mis mee is, met irrationeel zijn. Sommige van mijn beste opinies zijn irrationeel. Maar ze zou het toch eens moeten proberen, denk ik dan. Want als ik lees

Geen fijner moment om te lezen dan de nacht, wetende dat de wereld om je heen slaapt, dat niemand je komt storen en je helemaal mag opgaan in de woorden van je minnaars die je de mooiste zinnen toefluisteren, je kippenvel doen krijgen, je adem doen stokken, je tot tranen toe bewegen [etc. etc.]

…dan stel ik mij vooral voor hoe dat precies gaat, dat ’s nachts lezen. Ik heb dat vroeger zeer veel gedaan met papieren boeken, met mijn enorm bijziende ogen: één oog dichtgeknepen, het andere oog op een paar centimeter van de pagina, de acrobatieën om ofwel de even ofwel de oneven pagina’s te lezen.

En toen kocht ik mijn eerste Kindle en kon ik zonder mijn hoofd te moeten bewegen aan één stuk door blijven lezen.

Om nog te zwijgen van de verlichtingssituatie: ofwel met het groot licht of de nachtlamp aan, maar dan ligt ge altijd in de schaduw, ofwel met een leeslamp in het boek geklemd, maar dat kwam altijd los en dat gaf ook niet genoeg licht.

Dát probleem was met mijn eerste Kindle niet opgelost, maar nu dus wel. En met de allerlaatste Kindle die ook nog waterdicht is, is het helemaal in orde: in de regen lezen, onder de douche, in de regen of onder de douche in het donker zelfs.

Mevrouw Van Mieghem zou het ook eens moeten proberen, vind ik.

Opstaan

Vroeger had ik het enorm moeilijk om wakker te worden ’s morgens.

Tegenwoordig niet meer. Een mens wordt het gewoon zeker? Of is het gewoon ouder worden?

Ik slaap te weinig, ik weet het. En ik zou vroeger moeten gaan slapen, ik weet het ook.

Maar ’s morgens geraak ik zonder problemen uit mijn bed.

Ik slaap op de trein, ik slaap op de bus, ik heb een klein dipje rond een uur of drie in de namiddag, en dan slaap ik weer op de bus en slaap ik weer op de trein.

Misschien toch nog eens kijken naar dat in twee keer slapen-gedoe, misschien.

Wij reizen om te leren

Hoezee, op het werk begint een nieuw stuk project en we gaan daar op observatie en interview en alles.

Naar deze gaan we niet, maar ’t zijn wel vergelijkbare dingen, controlecentra van allemaal verschillende types luchtvaartmaatschappijen.

En omdat de mensen nu eenmaal in veel verschillende landen zitten, zou het wel eens kunnen dat ik de volgende paar weken veertien keer in het vliegtuig zit.

Tot zover mijn klimaatneutraliteit voor dit decennium, ha!

Drup drup

De keren dat ik “het is nu dat verdriet” heb moeten denken in combinatie met het concept “verbouwingen”: niet meer te tellen.

Deze middag hoorde Sandra een raar geluid in de keuken, dat kwam van achter een paneel waar er allemaal waterleidingen in zitten. Dat paneel kan in theorie opengemaakt worden, maar in de praktijk hebben we dat nog nooit gedaan. Het is ook vastgemaakt met siliconen aan de onderkant, en geschilderd, dus losmaken zou in alle geval werk veroorzaakt hebben.

Maar het geluid bleef komen, en ik dacht, ik ga een mes halen en ik kijk of ik ergens iets tussen de voegen kan krijgen. Terwijl ik aan het zoeken ben: plets.

Plets.

Plets.

Druppels water op de vloer naast ons.

Druppels water aan het plafond boven ons.

Even dachten we dat het misschien aan het binnen regenen was, maar daar was het te ver in de keuken voor, gelijk.

Jan was boven een douche aan het nemen. De badkamer lekt. Zucht.

Gelukkig beginnen we ergens in de loop van hopelijk binnenkort te verbouwen, en zullen we dan op den duur later eens ook een nieuwe badkamer hebben. Ge kunt u niet inbeelden hoe hard ik uitkijk naar een degelijke nieuwe douche. En ook een badkamer die niet lekt, natuurlijk.