A senior moment

Maar jongens toch.

Dus, ik heb een routine: opstaan om 6 uur, naar het station fietsen, naar perron 10 gaan, de trein naar Brussel Centraal nemen, stappen naar de bushalte van de shuttlebus, op de shuttlebus gaan zitten (achteraan links, op mijn vaste plaats), tegen dat we de NAVO voorbijrijden mijn badge uit mijn rechterbinnenzak halen en rond mijn nek doen, toekomen aan het werk, badge in de lucht houden tot de security hem ziet, uit de bus stappen, het werk binnen gaan, met mijn badge voorbij de ingang, een croissant gaan halen in de cafetaria in de kelder, terug naar boven met mijn badge voorbij de high security-star trek-sasdeuren, en dan werken.

’s Avonds omgekeerde volgorde, min of meer: voorbij het sas, voorbij de ingang, wachten op de bus, opstappen, achteraan links op mijn vaste plaats gaan zitten, afstappen aan Centraal, mijn badge afdoen en in mijn linkerbinnenzak steken, naar perron 2 gaan, de trein nemen, afsptappen aan Sint-Pieters, naar huis fietsen, klaar.

Vandaag was het een beetje anders, het tweede stuk: ik ben afgestapt aan Centraal maar ik had mijn badge niet afgedaan. Naar Gent gegaan met de trein, naar huis gefietst, eten opgehaald, eten naar elders gefietst, eten afgezet, naar huis gefietst, naar de winkel om drank gegaan, naar huis gegaan, mijn koptelefoon op de keukentafel gelegd, naar boven gegaan om mijn peignoir aan te doen… aaargh! Geen badge meer rond mijn nek! Neeee!!!! ’t Is een heel belangrijke badge!

Het staat mij bij dat ik die badge nog rond mijn nek had toen ik de winkel binnenstapte. Geen paniek. Geen paniek. Ver kan dat kreng niet zijn.

Ik dus weer op mijn fiets gesprongen, de hele weg naar de winkel de vloer afgespeurd, terug naar de winkel gegaan, de hele winkel afgelopen, gevraagd of iemand een badge gevonden had: niets. Aaargh!

Okay, okay. Geen paniek. Ik stuur dan wel een mail naar de security, ik laat ze weten dat ze een badge mogen schrappen en dat ik een nieuwe nodig zal hebben. Lastig, vervelend, maar bon. Misschien zijn ze niet al te kwaad op mij?

*
*       *

Ik dus weer naar huis, met hangende poten.

Waar mijn badge op de keukentafel lag, naast mijn koptelefoon.

De leeftijd, jong. De leeftijd.

Verbouwingen: de badkamer: le jeux est couloir!

De badkamerman kwam langs vandaag!

We zijn het hele huis van boven tot onder doorgelopen!

We hebben afgesproken dat we eerst de douche op het tweede gaan doen!

En dat we direkt daarna aan de rest beginnen!

De rest, voor de duidelijkheid, is: (1) de muur tussen de badkamer en de gang uitsmijten (2) de muur tussen de badkamer en de slaapkamer uitsmijten (3) de vloer uitbreken (4) de leidingen en de electriciteit nakijken en indien nodig vernieuwen (5) een nieuwe, verstevigde plankenvloer leggen in de badkamer (6) een nieuwe plankenvloer leggen in de slaapkamer (7) een nieuwe muur zetten tussen de badkamer en de slaapkamer (8) een nieuwe muur tussen de gang en de badkamer zetten.

En dan de badkamer in orde krijgen: de bestaande muur recht trekken, een douche, een bad en een wasbak, een spiegel tegen de muur.

Ah, en ook, natuurlijk: een badkamergeriefkast in de gang bouwen en een kleerkast van de vloer tot het plafond in de slaapkamer.

En, dat spreekt, voor de tijd dat er gewerkt wordt in de slaapkamer: het bed verhuizen naar de living en in de living slapen. Camping Living, als het ware. 😀

Maar de voorlopige planning is dat de werken zouden kunnen beginnen in de buurt van oktober, en dat ze zowaar zouden gedaan! kunnen! zijn! in november!!

Smelly cat

De kat wordt een jaartje ouder. Het heeft daar misschien mee te maken, en het heeft er ongetwijfeld ook mee te maken dat er werken in huis waren en dat ze haar oude kattenbak hof niet meer heeft: de laatste tijd besluit ze de chauffage in de living en het hoofdkussen van Sandra als kattenbak te gebruiken voor haat number ones.

Grrr. Straffen helpt niet, het is wellicht iets met onzekerheid, maar het is wel ambetant.

Aan de andere kant: de kat ruikt tegenwoordig ongelooflijk goed. Ik dacht dat het was omdat ze in Sandra’s kleren ging slapen of in de juist gewassen was of zoiets. Sinds daarjuist weet ik wat er aan de hand is. Ik strompelde naar beneden (kakvoet doet pijn) en tot in den hof, en ziet:

De kat draait heel den tijd rond van contentement, en is het niet naast de lavendel, dan is het in de kruiptijm. Mysterie opgelost!

Over de kruiptijm gesproken trouwens: die groeit en groeit. Ziet, in het geel de oorspronkelijke plantjes (alhoewel, ze zijn serieus gegroeid sinds ze in de grond staan), en in het wit al wat er bij uitgezaaid is. Niet uitgegroeid, maar bijgekomen dus:

En wat de gezaaide muurleeuwenbek betreft: die groeit ook.

Zo zag het er eergisteren uit:

En dit is hoe het er vandaag uitziet:

Teleconferentie

Het was vergadering met allemaal mensen van over heel de wereld.

Ah, webex, skype e tutti quanti: altijd een plezier om mee te werken. Ik begrijp niet goed hoe het altijd mis loopt, maar het loopt altijd mis. De ene of de andere kant heeft geen geluid of geen beeld, het screensharen lukt niet: altijd, altijd iets.

En dus hadden we het vandaag voor de zekerheid allemaal getest. Een doorloop van begin tot einde, voor de zekerheid beslist om het allemaal vanop één computer te doen in plaats twee computers — het was met een powerpoint en een webtoepassing, en niet iedereen was er zeker van dat het zou lukken om van presentatietoestel te switchen.

En dan was het de presentatie, en wat geraadt ge? Jawel: het liep in het honderd. Iedereen zag een grijs scherm waarop iets stond dat op geen enkel open scherm van de presentatiecomputer stond. Die dingen komen onvermijdelijk wel in orde, ik maak mij dan ook niet echt zorgen, maar het was bij sommigen toch een beetje ahem nerveuzigheid.

Uiteindelijk is het opgelost geraakt door vanop één computer een andere computer in de kamer de presentator te maken, een Powerpoint en een link met token door te mailen en dan van computer te ruilen.

De geruilde computer was niet aangesloten op het tweede scherm in de vergaderzaal, dus de interface van de teleconferentiesoftware stond in de weg; het tweede toestel had geen muis dus ik heb tijdens de presentatie nog een USB-dongle moeten opduiken uit mijn rugzak om de bluetoothmuis op aan te sluiten en het scherm had een te lage resolutie waardoor de interface van de toepassing er niet helemaal degelijk op stond — maar uiteindelijk is ook dat allemaal in orde gekomen.

En was het alsnog allemaal gelukt. Maar serieus: die software jong, wat een zever.

Nieuwe matras en dingen

Vrijdag komen ze toe, twee nieuwe matrassen voor ons bed. Spannend!

Het enige is: ik ben vrijdag wel thuis maar ik heb geen enkele goesting om mensen te zien.

Mijn voet doet pijn en ik loop er helemaal lastig van want het blijft nu al een een week in een doort voorstadium zitten in plaats van door te breken. Niet dat ik wil dat het doorbreekt (A veteran visiting a Hospital in Birmingham, AL, said: “I’ve been shot, beat up, stabbed, and thrown out of a helicopter, but none of that compared to the gout.”) maar de onzekerheid is lastig.

Spur of the moment

Zelie zei ineens dat ze naar Keulen vertrekt. Morgen is ze weg, een dag of drie of zo. Treinticket, AirBNB, en hopla.

Meer plannen dan dat is niet nodig.

Op zo’n momenten denk ik zeer hard aan mijn pensioen, wanneer dat in theorie ook mogelijk zou zijn, zo op gelijk welk moment.

Tot ik bedenk dat ik eigenlijk gewoon maar thuis zou blijven zitten, omdat thuis zitten ook wijs is. Ik zou zo een goede thuiszitter zijn, als dat een beroep was.

En niet zo iemand die thuis zit en actief is in verenigingsleven en alles hé, nee, gewoon thuis zitten en naar series kijken en in mijn zetel blijven zitten en lezen en alles.

Pensioen kan niet rap genoeg komen, mijn gedacht.

Het voelt al later op het jaar

Het vierde kwartaal is nog niet begonnen, maar ik heb toch al de indruk dat het bijna gedaan is met het jaar.

Misschien is dat omdat ik mijn overblijvende vakantiedagen een beetje over de laatste maanden heb uitgesmeierd en dat ik nu meer vierdagenweken heb dan normaal. Misschien is het omdat de dagen merkbaar aan het korten zijn.

Als ik ’s morgens naar het station rijd, is het weer pikkedonker. Dat is gewoon worden, vooral met een licht op mijn fiets dat eigenlijk meer naar de wolken dan naar de grond wijst.

Telenovela!

Jane wordt per ongeluk zwanger nadat haar gynecologe, helemaal verward omdat haar lief (die tegelijkertijd ook haar stiefmoeder is, dacht ik?) het juist heeft uitgemaakt. Het sperma komt van de schatrijke broer van de gynecologe, die vijf jaar geleden ooit Jane gekust had, maar die ondertussen in een huwelijk gevangen zit met een vrouw die er een relatie op nahoudt en alleen lang genoeg bij hem blijft om veel geld te kunnen krijgen bij de scheiding. De vader van Jane is out of the picture, maar blijkt dan een enorm bekende televisiester te zijn en in het leven van zijn dochter te willen komen.

Er is verraad! Liefde! Verwarring! Ruzie! Moord! Tweelingen!

Heerlijk! Verstand op nul en gewoon op u af laten komen, op Netflix:

Hof status

’t Zal zo ongeveer gedaan zijn met groeien in den hof, denk ik. Het gras achteraan links heeft nooit veel gedaan en de echinacea heeft anderhalve bloem gegeven en vooral veel opgerolde bladeren (ik vermoed de één of andere bacterie, grr) — maar behalve dat ben ik redelijk content met de stand van zaken:

De kruiptijm kruipt, dat is het belangrijkste. Volgend jaar zie ik het goed komen. De kuiden links, dat komt ook wel goed. De dingen aan de rechterkant in het algemeen, daar heb ik geen idee van. Het is allemaal wel uitgegroeid, maar zeer benieuwd wat het zal geven. Rechtsachteraan ziet het er allemaal zeer eenjarig uit, maar bon, we zien wel.

Het onkruid, dat zal een strijd blijven, vrees ik. Van al de vuiligheid die er stond vóór de nieuwe grond gestort werd, zijn er maar twee blaadjes winde en een blaadje zevenblad bovengekomen (alledrie afgenepen van zodra ik ze zag, dus niet meer dan één dag boven de grond geweest). Hopelijk blijft het daarbij.

Voor de rest is het grootste gevaar deze kerel:

Klaverzuring. Ziet er onschuldig uit, en op het eerste zicht lijkt het op gewone klaver, maar helaas. Kijk, zo ziet klaver er in mijn hof uit — een simpel dingetje dat op een stengeltje naar boven groeit met een klein beetje wortels eraan:

…de klaverzuring is een heel andere klasse, met een enorm diepe wortel en van zodra ge er verkeerd naar kijkt: uitlopers die hun eigen wortels krijgen, en die dan op den duur een enorme mat vormen die ge zonder vlammenwerper en Roundup niet wegkrijgt.

Met de rest van het onkruid lukt het voorlopig wel. Een paar weken geleden was ik met elk klein beetje groen dat boven de grond kwam bezig, maar tegenwoordig laat ik het staan tot het groot genoeg is om zonder prutsen uit de grond te krijgen, en met een vork lukt dat altijd perfect:

Wel een paar dingen.

Ten eerste: vandaag voor het eerst een pijltje kattenstaart gezien. Niet logisch, want dat groeit normaal gezien alleen op arme grond, en als er één ding is dat onze grond niét is, dan is het wel arm. Het was maar een klein stukje, en ik dénk dat ik het helemaal uitgegraven heb, maar toch: in ’t oog te houden.

Ten tweede: mos. Mos. Serieus: mos.

Kijk, dit is de grond van zéér dichtbij gezien aan de ene kant van den hof die in de zon komt (links) en de grond van even hard dichtbij gezien aan de andere kant, die nooit zon ziet:

O-ve-ral mos. En waar er geen mos is, is er levermos. Het was begonnen met een paar kleine stukjes op de begonia, maar nu staat het overal.

Ik ben in dubio: ik vind het mos enorm mooi, maar ik ben bang dat vooral dat levermos dingen zou kunnen riskeren overgroeien. In het oog te houden dus.

Een dag vakantie

Ik heb vandaag:

  • naar het laatste seizoen van iZombie gekeken
  • onkruid gewied
  • zaad geplant
  • eten gekookt voor de kinders
  • samen met de kinders naar Anchorman gekeken
  • nog wat iZombie gekeken

Het zaad planten had wat voeten in de aarde. Of eigenlijk: handen. De muurleeuwenbakzaden die ik wou planten moesten in vochtige aarde — géén natte aarde, zei het pakje expliciet.

En de enige aarde die ik had was wel degelijk nat: ze zat in een zak die ooit in de regen had gestaan en dan toegedaan was en binnen gezet, en die meer dan een jaar na datum nog altijd zeiknat was.

Ik heb nul geduld als ik besloten heb om iets te doen, geen sprake van dat ik mij zou aangekleed hebben om naar de winkel te gaan om nieuwe aarde of zo. Eerst heb ik alle natte aarde in een grote doos gedaan en in de zon gezet, maar er was niet genoeg zon en mijn geduld was écht op.

Dus heb ik de aarde gewoon drooggeperst in mijn handen, handvol na handvol. Ik denk dat het redelijk gelukt is, zelfs.

Bakken om in te zaaien? Ja, idealiter zou ik er gaan halen zijn, maar hey, geduld en het gebrek er aan: ik heb alle cache-pots die ik vond bij elkaar gezocht en een bodempje aarde in gedaan (meer was niet nodig). Zaadjes in gedaan, klein beetje aarde op, licht aangeduwd, binnen gezet in de relatieve warmte, en bedekt (zaad kiemt in het donker).

En nu is het waiting game. Morgen kijk ik nog niet, ik wacht tot zondag. Spannend!