Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

N-VA zijn mobiliteitslafaards

Zeveraars.

Klagen en neuten, dát kunnen ze goed. There Is No Alternative, Not In My Backyard, vijf minuten politieke vette vis — allemaal geen probleem.

Maar in plaats van een zwak vermomde en uiteindelijk laffe zogezegd niet-politieke actie (het is niet alleen N-VA, het zijn ook “mensen zoals een dokter, een architect, een juwelenhandelaar”) (en brengen die dan allemaal even veel geld in? of is het met N-VA-geld?), stel eens een fucking alternatief voor, beste mensen.

En dan maak ik met veel plezier ook een website:

mobiel

Dan kan ik ook eens een uitgedacht plan in één ja of neen goed- of afkeuren, zonder nuance, zonder inhoudelijke bespreking, zonder compromissen. Zo eenvoudig: “het is niet 100% mijn goesting — weg ermee”.

Ik ben alvast eens gaan kijken op de website van N-VA Gent, onder het kopje “mobiliteit en openbare werken”. Een voorlopige oplijsting van de wereldschokkende artikels gedurende het afgelopen jaar:

  • iemand die klaagt dat er te veel fietsen op de Korenmarkt staat
  • klagen dat er 6% meer lege handelspanden zijn in de binnenstand (ootmoedig toegevend dat “De toegenomen concurrentie door e-commerce zeker een factor (is)”, ’t is altijd dat)
  • klagen dat mensen klagen over anti-Watteeuw-affiches
  • Guido Meersschaut (goeie vis, politiek is het wat minder) is blij dat er rubber op ongebruikte tramsporen zal komen
  • klagen dat er geen referendum is
  • Valère Descherp is bang dat het mobiliteitsplan de stad zal lam leggen
  •  het mobiliteitsplan is een strop voor de stad
  • sommige mensen willen geen fietspaden
  • een tijdelijke testopstelling met paaltjes is, zoals voorzien, gestopt. N-VA is daar content mee.
  • mobiliteitsbedrijf zou doorgelicht moeten worden
  • Guido Meersschaut (hij weer! is hij de mobiliteitsspecialist van N-VA Gent of zo?) wil een extra verkeersbord, maar Watteuw wil dat niet. Awoert!
  • Gentse agenten krijgen een opleiding. N-VA vindt dat die opleiding er vroeger had moeten komen
  • Guido Meersschaut vraagt hoe het zit met het voetgangersbrugje over een zijarm van de Watersportbaan. Watteuw antwoordt dat er een aanbesteding komt.

Daarmee zijn we een jaar terug in de tijd, en ik zie nergens (op Guido’s pietluttigheden) iets dan iets anders is dan klagen, klagen, klagen. Constructief voorstel? Ergens? Iemand?

WACHT! Ik heb het verkiezingsprogramma gevonden van N-VA Gent! Of beter, de beknopte samenvatting ervan, want de volledige tekst is gelijk nergens meer te vinden:

Capture

Maar goed. Op zoek naar mobiliteit!

Het verkiezingsplan vertrok (zo typisch dat het pijn doet) van acht ‘realiteiten’. Realiteit VII:

Ook inzake mobiliteit en openbare werken zijn er plannen te over. In Gent worden zelden of nooit openbare werken ,die wél binnen de afgesproken tijd en/of binnen het afgesproken budget, uitgevoerd. Allerlei projecten (leenfietsen, verkeers- en parkeerbegeleiding,…) worden bij de minste tegenwind uit – of afgesteld. En wat eerst jaren niet bespreekbaar was (bijvoorbeeld het eerste kwartier gratis parkeren), wordt plots mogelijk in het jaar voor de verkiezingen.

Tegenover de ‘realiteit’ (er had even goed ‘aanvoelen’ of ‘opinie’ kunnen staan), zet N-VA Gent zes Doelstellingen — ook met Romeinse cijfers genummerd, Bart De Weveritis nog aan toe. De doelstelling waarmee ze Realiteit VII gaan aanpassen is, euh, hang on… ik vind ze zo niet direkt. Er is “efficiënt bestuur”, “dubbel zoveel geld naar woonbeleid”, “betere kinderopvang en onderwijs”, “inclusief beleid maar geen subsidies aan etnische of religieuze groeperingen” (in Antwerpen zou het niet waar zijn, denkt de slechterik in mij dan), en “fraudebestrijding”.

Maar ’t is nog niet te laat, natuurlijk. Peter Dedecker, Siegfried Bracke, Guido Meersschaut: een link naar dat gedetailleerd plan dat een degelijk alternatief uitwerkt voor de vele mobiliteitsproblemen, dat kan toch niet zo moeilijk zijn?

Japonezers zijn zot, aflevering kweetnietmeer

Links van 5 mei 2016 tot 25 mei 2016

Why Viggo Mortensen Is Off the Grid
This summer, the quintessentially un-Hollywood Viggo Mortensen stars in a film about a father of six who rejects the world to raise his kids completely off the grid. How much does this character resemble the actor himself? Let's start with his flip phone.

BBC – Earth – The bizarre beasts living in Romania’s poison cave
Movile Cave has been cut off for millions of years. Its air is thick with harmful gases, yet it is home to an array of strange animals

Panama Papers: Saudi Arabia king sponsored Netanyahu’s campaign — Middle East Observer
In March 2015, King Salman has deposited eighty million dollars to support Netanyahu’s campaign via a Syrian-Spanish person named Mohamed Eyad Kayali. The money was deposited to a company’s account in British Virgin Islands owned by Teddy Sagi, an Israeli billionaire and businessman, who has allocated the money to fund the campaign Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu

Uber picks up ex-EU digital chief Neelie Kroes—after cooling-off period | Ars Technica UK
Kroes' new role has not surprised many observers in Brussels: she regularly weighed in on the company’s battles with local authorities in the city. The Uber post falls outside the commission's 18-month conflict of interest period, which has been designed to prevent so-called “revolving door” appointments.

30 years later, QBasic is still the best | Personal Registry Editor
Noah has been asking me repeatedly to teach him how to make his own video games. And for the past 5 months, I have been looking for the holy grail of language/IDE for kids in the hope of turning that spark of interest into a memorable experience… My quest has led me to endless forums, through which I have tried countless suggestions: SmallBasic, Pico-8, Smalltalk, Scratch, etc. I have even inquired of the Great Oracles of StackOverflow, to no avail. After 5 months, I ended up with a disappointing conclusion: nothing is even close to what I had back in another era. 30 years later, QBasic is still the best when it comes to discovering programming.

De ontroering van kleine dingen

Ik probeer bij zoveel mogelijk mensen van de zelfs verre familie foto’s te zetten of andere afbeeldingen. Waar geen foto’s te krijgen zijn, zet ik de handtekeningen die ze onder eventuele akten hebben gezet. Het zijn geen foto’s, maar soms is het bijna nog ontroerender.

Een handtekening die alsmaar minder goed wordt in de loop van de jaren bijvoorbeeld, of net omgekeerd.

Zoals deze, van Marie Speliers — da’s de, even nakijken, vrouw van mijn betovergrootoom (de vrouw van de broer van de vader van de moeder van de vader van mijn moeder). Ze is in 1834 geboren in Oordegem, een gat ergens tussen de gaten Lede, Oosterzele en Wetteren. Haar ouders konden allebei niet schrijven en haar vader stierf toen ze elf was. Zij werd later ergens dienstmeid. Ze had naar Gent kunnen trekken, maar Aalst was net iets dichterbij, of misschien kende ze daar mensen, lang verhaal kort: als ze zeventwintig is, trouwt ze met Georges Roelandt, een kleermaker uit een grote familie van allemaal kleermakers, schoenmakers en slagers.

En kijk eens hoe ze haar huwelijksakte ondertekent:

Huwel. Georgius Josephus Roelandt & Maria Constantina Speliers (1861)

In kleine letters ‘G. Roelandt’, de bruidegom. In al wat beverige letters de ouders van de bruidegom, Jozef Marin Roelandt en Isabella Streelens, die in de zestig zijn (Isabella sterft een half jaar later, Jozef wordt 85 jaar oud). In vloeiende letters Alexander Roelandt, de broer van de bruidegom. “De moeder der bruyd heeft verklaerd niet te kunnen schrijven”, als enige van alle aanwezigen.

En dan in hanepoten, met een lekkende en krassende pen, een tweede voornaam die gelijk niet helemaal klopt en een S die de eerste keer mislukt: mariaconstance Speliers. Hoe zou ze zich gevoeld hebben, op dat moment? Beschaamd dat ze er zo’n rommel van maakt? Of juist fier dat haar gelukt is? Ik weet het niet, maar in mijn hoofd: fier. In 1861 is ze nog dienstmeid, maar in 1873 is winkelierster — in mijn hoofd heeft ze zich helemaal opgewerkt uit het quasi-analfabetisme. Neen, wetenschappelijk verantwoord is het niet, maar niemand gaat mij zeggen wat ik wel en niet mag doen in mijn hoofd.

Ze krijgen vijf kinderen — Alexander, Remy, Marie, Louise en Hélène — en Marie sterft in 1927, omringd door stapels familie. Mijn grootvader moet ze manifest nog gekend hebben, want hij had haar doodsbrief liggen:

Doodsbrief Maria Constantia Speliers

En meer dan dat weet ik er niet over. Nog iemand die in de nevelen der tijd verdwenen is. Maar die voor eeuwig en één dag dat meisje van 27 zal zijn dat haar naam onder een huwelijkakte schreef.

Handschriften

Ik botste op één van de tientallen boekjes waar ik in de loop van mijn werkleven in geschreven heb en die ik allemaal religieus bijgehouden heb.

Dit was er eentje van midden-2008. De confidentiële dingen zijn eruit gewipt, ’t is mij om het handschrift te doen: aan de manier waarop ik schrijf kan ik direkt weten wat de omstandigheden waren. Deze bijvoorbeeld is tijdens een één op één interview, met de mens rechttegenover mij.

interview

Een kattengeschrift, okay, maar het blijft wel min of meer leesbaar. En ik ben de mens meestal in het gezicht aan het kijken, dus ’t is half blind geschreven.

Dit is min of meer als ik notitie neem van een redelijk snelle uiteenzetting voor een hele zaal:

notities

…en dit is van een veel trager verlopende uiteenzetting:

trage notities

Als het saaie meetings zijn, dierf ik wel al eens gewoon te doen alsof ik schreef om te doen alsof ik het interessant vond. Dat kon dat gewoon nonsens zijn, maar het konden ook flarden conversatie zijn die ik zo ongeveer volledig onleesbaar ‘opschreef’ (stukken die alsnog herkenbaar waren weggepixeld):

saaie meeting!

En een graad erger dan saaie meetings: saaie meetings die zó saai waren dat ik in slaap viel.

Euh ja, het is mij meer dan eens overkomen dat ik letterlijk in slaap viel aan de vergadertafel. Ik bleef dan wel ‘notitie nemen’, maar het waren meer ritmische vingerstuiptrekkignen dan wat anders.

inslaap

Ah, good times. Good times.

Tegenwoordig is bijna allemaal op de computer te doen, helaas.

 

 

Iemand zou dat moeten automatiseren

Neem nu bijvoorbeeld deze pagina. Dat zijn allemaal akten waar Emérence De Vilder in voorkomt. Als moeder bij een geboorte, moeder bij een huwelijk, moeder bij een overlijden, bruid in haar eigen huwelijk, vermeld als overleden in een huwelijk en een overlijden.

De inhoud is proper overgeschreven — zo wordt dit document:

Huwel. Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt (1893)

Proper deze inhoud:

Plaats Aalst
Bron Huwelijksregister Aalst 1893
Periode 1893
Soort registratie huwelijksakte
Aktenummer 72
Bijzonderheden Tijdstip huwelijk 8:00, aantal handtekeningen: 7
Datum huwelijk 25-05-1893
Bruidegom Théophile Turkelboom
Beroep kleermaker
Diversen Militieattest
Geboorteplaats Selzaete
Woonplaats Selzaete
Geboortedatum 02-09-1869
Vader bruidegom Petrus Turkelboom
Diversen Overleden
Plaats overlijden Selzaete
Datum overlijden 30-06-1890
Moeder bruidegom Rosalia Pieters
Leeftijd 65
Beroep zonder beroep
Woonplaats Selzaete
Bruid Irma Maria Ghislena Roelandt
Beroep zonder beroep
Geboorteplaats Aelst
Woonplaats Aelst
Geboortedatum 04-12-1868
Vader bruid Joannes Franciscus Roelandt
Diversen overleden
Plaats overlijden Aelst
Datum overlijden 14-06-1892
Moeder bruid Emerentia Jacoba De Vilder
Diversen overleden
Plaats overlijden Aelst
Datum overlijden 23-07-1872
Getuige 1 Desiré Roelandt
Leeftijd 52
Relatietype oom der bruid
Beroep schoenmaker
Woonplaats Aelst
Getuige 2 Frans De Caluwé
Leeftijd 35
Relatietype schoonbroeder des bruidegoms
Beroep ajusteur
Woonplaats Selzaete
Getuige 3 Georges Roelandt
Leeftijd 63
Relatietype oom der bruid
Beroep schoenmaker
Woonplaats Aelst
Getuige 4 August Turkelboom
Leeftijd 30
Relatietype broeder des bruidegoms
Beroep kleermaker
Woonplaats Selzaete
Ambtenaar Victor Van Wambeke

Alles staat erin, maar het overnemen naar een eigen database is lastig manueel werk.

Neem die laatst vermelde persoon, August Turkelboom. Die had ik nog niet staan. Dat wil zeggen:

  • bron aanmaken als die nog niet zou bestaan (Burgerlijke Stand Aalst, BS/H 1893 nr. 72 Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt)
  • screenshot nemen van de akte en toevoegen aan de bron
  • persoon aanmaken (voornaam, achternaam, geslacht invullen), bron aan persoon koppelen
  • zoeken wie het is (broer van Theophile Turkelboom)
  • persoon in familie van Theophile Turkelboom steken
  • geboorte-event aanmaken (geboren ca. 1863), bron aan event koppelen
  • beroep-event aanmaken (kleermaker), bron aan event koppelen
  • residentie-event aanmaken (Zelzate), bron aan event koppelen
  • huwelijksevent van met Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt toevoegen aan August Turkelboom, met August als getuige

In een rapportje geeft dat dan iets als dit:

august

Dat ziet er nog haalbaar uit, maar vermenigvuldig dat met enorm veel mensen, en het zorgt voor redelijk wat handwerk. Neem de vader van de bruid in de akte hierboven: dat wordt na een tijdje pluizen in die archieven van Aalst dit:

Joannes Franciscus Roelandt

Naam:

Geslacht:

Vader:

Moeder:

Joannes Franciscus Roelandt1a

Mannelijk

Josephus Marinus Roelandt

Isabella Streelens

Levensgebeurtenissen

Geboorte

1834-11-22 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 2a, 1b, 1c

Overlijden

1892-06-14 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 3a, 1d, 1c, 1e

Beroep

Beroep

schoenmaker, 1864. 1b

Beroep

schoenmaker, 1865. 1f

Beroep

schoenmaker, 1867. 1g

Beroep

schoenmaker, 1870. 1h

Beroep

schoenmaker, 1872. 1i

Beroep

schoenmaker, 1873. 1j

Beroep

schoenmaker, 1877. 1k

Beroep

koopman in leer, 1892. 1c

Residentie

Residentie

1865 in Nieuwstraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1f

Residentie

1867 in Nieuwstraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1g

Residentie

1868 in Esplanadestraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1l

Residentie

1870 in Esplanadestraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1h

Residentie

1873 in Molenstraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1j

Huwelijken/kinderen

Emerentia Jacoba De Vilder

Huwelijk

1864-11-23 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1b

Kinderen

Ghislena Rosalia Josephina Roelandt

Maria Josephina Roelandt

Irma Maria Ghislena Roelandt

Gerardus Judocus Roelandt

Nathalia De Bruycker

Huwelijk

1872-11-13 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1i
toestemming ouders bij akte verleden voor notaris Sabot te Selzaete op 5 november 1872, geregistreerd te Assenede de volgende dag.

Kinderen

Arthur Roelandt

Alicia Maria Roelandt

Rosalie Roelandt

Eindopmerkingen

  1. Burgerlijke Stand Aalst, (BS Aalst)
    1. BS/G 1768016
    2. BS/H 1864 nr. 127 Joannes Franciscus Roelandt & Emerentia Jacobus De Vilder – 1864-11-23
    3. BS/O 1892 nr. 355 Joannes Franciscus Roelandt – 1892-06-14
    4. BS/H 1899 nr. 149 Arthur Roelandt & Maria Alicia Keppens – 1899-07-27
    5. BS/H 1893 nr. 72 Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt – 1893-05-25
    6. BS/G 1865 nr. 454 Ghislena Rosalia Josephina Roelandt – 1865-09-01
    7. BS/G 1867 nr. 227 Maria-Josephina Roelandt – 1867-05-07
    8. BS/G 1870 nr. 569 – 1870-10-29
    9. BS/H 1872 nr. 129 Joannes Franciscus Roelandt & Nathalia De Bruycker – 1872-11-13
    10. BS/G 1873 nr. 463 Arthur Roelandt – 1873-08-19
    11. BS/G 1877 Alicia Marie Roelandt – 1877-11-07
    12. BS/G 1868 nr. 629 – 1868-12-05
  2. 2. Burgerlijke Stand Aalter, (BS Aalter)
    1. BS/G 1834 nr. 466, Geb. Joannes Franciscus Roelandt – 1834-11-24
  3. 3. Burgerlijke Stand Zelzate, (BS Zelzate)
    1. BS/H 1902 nr. 46, Huwel. Ludovicus Josephus Waegenaer & Alicia Maria Roelandt

…en het punt is, het punt is: zo ongeveer al die data zou door een middelmatig stom computerprogramma ook kunnen verwerkt worden. Of toch in een eerste tijd, voor de dingen die weinig controversieel zijn — een Joannes Franciscus Roelandt die schoenmaker is en die in Aalst geboren is in 1834 en die als “vader van X” vermeld wordt in één akte terwijl er een andere akte is waar X in 1874 vermeld wordt als kind van een zekere veertig jaar oude Joannes Franciscus Roelandt, schoenmaker te Aalst, daarvan kan redelijkerwijs worden aangenomen dat ze verwant zijn.

En ja, dat gaat problemen geven als er in één gezin een Joannes Franciscus en een Joannes Baptista zijn, in opeenvolgende jaren geboren, die de gewoonte hebben om soms eens met gewoon “Joannes” te ondertekenen. Maar er zou enorm vreselijk veel werk kunnen opgelost worden als tenminste de eerste stap geautomatiseerd zou zijn.

Want zoeken in onleesbare akten van eeuwen geleden, da’s zeer geestig — tientallen akten die enorm leesbaar zijn gewoon transcriberen, dat is eigenlijk een beetje stom.

(Alles helemaal terzijde: Theophile Turkelboom, wat voor wijze naam is dat, maat?)

Boeken lezen

Op datzelfde trouwfeest van vorig weekend zei iemand mij dat ik zo veel boeken las.

’t Is niet waar, zei ik. Of beter: ’t is niet meer waar. Ik heb dit jaar denk ik vier boeken gelezen, en niet eens mijn gedacht ervan op mijn ander dink gezet:

  • Nummer 17 van The Horus Heresy (naam en inhoud vergeten, ondertussen)
  • Een boek waarvan ik niéts meer weet.
  • SPQR: A History of Ancient Rome dat ik wel interessant vond, maar met 600 of zo bladzijden stukken te kort voor de eerste duizend jaar van Rome, en daardoor dus ook véél te weinig gedetailleerd.
  • Het werkelijk uitstekende Being Nixon: A Man Divided, dat ik bijzonder goed vond, maar waar ik denk ik anderhalve maand over gedaan heb. Niet omdat het saai was of moeilijk of zo (geen van beide), ook niet omdat het zo massief lang was (een dikke 600 bladzijden), maar omdat ik zo enorm veel andere dingen gedaan heb.

Yup, 2016 is officieel het jaar dat ik de overgrote meerderheid van mijn vrije tijd op Youtube gespendeerd heb. Het is erg om zeggen, maar ik heb een goeie 100 subscriptions die ik redelijk religieus volg, en er zitten er bij die elke dag iets posten. Uren lang, elke dag, tot met mijn telefoon in bed toe. Kookkanalen, vlogs, games, tutorials, reportages, handwerk, humor, serieus, interessant of nonsens, populair bij het grote publiek of totaal obscuur, ’t is echt erg.

Maar kijk, ik ga mijn leven beteren. Ik heb een trilogie op mijn Kindle staan waar ik eergisteren in begonnen ben, en gisteren wou ik zowaar naar bed gaan om het vervolg te lezen. Dat is een beetje mislukt wegens dat ik zo moe was dat ik meteen in slaap gevallen ben, maar ’t is het gedacht dat telt. Ik denk dat ik nu wel eens naar bed zou durven gaan met een boek.

Als het goed is, staat dit op het programma, in volgorde:

  1. Chronicle of the Unhewn Throne (Brian Staveley)
    1. The Emperor’s Blades
    2. The Providence of Fire
    3. The Last Mortal Bond
  2. The Magicians (Lev Grossman)
    1. The Magicians
    2. The Magician King
    3. The Magician’s Land
  3. Chalion (Lois McMaster Bujold)
    1. The Curse of Chalion
    2. Paladin of Souls
    3. The Hallowed Hunt

Drie keer een trilogie, drie keer mij verzekerd dat het goed is, drie keer normaal gezien dingen die ik op geen tijd uitlees.

Oui shalle ci.

Beste dagboek

Gisteren zijn we naar een huwelijksfeest geweest alwaar meer mensen dan waar ik mij op mijn gemak bij voel mij hebben gezegd dat ze mijn zever op deze website lezen.

Behalve dat was het wijs, en ook behalve dat ik echt niet goed ben in socializen met mensen die ik niet goed genoeg ken.

Het werd er allemaal niet gemakkelijk op omdat Sandra er uren aan een stuk niet was, wegens alsdat een juffrouw vluchtmisdrijfgewijs op onze auto was in gereden. Nee, niets ergs, wat krassen en deuken aan de zij-en achterkant, maar het zal natuurlijk wel gerepareerd moeten worden. Op kosten van de juffrouw die tegen de auto reed, en die er wellicht niet zo goed van zal zijn.

Serieus, waar zat dat mens met haar christelijke gedachten? Wij stonden geparkeerd net voor de ingang van de feestzaal, waar mensen van de catering dingen aan het in- en uitladen waren. De juffrouw kwam volgens een aantal verschillende getuigen de straat ingereden, en besloot dan achteruit te rijden. Waarop ze met een enorm klap in onze achterdeur zat. En waarop ze dan maar besloot rap weg te rijden.

De mensen van de catering hebben het zien gebeuren, maar wat nog veel meer pech was voor de juffrouw: van op het eerste verdiep was er een meneer juist naar buiten aan het kijken, en die heeft de nummerplaat genoteerd. Oh ja, en die meneer was een politieagent die op dat moment niet in dienst was.

Pijnlijke zaak, vrees ik.

En vandaar dus dat Sandra naar het politiekantoor moest, om verklaring a te fleggen en dingen. Ze heeft er gezeten van denk ik een uur of tien tot iets na twaalf, en dan zijn we nog een paar uur gebleven, enfin, we zaten rond een uur of kwart na vier in ons bed.

“Hoe, zo vroeg naar huis?” hoor ik u zich afvragen. Hawelja: Sandra moest om kwart na zes uit haar bed wegens voetbaltoernooi in Kortrijk. Mhuhu.

Voor de rest is er niet veel te melden. Ik heb wat onderzoekingen in archieven online gedaan. En de kat heeft bijna heel de dag geslapen.

Toneeltje

Ik kon mij niet echt iets inbeelden bij ‘Woord’, waar Anna elke vrijdag naar gaat, maar kijk: het was toneeltje van Woord vandaag.

Het begin staat er niet op, en da’s omdat ik niet direkt wist dat het met Anna was. Zij speelde namelijk iemand die te laat kwam. Uit het leven gegrepen, peins ik.

De lens maakt de fotograaf (niet) (wel) (soms)

Laat mij hoofd gerust, al die mensen die zeggen dat het mogelijk is om met elk fototoestel en elke lens degelijke foto’s te maken.

Jazeker, als het buiten in de open lucht is en er is niet te veel zon, en het moet niet van te dicht of van te ver: dan kan het ook allemaal met een GSM.

Maar als het binnen is, en er is lastig licht, en het zijn pakweg kinderenof eten: dan is het verrekte handig om een degelijke lens te hebben. Zodat een mens zonder flash foto’s kan nemen, ook als de omstandigheden niet ideaal zijn.

Mijn go-to-lens voor kinderfoto’s, die was vorig jaar in september gestolen, samen met mijn degelijk fototoestel. Acht maand later, en ik kan er weer tegen: nieuwe body gekregen van mijn mama (merciiii!) en zonet de kinderfotolens gekocht bij de vrienden van Konijnenberg.

In de living is het donker wegens regenwolken buiten, en met mijn GSM zou dit nooit gelukt zijn.

Ik moet nog terug wat gewoon worden aan de minuscuul kleine scherptediepte, maar die foto van Anna in ‘tegenlicht’ (eigenlijk in het donker met een venster zonder zonlicht achter haar), dat zou moeilijk zijn met iets anders — en al helemaal met mijn camera op 100 ISO, ahem.

Voor alle ouders met kinders en een fototoestel: de Sigma 30mm f/1.4 is van harte aangeraden!

Ik heb jaren en jaren de oude versie gebruikt (ziet, een review van uit de tijd dat Ken Rockwell nog relevant was), maar die wordt tegenwoordig niet meer verkocht. De nieuwe versie, verzekert Sigma ons, is nog beter. Een beetje rondlezend geven de reviews Sigma gelijk, maar zelfs zonder reviews zou ik de lens opnieuw gekocht hebben, zo content was ik ervan.

 

Een printer in huis

Juich en hoera: we hebben een printer in huis.

Dat was geleden van, oh, jaren geleden. En neen, een mens heeft dat niet alle weken nodig, zo’n printer, maar als het nodig is, dan is het echt nodig. En dan is het altijd over en weer naar het werk om daar anderhalf blad uit te printen — waar een mens zo om elf uur ’s avonds pakweg, als het huiswerk eindelijk af is, geen goesting meer in heeft.

Het is meteen een kleurenprinter geworden, en eentje die aan de twee kanten van het blad kan printen en die met lasers print: op het werk hebben we een superdeluxe tweezijdige kleurenprinter, maar het is een inktjet. En ja, dat is ongetwijfeld goedkoper per blad, maar echt: ik heb een hekel aan van die opkrullende bladeren die nog half nat zijn, en die van het minste spatje vocht uitlopen.

Neen, laser dus.

En ik was al vergeten hoe lastig dat kan zijn, een printer.

Op de doos staat dus dat het ding aan de twee kanten van een blad print, maar met de beste wil van de wereld kreeg ik dat niet aan de praat. De printdialoog in bijvoorbeeld Word zegt proper dat het tweezijdig zal zijn:

print1

…maar bij het printen doet hij eerst bladzijde 2 – 4 – 6 en vraagt hij dan om het geprinte papier weer in de papierbak te steken, zodat hij 1 – 3 – 5 kan printen. Terwijl dus wel degelijk ‘Print on Both Sides’ aan staat, en er darnaast een ‘Manually Print on Both Sides’ is die niet aan staat.

Ha, hoor ik u zeggen, kijk eens in Printer Properties? Oh kijk! We zijn plots weg uit Windows 10 en terug in Windows 95:

print2

Met in het duidelijk ‘Manual Duplex Instructions’ (terwijl ik op zoek ben naar full auto non manual duplex), en een optie ‘Print on both sides’ waar meteen ‘(manually)’ bij staat. IDemdito bij het tabje ‘Finishing’, trouwens:

print3

Ik was al even bang dat ik een HP Color LaserJet Pro MFP M477fnw in plaats van een HP Color LaserJet Pro MFP M477fdw meegekregen had, maar neen: zowel de doos als het label op de voorkant van de printer als Windows zeggen mij duidelijk dat het een fdw is, het model dat automatisch de twee kanten van een papier kan volkladden.

Die printer zit op het netwerk, en die heeft dus een configuratiedink-via-webserver. Daar eens gaan kijken? Jazeker:

print5

Onder System > Paper Setup staat een optie ‘Duplex’ die default op Off stond, en die ik dan maar op On gezet heb. No dice. De printer herstart, nada. De computer ook maar eens herstart: ook niets.

Het was bijna zo ver dat ik op het internet zou gaan zoeken — om dan ongetwijfeld terecht te komen op allerlei fora met vragen uit 2010 waar geen antwoord op komt tot er iemand een paar jaar later de vraag opnieuw stelt om dan een half uur later zichzelf te antwoorden met “Never mind found out what it was”.

Bijna maar niet helemaal: toch nog eens gaan kijken in de device manager of ik geen nieuwe driver kon installeren, en op weg daarnaartoe bedacht ik dat er nog een plaats is waar het zou kunnen zijn:

print4

Uiteraard, Devices and Printers. Natuurlijk.

print6

Rechterklik daar op die printer, kies Printer Properties (niet Printer Preferences!) en kijk, we zitten weer in de vorige eeuw, maar met een volledig andere set dingen die kunnen ingesteld worden. Op de tab Device Settings staat de heilige graal:

print6a

Duplex Unit? Not Installed?

Duplex Unit wél Installed!

En hop: alles is in orde, en dat print automatisch tweezijdig gelijk een lierken.

Serieus, ze maken het niet gemakkelijk.

 

Low low res wireframes

Het was sprintmeeting vanmorgen op het werk: waar we naar de backlog van vele honderden dingen en zaken en dergelijke kijken, en beslissen wat we de volgende twee weken zullen aanpakken.

Deze namiddag kwam collega Sander af. Hij ging aan iets beginnen, maar hij vroeg zich af of we het ding  niet wat zouden kunnen uitbreiden. Méér doen dan gevraagd? Meteen!

De zaak is natuurlijk dat er maar zóveel uren in de dag en dagen in de week en ontwikkelaars op het werk zijn, en dat het gewoon onmogelijk is om voor elk mogelijk idee of probleem de optimale oplossing te doen. Soms is het nodig om helemaal tot op de bodem te gaan, maar soms kan een quick fix ook al veel doen, en soms is een tussenoplossing noodgedwongen de beste optie.

Zo was het ook met dat ene ding: ik had een tussenoplossing voorgesteld. Niet ten gronde opgelost (want dat zou serieus veel werk zijn), ook geen quick & dirty hack, maar ergens ertussen. Parer au plus pressé, minimum viable solution, dat soort zaken.

Maar toen kwam Sander dus en bleek dat hij ruimte had voor wat meer, en was het ad hoc nadenken over méér werk geven. Eerst wat getekend op papier, en het was voor mij alvast duidelijk. En dan ‘getekend’ in een text editor, waar ik tegenwoordig gelijk meer en meer wireframes in maak, voor mezelf. Tekenen met tekst is wijs, en ik word er altijd helemaal nostalgisch naar TheDraw van — úren schermen voor mijn BBS mee getekend.

…en dan download ik TheDraw nog eens, en moet ik vaststellen dat ik het mij allemaal veel beter herinner dan het was:

Capture

Ja, ontwapenend eenvoudig en zo, maar ook: zo weinig resolutie! 25 lijnen van 80 karakters, dat is dus echt niets. En mijn Notepad++ werkt tien keer handiger – OK, niet in kleur, maar (block) copypaste is zó een gemak.

Afijn dus: low low res ascii was goed om Sander op weg te zetten. Morgen eens low res wireframes in Illustrator doen, peins ik. En eens ten gronde nadenken over een aantal zaken in dat stuk interface.

Dat was spannend

We zijn weer een stap dichter naar twee kindjes bij in huis. Het programma, voor zover we begrepen hadden, nadat Pleegzorg en rechtbank gezegd hadden dat het in orde was:

  • kennis maken met ouders
  • kennis maken met kinderen (Sandra en ik)
  • kennis maken met kinderen (wij allemaal, of misschien eerst eens met onze twee jongste)
  • eens een dag op stap gaan met de kinderen
  • kinderen eens komen slapen
  • kinderen eens een paar dagen komen
  • kinderen definitief komen

We zijn deze namiddag begonnen met dat eerste stapje. Meeting in het CKG waar de kinderen nu wonen, met ook de mensen van Pleegzorg, de mensen van het CKG, onze begeleider, de begeleider van de kinderen en de begeleider van de ouders. Euh ja, ’t is allemaal niet zo simpel, want er komt ook nog een GON-begeleider bij, en dan een dokter, en aargh.

Maar!

We! Hebben! Gisteren! Ook! Foto’s! Gezien! Van! De! Kindjes!

En zo wijze kinderen dat het er uit zien!

Volgende week doen we nog eens ontmoeting en de week daarna de kinderen. En ondertussen maak ik een plan van het huis, en stuur ik foto’s door, en aargh zo spannend allemaal.

Kinderen pesten met Michel

Ons nichtje Nora van drie en een half jaar oud kwam aangelopen met een boekje en een blauwe stylo.

(Enfin ja, ik zeg ‘nichtje’, ik bedoel eigenlijk de achterkleindochter van de broer van mijn grootmoeder, dat zal iets zijn als nicht in de derde graad of zo, maar familie is familie en ver of dicht heeft niets met theorie te maken, van home is where the heart is en zo.)

In alle geval, ze had iets getekend en de vraag was wat. Ze had volgens haarzelf een glas getekend. Een wórm, vroeg ik ongerust? Neenee, een keukenglas , zei ze. Wat, vroeg ik ongerust, zijn er wórmen in jouw keuken? Maar nee, ’t is een keukenglas, om van te drinken. Welnee, zei ik, het is een keukenblauw om van te drinken. Heb je thuis ook een keukenrood en een keukengroen?

Het klinkt beter in het Frans:

  • N: J’ai dessiné un verre!
  • M: Un ver de terre?
  • N: Mais non, un verre de cuisine!
  • M: Tu as des vers de terre dansla cuisine??
  • N: Nooon c’est un verre de cuisine pour boire!
  • M: Hmm. Je crois plutôt que c’est un bleu de cuisine. Est-ce tu as aussi des rouges de cuisine? Et des verts de cuisine?

tumblr_m1b3z1Q12R1qmvbmuo6_400

En dan moest ik iets tekenen en heb ik een vleermuis getekend. Eerst de grote oren (uitgelegd wat echolocatie is) en dan een boos gezicht (want het was een vleermuis die graag appeltaart eet en die een bord vol vieze insekten had gekregen in plaats van appeltaart), en dan een klein harig lijfje en grote vleugels.

I’m a natural met kleine kinderen, gasten.

Anna’s meest recente videoclip!

I kid, I kid. Anna’s vriendin Io speelt een hoofdrol in de clip, en Anna zelf komt heel even dansend en springend voor op het einde (in een geeld kleedje met een groene sjaal).

Wreed schoon.

« Older posts