De kinderen hebben eten gekregen, en het plan voor vandaag is uitgestippeld: we gaan de stad in om iets te gaan eten, en dan gaan we kijken naar de winkels.
En dan gaan we terug naar huis en naar het park.
En tegen dan probeer ik een manier gevonden te hebben om Zelie naar de muziekles te brengen—’t zal te voet te doen zijn, de achterband van mijn fiets heeft het opgegeven.
Nederland en Vlaanderen moeten worden herenigd. Nu België in de zoveelste politieke crisis is gestort, doet premier Balkenende er verstandig aan zijn Vlaamse collega te polsen over een nieuwe unie.
Dat stelt Geert Wilders in een interview met De Telegraaf. “Wij hebben meer gemeen met de Vlamingen dan de Vlamingen met de Walen”, aldus de PVV-leider, die aantekent dat de Nederlandstalige en Franstalige Belgen elkaar spuugzat zijn. “Het is een puinhoop.”
Volgens Wilders zijn er veel voordelen te behalen uit een samensmelting. ” Het zou economisch goed zijn. Nederland krijgt de haven Antwerpen erbij, een luchthaven, we hebben cultureel veel met elkaar gemeen, het zou goed zijn voor de werkgelegenheid, het zou ruimte geven, het schoolsysteem is goed, de belastingen zijn lager. Dus laat premier Balkenende eens met zijn Vlaamse collega gaan praten.”
„Dan verhuis ik naar de Walen”, reageerde een Vlaming op de site van krant Het Laatste Nieuws. Een ander weigert om de Vlaamse geldstroom naar de Walen te vervangen door een geldstroom naar Nederlanders. „Een Neder-Vlaanderen is grote zever (onzin, red)”, zo luidt een ander van de honderden reacties.
Op de website van Gazet van Antwerpen spreekt iemand over „typisch Nederlandse arrogantie” en concludeert over Wilders: „Wat een gek!“
Och, de klaagzangen die ik zou kunnen aanheffen. De grafische details. Het gezaag. De medische condities. De miserie en de gevolgen van vier jaar geleden eens van een trap te vallen en mijn rug te breken.
Er zijn toch wel dagen dat ik bedenk hoe eenvoudiger het zou zijn als ik gewoon zou stoppen met werken. Thuis zou zitten, uitrusten overdag, mijn rug en mijn energie sparen voor iets anders dan nine-to-five.
Het werk is ongelooflijk wijs en ik doe het doodgraag, daar niet van, daar in het geheel niet van. Maar tegenwoordig begint het allemaal een beetje in duigen te vallen, met de gezondheid. Op het werk niet hoor, daar lukt het. ‘t Is als ik thuis ben: dan ben ik altijd kapot.
Zo gelijk die mensen die ziek vallen als ze op vakantie gaan? Wel, dat, iedere avond, ieder weekend, iedere vakantie.
En tegen dat ik er een beetje door kom, is het weer gedaan met de avond / het weekend / de vakantie. Dat steekt zó tegen jong, zo tegen.
Al wie er niet bij was, had ongelijk. Misschien komt er wel een DVD, en dan moet ge die maar allemaal kopen.
Oh, en dan achteraf nog een paar uur op de trappen aan de Marimain gezeten: Gent is toch wel een ongelooflijk fantastische stad, en al helemaal als het goed weer is.
En het gezelschap aangenaam is. Soms hebben wij toch ongelooflijk geluk.
Jan klaagde gisteren dat hij pijn had in zijn nek, maar hij was wel heel erg moe, dan kan het vanalles en nog wat zijn.
Vanmiddag was het weer van dat. Nekpijn, dat kan hersenvliesontsteking zijn: met de kin op de borst laten gaan, en als dat pijn doet, u zorgen beginnen maken.
Maar kin op borst lukte, en Jan kwam gewoon naar beneden om te eten, en alles was in orde.
Deze namiddag: de kinderen hadden een ijsje gekregen, en Jan wou nog een koek nadien. Neen, dus: we gaan daar niet in overdrijven in dat snoepen.
Groot drama! Wenen! Bleiring! Plots weer zijn nek.
Vreselijke pijnen, duidelijk. In de zetel gelegd, bijna direkt in slaap gevallen. Maar toen hij een uur of twee later wakker werd: tieren van de pijn.
Afijn, naar de dokter getogen: een stijve nek. Oef. Geen dodelijke ziekten of zo. Kunnen wij nog naar Henk gaan vanavond.
Hohoho. Geen twee, geen drie maar vier! dagen ben ik thuis: de school van de kinderen heeft nog maar eens beslist om zo’n facultatieve vrije dag op te nemen net na een zó al lang weekend.
‘t Zijn soms pipo’s, maar een mens kan ze geen ongelijk geven.
Op Wikipedia telt uw aantal edits als punten, aan artikels en aan talk-pagina’s en aan policy pages en dingen. Administrator worden, da’s een level-up. En er zijn specials: binnen projecten, op mailinglijsten, op IRC. Of op Articles for Deletion, of vandalismepatrouille, of Featured Article Review, of dozijnen andere.
Op Flickr zijn de punten het aantal favo(u)rites, of het aantal keer dat uw foto’s vanvoor bij de interestingness stonden, of op Flickr Blog. Of het aantal comments. Er worden badges uitgedeeld en invitaties uitgedeeld:
Mensen geven hun foto’s 79 tags, en steken ze in 92 groepen tegelijk, om badges en commentaar en favourites te verzamelen.
Op weblogs het aantal lezers—never mind of die via Google binnenkwamen al zoekende op Tokyo Hotel Tattoo of Yasmine naakt! dan wel dat het echte mensen van vlees en bloed zijn—, op Twitter de followers, op Last.fm en LinkedIn en Facebook de vriendjes, op… aaargh!
Bij het invullen van de beschikbaarheid—we geven elke donderdagmiddag een overzicht mee van wat we denken te doen en hoeveel tijd er eventueel over zou kunnen zijn, tussen volgende week en binnen zes weken—bedacht ik hoe raar het is met tijd en dukte.
Het lijkt dat het een rustige week wordt, en tegen dat het dinsdagavond is, staat het allemaal vol, overdag en ‘s avonds.
Volgende week ook, en de week daarna ook. Maar de twee weken dáárna zijn oases van rust.
De aha-erlebnis kwam vijf jaar geleden op 4 mei. Op de Dam, tijdens de Dodenherdenking, sprak Trijntje Oosterhuis: “De verleiden taaid van vraaihaaid is aurlog.”
Het Poldernederlands is, gelet op de oudste sprekers van nu, namelijk (ontwikkelde) vrouwen van middelbare leeftijd, begonnen in de jaren 1970. Het is een gevolg van de emancipatie van de vrouw.
Website maken. Telefoon. Afspreken. Skype. Telefoon. Website maken. E-mails. Een boek kopen en laten opsturen naar Holland. Afspreken. Telefoon. Schuiven met planning. Mail. Website maken.
…en dat allemaal vanuit mijn bed, met rug– en voeteneind bijna helemaal naar boven gekrikt: een gemak.
Het enige dat iets minder is, zijn de werkmensen naast de deur: ze waren vanochtend een uur of twee lang met een slijpschijf (denk ik) metaal aan het zagen. En al heel de ochtend is er één werkman die om de zoveel tijd in een flard lied uitbarst, uit volle, maar helaas even valse als volle, borst.
DON’T CRY FOR ME MMMRGENTINAAA!!!
…
…
NNTHE LION SLEEPS TONIIGGGHHT ahimbawé ahimbawé NNN THE JUNGLE!! ahimbawé
…
…
HOOOO IK HEB ZORGEN HOOOO IK HEB ZORGEN HOOOOOOO HOZOOOO HOZOOOO!!!!
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.