Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Morantisch!

Geen flauw idee hoe ik er op gekomen ben, maar toen keek ik naar de eerste jaargang van de reeks Younger.

Premisse: Liza is een vrouw van veertig. Ze zat in de uitgeverswereld, trouwde en kreeg een kind, zette haar professionele leven op pauze gedurende vijftien jaar. Blijkt als dochter afstudeert, dat de echtgenoot al het geld vergokt heeft en met een andere aan het flikflooien was.

Haar dochter zit in India, een scheiding is ingezet, en zij zoekt werk. Wat niet lukt, wegens te oud. Ze moet haar huis verkopen, en trekt in bij haar lesbische kunstenaar-vriendin. Die het plan opvat — omdat Liza er behoorlijk goed geconserveerd uitziet — om te doen alsof ze 26 is. En yep: ze vindt meteen werk als assistente in de PR-afdeling van een uitgever.

Volgen vriendinnen van in de twintig, een boyfriend die echt wel te jong is voor haar, en mogelijke misverstanden en allerlei.

Het klinkt schlock, en dat is het misschien ook wel, maar ’t is zooooooo romantisch.

Hoboy. Ik zit aan aflevering 9, en ik hoop zo hard dat het allemaal goed komt. Zo spannend allemaal. En zo wijze personages allemaal. Ik zit er zó mee in dat het allemaal goed komt.

The Rains of Castamere

Ik ben geen amateur van gedichten en liederen in boeken — Hey dol! merry dol! ring a dong dillo!Ring a dong! hop along! Fal lal the willow!Tom Bom, jolly Tom, Tom Bombadillo! nog aan toe — maar als er één ding is van het hele Song of Ice and Fire dat nog beter is dan ik het mij ooit had kunen voorstellen: The Rains of Castamere mét muziek erbij.

Zo gaat het in het boek:

And who are you, the proud lord said, that I must bow so low?
Only a cat of a different coat, that’s all the truth I know.
In a coat of gold or a coat of red, a lion still has claws,
And mine are long and sharp, my lord, as long and sharp as yours.

And so he spoke, and so he spoke, that lord of Castamere,
But now the rains weep o’er his hall, with no one there to hear.
Yes now the rains weep o’er his hall, and not a soul to hear.

Een beetje achtergrond: Tytos Lannister wou de vriend van iedereen zijn. De Reynes samen met de Tarbecks rebelleerden tegen de Lannisters, en dat was minstens ten dele zegens de lamme goedzakkerij van Tytos.

Tywin Lannister, de zoon van Tytos, gedegouteerd door de houding van zijn vader, trekt er met drieduizend infanterie plus kruisbogen en vijfhonderd cavalerie op af, verslaat eerst de Tarbecks (en steekt hun kasteel in brand), en verslaat dan de Reynes.

De Reynes zaten in Castamere, een grotendeels ondergronds kasteel dat eigenlijk een stuk van hun uitgebrbeide zilver- en goudmijnen was. Tywin beval alle ingangen af te sluiten met rotsen en steen, en verlegde dan een rivier zodat alle driehonderd Reynes verdronken. Het kasteel op de oppervlakte stak hij in brand.

Nobody fucks with the Jesus Tywin. En dus vandaar de tekst: the proud lord  is Lord Roger Reyne of Castamere, met een rode leeuw op een zilveren veld als blazoen (in a coat of red) terwijl de Lannister een gouden leeuw op een rood veld hebben (a coat of red). En de rains verwijzen tegelijkertijd naar de Reynes en het feit dat ze in een “regen” verdronken zijn.

In Game of Thrones heeft Ramin Djawadi er ongelooflijk fantastische muziek bijgezet.

In de eindgeneriek van Blackwater, de negende aflevering van seizoen 2, horen we het Bronn eerst zingen, en dan komt er over de eindgeneriek deze versie door The National:

Op die manier weten we waaraan we ons mogen verwachten tegen dat het Red Wedding is. En nog wat later, bij de trouw van Joffrey, speelt zowaar Sigur Rós het nummer. Hier in de achtergrond, als een soort depressieve minstrelen, en hier in het proper met goede klank:

En kijk nu wat er tegenwoordig de ronde doet van het internet: Serj bloody Tankian, live. Ik zou geld geven voor een degelijke opname, ik.

Van Halen (maar niet dié Van Halen)

Ik kwam in een boek dat ik aan het lezen ben een naam tegen die mij totaal vreemd was, maar waar ik meteen door geïntrigeerd was: Juan Van Halen y Sarti.

De “Van Halen” in zijn naam slaat op het stadje Halen in Limburg, tussen Diest, Herk-de-Stad, Lummen en Geetbets. Rond 1300 verhuisde Giovanni de Mirabello, een rijke handelaar uit Asti in Piëmont, naar Vlaanderen. Zijn familie was al een paar decennia zwaar bezig met financiën, en Giovanni was samen met zwaartepunt van de zaken naar Vlaanderen verhuisd. Dat, en dat hij redelijk wat leningen lopen had bij het graafschap Vlaanderen.

Hij kocht samen met zijn broer Manfredo heelder landerijen in de buurt van Halen, met ondermeer een kasteel-met-slotgracht, en ze begonnen zich Heer van Halen te noemen.

De zoon van Giovanni, Simon, trouwde in 1324 met Isabella van Lierde, een natuurlijke dochter van de Graaf van Vlaanderen. Hij kreeg de titel van Baron, en werd in 1339 zelfs landvoogd van Vlaanderen.

Eeuwen later zitten de Van Halens in stapels landen verspreid, onder meer ook in Spanje.

Juan Van Halen y Sarti (1788-1864) is de zoon van Antonio Lucas Van Halen en Francisca Sarti Castañeda. Antonio Lucas (°1760) is de zoon van Jan Van Halen, geboren in Weert in Limburg in 1702 en naar Cadiz verhuisd, en van Brigid Murphy y Wadding, geboren in Cadiz in 1724 maar dochter van twee rijke Ierse handelaars.

Maar het leven van Juan Van Halen y Sarti! In 1803 verlaat hij zijn geboortestad Cadiz als kadet in de Spaanse Armada, en zit hij onder meer in Cuba en Mexico.

Tijdens de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1808-1814) staat hij eerst aan de kant van de Fransen en helpt hij Koning Joseph Bonaparte van Spanje naar Frankrijk vluchten in 1813. In 1814 loopt hij over naar de Spanjaarden, vervalst hij de handtekening van een Franse maarschalk om bevelhebbers van een reels forten te doen geloven dat de oorlog gedaan is zich over te geven. In 1815 haalt zijn voorgeschiedenis hem in en hij wordt ter dood veroordeeld.

Hij ontsnapt in 1817 en vlucht naar Sint-Petersburg in Rusland, waar hij er in slaagt kolonel te worden in het Caucasus-dragonderregiment. Hij blijft een jaar vechten in Georgië tot Tsaar Alexander I hem te liberaal vindt en hem naar het Oostenrijkse Front stuurt. In 1821 is hij terug in Spanje, om te vechten in de revolutie tegen Koning Ferdinand VII.

Die revolutie mislukt, en Van Halen vlucht naar de Caraïben. Hij woont drie jaar lang in Cuba, maar doet ook zaken in New York en Philadelphia. In 1830 keert hij terug naar Europa, om te vechten in de Belgische Revolutie. Daarna neemt hij een brigade Belgen mee om te vechten aan de kant van de Portugese Liberalen tegen Koning Miguel I, en dan tegen de Carlisten in Spanje die Carlos V van Bourbon en nageslacht weer op de troon wilden heisen.

In 1833, na de dood van Koning Ferdinand VII, verhuist hij weer naar Spanje, maar als zijn vriend Generaal Espartero verbannen wordt naar Engeland in 1843, verhuist hij mee. Hij keert pas in 1854 weer terug naar Madrid, en overlijdt in 1864, vreemd genoeg, in zijn geboortestad Cadiz.

Maar serieus. Zó een leven.

Nog veel opzoekwerk te doen

Ik dacht, ik visualiseer het eens op een andere manier (klik voor groter formaat):

In het midden sta ik, links mijn vader, rechts mijn moeder. Linksboven de moeder van mijn vader en haar voorouders, rechtsboven de vader van mijn moeder en zijn voorouders, rechtsonderaan de moeder van mijn moeder en haar voorouders, rechtsonderaan de vader van mijn vader en zijn voorouders. Elf generaties, maar uiteraard heb ik niet alles gevonden.

Lichtgrijs is wat ik nog naar op zoek ben van voorouders. Donkergrijs zijn mensen die ik –volgens mij– nooit meer ga kunnen vinden, wegens archieven vernietigd of verdwenen. Het spietje rood, da’s de vader+voorouders van iemand waarvan de vader onbekend was. De moeder werkte in een rijk huishouden in Keulen, een mens zou dus kunnen vermoeden dat een zoon van het huishouden ze bezwangerd heeft — maar da’s zuiver speculatie, voor hetzelfde geld was het iemand volledig anders.

En elk dood eind heeft zijn eigen problemen: Cristina Bourtscheidt uit Keulen (die ongehuwde moeder), is rond 1817 geboren in Sürth, in Keulen, maar die geboorteregisters staan niet online. (En dus zou ik moeten naar daar gaan, of iemand vinden die daar woont, en hopen dat de archieven niet kapot zijn gegaan bij het instorten van het archief een tijdje geleden.)

Emmanuel De Wagenaere moet ergens rond december 1738 geboren zijn, maar geen idee waar — het meest logische zou zijn in Stekene, maar daar is hij niet te vinden. (En dus moet ik hopen dat iemand anders een Emmanuel De Wagenaere, zoon van Corneille Waegenaer / De Waegenaere / De Waghenaere en Angeline Van [achternaam onleesbaar] heeft gevonden, of moet ik alle Waegenaers en gelijkaardige in binnen- en buitenland opzoeken.)

Philippe Gilliet, daarvan weet ik dat hij in 1775 getrouwd is, dat hij in 1777 in de Sint-Salvatorparochie in Gent woonde en geboren is in de Sint-Pietersparochie, dat hij in de Tijkstraat gewoond heeft, maar verder verdrinkt hij in een zee van verschillende Gilliets die allemaal in de jaren 1700 in Gent woonden. En zou hij ook zomaar even uit Brussel kunnen gekomen zijn, en niets met die andere Gentse Gilliets te maken gehad hebben.

Allemaal individuele problemen en dingen, en om de zoveel tijd is er eens een doorbraak.

En dan vraag ik mij soms af wat er met al dat opzoekwerk zal gebeuren als ik er niet meer ben. 🙂

MICROSOFT IS KAPOT!!!

Nee maar serieus:

outage

OneDrive is naar de zak! Het is vanmiddag al begonnen, heb ik de indruk: ik heb drie keer volgens mij dezelfde file doorgemaild, maar dat bleek twee keer de verkeerde te zijn.

Een bestand met dezelfde naam, maar wel een vorige versie: zeer vies, vooral omdat ik er eentje naar een klant gestuurd heb, en dat dat niet de bedoeling is, niet-affe zaken naar klanten sturen.

Enfin, geen potten gebroken, maar toch.

Vanavond kom ik thuis en wil ik verder doen aan iets waar ik gisteren op een andere computer aan begonnen was, en lap: niets. OneDrive zegt dat hij aan het inloggen is.

Neen dus. Want ook op de website van OneDrive lukt het niet om in te loggen:

oh noes

Het is een Wreed Gemakt tot het de soep indraait, die hele In De Klaaaauwd.

Enfin, bij Microsoft zijn ze er alvast van op de hoogte, ’t is te hopen dat het niet te erg is.

status

Kleine kindjes worden groot

Hoe machtig schoon is dit niet?

Het laatste jaar van de school van Zelie, met Zelie er dus ook bij. Eén voor één foto’s van wat ze vroeger dachten dat ze zouden worden. De verwachtingen zijn ondertussen ’t schijnt wel hier en daar wat bijgesteld, maar serieus: hoe schoon is dit niet?

Zalmimprovisatie vandaag

Vorige week hebben we een Beef Wellington proberen doen. Dat is gelukt, min of meer, in die zin dat het er wat te lang in gezeten had en dat ik minder op de thermometer moet vertrouwen, maar dat het wel allemaal in orde was van smaak — geïmproviseerde duxelle en alles.

Vandaag heb ik iets gelijkaardigs geprobeerd: zalm in bladerdeeg.

Ingrediënten

  • een handvol elk van dille, bieslook, munt, en basilicum
  • twee potjes ricotta
  • peper en zout
  • twee grote stukken zalm
  • twee grote vellen bladerdeeg

Werkwijze

  • Kruiden fijnhakken en mengen met ricotta, naar smaak peper en zout.
  • Oven voorverwarmen op 180°.
  • Zalm afdeppen en op bladerdeeg leggen.
  • Ricotta met kruiden op zalm draperen.
  • Bladerdeeg toevouwen.
  • In de oven steken, een minuut of 25.

Hey presto:

Een beetje laten rusten, snijden met een broodmes en tadam!

Het was geheel voor herhaling vatbaar, om geheel geïmproviseerd te zijn.

Toekomst op komst!

Er gaat geen week voorbij of ik denk er aan om iets te schrijven dat begint met Ik kan het haast niet geloven, maar het is al…

Yep, het zijn alweer bijna examens. De halfvastenfoor staat er al bijna, en dat wil zeggen dat het ook op de universiteit bijna examens zijn. Het was nog maar net nieuwjaar (de kerstverlichting hangt er bij ons nog), en het is al bijna paasvakantie.

En als het bijna paasvakantie is, wil dat zeggen dat het jaar bijna gedaan is. En dat we een dochter zullen hebben die universiteit zal doen. Aan de Blandijn, hoe hard ze het ondertussen ‘Campus Boekentoren’ ook willen noemen.

We zijn vandaag naar de infodag van de Letteren en Wijsbegeerte gegaan. “We”, ja. Ik en Zelie, niet wegens dat ze het niet zou kunnen zelf, of dat ze mijn hulp nodig heeft of wat dan ook, maar omdat het wijs is om dingen samen te doen, nu het nog kan.

Duuuuus: wij om negen uut stipt in auditorium E. Dat er vreemd genoeg precies zo uitziet zoals het in mijn geheugen zat — in tegenstelling tot de trappen aan de ingang van de Blandijn, die in mijn hoofd vier keer zo hoog waren als ze bleken te zijn.

Intro door de decaan, uitleg door Professor Bourgeois (hoeveel ik ook probeer, ik krijg Zelie maar niet in de richting geschiedenis en/of archeologie geduwd, pff), en dan een eerste testles. Latijn, niet omdat ze dat per se wil doen, maar wel omdat het ontderwerp er interessant uitzag: lineair lezen.

Nemen we een willekeurige Latijnse zin:

Belgae patrum nostrorum memoria omni Gallia vexata, Teutonos Cimbrosque intra suos fines ingredi prohibuerunt

Voor bovenstaande zin naar Caesar (DBG II.4) betekent dit een aanpak in volgende stappen:

  1. We slaan de hele zin over omdat het werkwoord normaal gezien aan het einde staat. Inderdaad vinden we daar de vervoegde vorm prohibuerunt en we gaan er dus van uit dat dit de persoonsvorm is.
  2. Intussen hadden we al wel in de gaten dat de zin begon met een vorm Belgae die op de plaats staat waar het onderwerp verwacht kan worden, namelijk zo ver mogelijk van de persoonsvorm af.
  3. Met een beetje geluk weten we dat het werkwoord prohibere zoiets betekent als ‘verbieden’ (anders lukt het ons misschien dit in het woordenboek tussen de verschillende mogelijkheden terug te vinden) en dan hebben we dus een lijdend voorwerp nodig. Dwalend door de zin komen we de groep Teutonos Cimbrosque tegen die in de accusatief staat en dus voldoet aan de eis voor het lijdend voorwerp.
  4. Nu beginnen de problemen want onze automatische piloot kan hier niet verder. Maar misschien beseffen we nog net dat je normaal gesproken iemand verbiedt om iets te doen. Dus hebben we een tweede werkwoord nodig, liefst in de infinitief. Inderdaad vinden we in de zin ook de vorm ingredi (en we gaan er even van uit dat iedereen deze deponente vorm onmiddellijk kan herkennen).
  5. Nu betekent ingredi zoiets als ‘binnengaan’. Dat betekent dus dat ergens binnengegaan moet worden en dat brengt ons bij het volgende element dat we nodig hebben: intra suos fines.
  6. Hier stopt het. Al de rest is invulwerk. Wat we nog geen plaats hebben gegeven (patrum nostrorum memoria omni Gallia vexata), proberen we nu op een of andere manier in te passen. Gelukkig bestaan daarvoor ook een paar standaardmethodes met als belangrijkste de Losse Ablatief: die past op elk potje zolang het om ablatieven gaat!

Wie zich als gepassioneerd lezer met Latijnse teksten bezig houdt, voelt hoe heel deze aanpak botst met de schoonheid van de teksten en met een realiteit die men niet kan ontkennen. Geen Romein kan op die manier gelezen hebben, want dan stelt zich de vraag waarom een schrijver het zijn lezers zo onmogelijk gemaakt heeft! Bovendien mag ik niet vergeten dat een Romein eigenlijk met zijn oren las: teksten werden geschreven om voorgelezen en dus gehoord te worden. ‘Stille’ lectuur bestond wel – althans in de zin van een individuele en persoonlijke lectuur – maar was niet de regel. Indien de analytische leesmethode nu vertaald wordt naar de Romeinse manier van lezen, blijkt een Romein een zin te hebben gehoord die allesbehalve Latijn is:

prohibuerunt Belgae Teutonos Cimbrosque ingredi intra suos fines patrum nostrorum memoria omni Gallia vexata

Het is duidelijk wat hier gebeurd is: het Latijn is benaderd alsof het Nederlands of om het eender welke moderne taal was. De analytische leesmethode heeft geen respect gehad voor de wijze waarop de Romein zijn taal benadert maar gedaan of deze gelijkgesteld mocht worden aan het moderne taalgebruik. Wie wenst te begrijpen wat er in de Latijnse zin dan wel aan de hand is, moet in de eerste plaats uitgaan van de woordvolgorde zoals deze in de Latijnse zin gehanteerd wordt.

Ja, zeer interessant en zo dus wel. De uitleg werd niet gegeven door Prof. Wim Verbaal zelf (tekst hierboven uit: Verbaal, Wim, “Leren lezen als Romeinen: niet enkel een kwestie van syntaxis!”, in De Herdt, Katja (red.),  Taal in tekst. Taalbeschouwing in het klassieketalenonderwijs, Academia Press, Gent, 2015, p. 7-38) [is mijn citeerstijl eigenlijk nog in orde, vraag ik mij af?], al stond hij wel in het leslokaal achteraan te monkellachen. Het was een sympathieke meneer die ook in het echt leraar Latijn op een middelbare school was, en dat ik meteen zin had om weer Latijn te doen.

En dat het mij deed denken aan het fijne artikel over Reginald Foster, The Vatican’s Latinist, en hoe die een heel ander curriculum volgt dan klassiek (ha!) gedaan wordt:

The vast majority of students who study Latin study five or fewer authors (Caesar, Cicero, Vergil, Ovid, and Catullus), and take four or more years to see even those five. A select percentage of students may read as many as half a dozen more. But students who studied with Foster in 2011 read what can be found in Ossa: all of those five authors, plus Roger Bacon’s Compendium of Philosophy, Lucretius’s On the Nature of Things, the correspondence of Marcus Aurelius with his teacher Fronto, Seneca’s Consolation to Helvia, Raphael’s epitaph, the personal letters of Anselm of Canterbury, the dedicatory plaque of the cathedral of Milwaukee, Boccaccio’s On Famous Women, Tacitus on the Germans, Clement XIV on the suppression of the Jesuits, Kepler’s Commentary on Galileo’s Starry Messenger, Walter of Chatillon’s twelfth-century Satire Against the Curia, Antonius Galateus’s Hermit, Giovanni Pietro Maffei’s sixteenth-century description of China, documents from the Councils of Constance, Trent, Vatican I and II, and dozens more texts by dozens more authors: Livy, Raymond Lull, Ambrose, Bede, John Paul II, Thomas More, Tibullus, Plautus. Foster’s method put back together what language courses generally separate: the experience of learning a language and the cultural value of knowing it.

Daarna zijn we uitleg gaan vragen over hoe het jaar aan te pakken zou zijn als Zelie van september tot bijna eind februari in Engeland zit. Blijkt dat het allemaal wel kan, een half jaar later beginnen, maar dat het paradoxaal genoeg voor de meest vreemde vakken niet mogelijk is om in te pikken in het midden van het jaar. Engelse taalvaardigheid bijvoorbeeld: ik ga ervan uit dat het wel in orde zit met die taalvaardigheid, maar blijkbaar is het een cursus vol huiswerk en permanente evaluatie en zo, en dus pech: het is aanwezig te zijn.

Dan zou ze dus ergens op het einde van het parcours nog een half jaar cursussen te doen hebben, en heel de tijd te paard tussen twee jaar zitten. Ahem.

Tijd voor een tweede proefles. Ook niet dat ze dat ooit zou doen, maar uit leutigheid eens gaan luisteren naar Zweeds. Freek Adriaens ging meteen in het Zweeds. Los ervoor. En, gvd, los ook voor interactieve les. Ik heb sinds lang niet meer zo nerveus gezeten. Elke keer ik dacht dat het gedaan was, bleef hij verder doen. Jag kommer från Gent en ge moogt er zeker van zijn dat jag talar ingen svenska, ik zat daar met zweethanden dat hij mij er een tweede keer zou uitpikken.

We hebben na de les nog een paar studenten Duits gesproken, en die wisten ons te vertellen dat het meer voor de hand zou liggen om meteen te beginnen aan het begin van een academiejaar, maar dan eerst een paar vakken te doen die haar zouden interesseren — en misschien ook al een paar vakken zoals Visuele cultuur of Geschiedenis en cultuur van de Angelsaksische landen: dingen die in het tweede semester worden gegeven en geen voorkennis nodig hebben, maar wel al handig zouden zijn om achter de rug te hebben.

Gah. Klinkt niet verkeerd. Dan wordt het een interessant ‘eerste’ semester volgend jaar, en een iets lichtere eerste bachelor het jaar erna. Waar dan misschien weel wat plaats is voor nog wat bijkomende vakken.

En ja, het komt allemaal veel dichterbij, ja. Veel dichter. Zeer snel.

Links van 16 maart 2017 tot 18 maart 2017

Israel is imposing ‘apartheid regime’ on Palestinians, UN agency says | The Independent
A UN agency has accused Israel of imposing an “apartheid regime” of racial discrimination on the Palestinian people, and said it was the first time a UN body had clearly made the charge. Israel's Foreign Ministry spokesman likened the report, which was published by the UN Economic and Social Commission for Western Asia (ESCWA) on Wednesday, to Der Sturmer—a Nazi propaganda publication that was strongly anti-Semitic.

Havas Freezes All Google and YouTube Ad Spend in the U.K. | Agency News – AdAge
"Havas Group U.K. has taken the decision on behalf of its U.K. clients, which include O2, Royal Mail, BBC, Dominos and Hyundai Kia, to pause all YouTube and Google Display Network (GDN) investment until further notice," the agency group said in a statement on Friday. The pullout comes amid growing scrutiny of the digital ad business, with marketers demanding progress in challenges such as ad fraud, measuring ad viewability to gauranteeing brand safety online.

Spoiler Free Movie Sleuth: News: Syfy’s The Expanse Gets A Third Season Renewal
The popular sci-fi television series will get a 13 episode third season, which will premiere sometime in 2018. The series has drawn critical praise and has a strong following amongst many fans of the sci-fi genre. Season two currently airs on Wednesdays on NBCUniversal, with the rating average at 0.2 in the 18-49 demographic.

Iran’s ‘exemplary’ refugee resettlement efforts praised by UN | The Independent
Iran, one of the states targeted by Donald Trump’s Muslim ban, is a country from which the US could learn a lot on the resettlement of refugees, the UN has said.  The Soviet War in Afghanistan displaced six million people to neighbouring Iran and Pakistan in 1979. Almost four decades later, the Tehran government still shelters around one million registered Afghans, and up to two million are thought to also be living in the country – making Iran home to the world’s fourth largest refugee population.

Weg met bio? – De Standaard
Ik ben altijd wantrouwig als het meteen los emotionele argumenten zijn en hyperbolen en persoonlijke intentieprocessen. Wat niet wil zeggen dat de schrijver noodzakelijk ongelijk heeft, maar wél dat het mij al op voorhand tegensteekt om het zelfs te lezen: "Los daarvan heb je agrobusiness-lovers die gebeten zijn op de biologische landbouw. Gisteren lieten ze weer van zich horen op de website van deze krant met als woordvoerder Stijn Bruers. Gek toch dat hij en sommige anderen zoveel moeite steken in het bestrijden van de kleine sector van biovoeding. Zou dit de stok zijn om toch maar een hond mee te kunnen slaan, zodat de business as usual – de industriële landbouw – buiten schot blijft?"

Milieuactivist en ecoloog: Stop met bio-producten | Nieuws | AD.nl
Met nieuws, duiding en meningen krijgen wij een beeld van grote, ingewikkelde thema's. Maar soms hebben we iemand nodig die ons weer laat twijfelen. Daarom een reeks interviews met dwarsdenkers. Vandaag: Koop geen biologische producten, zegt de Belgische ecoloog en milieuactivist Stijn Bruers. ,,Ze zijn niet gezonder en niet beter voor het milieu.''

Op avontuur met dochter

Vanavond meegeweest naar de info-avond voor de Italiëreis (vertrekken om vier uur ’s morgens! elke dag wakker om zes uur!), en daarna een beetje rondgelopen op school.

Het was tegelijk namelijk ook ouderavond, met allemaal leraars aanwezig. Niet dat ik ermee wou spreken wegens niet echt nodig wegens geen problemen of issues, maar ’t is toch eens geestig om die mensen in ’t echt te zien. Uiteindelijk helemaal bovenaan kwamen we op de leraar Duits uit, waarmee we alsnog gesproken hebben.

Want morgen ga ik me Zelie mee naar de universiteit, kijken naar de Letteren en Wijsbegeerte, wegens dat zij daar eens zou willen Duits doen. En Engels. Maar dus ook Duits.

Ja, ik weet ook niet waar dat plots vandaan komt.

Oh, en hoe grappig was het om allemaal leerlingen van het zesde jaar te zien met hoodies aan waar ik de beeldjes voor gemaakt heb. En eigenlijk, nu ik eraan denk: ook de uil op de sweatshirt van het laatste jaar van de school van de beste vriendin van Zelie, die heb ik hier persoonlijk hertekend op hoge resolutie:

Jazeker, courtesy of de Vrolijke Liga Voor Concurrentievervalsing Door Gratis Werkende Ex-Consultants.

Links van 11 maart 2017 tot 16 maart 2017

Sarah Smeyers krabbelt terug over voorstel burgerschapsproef
Sad! 'Kamerlid Sarah Smeyers van de N-VA heeft in "Villa politica" gezegd dat haar voorstel over een burgerschapsproef enkel gaat over wie de Belgische nationaliteit aanvraagt via een nationaliteitsverklaring. Dinsdag had ze in "De afspraak" nog gezegd dat wie hier geboren is uit een gemengd huwelijk, tussen zijn 18e en zijn 28e een proef zou moeten afleggen om de Belgische nationaliteit te kunnen behouden. Nu ontkent ze dat gezegd heeft en dat ze haar voorstel heeft bijgesteld.'

Mom Stops Breastfeeding Because for Her Mental Health
"A recent study in Social Science & Medicine found that many benefits attributed to breastfeeding — from reduced rates of obesity and asthma to higher intelligence — have been overstated," Drew Himmelstein for Time magazine wrote in 2014. Himmelstein also cited an article published in The Atlantic in 2009 titled, "The Case Against Breastfeeding" that found similar information on overstated benefits. "And yet," Himmelstein wrote, "the message that 'breast is best' has permeated parenting circles and the American medical establishment. The American Academy of Pediatrics — and many OBGYNs and pediatricians — recommends that mothers breastfeed for at least a year."

6 Lessons You Learn in the First 6 Months Designing for IBM – Design at IBM – Medium
In late July 2016, I began my exciting career as a UX Designer at IBM in Austin, TX. In the six short months that followed, I participated in IBM’s three-month Design & Offering Management Bootcamp, helped facilitate recruiting events and Design Thinking workshops, started on my full-time product team, co-filed a patent disclosure, and am now heading up design for IBM’s signature email platform, Verse, on Android. It’s been a wild ride and I’ve learned a ton — here are six quick lessons I learned along the way…

The Best Recipe for Homemade Apple Pie Moonshine
Before we get into this recipe, I feel I need to set the record straight. This is not actual moonshine made famous by the cooks of white lightning, tub thumper, corn squeezin’, or whatever you want to call the real thing. What it is though, is a high proof mix of autumn time deliciousness. This apple pie moonshine alternative is sure to please anyone of legal age to enjoy a taste. Be careful, though: this recipe makes a very smooth drink that tastes just a like liquid apple pie. You have been warned.

‘He Will Not Divide Us’ Livestream Placed in the Middle of Nowhere, but 4chan Still Found a Way to Troll It | Heat Street
A good rule of the Internet is to never tell 4chan something is impossible. The anachronistic message board has had a field day in the past few months trolling Shia Labeouf’s “He Will Not Divide Us” livestream. The stream was set up to protest Trump and encouraged “resistors” to stand in front of the camera and chant the eponymous mantra.

Leve Powerpoint!

Ik zal het nooit begrijpen: mensen die Powerpoint vervloeken.

Wanezever.

Powerpoint is een tool gelijk een ander, waarmee magisch goede dingen kunnen gemaakt worden, en afgrijselijk slechte dingen. Klagen over Powerpoint omdat iets lelijk of onduidelijk is, is gelijk klagen over de tekstverwerker omdat het boek slecht is.

Met Powerpoint maakt ge’t zo eenvoudig of ingewikkeld als ge wilt, en als nodig is. Dit bijvoorbeeld is maar een paar kleuren, met in het echt (niet op de GIF hieronder) een klein beetje zó subtiele animatie dat het bijna niet zichtbaar is:

Nee serieus, it’s a poor workman who blames his tools.

Het enige, en dat is echt wel het enige, dat mij tegensteekt in Powerpoint, da’s dat als ik een hele reeks dingen geselecteerd heb en ik doe shift-pijltje, dat dat geen veelvoud van gewoon pijltje doet, maar de objecten allemaal aan de twee kanten van grootte doet veranderen. Grr.

Tekenen en rechte lijnen

Ik had ooit eens ergens gelezen dat iemand die kan tekenen, een lijn tekent zonder lat en die zit er recht uit, zelfs al is ze niet recht. En dat iemand die niet kan tekenen, een lijn tekent met een lat, en die ziet er scheef uit, zelfs al is ze recht.

Ik kan niet tekenen. Ik vind dat spijtig, want ik zou het wel graag kunnen.

’t Is te zeggen: ik kan natuurlijk wél tekenen. Iedereen kan tekenen. Tekenen is een kwestie van oefenen. Bijna tien jaar geleden, op mijn vorig werk, konden we ’s middags tekenles volgen. Met oefeningen van “teken een tekening af, maar dan omgekeerd”. Of “teken dingen zoals ze zijn, niet zoals ge weet dat ze zijn” — zie de details van dit legospeelgoed, bijvoorbeeld:

2970591208_1cf2521cde_b

De methode was die van Betty Edwards, Drawing on the Right Side of the Brain. Leutig en wijs en alles.

Maar: veel werk. Ik heb het lang volgehouden, alle dagen iets tekenen. Tientallen keren mijn linkerhand. Stapels computermuizen en -kabels en Colaflessen en kroonkurken.

En jawel, het ging alsmaar beter, maar er waren zo enorm veel andere dingen te doen ook. En dus deed ik het niet meer.

Het enige dat ik tegenwoordig nog teken, is stukken interface en andere diagrammen, op papier, op whiteboard en digitaal.

Maar dat dan wel zeer veel keer per dag en per week. En dat gaat bijna zonder nadenken.

Ik ga niet zeggen dat het magistraal of uitstekend of zoiets is, maar er is wel iets van aan, van die rechte lijnen die niet echt recht zijn.

Neem dit diagram (tekst geblurd wegens euh ja werk), dat ik vorige week op het whiteboard tekende:

Print

’t Is dus niet alsof ik daar eerst een kladversie van getekend heb en dan meticuleus overgezt: ’t was gewoon een soort brainstormen-op-whiteboard.

Dat overgezet digitaal, geeft dit:

digitaal

Akkoord, geen groot meesterwerk, en ’t is ook niet alsof het massief complex is of zo, maar ’t presenteert wat het moet presenteren, en met wat uitleg erbij is het relatief duidelijk ook.

En het is zo ongeveer 100% hetzelfde als wat er uit de losse pols uitkwam, kijk maar met de twee boven elkaar:

Print

Ik vind dat dus magisch, zelfs al heb ik het zelf gedaan.

Taalkaarten

Van al de dingen die we thuis hadden, was ik het allermeest gefascineerd door kaarten waarop stond waar welke talen gesproken werden.

Prachtige grote kaarten, met fantastisch mooie kleuren, enorm gedetailleerd, en enorm fascinerend. Kaarten zoals hier.

Maar dit soort kaart had ik nog niet gezien. En hoe fantastisch is deze wel niet? De afstanden tussen de talen en de aantallen mensen die ze spreken in kaart gebracht (klik voor detail):

lexical-distance-among-the-languages-of-europe-2-1-mid-size

Meer details alhier, en op de kleurkeuzes en de mij tegenstekende kleurvelopen na, zou ik dit enorm graag op massief formaat uitprinten en aan de muur van mijn slaapkamer hangen. Als ik een muur van mijn slaapkamer had waar ik ’s nacht naar zou kunnen kijken. 🙂

[Voor de inhoud van de kaart zelf, zie deze kritiek en een antwoord.]

Ziekte slaat toe!

Het was een weekend met wat minder kinderen: Jan en Louis waren allebei op hun eigen scoutsweekend vertrokken.

GISystem.svgJan was zondag vóór de middag terug, Louis na de middag. Jan zonder problemen, Louis met een zwaar verstuikte vinger aan zijn schrijfhand, en met een onbestemde ziekte.

Z heeft ook een onbestemde ziekte, maar ’t zal wel iets buikgriepachtigs zijn, gezien de symptomen.

Vrijdagavond ambetant, zaterdagavond ook ambetant, zaterdagnacht zichzelf van kop tot teen en het hele bed ondergekotst. En een beetje later nog eens. En dan zondag nog een paar keer, en mededelingen van diarree en dingen.

Zucht. Dat zijn van die akelig besmettelijke dingen, dus. En ik kijk er écht niet naar uit dat er meer dan één kind geveld wordt.

Ik houd nu al mijn vingers gekruist dat het morgen over zal zijn, want anders moet ik thuisblijven om er op te passen, en het is echt niet het moment om niet naar het werk te gaan, zoveel dingen dat er te doen zijn.

« Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑