En ‘t is waar gebeurd: van Engeland naar Australië op zoek naar fortuin, terugvaren met goud op zak, en op 10 meter van uw huis verdrinken in een storm.
Ik kwam erop via het Wikipedia-artikel over de ramp met de Royal Charter, en daar kwam ik op omdat ik net Les gardiens des enfers gelezen heb (aanrader!).
Zo leert een mens nog eens nieuwe muziek kennen: Tom Russell staat ondertussen op, leve Spotify!
(Papieren boek naar digitale encyclopedie naar (illegale, vermoed ik) filmopname van live-optreden naar (legaal) luisteren naar muziek over negentiende-eeuwse scheepsrampen en rode indianen op het reservaat en Mickey Mantle: we leven in de 21ste eeuw. Machtig.)
Het is een lang weekend, en er staat niets op de planning. Er is weinig dat mij zo content kan maken als een weekend zonder dingen gepland.
We (‘t is te zeggen Sandra) hebben daarnet een paar handvaten aan de schuiven (schoven?) in de kleerkast in het achterhuis gevezen.
Ik zit aan een klein tafeltje dat ik in de living op de plaats heb gezet van waar later een bureau-dink zal zijn, mijn bureaustoel is uit storage gehaald, ik heb de CyberPad naast mijn computer gezet om terloops wat naar tv te kijken terwijl ik een boek lees op de computer.
Het wordt donker, de kinderen spelen op straat, ik kijk naar de rest van de living, en ‘t is voor het eerst in lang dat ik denk dat het wel in orde zou kunnen komen, ooit.
Een balk waar het einde van ontbreekt, dat wordt meestal zo opgelost:
Er worden staven ingedreven, en dan een bekisting op het einde gezet, en in die bekisting wordt iets epoxy-achtigs gegoten. Dat wordt zo hard als zeer harde steen, en in combinatie met die staven maakt dat een balk die steviger is dan wat er vroeger zat.
We hebben dat vorige keer zo gedaan, met alle andere uiteinden van balken die kapot waren, maar toen hadden we buren die net ook aan het verbouwen waren en konden we dus via hun muren aan het einde van de balk. Wat nu niet kan, en dus moet er een andere oplossing gevonden worden.
Nu, er zijn geen twintig manieren om hetzelfde te doen — ‘t zal waarschijnlijk iets dergelijks worden:
Schuin erin, en dan de gaten (gaatjes) die overblijven proper opvullen. Haja.
Vandaag is er in de slaapkamer van de jongens een opening gemaakt rond die kappoot (en zijn er voor alle zekerheid een paar plafond-ophoud-stations geplaatst). Het was zo:
En nu is het zo, snif:
Het was natuurlijk wel nodig, dat gat, om te kunnen zien wat er precies aan de hand is met die balk van het dak.
En haja, ‘t is inderdaad niet zo goed:
Leutig is anders, maar bon. Er kan waarschijnlijk een oplossing voor gevonden worden.
En dan gaat het snel gaan, denk ik: morgen gaan de mannen in het achterhuis de omkasting van de trap verder afwerken, en gaan ze onze living weer wat op poten zetten.
Maandag wordt er in de living gepleisterd, van de nok tot aan de muur.
En volgende dinsdagochtend komt de verbouwmens langs met de smid, en zullen ze samen met de architect kijken wat voor schoen er onder de kapotte kappoot gezet zal worden.
En als dat gedaan is, zitten de werken wat vast tot de, ahem, “aanpassingen” aan de moerbalk zijn gedaan. Dan kunnen ze beginnen met het verlaagd plafond en de lichtbakken in de living.
Ondertussen is het bureau beneden trouwens ook zo ongeveer klaar: plafond is klaar, lichten werken, alleen nog de kasten, denk ik. En plafond schilderen. En hebben we weer een thermostaat in het huis, en zijn er allemaal gaten gemaakt voor lichtschakelaars in de living:
Die spiegel die dar staat, trouwens, die gaat in deze nis komen:
En zo gaat het toch stukje bij beetje vooruit, nietwaar?
Misschien als ik mij dat blijf voorhouden, dat het allemaal weg gaat, wie weet. We hadden ook gewoon een kast van bij Ikea kunnen kopen, dat tegen onze muur gezet, en een verfborstel tegen het behang kunnen duwen, toch?
Als ik mijn ogen dichtdoe en mijn beste Herman Van Veenimpressie mantragewijs blijf herhalen in mijn hoofd, dan komt alles in orde.
Zal ik anders eens de laatste evoluties herhalen?
We zijn aan het verbouwen, daar hoort onder meer een nieuw plafondje bij in de living, en dan blijkt dat de onderkant van het dak zorgbarend is: aan de kant waar en schouw stond is een balk verkoold en een andere wegvermolmd, aan de andere kant is een balk van het dak nog veel (véél) meer weggevreten.
De moerbalk waar die laatste op rust, was nog in zeer degelijke staat (in tegenstelling tot de drie andere kanten van moerbalken, die allemaal ook weggevreten waren), dus er was een oplossing bedacht met een metalen schoen die onder die kapotte dakbalk zou geschoven worden en vastgemaakt op de moerbalk:
Voor de goede orde: een moerbalk, dat is een balk die het huis zowat bij elkaar houdt. Dat zit vast in de muur, en daar steunen allerlei andere balken op.
Dat lijntje op die balk op het tekeningetje hierboven, net aan de rechterkant van die ijzeren schoen, da’s waar de muur begint, en dan komt er een ikweetnietprecieshoelang stuk dat in de muur zit.
Juist?
Niét juist, dus.
Ik had al onraad geroken, deze namiddag: een mail van de architect waar dit zinnetje in stond:
De oplossing voor de kappoot met metalen schoen moet even bijgestuurd worden. Ik verzin wel iets. Geen paniek.
Een architect die schrijft “geen paniek”, met de geschiedenis van verbouwingen in ons huis in het achterhoofd: dat is de beste manier om iemand volledig in paniek te krijgen.
En jawel: zo’n centimeter nadat de muur begint, eindigt de moerbalk. En de rest is stof. Stof, zo ver als een mens er zijn hand in kan steken. Van de ene zijkant van de balk naar de andere zijkant, en van boven tot onder.
Als ik dat zou kunnen met mijn rug, ik ging nu even een paar uur in foetushouding liggen wenen.
…enige tijd later: ah ja, juist, ‘t was weer van dat. iTunes, uiteraard. Alle apps die op de iPad en de iPhone staan, staan ook nog eens gedownload op de computer (37.6 GB hoera). En oh, er staat een back-up van de iPad die Sandra gebruikt (23 GB), en nog een back-up, toen die iPad nog een andere naam had (28 GB), en een back-up van Sandra’s telefoon (12 GB), en een back-up van mijn iPhone (28 GB), en dan nog twee back-ups van mijn iPad (23 GB en 27 GB).
Een kleine 180 GB aan back-ups, waarvan de overgrote meerderheid back-ups van apps die ook al in die iTunes library zaten, en die trouwens toch alsmaar opnieuw gedownload worden vanop het internet als ze een update krijgen.
Jongens toch. In plaats van alleen een back-up te maken van de data van die apps of zo? ‘t Moet zijn dat ik er helemaal niets van ken, en dat ik mijn hele iTunes-ervaring verkeerd ingesteld heb of zo.
RUDI: Bookshelf: Classics: Christopher Alexander: A city is not a tree part 1 It is more and more widely recognized today that there is some essential ingredient missing from artificial cities. When compared with ancient cities that have acquired the patina of life, our modern attempts to create cities artificially are, from a human point of view, entirely unsuccessful.
Glueslabs One last thing: If I could trouble someone out there to do me a small favor, I’d like you to contact the manager of my apartment building. Or I guess you could call the Seattle PD. It doesn’t matter. I just don’t want to sit in here too long without being discovered and I’d like for my cats to be rescued.
Vanmiddag stonden architect, specialist-ter-zake en verbouwmens samen naar de balken te kijken in de living.
“Tja, soms vergeet een huis in de loop van de eeuwen dat het eigenlijk moest instorten”, zei de specialist.
Resultaat van de besprekingen: de verkoolde balk mag gewoon zo blijven, de half opgevreten balk zal langs buiten behandeld worden. So far, so, wel, niet good exactly, maar dan toch so far, so better than feared.
De tot pulver geworden balk was helaas wel zoals gevreesd een ander paar mouwen. En broekspijpen, en galochen, en regenmantels, en thermisch ondergoed.
De balk is helemaal kapot, zeker de onderste halve meter — dat is tot waar we kunnen voelen. Om meer te weten, gaan we een stuk kinderkamer moeten openbreken, en zien tot hoever de klopkevers hun werk gedaan hebben in de 18de en 19de eeuw, de viezerds.
Als we dat weten, kappen we de balk af tot waar het hout weer gezond genoeg is, en dan moet dat stompje weer een dragende structuur worden. De eenvoudigste oplossing zou zijn om hetzelfde te doen als bij de andere balken die kapot waren op het einde: een koppel tigen erin draaien, bekisting op het einde, en dat volkappen met epoxy:
…maar helaas: omdat die balk zodanig vlakbij de gevel van de buurvrouw staat, en dat het een onhandige hoek is, zal dat praktisch onmogelijk zijn.
Vandaar meteen doorgestoken naar plan B:
We gaan van boven een soort metalen schoen rond de onderkant van de balk schuiven, en dan vastmaken aan de zijkant (met twee platen waardoor tigen die met bouten vastgehouden worden, of zo, vemroed ik), vastmaken aan de moerbalk (ook met tigen of zo, denk ik), en dan in die schoen voor de zekerheid nog eens epoxy gieten in de ruimte tussen onderkant van de balk en de rest van de metalen schoen (dat paars op de afbeelding hierboven).
Kostprijs geen idee, timing: het werk zelf zou niet zo ingewikkeld moeten zijn, maar er moet wel een smid gevonden worden om zo’n ding te maken.
En dan, omdat een bezoek van een specialist toch best gevierd wordt met een béétje verrassing, stonden ze plots allemaal te morrelen aan een aantal balken in de hoek van de living aan de straatkant:
Pulk (schtrsch, een handvol houtstof), pulk (dretsh, een halve emmer houtstof), pulk (krunk, een stuk balk). Kijkt naar andere kant: “allez, die balk zit hier helemaal los”. Wat later: “Tiens, en dié balk, da’s gelijk maar een halve balk”. Blik naar architect. Architect blik naar specialist. “Ha ja.”
Lang verhaal kort: een rotte balk in de zijgevel, maar die gaan we zo laten zitten, en nóg een rotte balk in de voorgevel, die echt wel moet vervangen worden.
Dingen die we alleen maar gevonden hebben omdat we het pleisterwerk rond de ramen weggedaan hebben. Voor hetzelfde geld hadden we dat niet gedaan, en zaten we later met de gebakken peren.
Daar kunnen we ons nog aan optrekken, vermoed ik, dat we later geen verrassingen meer zullen hebben.
(Behalve, voeg ik er in mijn hoofd aan toe, dat we nog het hele dak moeten herleggen, de achtergevel moeten uitbreken en een glasuitbouw zetten op het gelijkvloers, overal nieuwe vensters en een nieuwe voordeur moeten steken en zowel voor- als achtergevel helemaal moeten restaureren, maar geef nu toe: hoeveel kan daar eigenlijk allemaal mee mis gaan?)
Aan de wat meer positieve kant: het ziet ernaar uit dat er een oplossing is voor het probleem-trap. De leuning ligt moeilijk, de vorm is lastig, de vloer werkt niet mee, de muren hebben een vreemde vorm, er staan (steun)balken waar men een gewone muur zou verwachten, enfin, vervelend.
Er waren vroeger plannen om achter de trap en aan de zijkant ervan ook bibliotheekkasten te steken, en dan een soort luik om op de trapopening te kunnen lopen, maar uiteindelijk is dat allemaal afgevoerd wegens te duur en vooral te onrealistisch.
En dus ziet het er nu zo uit:
Die reling, dat wordt een stevig muurtje, die inham daar vanachter, misschien steken we daar een spiegel of iets anders, die balkjes worden nog mooi uitgewerkt, de balken bovenaan ook, en tegen het muurtje komt een bureaublad.
Waardoor er iemand een beetje computerwerk kan doen en toch nog in contact stan met de rest van de living:
Het derde weekend in, het hele huis onder het bouwstof, en –kak nog aan toe– wéér een weekend dat er elke dag moet weggegaan worden.
Volgende week komen de mannen drie dagen werken, en dan is er een lang weekend, waarschijnlijk om vanalles over en weer te zeulen.
Vanavond bleek dat de valse muur (hij bijt, ah ha ha) naast de trap er staat:
I dunno. Is dat niet wat lomp, gelijk? Zouden we een kleuraccent steken in die alcove daar achteraan? Of een kader hangen of zo?
En morgen moet er gesproken worden over het dak. Ik hoop zo van ganser harte dat de stukken balk die slecht zijn, kunnen vervangen worden met zo weinig mogelijk kost, zo weinig mogelijk moeite, zo weinig mogelijk kinderkamers open breken, en zo weinig mogelijk tijdverlies.
Vorig jaar maakte hij deze (“basically a mix of spheretracing, orbit traps, fake ambient occlusion and a little bit post postprocessing timed with some nice 4klang synth”):
Dit jaar maakte hij deze:
Zegt de mens:
It’s a mix of shere-tracing, fake ambient occlusion and a lot of post-processing. And it took me nearly two months to complete it. The shader basically encapsulates a sphere-tracing based raymarcher for a single fractal formula with camera handling. An extra post-processing shader adds effects like god-rays, tv-lines and noise to make the result look more interesting and less ‘sterile’. The different intro parts are all parameter and camera position variations of the same fractal.
Voor de duidelijkheid: die “4k”, dat wil zeggen dat het (gecompileerde, uiteraard) programma dat dit maakt maximum 4096 bytes lang mag zijn. Uitgeschreven zijn dat 64 lijntjes van 64 karakters.
Ik ben vandaag niet gaan kijken naar het achterhuis, maar ik vermoed dat er daar niet al te veel nieuws zal gebeurd zijn. Enfin, denk ik toch: voor hetzelfde geld staat er al een reling aan de zijkant van het trapgat!
In het bureau en de living zijn er vandaag voor zover ik zie vooral dingen met kabels en elektriciteit gedaan. Uit deze hoek komt geen bundel jubels meer:
…en hier komen dan wel weer een hele resem kabels uit:
Da’s het gat waar de schouw vroeger zat, en dat leidt naar een stralenbundel van kabels die boven het plafond zullen lopen:
Er zijn ook kabels ingesleept, gelijk bijvoorbeeld hier:
En er is ook een begin gemaakt van het wegsteken van de kabels en de leidingen die de afgelopen acht of zo jaar naast de trap hangen te hangen:
We hadden lang geleden het plan opgevat om naast die trap een stuk bibliotheek te zetten, maar uiteindelijk zal dat allemaal niet to handig zijn, en wordt het simpelweg een valse muur.
Vanaf het midden van de foto naar rechts: valse muur, valse muur (tot aan die balkjes, die zoals ik vandaag kon constateren blijkbaar niet een volle balk volledig maar wel een halve balk nauwelijks ondersteunen, maar alla), lege ruimte (witte muur, ondertussen al gepleisterd), en voorbij de hoek: bibliotheek, en dan kasten.
De leuning aan de trap, trouwens, die er sinds een jaar of vier maar wiebelachtig bijhangt wegens nergens meer aan vast sinds we een nieuwe trap gezet hebben, is sinds vandaag ook weg. Die wordt vervangen door een nieuw muurtje-achtig, met een bureau erop.
Alle ogen gericht op overmorgen: dan komt de krak van de dakwerken.
Vies. Vanmorgen een moord gezien op het internet, iets met politieagenten in Amerika die een mens doodduwden. En een kwartier later een zelfmoord gelezen.
Niet vies dat ik dat gezien en gelezen heb, maar wel vies dat ik er eigenlijk niet zo vreselijk hard van wakker lig. Ik voel mij soms een beetje Roy Batty: I’ve seen things… you people wouldn’t believe.
Internetgedesensitiseerd, is dat ondertussen al een woord?
Everything old is new again. Technology Review is nog maar eens een publicatie die haar app(s) afschaft:
And Technology Review? We sold 353 subscriptions through the iPad. We never discovered how to avoid the necessity of designing both landscape and portrait versions of the magazine for the app. We wasted $124,000 on outsourced software development. We fought amongst ourselves, and people left the company. There was untold expense of spirit. I hated every moment of our experiment with apps, because it tried to impose something closed, old, and printlike on something open, new, and digital.
Te lezen in Why Publishers Don’t Like Apps. The future of media on mobile devices isn’t with applications but with the Web, waarmee uw retweetende vrienden u cistern en vandal ongtwijfeld al mee rond de oren geslaan hebben.
Ik heb een (betalend) abonnement op een aantal periodieken: Humo op papier (en geen idee waarom eigenlijk, want ik vind het al ettelijke jaren slechter en slechter worden), Wired op iPad app, De Standaard op PDF en iPad app, Foreign Affairs op Kindle, dat soort dingen. Oh, en natuurlijk: ettelijke stapels RSS feeds van vanalles en nog wat.
Lezen in gespecialiseerde (iPad) apps is verreweg, verreweg de manier waarop ik het minst graag tijdschriften en kranten lees. De Standaard, bijvoorbeeld: nu ik zo’n iPad 3 heb met een goed genoeg scherm, lees ik hem consequent in de PDF-versie.
Dat knullige scrollen in één richting en dan in een andere richting, scrollen in kleine vakjes die in vakjes staan, de akelige mysterie meat navigatie waarbij er allemaal “oh wow”-dingetjes achter allerlei dingen staan: bah.
Of die Flipboard: jongens toch.
Geef mij een pagina met een degelijke layout, die gebruik maakt van hoge resolutie en die verder bouwt op generaties en generaties typografie, in plaats van het wiel opnieuw te proberen uitvinden en terug te keren naar Macromedia Director anno 1994, maar dan met net iets grotere geanimeerde postzegeltjes.
Of het zou moeten zijn dat ik alleen nog maar slechte apps gezien heb, natuurlijk. Ik volg al een eeuw Mario Garcia, da’s een wereldauthoriteit op gebied van kranten maken, en die is al van dag één een hyper-fan van iPads: wie weet heeft hij wel prachtige dingen gerealiseerd?
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
