Oeioei, ik was dat helemaal vergeten zeggen: ik heb een tijdje een Sony α850 in handen gehad. Met een Zeisslens erop, een 24-70 mm f/2.8.
Een week of zo gehad, en to-taal halsoverkop verliefd op geworden.
Ik ga er niet enorm veel woorden aan vuil maken: ik ben, wegens een hele zak vol Nikonlenzen een Nikonmens, maar als ik op wereldreis zou gaan en ik zou een nieuwe camera moeten kopen, dan zou ik meer dan twee keer nadenken over die A850.
De specificaties van het toestel zijn online te vinden, maar wat niet in cijfers te vatten is, is hoe ongelooflijk dat het licht binnenzuigt. Een full-frame camera, met zo’n grote sensor, en dan nog eens met in-camera beeldstabilisatie, en dan nog eens met een schrikkelijk goede lens als die Zeiss: machtig.
Dit bijvoorbeeld, met één losse hand getrokken aan het station, in het bijna-donker:
…en klik vooral eens door om het beeld in het groot te zien. Alle 24 megapixels ervan. Vier-en-twintig megapixel, gestabiliseerd, met een sensor die fotonen vreet, en een uitstekende lens: ik heb mij een week in de hemel gewaand.
Oh, en met zo’n full frame is een breedhoek ook écht een breedhoek, dat deed heel erg raar aan voor iemand die kleinere sensoren gewoon is. Een foto van iemand die alleen verlicht wordt door een computerscherm, vanop ongeveer anderhalve meter afstand genomen, wordt dan zoiets, aan 1/13, f/2.8, 70 mm – en 2000 ISO:
De A850 doet geen filmpjes, neen. Dat heb ik geen moment gemist. Hij doet ook geen Liveview (of hoe het ook heet bij Sony): je moet door de zoeker kijken om foto’s te nemen, het scherm is er niet voor bruikbaar. Ik heb daar niet wakker van gelegen: in een toneelzaal is zoiets enorm storend, in de zon is het onbruikbaar. Eén ding miste ik dat mijn helaas gestolen D300 wel had: meer focuspunten.
Maar dat zou het zowat moeten zijn. Enorm degelijk toestel, enorm fijn om mee te fotograferen. En het ligt enorm goed in de hand, en de bediening is degelijk maar eenvoudig, én het kost niet eens zo enorm veel: minder dan 1700 euro voor het toestel zonder lens. (De eerlijkheid gebiedt mij erbij te zeggen dat de lens waar ik minstens even verliefd op werd als op het toestel, minstens even duur is. Maar zo is dat met goede lenzen: vaak duurder dan het fototoestel.)
Ik heb het ding met pijn in het hart teruggegeven.
Niets speciaals vandaag. Gisterenavond in bed even verder gelezen aan The Lost City of Z. Vanmorgen even gelezen in de trein en dan in slaap gevallen. Vanavond even gelezen in de trein en dan in slaap gevallen.
Een groot gemak, dat kunnen lezen op één toestel en dan verder lezen op een ander en dan weer verder lezen op een derde en dan weer terug naar het eerste.
Er zijn geen paginanummers aan Kindleboeken, maar ik zit dus aan lokate 3132-3139, en dat is ergens in het midden. Fawcett is nét begonnen aan zijn allerlaatste expeditie.
I would write an essay describing why Twitter gives me a headache and makes me fear for the future of humanity, but it doesn’t deserve more than 140 characters of explanation, and I’ve already spent 820.
Gorbachev: "I am often asked whether my fellow leaders of perestroika and I knew the full scope of what we had to do. The answer is yes and no — not fully and not immediately."
Even geleden was het Noord-Korea op The Big Picture: On the Spot with Kim Jong-il – hoe de Geliefde Leider zijn volk inspireert door ter plaatse af te stappen en met zijn Kamiel Kafka-berenmuts een beetje zurig te staan kijken.
Ik kwam vorige week zuiver toevallig, vraag me niet hoe precies, op een nieuwsbrief terecht: North Korea Today. Het is bijna onmogelijk om te verzinnen wat er tegenwoordig in Noord-Korea aan de hand is, als die nieuwsbrief te geloven is.
Epidemieën van griep en andere ziektes, bijvoorbeeld. Of ettelijke doden wegens ondervoeding en hongersnood—niet dat dat abnormaal is, maar wél dathet buiten de gewoonlijke periode van hongersnood is:
In the beginning of year 2010, there has been continuous news about the starvation not only from the infertile provinces of North and South Hamgyong and Kangwon but also from the bread basket provinces of North and South Hwanghae and North and South Pyoungan. The news is more shocking because death by starvation is occurring outside the period of "bori gogae," critical period in spring when the stored grains run out and new crop of barley not yet harvested.
Of nog, in plaats gras te eten tussen mei en augustus, aten ze in de ander nochtans zeer vruchtbare Hwanghae-provincie tussen maart en november gras:
Last year, the farmers ate grass porridge from May until August. The situation this year has worsened and the farmers have been eating grass porridge since March, even in the midst of harvest season. During last spring’s lean season, many families could not work due to starvation and this year the situation has declined further. A farmer complained, “The army units took away the entire early harvests of potato and barley and left none for us. It’s going to be difficult for them to force absent farmers to work.” The collective farm mangers visited absent worker’s houses to talk to them about coming back to work. Once they witnessed and realized that the farmers only had a mixture of corn powder and grass porridge to eat, they were silenced.
Of, nog, die keer dat ze vorig jaar besloten om een nieuwe munt in te voeren. Goed idee: iedereen krijgt 500 won, en al het oude geld is, euh, niet meer geldig. En alles komt goed, echt waar beloofd, want de Geliefde Leider zegt het:
“The fundamental purpose of the currency exchange is to improve the lives of the laborers, office workers, and farm members from the current level to a higher level.” The explanations are as follows: “Due to the nationwide circumstances and various natural disasters, farming had been poor for several years. As there were problems in securing food for the residents and feeding them, the living standard had deteriorated for several years. The Great General’s desire is to open the gate to the Strong and Prosperous Nation, eliminate any shortage of food, and let people live happily in the Strong and Prosperous nation, lacking nothing. Our great leader, while he was alive, said that his greatest joy would be to have the people eat beef soup, wear silk cloths, and live in houses with tiled roof.” A Strong and Prosperous Nation is to be built by April 15, 2012 and people would live in enormous prosperity. The purpose of the currency exchange is clearly to build the Strong and Prosperous Nation. It was further explained that “Since our money were old and in poor shape, the new Finance Minister proposed the currency exchange measure. It’s also being done in order to improve the quality of the new currency to the global standard.
Oh, en alle fabrieken en zo liggen een week stil. En straffen voor wie het oude geld verbrandt of op een andere manier vernietigt:
Last December 5, a resident of Suwon 1 Dong was arrested and executed in public at Soonam Market in Chungjin City, North Hamgyong Province. He was charged with burning the old currency. He was arrested on the spot when he burned about 18,500,000 Won which became obsolete due to currency exchange. To prevent any similar incidents, he was publically executed the next day for reactionary activity with no hearing or trial.
Alle bedrijven moeten kunnen aantonen dat ze voedsel importeren of ze worden gesloten:
The Cabinet Office instructed all trade companies in the country “not to import any commodities other than food.” It is spurring the purchase of food by delivering an ultimatum stating that a trade company that cannot import food will be dissolved. The Central Party directly instructed the customhouse as such: “Inflow of food is the foremost priority. There will be a preferential treatment for food, and any act that regulates or disrupts it will be severely punished.”
En vergis u niet, onder “voedsel” wordt eigenlijk “rijst” bedoeld, want fruit komt er ook niet in:
On February 7th, fruits such as oranges, apples and bananas that allegedly came in free of charge for February-16 holiday have been rejected on the bridgehead in Sinuiju. A security guard in customs authorities explained, “The instruction of the Central Party is to prohibit the entering of every commodity other than food. If a person allows in such commodities even if they are of free supports, he will be severely reprimanded. Until now, the goods purchased by the powerful organizations for their interest have been connived to be entered under the pretext of being free supports. This will not work anymore unless it is rice.”
Vreemde “spionageschandalen” ook: iemand die zijn vrouw belt in het buitenland, of die keer dat een verpleegster met een camera als pen vermomd beelden maakte van de levensomstandigheden in het hospitaal in Yusun-dong, en dat ze dan meteen zowat alle dokters en verpleging aan de deur gezet hebben en vervangen door mensen uit een andere stad.
Heoryong City, North Hamgyong Province is still reacting to November’s major espionage incident that involved a Primary Party Secretary and doctors at the People’s Hospital in Yusun-dong. Last November 10, a nurse working at Sanwon Hospital was caught at the Defense Security Command Checkpoint while carrying a fountain pen that was being used to videotape the harsh living conditions in major city markets and residents. As soon as her interrogation was finished, 60 people at the People’s Hospital in Yusun-dong were arrested, including the primary party secretary and six doctors that had possibly worked together with the perpetrator. There are over 20 people who fled as soon as the Primary Party Secretary at Yusun Hospital was arrested. The Province National Security Agency of North Hamgyong Province commanded lower level agencies to catch everyone who fled using all means and methods. The Province National Security Agency Investigation Bureau and Counter Intelligence Bureau announced, “We will penalize any spies who leaked the party’s and the country’s confidential information through infiltration of the party and government organizations during the period of reconversion for the Strong and Prosperous Nation.
Of dat de Geliefde Leider werkelijk alles kan controleren, ook de haarsnit vna zijn onderdanen:
November 11, 2009, Central Youth Union Committee ordered, “We need to criticize those who models after foreign styles instead of our own.” Accordingly, Youth Union officials were mobilized to crack down on young people’s hair style. They announced at the Informant Lecture, “at the end of September, our Beloved Leader was on his way to a site visit and expressed a concern when he sighted the hair style of a sales clerk at the Junseung store by saying, what is wrong with her hairstyle?; That is not our native hairstyle.” and added, “Is she really our own Korean woman? Why is she giving up our own traditional beauty and chose to model bad foreign habits of the capitalist? He immediately ordered that women should not wear skirt length above their knee, tight pants, flared pants or anything that shows the contour.” They also identified the traditional market seller’s name, age, and position and proclaimed, “Young people need to dress and do their hair in our traditional style.” Currently, Youth Union officials in Pyongyang and other cities and counties throughout the nation are taking the initiatives and cracking down on hairstyle of students and young women. Women are prohibited to have color dyed hair, twisted up hair style, short hair cuts, and loosened long hair style. Long hair has to be braided. Men are prohibited from having hair length that is perpendicular to ear, regent hair style that are long in the front and short in the back or regent hair style with short front and short back. They are also prohibiting any dress with writings on it.
Serieus.
Eén dezer decennia moet het daar eens breken, maar ik vraag me af wat voor wonden die periode ondertussen al geslagen heeft.
En of ze er even snel als China bovenop gaan raken – was het u ook opgevallen, het nieuwsbericht over de Chinese HST? Dat ze van plan zijn tussen nu en tien jaar een hogesneheidstrein te laten rijden tussen China en West-Europa, een trein die op twee dagen van de kust van China tot in Londen staat? En dat ze al met zeventien landen in onderhandeling zijn:
Reportedly, negotiations with the relevant 17 countries are already underway.
China would like to fund the whole project itself in exchange for natural resources it lacks. One of the senior consultants working on the project, Wang Mengshu, said, “We would actually prefer the other countries to pay in natural resources rather than make their own capital investment.”
Myanmar and Russia already have rail links planned and China is also in communication with Iran, Pakistan and India regarding development of the internal rail lines in each of those countries that would connect to the network.
Additionally, construction for the Southeast Asia link has started and Burma is about to begin building its portion of the link.
The central and eastern European portions of the network are moving forward as well. “We have also already carried out the prospecting and survey work for the European network, and central and eastern European countries are keen for us to start,” Wang said.
Ik heb de laatste tijd minder gelezen op papier en op e-Reader. Niet omdat ik geen zin had om te lezen, maar wel omdat ik een paar televisieseries ingehaald heb, en –vooral—omdat ik naar boeken geluisterd heb.
Van Mervyn Peake Titus Groan en de helft van Gormenghast, Frank Herbert’s Dune omdat het lang geleden was, tussendoor het redelijk lichtgewicht The Chopin Manuscript, en ook nog van Guy Gavriel Kay Tigana en A Song for Arbonne.
Luisteren naar boeken is geestig op de fiets of op de metro of al lopend in de regen of in de kou met de handen in de zakken. Het enige vervelende: het gaat traag. Oh, en ook: “in slaap vallen met een boek in bed”, dat wil met een audioboek zeggen “wakker worden anderhalf uur verder in een boek en voor de dooie dood niet weten waar het nu over aan het gaan is, en dan moeten terugspoelen tot ergens het punt dat het van weten dat ik dit gehoord heb overgaat naar vermoeden dat ik dit niet meer gehoord heb”.
Nee: in slaap vallen met een echt boek, dat is een veel groter gemak. Dat bladert niet vanzelf voort, een boek, en als het een electronisch boek is, valt dat vanzelf in slaap.
In bed leest zo’n Kindle niet gemakkelijk wegens geen licht: in bed lees ik met de telefoon (waar ook een Kindletoepassing voor bestaat).
Het zou Gardens of the Moon worden gisteren, had ik me voorgenomen: wel, ‘t is anders gelopen. Ik heb verder gelezen in The Lost City of Z: A Tale of Deadly Obsession in the Amazon.
Waarom? Hierzo een stuk uit een interview met de auteur, over hoe hij ertoe kwam om dit boek te schrijven:
While I was researching a story on the mysterious death of the world’s greatest Sherlock Holmes expert, I came upon a reference to Fawcett’s role in inspiring Arthur Conan Doyle’s novel The Lost World. Curious, I plugged Fawcett’s name into a newspaper database and was amazed by the headlines that appeared, including “THREE MEN FACE CANNIBALS IN RELIC QUEST” and tribesmen “Seize Movie Actor Seeking to Rescue Fawcett.” As I read each story, I became more and more curious–about how Fawcett’s quest for a lost city and his disappearance had captivated the world; how for decades hundreds of scientists and explorers had tried to find evidence of Fawcett’s missing party and the City of Z; and how countless seekers had disappeared or died from starvation, diseases, attacks by wild animals, or poisonous arrows.
Yupyup, spek naar mijn bek.
Omdat ik houd van vergeten figuren, om te beginnen – Adam Worth was er nog zo één: lees bij Wikipedia, laat uw mond open vakken van verbazing, en koop dan het boek. En ook omdat ik hoop meer te lezen over echte archeologie in het echte Amazonewoud. Dat hele verhaal bijvoorbeeld dat het Amazonewoud helemaal geen onontgonnen maagdelijk gebied is, maar het tegenovergestelde: een enorme kunstmatig aangelegde tuin. Ik heb er hoop op dat ik dat ga lezen — ‘t kan zijn dat ik teleurgestel dga worden, maar ik heb er hoop op.
…en dus gisteren in bed gelezen tot ik in slaap viel, en vamorgen op de trein, en vanavond op de trein. En vannacht in bed ook. ‘t Is leutig, tot nog toe. En ik weet al op voorhand dat ik The Art of Travel: Shifts and Contrivances Available in Wild Countries ga downloaden en lezen, een zakformaat boekje met alles wat een ontdekkingsreiziger moet weten. Zoals bijvoorbeeld over vrouwen, en ah wat een eenvoudiger tijdperk was het toen:
Strength of Women.–I believe there are few greater popular errors than the idea we have mainly derived from chivalrous times, that woman is a weakly creature.
…zo begint het, en een beetje moderne mens is al verbaasd over zoveel verlichtheid in 1872. Tot het een beetje verder op deze manier vervolgt:
It always seems to me that a hard-worked woman is better and happier for her work. It is in the nature of women to be fond of carrying weights; you may see them in omnibuses and carriages, always preferring to hold their baskets or their babies on their knees, to setting them down on the seats by their sides. A woman, whose modern dress includes I know not how many cubic feet of space, has hardly ever pockets of a sufficient size to carry small articles; for she prefers to load her hands with a bag or other weighty object. A nursery-maid, who is on the move all day, seems the happiest specimen of her sex; and, after her, a maid-of-all work who is treated fairly by her mistress.
Ik kom toevallig voorbij een artikel dat ik een tijd geleden gelezen had. Op nummer 94 in de lijst van 100 beste Science Fiction of Fantasy-boeken staat K.J. Parker’s The Company. Ik heb The Company staan op mijn Kindle – stomgaweg gekocht omdat ik het verwarde met Glen Cooks The Black Company, dat ik dringend helemaal wou herlezen. Net zoals Steven Erikson’s Malazan-boeken, trouwens: ik heb ze allemaal staan en ik wil ze herlezen, maar ze zijn zo verrekt onhandig om mee te nemen op de trein: te dik om in een vestzak te krijgen, te dik om op mijn gemak te lezen.
Ik heb het nog altijd wat lastig om boeken alleen electronisch te kopen, zeker series. Maar ik heb het niet lastig om boeken opnieuw te kopen die ik al heb. Eigenlijk: ze zouden bij Amazon, bij wijze van geste, mij al die boeken die ik in papieren versies gekocht heb, ook als Kindle-versies moeten aanbieden. God weet dat ik genoeg pepier gekocht heb, en aangezien er toch zo’n DRM op zit, zie ik niet wat het probleem zou zijn.
Eens kijken hoe het zit met Black Company op Amazon.com, trouwens…. nope. Geen Kindle-versie, awoert. En Erikson? Ja!
Morgen, of nee: straks in bed, voor ik in slaap val, begin ik in Gardens of the Moon. Ik herinner mij dat ik het erg goed vond, in de tijd, toen ik het voor het eerst las.
Het beste nieuws van de dag, wat mij betreft: Anna is vandaag gaan zwemmen. Of toch in het zwembad gegaan.
‘t Is niet evident, met haar hand: het chloor zou daar absoluut niet goed voor zijn en zo. Uiteindelijk is ze, denk ik, niet zo lang in het water geweest, en zag het er niet slechter uit dan anders als ze terug kwam.
En zo blij dat ze was als ze terug was! Ze is vanzelf al een enthousiast kind, en het kan zijn dat ik mij daarin vergis, maar ik had de indruk dat ze extra-blij was dat ze eindelijk eens mee mocht zwemmen.
Zonder die handschoenen aan.
Ja, trouwens, dat zijn die handschoenen waarvoor we om de paar maand 700 euro voor moeten betalen, die niet meer terugbetaald worden, never mind dat als Anna die dingen niet aandoet, ze gegarandeerd met een volledig scheefgegroeide en onbruikbare hand zit.
Maar hey, we mogen niet klagen. Serieus niet. Het gaat er goed mee, met onze dochter, alles in acht genomen. Ik denk niet dat ze ooit nog aan het hospitaal denkt, en ze doet niet raar over haar hand. Ze doet het goed op school, ook: ze zit nu een jaar voor op haar leeftijd, maar het is zo ver als we zien allemaal koek en ei: vriendjes en spelen en volwassen houding en alles.
Van school gesproken: oudercontacten geweest, vorige week, van Zelie (uitstekend) en Jan (uitstekend) en Louis (meer dan uitstekend). Als het goed gaat, dan is dat zo enorm fantastisch, dat al de rest van de wereld er in het niets bij zinkt.
…alhoewel: ‘t is niet allemaal goed nieuws: Jan is vandaag niet mee gaan zwemmen. Hij lag thuis in de zetel te zieltogen van de koorts, en zwaar te ademen.
Gisteren nog in orde:
Vandaag? Not so much:
We hebben geen goede ervaringen, in het gezin, met longontstekingen en dergelijke: als het slechter wordt vannacht, wordt het linea recta hospitaal.
Vingers gekruist dat het morgen allemaal weer goed komt.
Vandaag: opgestaan, een beetje aan de kant gezet in het achterhuis, een oude monitor aan de praat proberen krijgen.
Middageten –boterhammen—met de kinderen.
Zelie en Jan en Louis naar zwemmen en voetbal en scouts en watnog, ondertussen met Anna naar een film gekeken, en daarna bijna drie uur “niets gedaan”.
Niets doen met Anna, dat is met haar op mijn schoot zitten, verhaaltjes vertellen, tekenen, omtertmeest ronddraaien op een stoel, naar beesten zoeken, uitleggen dat een vlieg écht niet bijt (nee, we hebben het niet over Dermatobia hominis gehad), naar de rozen kijken, de rozen snoeien, uitleggen hoe rozen moeten gesnoeid worden, nog wat tekenen, tekeningen uitknippen, naar babyfoto’s kijken.
Zeg eigenlijk, die muziek van Lady Gaga: ik vind dat dus echt wel goed. Koptelefoon op, volume op maximum, en loos gaan (in de beslotenheid van een ruimte waar geen getuigen me kunnen zien, wees gerust).
Belle de Jour is er sinds een tijd weer helemaal ingevlogen, en ik zal wel niet de enige zijn die er weer helemaal verliefd op wordt.
Ik bedoel maar:
For a long time, I’ve been a geek about, well, loads of things (the paintings of Van Dyck, for example). I’m also a dork by temperament and a nerd by trade. I also am mystified at geek being appropriated into coolness, hipness, and trendiness. The prominence of the word geek in current parlance has me torn. On the one hand, it’s nice it’s no longer an insult. But on the other hand, as someone who has been uncool from approximately conception, it’s a head-scratcher. I don’t get hipsters and don’t especially want to.
om dan te vervolgen met negen geek-spotting tips, waarvan mijn hoofd bijna van mijn nek rolde van het instemmend knikken.
En dan staan er een hele reeks Men’s Guides to Women, en dan plots even tussendoor deze:
Recently I wrote a piece on oral sex during your period – the hows, the whys, and so on – for underground feminist humour ‘zine Adventures in Menstruating. You can check out their schtick, and get a copy, here.
Tee hee.
Vandaag las ik een rant aan het adres van de Britse feministes die haar, toen nog niemand wist wie ze was, voor vanalles en nog wat hebben uitgemaakt. Niet in het minst dat ze geen vrouw was, en alleen ontsproten uit de zieke geest van een perverse man.
Het geheel is fijne lectuur voor wie de hele historie een beetje gevolgd heeft. Het begint hiermee, en het gaat nog een tijdje op datzelfde elan door:
I genuinely do not get the third-wave bluestocking Professional Feminists in this country. Genuinely. Do. Not. I’ve tried to give a shit about maternity leave and who does the housework, and all I can come up with is, if your job doesn’t give you as much time off as you want, suck it up or get another job. If your partner doesn’t do the washing up, same. Why this need to publish endless tomes on the subject? It seems a pretty lame preoccupation when there are still eight countries in the world where a woman can legally be put to death for adultery.
Vandaag en gisteren heb ik thuis gewerkt, trouwens. Opgestaan en de kinderen hun boterhammen gemaakt, zoals anders, en dan weer in bed gekropen tot het uur dat ik normaal in Brussel zou zijn. En dan gewerkt tot het uur dat ik normaal zou werken in Brussel. Vandaag ben ik naar het oudercontact kunnen gaan bij Louis.
Op twee dagen tijd, afhankelijk van hoe het zit met het treinverkeer, ben ik een uur of acht langer thuis geweest dan anders.
Hoe verwoordde Mia Doornaert het? “Niet sekse, maar moederschap fnuikt loopbaan”.
Ha, ha, ha. Dat moest eigenlijk lezen “Niet sekse, maar loopbaan fnuikt ouderschap.”
Waarbij “loopbaan” niet staat voor “carrière”, maar wel voor “de verplichting fulltime te gaan werken of het is financieel niet haalbaar”.
De sociale dwang op moeders om deeltijds te gaan werken of thuis te blijven is een verspilling van talent en een sociaal onrecht, vindt Mia Doornaert.
Ik zou niet lieven doen dan kunnen deeltijds werken of thuis blijven. En alleen iemand die geen kinderen opgevoed heeft, kan dat een verspilling van talent vinden.
Ik ga volgend weekend met onze oudste zoon naar Londen. Vertrekken ‘s morgens met de trein, Gent-Brussel-St. Pancras, en dan naar het Natural History Museum.
En als er nog tijd over is naar het Science Museum naast de deur.
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
