Van wind en van water, van water en wind

zondag 2 augustus 2015 23:19 | nog geen reacties

Oooooo spannend.

Ziet, Anna al helemaal in de sfeer van de locatie:

Anna in Knokke

Ze is vandaag afgereisd naar Knokke-le-Zoute, waar door een samenloop van omstandigheden een plaatsje vrij gekomen was in een zeilkamp.

Niet dat ze dat al ooit gedaan had, en niet dat dat haar zou tegenhouden. Ik dacht eerst dat het in een optimist op een plas water zou zijn, maar bleek vanmorgen dat het catamarans op de echte zee zijn. Een week van huis, zowaar.

Ze kan uitstekend zwemmen, dus da’s toch al iets. :)

Oh, en wat ook Spannnnnnnend! is: Zelie begint morgen aan haar eerste kamp als (stagiair-)monitor. Iets voor zeer kleine kindjes, een moestuinkamp. Met allerlei dingen voor te bereiden en stageverslagen en godweetwatnogallemaal.

Oh, en ook spannend, maar ondertussen al achter de rug: er was vandaag een tjoetjoebers-bijeenkomst in Gent, en Zelie is er naartoegeweest, en ze staat met Zaka op de foto EN AL.

Oh, en niet spannend want ze doen dat gelijk heel de tijd: Jan gaat op voetbalkamp. En Louis speelt op de computer. 😀

Gelezen: The Lathe of Heaven

zaterdag 1 augustus 2015 08:29 | nog geen reacties

Lathe of HeavenEen mens moet om de zoveel tijd eens een oude klassieker herlezen, denk ik.

Maar science fiction uit de jaren 1970 is toch altijd ook een beetje een risico.

Maar ik herinner me vaag dat ik het zéér lang geleden, in franse vertaling dan nog wel, een wijs boek vond.

Maar dat is nergens een garantie voor, mijn geheugen laat me soms écht in de steek (crf. Anne McCaffrey, brrr).

Maar ik kwam het boek plots ook tegen in een lijst met boeken met niet-menselijke aliens, en dat herinnerde ik me zelfs niet meer, dat er aliens in zaten.

En dus heb ik het dan maar in de rapte gelezen.

Aan de oppervlakte gaat het over George Orr, een mens wiens dromen waar worden. Als hij bepaalde dromen heeft, en hij wordt wakker, dan is de wereld veranderd. Dat kan gaan van het eenvoudige (een schilderij van een berg is plots een schilderij van een paard, maar neen: het is altijd al een schilderij van een paard geweest, en de eigenaar weet zelfs precies waarom het er hangt, want de hele wereld is veranderd) tot het ingewikkelde (de hele menselijke soort is anders dan ze vroeger was, en heel de wereldgeschiedenis is veranderd).

Het vervelende is dat het in dromen gebeurt, en dat dromen niet rationeel zijn, en dat George bang is dat hij dingen gaat veranderen, en dat hij naar een psychiater gaat (oei, daar is de tijdsgeest van de 1971!), en dat die psychiater minder scrupules heeft dan George.

De psychiater beseft snel dat het echt waar is wat er gebeurt, en begint George Orr’s talent te gebruiken om de wereld te veranderen.

En neen, dat loopt niet zo goed af.

‘t Is een fabel, ‘t is typisch Ursula K. Le Guin, ‘t is erg jaren 1970 maar ‘t blijft zeer leesbaar. En verrassend kort. En een heel ander boek voor een tiener dan voor iemand die al wat geleefd heeft.

[van op Boeggn]

Het stonk in mijn template

vrijdag 31 juli 2015 17:19 | nog geen reacties

In een tabel met contactmogelijkheden stond er gewoon contacttype (tekst) en contactdata (ook tekst).

Eerst was alleen GSM of telefoon mogelijk, en e-mail zat ergens anders. Daar ga ik dus toch geen aparte tabel voor maken zeker, om het lijstje (‘GSM’, ‘telefoon’) in bij te houden?

Oh, maar dan zat e-mail plots ook bij de lijst van GSM en telefoon. En dan bleek dat er ook nog Twitter bij moest. En LinkedIn natuurlijk. En soms ook eens een persoonlijke website. En aaarg voor ik het wist, zag de code in de template er zo uit, en was het einde niet in zicht:

<ul>{% for contact in contacten %}
  <li>
    {% if contact.contacttype = "gsm" %}
      GSM {{ contact.contactdata }}
    {% elif contact.contacttype = "email" %}
      <a href="mailto:{{ contact.contactdata }}">{{ contact.contactdata }}</a>
    {% elif contact.contacttype = "linkedin" %}
      <a href="{{ contact.contactdata }}">LinkedIn</a>
    {% elif contact.contacttype = "twitter" %}
      <a href="http://twitter.com/{{ contact.contactdata }}">@{{ contact.contactdata }}</a>
    {% elif contact.contacttype = "website" %}
      <a href="{{ contact.contactdata }}">{{ contact.contactdata }}</a>
    {% elif contact.contacttype = "telefoon" %}
      Tel. {{ contact.contactdata }}
    {% else %}
      {{ contact.contacttype }}: {{ contact.contactdata }}
    {% endif %}
    {% if contact.opmerking %}
      ({{ contact.opmerking }})
    {% endif %}
  </li>
{% endfor %}
</ul>

Euh ja, qua stinken kan dat tellen.

Dus maar rap properkes een tabel met contactmiddelen gemaakt, en bij elk contactmiddel in de tabel een template gezet, genre tel. % voor telefoon en <a href="http://twitter.com/%">@%</a> voor Twitter. En een formatteringsding gemaakt om de contactdata in de template te smijeren, en nu ziet de code er zo uit:

{% for c in contacten %}
  <li>
    {{ c.contactmiddel.template|formatcontact:c.contactdata|safe }}
    {% if c.opmerking %}
      ({{ c.opmerking }})
    {% endif %}
  </li>
{% endfor %}

Een mens moet zijn plezier uit kleine dingen halen, soms.

Overdrijven met SQL

donderdag 30 juli 2015 08:57 | 6 reacties

Mensen hebben een adres. Of nee, mensen hebben eventueel een adres. Of nee, mensen hebben eventueel meer dan één adres. Of nee, mensen hebben eventueel meer dan één adres, waarvan er 0, 1 of meer nog geldig zijn en/of waren, eventueel van een bepaalde datum tot een bepaalde datum.

Deze situaties zijn (onder meer) mogelijk:

  • Persoon A
    1. Adres 1 (tot 1998)
    2. Adres 2 (1998-2000)
    3. Adres 3 (sinds 2000)
  • Persoon B
    1. Adres 1 (tot 2010)
    2. Adres 2 (2010-2012) <– dus niet meer geldig!
  • Persoon C
    1. Adres 1 <– aangeduid als ‘ongeldig’, bijvoorbeeld omdat een brief onbesteld terugkwam
  • Persoon D
    1. Adres 1 (tot 1998)
    2. Adres 2 (sinds 1998) <– aangeduid als ‘ongeldig’

Het is ook mogelijk dat een persoon gezegd heeft dat hij niet meer in de adressenlijst wil staan, mensen kunnen meer dan één geldig adres hebben (thuis en werk, bijvoorbeeld, of buitenlands adres en Belgisch p/a voor correspondentie).

Gegeven dit, wil ik een lijst van mensen waar adresproblemen mee zijn:

  • alle mensen die geen adres hebben
  • alle mensen met enkel ongeldige adressen
  • voor de mensen met enkel ongeldige adressen: het meest recente ongeldige adres, met de ‘geldigheidsdata’ erbij

Dat lijkt op het eerste zicht allemaal zo simpel als iets, maar uiteindelijk toch niet echt: ik wou een bestaande template hergebruiken en dus was ik beperkt tot een bepaald aantal velden (en moesten die ‘geldigheidsdata’ in het adresveld geplakt worden, maar dat lukt niet als ze soms null zijn. En oh ja, het is niet evident om mensen zonder adressen en mensen met alleen ongeldige samen te krijgen, en dan nog eens voor die laatste enkel het meest recente ongeldige adress erbij.

Maar impossible pas français, en SQL is een gewillige hoer als het op dergelijke dingen doen aankomt, en uiteindelijk was het min of meer snel in orde. Maar zoals ze zeggen: it really puts the ‘dirty’ in ‘quick & dirty’.

Dat is de miserie soms: het bouwt en bouwt en voor ge het weet, is een query een monstrositeit zoals dit:

SELECT p.id, p.voornaam, p.achternaam, 
       r.bla, r.spel, c.geriefdata blop,  
   if(length(a.adres)>0, 
      concat(coalesce(a.adres,''), 
         '\n[', coalesce(a.van,''),
         ' - ',coalesce(a.tot,''),
         ']'), 
      null) adres
FROM persoon p 
   inner join dink r on p.dink_id=r.id
   left outer join gerief c on p.id=c.persoon_id
   left outer join 
      (select a1.adres, a1.persoon_id, 
         a1.geldig, a1.van, a1.tot
       from adres a1
         inner join (
            select persoon_id, 
               max(van) as recentste
            from adres
            where geldig=0
            group by persoon_id
         ) a2 on a1.persoon_id=a2.persoon_id and 
               a1.van = recentste
      ) a on p.id=a.persoon_id
WHERE
   p.splut=0 and
   p.pulk=1  and
   (a.geldig=0 or a.geldig is null) and 
   (c.gerieftype='blop' or c.id is null) and
   p.id not in (
      select persoon_id
      from adres
      group by persoon_id
      having sum(geldig)>0
   )
GROUP BY p.id
ORDER BY  r.bla, r.spel, p.achternaam

Erm ja. Niet dat het zĂł enorm groot is, maar ik zou dat eigenlijk eens moeten van nul af aan herbekijken, ja. :)

Gelezen: The Goblin Emperor

woensdag 29 juli 2015 08:35 | één reactie

the-goblin-emperorEen boek waar een appendix van tientallen bladzijden bij zit met de namen van de stapels en stapels personages en plaatsen, die gaat van AĂ€no, “maid at Edonomee; daughter of Kevo”, over Nazhmorhathveras, “the inhabitants of the Evressai Steppes, at war with the Ethuveraz”, en Thorchelezen, “a junior canon of the Untheileneise’meire”, tot Zhidelka, “a Barizheise silk merchant and former pirate”.

Een boek dat het heeft over niet veel meer dan de eerste dagen, weken en maanden van de nieuwe keizer van Elfland, in een wereld blijkbaar zonder mensen (maar met elfen en goblins), die aanvoelt als een soort kruising tussen het Byzantijnse Rijk op zijn hoogtepunt en de 19de eeuw, compleet luchtschepen, eindeloze hofrituelen, pneumatische post, enorm veel beleefdheidsregels en aanspreekwijzen, en een staatsbestel waar verschillende grote instellingen (Geloof incluis) elkaar in precair evenwicht houden.

Een boek vol hofintriges, dat eigenlijk beter in het Duits of het Frans was geschreven, omdat er een groot deel van de tijd gespeeld wordt met aanspreekwijzen, en dat er in het Engels geen onderscheid is tussen ‘you’ enkelvoud en meervoud, en ‘you’ met veel, weinig of geen respect, en dat het niet meteen duidelijk is of ‘we’ betekent ‘wij, meervoud’, ‘ik, pluralis maiestatis’, of ‘wij, pluralis maiestatis’. Als het echt helemaal informeel is, dan moet de auteur terugvallen op vormen met ‘thou’, en da’s natuurlijk wel correct, maar het komt toch onvermijdelijk als min of meer gekunsteld over.

Als ik het goed heb, is iedereen zowat afgeschrikt nu?

Nergens voor nodig. Het was al lang geleden dat ik een boek zó in één ruk uitgelezen heb, tot zeer diep in de nacht.

Maia Drazhar is de vierde zoon van de keizer van Elfland, Varenechibel IV. Van zijn vierde vrouw, een goblin, die hem na het overlijden van zijn derde vrouw door de regering is opgedrongen, om een alliantie te bewerkstelligen tussen elfen en goblins.

(Tussendoor: elfen en goblins zijn allebei hoogstaande beschavingen, met een geschiedenis van duizenden jaren, de ene zien er wit uit en de andere zwart, de ene omschrijven de andere als ‘bruut uitziend’ en de andere de ene als ‘wezelachtig’, er is iets dat tussen racisme en nationalisme zit tussen beide, maar er zijn ook veel gemengde huwelijken in allerlei tinten van grijs.)

De vierde vrouw en de vierde zoon werden gehaat door de keizer, die niet over de dood van zijn vorige vrouw raakte, en als de vrouw sterft, wordt Maia verbannen naar ergens zeer ver op het platteland, samen met een oom die uit de gratie gevallen is en hem ook haat, en fysiek en psychisch mishandelt bovendien.

Op zijn achttiende verjaardag krijgt hij het nieuws dat een luchtschip waarin zijn vader en zijn drie oudere broers zaten, neergestort en uitgebrand is. Iedereen is dood, en dat wil zeggen dat Maia de nieuwe keizer is.

Hij wordt naar het keizerlijk paleis gebracht, waar hij gedropt wordt in een wereld waar hij niets van snapt. Met politiek en hofintriges die boven zijn hoofd gaan, waar hij niemand kent, en waar niemand hem (openlijk) mag of kan tegenspreken.

En dan wordt het een verhaal van een keizer die probeert goed te doen. Enorm meeslepend, en ik citeer uit een review van Foz Meadows op Strange Horizons (hier, maar lees het niet volledig wegens zware spoilers):

In traditional high fantasy, the archetypal Good King wins out in a moment of deep catharsis, triumphing over obvious evils to claim the birthright exemplified and proven by his chivalrous qualities. InThe Goblin Emperor, Maia becomes a Good King—or a good emperor, rather—in precisely the opposite fashion, and to much greater effect. Despite several dramatic events, there is no single dramatic catharsis: just the steady business of wounds healing, progress being made, and formerly lonely, alienated people being made whole by the trust they come to have in each other. Maia’s chivalric virtues, if we can call them that, stem from the fact that he doesn’t believe himself to be inherently worthy. He earns the throne, not because of who he is, but because of who he strives to be, while the evil he defeats isn’t personified as a hoard of devils or a cackling overlord, but by the more insidious cruelties of abuse, entitlement, pride, and callousness.

The Goblin Emperor is a powerful, poignant book, and an excellent addition to the genre. I enjoyed every minute of it.

Ik treed Foz Meadows bij.

[van op Boeggn]

Links van 18 juli 2015 tot 28 juli 2015

dinsdag 28 juli 2015 12:00 | nog geen reacties

The Corbyn Effect | The Disorder Of Things
Blair and company argue that the Tories crave a Corbyn win, but the trap has been set a move beyond that: Cameron and Osborne can rest confident that the terror of electoral wipe-out will have a neo-Blairite Labour party galloping towards their position anyway. Always fighting the last war, and on a badly-chosen battlefield. The Labour mainstream cannot adapt to new parameters, cannot think except in the abjection of the spectre of a hard left, even as they appoint themselves the true custodians of the world-to-come.

John Horton Conway: the world’s most charismatic mathematician | Siobhan Roberts | Science | The Guardian
On a late September day in 1956, John Horton Conway left home with a trunk on his back. He was a skinny 18-year-old, with long, unkempt hair – a sort of proto-hippie – and although he generally preferred to go barefoot, on this occasion he wore strappy Jesus sandals. He travelled by steam train from Liverpool to Cambridge, where he was to start life as an undergraduate. During the five-hour journey, via Crewe with a connection in Bletchley, something dawned on him: this was a chance to reinvent himself.

Startups And The Big Lie | TechCrunch
Lying is a requisite and daily part of being a founder, the grease that keeps the startup flywheel running. No one likes to put it that way of course. Instead, we use phrases like “hustling” and “fake it until you make it” to make the idea of lying more palatable. “Information control” is among the most important skills a founder has traditionally needed for success, and these euphemisms change nothing of the daily behavior.

Have anti-GMO activists gone off the rails? – Notes & Errata by Mark Morford
Example after example, Saletan shows how anti-GMOers, far more than advocates (who are far from perfect, obviously), have become the worst kind of hypocrites, repeating lies and long-discredited myths to the point that not only have genetically modified foods, seeds and plants been demonized far beyond their actual threat (which is, scientifically and nutritionally speaking, negligible) they’ve turned the anti-GMO argument into the exact kind of toxic dogma these same progressives usually decry about the conservative mind-set: that is, a nasty calcification of thought, extreme righteousness, willful disregard of fact.

Tools en utilities voor Genealogen
U vindt op deze site verschillende links naar software en waardevolle informatie voor de genealogen.

Het moment dat een mens foert zegt

maandag 27 juli 2015 22:53 | nog geen reacties

Ik was bezig aan iets in Django. Dat doet in principe allemaal mooie dingen op hoog niveau en een mens moet zijn poten niet vuilmaken aan de database, een groot gemak mijnheer mevrouw.

Maar op een bepaald punt loopt het in de soep met de snelheid en de efficiëntie, en op een bepaald moment lukt het gewoon niet om een view samen te stellen met combinaties van .filter() en .exclude() en subqueries in allerlei stappen en dan gedoe met {% for %}-dingen in elkaar genest en groupers en gedoe op een template-pagina: ja, het werkt min of meer wel, maar het is oérend traag. En véél te complex.

En dan geeft een mens het op, en wordt het gewoon

lijst = Dingen.objects.raw("""
  SELECT p.id, p.veld1, p.veld2, 
         r.veld1, r.veld2, a.veld2, c.veld1
  FROM tabel1 p 
       inner join tabel2 r on p.r_id=r.id
       inner join tabel3 b on p.id=b.p_id
       left outer join tabel4 a on p.id=a.p_id
       left outer join tabel5 c on p.id=c.p_id
  WHERE
       r.veld1< {0} and b.veld1 in ({1}) and
       p.veld3=0 and p.veld4=1 and
       (a.veld3=1 or a.id is null) and 
       (c.ctype='blah' or c.id is null) and 
       p.id not in (select p_id from tabel4
                    where veld1={0} or s_id=2)
  GROUP BY p.id
  ORDER BY r.veld1, r.veld2, p.veld2
  """.format(parameter1,parameter2))

Jaja, ‘t is niet zoals het zou moeten zijn, maar het is maar voor een rapport dat zeer zeer zelden moet lopen, en doet zó een deugd om in de rapte wat SQL bij elkaar te schrijven en dat het allemaal wĂ©rkt.

Ik krijg er bijna heimwee naar echt programmeren en echt databasegedoe door.

Het vliegt

zondag 26 juli 2015 23:36 | nog geen reacties

De Gentse Feesten zijn (bijna) voorbij. De Ronde van Frankrijk is ook bijna voorbij. Juli ook.

Morgen begint Jan zijn voetbaltraining weer. Volgende week gaat Anna op zeilkamp, en is Zelie monitor voor een moestuinkamp.

Ik heb de afgelopen dagen een beetje geprogrammeerd, een beetje boeken gelezen, veel YouTubefilmpjes bekeken, en niet veel andere dingen gedaan.

Een halve dag en een halve avond Gentse Feesten, en dan kon het wel weer. Dat, en het ondertussen bijna traditionele bezoek (twee keer op twee jaar is een traditie, nee?) van de mensen van Marimbondo, en meer moest dat niet echt zijn.

Oh, en ik heb na zes of zo maand rondlopen met een kapotte bril en na vijf maand of zo nadat een nieuwe bril van het internet toegekomen was, uiteindelijk besloten om zelf mijn oude bril uit elkaar te vijzen, en de glazen in de nieuwe bril te wurmen.

All in all een goede week, dus.

Gelezen: Half a War

zaterdag 25 juli 2015 23:37 | nog geen reacties

Half-a-War-Final-HB
and another one down.

Jaha: ‘t is Abercrombie. Die niet in happy ends doet zonder bittere pillen en waar de wereld niet zwart-wit is.

We zijn weer wat later, en er komt nog een nieuw personage bij, naast Yarvi, Thorn en Brand. Skara is het enige niet-vermoorde lid van een koninklijke familie, en ook zij gaat van zero naar hero.

Het is helemaal duidelijk geworden dat het een post-apocalyptische wereld is (totaal met stralingsziekte en jodiumpillen!), waar wij de ‘elfen’ zijn die de wereld (en God) gebroken hebben — maar uiteindelijk is dat niet eens zo belangrijk, in het grotere beeld.

De gebeurtenissen van boek één en boek twee komen tot een apotheose en een logische conclusie, en Yarvi is veel moreel ambiguër dan een mens zou verwachten van een boek dat voor tieners in de markt gezet wordt.

Waarbij nog maar eens duidelijk wordt dat het niet allemaal drek van het genre Harry Potter moet zijn. Zeker, ‘t is niet totaal onvoorspelbaar, maar het is degelijk uitgevoerd.

Zeer aangeraden, ook voor de tieners in uw leven.

[van op Boeggn]

Gelezen: Half the World

vrijdag 24 juli 2015 14:26 | nog geen reacties

Half the World HB.inddYay! ‘t Is een vervolg dat de moeite waard is!

En het is inderdaad meer wereld dan het eerste boek: naast het hoge noorden nu ook wat geopolitiek, in een wereld die lijkt op de wereld rond het jaar pakweg 900, met een soort equivalent van het Grootvorstendom Kiev, met een soort equivalent van het Byzantijnse Rijk, en met een High King die niet echt een equivalent heeft, of het zou moeten een soort Karel de Grote moeten zijn maar dan met meer hegemonistische trekken. En met Ministers die een soort parallelle staat naast de staten zijn, die eigenlijk allemaal trouw verschuldigd zijn aan zowel hun lokale heerser als aan de algemene hoofd-Minister.

Van verhaal: ‘t is een paar jaar later dan boek Ă©Ă©n, Yarvi is Minister van de koning, en de High King heeft het niet voor zijn land, wegens dat het een rijk land is, en dat het handel drijft en dat het op termijn een concurrent zou kunnen worden, en ook wel dat het weigert een nieuwe godsdienst aan te hangen.

Yarvi stelt een expeditie samen om te proberen een alliantie te bewerkstelligen met de keizerin in het zuiden. Op de expeditie onder meer Thorn, een meisje dat graag een krijger zou geworden zijn maar onrechtvaardig van moord beschuldigd is, en Brand, een jongen die graag krijger was geworden maar die eigenlijk te veel rechtvaardigheidsgevoel heeft.

Avontuur! Ontroering! Spanning! Vechten! Romantiek!

Fijn boek. Op naar boek drie.

[van op Boeggn]

Gelezen: Half a King

donderdag 23 juli 2015 10:02 | nog geen reacties

Half a KingJuiy! Ik was weer even zestien!

Euh of beter: ik voelde mij weer even zoals ik mij inbeeld dat ik mij zou moeten gevoegd hebben als ik zestien was. In het echt was ik miserabel en zo, maar met Joe Abercrombie’s Half a King zou het allemaal een beetje beter gegaan zijn.

Joe Abercrombie (lees allemaal The First Law-trilogie en wel nĂș!) pleegt een Young Adult-trilogie, en het begint alvast zeer degelijk. De wereld ziet er min of meer middeleeuws uit. Yarvi is de jongste zoon van een rijk koningshuis in het noorden ergens. Hij heeft Ă©Ă©n misvormde hand, en hij is in de leer om Minister te worden (iets als de maesters in Song of Ice and Fire): hij leert talen, hij leert diplomatie, hij leert geneeskunde, dat soort dingen.

En dan worden zijn vader en oudere broer vermoord door een koning in de buurt, verraderlijk tijdens een vredesoverleg.

Yarvi wordt onverwacht koning; zowat zijn eerste daad is dat hij niet anders kan dan meegaan op de wraakexpeditie die georganiseerd wordt door zijn oom, de jongere broer van de ex-koning. Hij heeft vragen bij het zinloos uitmoorden van onschuldige burgers, maar voor hij er iets aan kan doen, blijkt dat zijn oom het niet goed met hem voor heeft.

Hij valt uit een toren in een woelige zee, iedereen denkt dat hij dood is, hij wordt gevangen genomen en verkocht als galeislaaf — en dan begint het boek pas.

Zeker dat, onwaarschijnlijkheden volgen elkaar op, maar het stoort niet. “A classic coming of age story”, staat er ergens op de omslag, en ‘t is waar: dit is een boek dat wel geschreven lijkt voor kinderen van zestien die boeken lezen. Erm, wat ook het geval is, dus.

Maar in tegenstelling tot pakweg Anne McCaffrey, waar het ook over zeer onwaarschijnlijke kinderen gaat die helden worden, is dit wél leesbaar voor niet-tieners. Het volgende boek is Half a World, en ik kijk al uit naar (hopelijk) een uitbreiding de wereld naar buiten het hoge noorden.

[van op Boeggn]

Gelezen: The Last Town

woensdag 22 juli 2015 09:16 | nog geen reacties

The Last TownVoilĂ , dit is waarom ik deze reeks ben beginnen lezen: om te weten hoe de tv-serie zal aflopen.

En dat weet ik dus, bij deze.

Met het materiaal zou het mogelijk geweest zijn om er een eindeloos verhaal van te maken, boeken aan een stuk “zullen ze of zullen ze niet” doen, en Lost-gewijs telkens meer en andere mensen in het centrum van de gebeurtenissen zetten, maar neen dus.

Blake Crouch heeft duidelijk lessen getrokken uit Lost (en andere, *kuch*Under the Dome*kuch*) en zorgt ervoor dat de status quo zeer snel gebroken worden, en dat het allemaal ontploft.

Er zit genoeg materiaal in de boeken om nog een tweede volledig seizoen van tien afleveringen te maken, als ze het niet te veel uitmelken. Er zitten spectaculaire dingen in, de conflicten tussen de verschillende hoofdpersonages worden proper (zei het véél te snel om realistisch te zijn) afgewerkt, en er wordt zowaar een niet al te belachelijk einde aan gebrouwen.

Het enige: er is bijzonder veel suspension of disbelief nodig om het centrale gevaar van de reeks serieus te nemen. Het leest allemaal min of meer haalbaar, maar als een mens er een beetje over nadenkt, is het bijzonder zeer weinig plausibel. Zoals in: de man heeft maar van zeer zeer ver de klepel horen hangen over basisbiologie en evolutie.

Maar goed. Content dat ik het gelezen heb.

[van op Boeggn]

Gelezen: Wayward

dinsdag 21 juli 2015 22:18 | 2 reacties

WaywardHopla, deel twee van de trilogie. Ik heb niet zo enorm veel tijd, maar toch heb ik dit op een dag achter de kiezen gekregen.

Ethan Burke weet nu dus wat het geheim achter Wayward Pines is en wie er achter de schermen de touwtjes in handen heeft, en hij werkt er actief mee mee.

En dan wordt iemand van de achter de schermen-mensen gruwelijk vermoord, is een mogelijke ondergrondse groep in het dorp verdacht, en trekt Burke op onderzoek.

“En niets is wat het op het eerste gezicht lijkt”, of zo.

Wayward is denk ik beter dan Pines. Geen literatuur, zeer verre van, maar perfekt voor op het plankier te lezen op een mooie zomerdag. Op naar deel drie!

[van op Boeggn]

Gelezen: Pines

maandag 20 juli 2015 09:52 | 2 reacties

PinesIk had het eerste seizoen van de tv-serie Wayward Pines gezien en ik wou weten hoe het afliep, en dus dacht ik: ik lees de boeken, het zijn er maar drie, dan weet ik het meteen.

Er werd mij veel duidelijk bij het nawoord van de auteur: de Wayward Pines-trilogie is geschreven als een soort hommage / vervolg / geïnspireerd door Twin Peaks. Dat legt de sfeer uit, met dat verschil dat Twin Peaks een mythologie (Black Lodge, White Lodge, the owls are not what they seem, 
), en dat dit Twin Peaks is met een wetenschappelijke uitleg voor al het vreemd gedrag van mensen.

Ethan Burke van de Secret Service komt terecht in het afgelegen dorpje Wayward Pines in Idaho, waar niemand spreekt over het verleden, en waar je niet uit kan raken. Alle wegen leiden terug naar de stad, en bij nader onderzoek blijkt er een enorm hekken rond de stad te staan. Het wordt alsmaar mysterieuzer en viezer, tot Ethan het geheim van de stad ontdekt. En dan moet hij zijn rol spelen om Wayward Pines te houden zoals het is.

In zeer grote lijnen loopt de tv-reeks samen met het boek (well, duh), maar er zijn toch behoorlijk belangrijke verschillen. In de volgorde van wat er gebeurt, in de backstory van Ethan (waar op tv alleen maar naar gehint kan worden in onduidelijke flashbacks, maar die in het boek veel explicieter aanwezig is), in de leeftijd van bepaalde sleutelpersonages.

Wat maakte dat het boek aangenamer las dan ik gedacht had: ik had gevreesd dat het een saai zou worden, dat ik me door boek Ă©Ă©n zou moeten worstelen om dan pas in latere boeken verder te gaan dan het eerste seizoen, maar neen dus. Leutig. Onderhoudend.

[van op Boeggn]

TĂ© sociaal

zondag 19 juli 2015 16:31 | nog geen reacties

Ik mag dat dus echt niet doen, buiten komen.

Vandaag was er volk, en dat volk moest naar de Gentse Feesten, en dus ben ik voor het eerst in jaren nog eens buiten gekomen en naar de Feesten gegaan.

Brr. Het loopt in de stad  dus vol met mensen die ik ken, da’s griezelig. En we zijn dan niet eens in het centrum centrum geweest, maar gewoon over en weer naar MiraMiro.

update: na een trip Bataclan, het vuurwerk en een tour rond de stad: mensen tegenkomen die ge in geen tien, twintig, zĂ©sentwintig jaar meer gezien hebt, da’s driedubbel raar.

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338