Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: mei 2008 (page 1 of 8)

Ook een manier…

…om de aandacht te trekken:

Geeft

Het plan

We gaan daar niet over hemmen of hawen: de toestand in ons huis heeft zowat het nadir bereikt.

De benedenverdieping is een stort, het eerste is niet veel beter, de koer/tuin is een combinatie wildernis en stort, het achterhuis staat vol dozen en boeken en gerief.

Maar. Maar!

Morgen komen Peter en Freya. En gaan we er een stamp op geven. Juni wordt verbouwmaand.

En dan, en dan, dán krijgt alles zijn plaats en wordt het allemaal onderhouden. Met kuisvrouw en al, gelijk in het echt.

Aliens

Het is nog eens Aliens op de televisie. Ah, dat waren de dagen.

En wat een ongelooflijk contrast: net voor Aliens was het nog eens Men in Black 2. Zo slécht, die speciale effecten van MiB2! Plastieken aliens, overcomputeriseerde blue screens, brrr.

Nee, dan Aliens, zo van net voor het allemaal digitale effecten waren in science fictionfilms, en dat het er toch wel serieus aan te zien is.

Het helpt ook dat James Cameran dat enorm goed gedaan heeft: één van die weinige keren dat het vervolg niet slechter is dat het origineel. Het is zo bij Godfather, en het is zo alhier: niet “veel beter” per se, maar zo enorm anders en ook goed, in vergelijking met Alien.

Naast het vechten en naast de xenomorphs, vind ik trouwens aan zowel Alien als Aliens de wereld het beste. Rol Blade Runner en Starship Troopers in mekaar: hey presto, it’s the Alien franchise! Leve dystopie!

Trouwens, trouwens, trouwens: het is binnen een paar maand mijn verjaardag, en al wie niet zou weten wat mij te kopen—27 augustus zal er snel zijn, en ik wil géén klachten horen dat ik niet genoeg hints gegeven heb—bij deze:

Lifesize-Alien-Prop

Levensgroot, en dus misschien een beetje moeilijk te plaatsen in huis… een alternatief is deze, doro Giger persoonlijk gehandtekende kop:

2908_image04

Oh, te griezelig voor de kinders? Geen probleem, ze bestaan ook in schattige versies:

900011_press01-001

Dat is wel in uiterste nood, dat laatste, natuurlijk.

Del.icio.us op 29 mei 2008

Erkenning voor osteopaten!

De Belgische osteopaten willen dat hun beroep erkend wordt, en ze sturen de staat een dagvaarding omdat de uitvoeringsbesluiten voor de kaderwet van 1999 er nog niet zijn.

Ah, de Wet Colla. Parel aan de kroon van het medisch-wetenschappelijke Belgische firmament. Homeopathie, chiropraxie, osteopathie en acupunctuur, één strijd.

Lovenswaardig dat ze een kader aangereikt krijgen hoor, daar niet van. En ik mag er niet te veel van zeggen, want er zit er in de familie één, en die is wel goed.

Maar: die is dan wel kinesiste, en die weet hoe een mens in mekaar zit, en die zit in wat ze in het Engels de movement toward evidence-based medicine zouden noemen.

De miserie zijn al die andere oorkaarsende kwakzalvers. Die de schedel van pasgeboren baby’s “manipuleren” om astma en reflux te “genezen”. Bleh.

Oh nooo

Jana Miartušová–u kent ze misschien als Nella, of Mirta, of een half dozijn andere namen–heeft zichzelf een koppel pompelmoezen à la Victoria Beckham laten steken. Dat wisten de lezers van haar kinda-blog al een tijdje.

Maar vandaag heb ik voor het eerst een foto gezien.

Oh nooo indeed. Het wás zo goed, waarom dan van die plastieken monstrositeiten zetten? Dat gaat zo hard mijn verstand te boven, jongens toch.

Highwayman

Ah what the hell.

Doe uzelf een plezier, loop naar de winkel en koop u een verzamelaar van The Highwaymen.

Willie Nelson. Johnny Cash. Waylon Jennings. Kris Kristofferson. Op één podium.

Ik zou daar zo enorm veel voor geven om ze allemaal samen gezien te kunnen hebben. Maar ja.

Trouwens: morgen—morgen!!—komt Neil Diamond naar België. En er zijn nog kaarten.

Er zijn. Nog. Kaarten.

Ik heb een vergadering, jammer genoeg. Anders, ik zweer het, was ik gegaan.

Desperados waiting for a train

Vroeger gebeurde het mij alle vijf voet: dat ik een liedje plots hoorde in een andre versie dan ik gewoon was, en dat ik dacht “hey, ‘t is toch beter in de originele versie”.

Tegenwoordig, met de internets, is het géén werk om een snelle opzoeking te doen en te vermijden in affronten te vallen.

Maar toch, maar toch. Desperados waiting for a train is één van mijn all time favourites. ‘t Is een klassiek verhaal: kind en grootvader, en allebei worden ouder. Ze zaten vroeger samen in de keuken toen ze jong en oud waren, ze worden ouder en nog ouder, en het eindigt met

On the day before he died I went to see him
I was grown and he was almost gone
So we just closed our eyes
And dreamed ourselves a kitchen
And sang ourselves a verse to that old song
We’re like desperados waiting for a train

Ik ken het enkel van de versie van The Highwaymen (Waylon Jennings, Johnny Cash, WillieNelson, Kris Kristofferson):

Dit is de originele versie van Guy Clark. Het is anders, dat zeker, en ik ben er niet uit wat ik ervan vind. Weird.

‘t Is in alle geval niet zoals bij Me and Bobby McGee. Ik krijg er etterend eczeem van als ik het gezongen hoor door dat mens Janis Joplin:

Nee, dan zo ongeveer duizend keer liever door de auteur zelf:

Zoals een commentaarder op YouTube zegt: “This makes you want to say ‘Janis who?’”. En of.

Del.icio.us op 28 mei 2008

Tegenwoordig

Veel inspiratie, maar nog meer dingen te doen.

Niet de minste nood om rond te hangen in echokamers voor mensen die eigenlijk beter wat zouden werken — hallo, Twitter.

Zo ongeveer negatief bezorgd om online reputatie en SEO en gelijkaardige nonsens.

Veel aan het bijleren.

Te weinig aan het slapen.

Het plezier van goede audiobooks aan het ontdekken.

Me veel zorgen aan het maken.

Terug van nergens

Op de terugweg van nergens.

’t Is te zeggen: van plaatsen waarvan ik niet in het openbaar ga zeggen wat ze zijn. Aha! Geheimen, en in due time zal alles dan wel verteld worden.

Of niet, natuurlijk.

En voor de rest: ik heb een zeer fijne avond gehad, maar het was wel weer een beetje zo van “wie zou dien aardigaard daar in den hoek zijn” voor de andere mensen, denk ik. Asocials anonymous, azzet ware.

To do

Ik heb vanavond al allemaal wiki-informatie van één wiki naar een andere wiki verhuisd. Manueel werk, bleh.

Dinsdagavond: late avond in Brussel. ‘t Zal ongetwijfeld wijs worden. Maaar wel laat.

Woensdagavond: meeting bij mij thuis. Niets dat ik niet graag doe. Maar ‘t wordt wel werken.

Donderdagavond: vergadering met Gentblogt. Het belooft ook wijs te worden. Maar wel laat.

Vrijdagavond: opleiding (ha!) geven. Ik doe dat wel graag, maar ‘t is wel werken natuurlijk.

Zaterdagavond (hoera!) eten (en vergaderen) met de mensen die de volgende maand onze keuken en mijn bibliotheek gaan maken. Wijs, maar wel geconcentreerd te blijven.

En eigenlijk had ik gezegd dat ik vanavond een handleiding zou afmaken. Wel, weettewat? Ik ga dat niet doen. ‘t Was dit weekend al elke dag ook iets. En die handleiding, dat zal dan zijn in de aanloop naar die opleiding van vrijdag.

Platte rust, computer uit.

Del.icio.us op 26 mei 2008

Moe

Het lijkt misschien niet zo, maar ik heb vandaag een stapel werk verzet. En volgende week zit zo ongeveer vol, vooral met dingen die ik mezelf op de hals gehaald heb. Ah well, nekeer zo en nekeer anders.

Op het werk wordt het ook wijs: allemaal nieuwe projecten en al!

Oh, en het is binnenkort begin juni. Juni. JUNI!

Het was daarjuist nog maar februari! En straks is het zomer! Mijn leven vliegt voorbij.

Del.icio.us op 25 mei 2008

Older posts