Seriously. Jolene, live in London.

Mwahaha.

De Lenovo Thinkpad X300 weegt minder dan de Macbook Air, heeft een even groot scherm maar hogere resolutie (1440×900 in plaats van 1280×800), heeft wél een batterij die kan verwisseld worden, heeft wél een ethernetpoort, heeft drie in plaats van één USB-dink, én een DVD-drive. En GPS.

Mwahaha.

Aside: de X300 is een schoon toestel, maar het verhaal van de X300 is één van de mooiste verhalen om aan te tonen wat het verschil is tussen Apple en al-de-rest.

David Hill’s originele visie voor de X300 was een toestel van maximum 25 cm breed en minder dan 3 cm hoog. Met een butterfly-keyboard zoals de Thinkpad 701–ik her er nog één gebruikt, en dat was een machtig toestel. En zonder uiterlijke tekenen van poorten of ingangen: die zouden enkel zichtbaar worden als het toestel opengeklapt werd.

Met andere woorden: matzwart, plat, niets zichtbaar aan de buitenkant–een design statement van formaat, en zowat de antithesis van wat Apple doet.

Als Steve Jobs aan et hoofd had gestaan van Lenovo, dan zouden de fabrikanten, de marketeers, de bouwers, de verkopers, allemáál op hun hoofd mogen gestaan hebben: het zou matzwart geweest zijn, en met niets zichtbaar aan de buitenkant.

Maar neen dus: het werd een lange rij compromissen. Met als ultieme insult to injury, vermoed ik, dat er op de bovenkant drie logo’s staan: het mooie ThinkPad-logo, het lelijke en veel te grote Lenovo-logo, en het nog veel lelijker EnergyStar-logo.

Ik ben vrouw en kinderen op de Vrijdagsmarkt in de regenstorm kwijtgeraakt: ik bleef even stilstaan om een foto te nemen, en toen waren ze weg.

Het was niet eenvoudig om ver te zien door het regengordijn, en het belangrijkste onderscheidende kenmerk van de rest van het gezin was dat zowel Sandra als Zelie een rode mantel aan hadden. Wat in deze tijden, als het Rode Heir op pad is, net iets minder handig is.

Ik heb wat rondgedrenteld, de schminktenten bekeken, de ondergelopen springkastelen, een paar alreeds-zatte mensen voor het podium net kunnen ontwijken, maar geen familie teruggevonden.

Net wel nog Luc De Vos zien naar huis miezeren, met een verzopen pak frieten in de hand.

Tja.

Il n’y a plus d’saisons, mon beau monsieur.

Het optreden was trouwen Chris Haegeland, die dit jaar vijfentwintig jaar Gentse Feestenoptredens op de Groentenmarkt viert. Hij is tegenwoordig niet meer alleen og met z’n tweeën: ‘t is een hele band. En hij zong Let Me Entertain You.

Tijden veranderen.

Het resultaat:

…en achter de schermen.

In nauwelijks 98 takes—en telkens een half uur om alles weer in beginpositie te zetten.

• 1 - LightroomNews » Blog Archive » Mark Hamburg leaves Adobe
  Slecht nieuws voor Adobe, uitstekend nieuws voor Microsoft.
  (tags: adobe microsoft)
• 2 - YouTube - Papa Jo Jones drum solo
  Drumsolo. Yup.
  (tags: youtube music)
• 3 - Rube Goldberg, hooray
  (tags: cool ad)
• 4 - RomeReborn1.0
  (tags: 3D rome)
• 5 - An elephant never forgets? George W. Bush’s lost e-mails
  (tags: email bush article)
• 6 - Román Cortés » Homer CSS
  Homer Simpson in CSS.
  (tags: css)
• 7 - A Demented Love - the Story of Carl Von Cosel
  (tags: weird)
• 8 - QDB: Quote #178890
  (tags: funny bible)
• 9 - delicious blog » Firefox 3, del.icio.us, and you
  Oef. ‘t Werd tijd.
  (tags: firefox beta delicious)

Cowboy? Soms liggen de foto’s écht gewoon voor het rapen.

Euphoria Engine.

[via]

Ik had het al eens gezegd: ik ben niet voor de meeste tatoazes, maar deze is toch wel heel erg wijs. Voor mensen zonder haar op hun borst, annntuurlijk:

Gemaakt door Dan Hazelton, die ook dit deed:

[via]

Die keer dat dat Lufthansa-vliegtuig uit München ging landen in Hamburg, en dat er wat zijwind was:

Ik heb dit in het echt gezien op de televisie. Ik lag plat.

Paxman is een grote meneer.

Ik ben een kieskeurige mens, als het op spaghetti aankomt.

Gisteren zijn we met de kinderen gaan eten: met zessen op stap gaan op een feestdag en pal op de middag zonder reservatie binnenstappen in de Progès is blijkbaar geen goed idee. De Malatesta was dicht—nog maar eens, zijn die mensen eigenlijk ooit nog open?—gelukkig zagen ze het in de Twilight nog zitten.

We mochten zelfs op het eerste verdiep gaan zitten, ver weg van de andere mensen.

Kleurstiften en papier waren mee, dus de kinderen waren in eerste instantie wel rustig (wijzelf ook, want we waren alletwee ook aan het kleuren — gezellig dat wij zijn in den uitgang, ge hebt er geen gedacht van).

Besteld: Sandra waterzooi, Jan en Anna kinderspaghetti, Zelie tagliatelle met zalm, Louis tagliatelle met scampi en curry, ik een spaghetti carbonara.

Dit is wat ik kreeg:

“Dit is alles wat een mens van een carbonara kan verwachten! Ziet er heerlijk uit,” is wat Pieter-Jan Viaene er op de Flickr-pagina over zei.

Ik was helemaal niet van plan om er iets over te schrijven, en ik was het eigenlijk al een beetje vergeten, maar die reactie bracht het weer allemaal terug.

Het zag er perfect uit, maar het was niet te vreten, namelijk.

We gaan niet lastig doen over de definitie van een echte carbonara: of er al dan niet room aan te pas komt bijvoorbeeld. Als ik carbonara maak, dan is dat zonder room: mager spek bakken in een beetje olijfolie, al dente spaghetti in de pan gooien met look, fijngeraspte parmesaan of pecorino en geklutst ei, goed mengen, zwarte peper en parmesaan/pecorino erop, hopla klaar.

Wat ik kreeg in de Twilight, was helemaal verkeerd. OK, er zat room bij. Dat is ook een carbonara-recept, en daarom niet minder goed. Maar dan moet het wel geen roomsoep worden. Al little goes a long way, een die bord bijna-vol met room is niet zo smakelijk.

Het spek dan. Ik kon zo niet meteen smaken of het spek van bij ons was of authentieke pancetta, maar dat maakte gewoon helemaal niets uit, want het waren geen bijna-krokant gebakken reepjes of blokjes. Nee: kruimels gezooid spek, zo klein dat ze evengoed vermoesd hadden kunnen zijn. Zelfs de peterselie had meer textuur.

De peterselie laat ik trouwens buiten beschouwing: ik heb dat niet graag, als ik bakkenvol peterselie gestrooid vind op mijn eten heb ik al meteen geen zin meer om te eten. Daar ben ik waarschijnlijk uitzonderlijk in, het zij zo.

Maar! Edoch! De spaghetti zelf!

Als ik spaghetti vraag, dan weet ik wat ik vraag. Ik vraag geen spaghettini, en ik vraag zeker geen capellini. Een wat dikkere, ruwere spaghetti is ideaal. Maar wat kreeg ik? Inderdaad: ultra-dunne spaghetti. Die misschien à point was toen hij uit het water gehaald werd, maar door het extra bakken in de roomsoep op het randje van moes was geworden.

Combineer dat met die flintertjes gezooid spek, en de room—door de fijne en te zachte pasta viel die nog meer op—en het werd meer een bord vol vettig, weeïg-zoetig overgeefsel dan de spaghetti carbonara waar ik zo naar uitkeek.

Jammer, toch wel.

Vraagt Koen, in verband met een discussie over <em> versus <i> en <strong> versus <b>:

Hoe komt het dat ik zowel met <em> als met <i> italiek kan maken. Uit wat jullie schrijven maak ik op dat daar een soort ideologisch dispuut achter schuilgaat?

Jawel, inderdaad. De twee hebben hun eigen plaats, en zijn eigenlijk niet hetzelfde, al doen ze in de praktijk wel meestal hetzelfde.

Als ik <i> gebruik, dan wil ik letterlijk zeggen: “zet dit in italiek”, ‘t is te zeggen schuingeschreven. Als ik <b> gebruik, dan wil ik ook zeggen “zet dit vet”, ‘t is te zeggen in een zwaarder lettertype dan de gewone tekst.

Dat zou in de volgende paragraaf dus op zijn plaats zijn:

Vermeld in uw bibliografie de geciteerde werken steeds op de volgende wijze:

Vuijlsteke, M., Knowledge creates fear of God. The Unauthorized Autohagiography of C.Q. Necrovore. Part III , with appendices and tables, AKZ Press, Gent, 1992, xlvii+1089 p.

Achternaam, inita(a)l(en), titel, uitgeverij, plaats, datum, aantal pagina’s. De naam van de auteur moet vet staan, en de titel van het werk schuingedrukt. Als uw typmachine geen italiek font heeft, mag u de titel onderlijnen.

Wat hierboven gebeurt, is dat er uitdrukkelijk gezegd wordt hoe iets er moet uitzien. Dat heeft niets met de inhoud te maken, het is een vorm van opmaak.

Als ik <em> of <strong> gebruik, dan wil dat zeggen: “ik wil hier de nadruk op leggen”. Allebei zijn nadruk, allebei zijn een instructie aan het programma dat de HTML opmaakt om weer te geven dat de auteur een nadruk wou leggen.

Dat zou in de volgende paragraaf bijvoorbeeld op zijn plaats zijn:

“Godvermiljaardenondedju!” riep boer Adiel. Of wacht. Zei ik dat hij riep? Neen, roepen kon men zoiets niet meer noemen. Krijsen, eerder.

Meestal wordt  <em> als italiek en <strong> als vet weergegeven, dat zijn allebei manieren om een nadruk te leggen waar we al jaren mee omgaan, en we weten wanneer we het ene en wanneer we het andere gebruiken.

Maa in theorie zouden <em> of <strong> op een andere manier uitgesproken kunnen worden in een schermlezer voor blinden en slechtzienden, bijvoorbeeld.

Of zou je kunnen zeggen dat <strong> niet in het vet zou gezet worden, maar bijvoorbeeld een lichtgele achtergrond zou krijgen om aan te duiden dat het om belangrijke tekst gaat.

Het verschil tussen <em>/<i> en <strong>/<b> is in de praktijk niet echt van enorm belang, maar het is een uitloper van een ruimere discussie.

Die discussie gaat over hoeveel van de vorm er in de HTML-code moet gestoken worden. HTML, zeggen velen, is er enkel om de structuur aan te geven. De vorm, die zetten we erop via CSS—een style sheet.

Dus dat men niet meer dit doet:

<p><font face="Arial" color="red" size="4"><b>Opgelet! Dit is een gevaarlijke operatie!</b></font></p>

maar wel dit:

<p class="waarschuwing">Opgelet! Dit is een gevaarlijke operatie!</p>

en dan in een style sheet—één apart bestandje—zeggen dat alle paragrafen van de klasse “waarschuwing” in Arial moeten gezet worden, in het rood, en wat groter:

p.waarschuwing {
   font-family: Arial;
   color: red;
   font-size: 2.0em;
}

Het voordeel is duidelijk: als ik zou beslissen dat ik waarschuwingen toch liever zwart in het italiek op een oranje achtergrond zet, dan zou ik in het eerste voorbeeld overal die codes moeten veranderen. In het tweede geval moet ik alleen color: red vervangen door color: black; background-color: orange en font-style: italic toevoegen.

Het wordt er ook allemaal eenvoudiger op om te lezen en te onderhouden, en het is ook properder: in het bovenstaande geval kan nóg veel tekst rood en vet zijn, maar daarmee is het nog niet noodzakelijk een waarschuwing.

En ook filosofisch zit het snorder (meer snor?): HTML wordt gebruikt voor enkel de structuur, CSS wordt gebruikt voor de opmaak.

• 1 - Anti-Patterns: When Designers Get Too Clever
  Leutig. En goed, ook.
  (tags: usability ui patterns design)

Anna spreekt niet alle letters uit. De Z is moeilijk, die vervangt ze met haar favoriete letter: de M. Het wordt dus Melie, niet Zelie.

En niet altijd, maar wel vaak, zet Anna op het einde van het woord ook een M.

Jam in plaats van Jan. Meliem. Louim. Papam.

We hebben Nephthys eigenlijik in huis gehaald omdat Hecate eenzaam was. Maar Nephthys was er nog maar net en toen is Hecate gestorven.

En nu is Nephthys alleen.

Ik zou wel eens overwegen een siamees te kopen.

Moh. Watnu?

Hoezee! Een nieuw tractaat!

“En toen werden we humanisten”

Het einde was wel een beetje voorspelbaar, maar kom.

Gevaarlijke mens, Jack Chick.

Inderdaad. Oogdruppels zijn niet evident.

[via]

Oh, absoluut.

I guess there are some people who are very uncomfortable with the fact that I and many other women are writing about our children on our websites. How dare we violate your privacy like this, how dare we endanger you like this, we obviously care more about ad revenue than what this is going to do to your adolescence. And I have been asked countless times if I am at all worried that you will totally resent me for the details I have shared here. Of course you will you resent me. I have no doubt that you will spend years of your life resenting me and being embarrassed that we have the same last name, despite the fact that I have and will spend years of my life writing love letters to you on the Internet. Despite the fact that I have declared to millions of people that you are the most amazing thing that has ever happened to my life.

Jan is trouwens op een paar dagen na even oud als Leta.

Een miljoenpoot die vanonder een uitgetrokken stuk onkruid kwam gelopen.

Een springstaartje.

Een bladluis in de klimroos tegen het achterhuis.

Een baby-spinnetje eet een bladluis op.

Een baby-hooiwagen onder de klimop.

Het wordt allemaal weer wakker, me dunkt.

• 1 - Next-Gen PC Design | Finalists
  (tags: microsoft design concept computer)
• 2 - Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft
  In woord en beeld en geluid.
  (tags: children story)

Qua dooddoeners kan het tellen: “coole” features van software bepalen hoe de dingen er gaan uitzien. Eerst doen de specialisten het, dan doen de early wossnames het, en tenslotte doet iedereen het en wordt iedereen het beu.

Ik ben er gevoelig aan, al sinds ik in de vroege jaren 90 met Photoshop prutste en dergelijke dingen maakte:

Daar kwamen geen filters aan te pas, en dat was vóór er in Photoshop lagen bestonden en vóór scanners betaalbaar waren.

(ongeloof? probeer dit: nieuw document, veel noise toevoegen, blur more, blur more, blur more, find edges, ctrl-I, ctrl-U [colorize], hey presto)

(en de schaduwen dan, als er nog geen lagen waren laat staan layer styles? chops, mijn waarde, chops)

…the point being, dat het er voor 99.99% van de mensen indrukwekkend uitzag, maar dat ik wel wist dat ik eigenlijk Kai Krause aan het channelen (ha!) was. Niet letterlijk, en niet slaafs, maar toch.

Het werd pas echt heel erg toen Kai’s Power Tools uitkwam. En toen iedereen page curl en lens flare op alles zette.

Spoel voorwaarts bijna vijftien jaar later, en ik zie hetzelfde met foto’s.

We hebben al HDR gehad—van slechte HDR spaar ons, O Heer, en gelukkig is het tegenwoordig (heb ik de indruk) weer wat gebeterd op dat vlak. Nee: tegenwoordig is het vignettering: dat foto’s in de hoeken en aan de randen minder helder zijn dan in het centrum.

Dat is soms wel eens een artefact van de camera of van de lens of van een combinatie camera-lens, maar veel vaker is het het gevolg van een operatie in het fotobewerkingsprogramma.

Ik doe het ook wel, natuurlijk. Dan wordt een foto als deze:

een foto als deze:

zodat het midden er net iets meer uitspringt.

Maar ik zweer het soms, als ik nog één fotoreeks zie waar van begin tot einde zowat álle foto’s valse vignettering gekregen hebben, smijt ik mijn slets naar mijn monitor. Zelfs bij Bert steekt het me tegen—en ik sluit niet niet eens uit dat het daar écht vignettering is, trouwens.

Misschien is het omdat ik er gevoelig aan ben, maar kijk, nog zo iemand.

Oh. Zo goed, eigenlijk. Zegt Steve Ballmer:

I hereby formally withdraw Microsoft’s proposal to acquire Yahoo!.

Yahoo! wou $ 37 per aandeel (tien miljard dollar meer dan het oorspronkelijke bod), en zou, als Microsoft een hostile take-over willen gedaan hebben, zijn zoeken en zoekadvertenties aan Google gegeven hebben.

En dan zouden ze helemaal niets meer waard geweest zijn voor Microsoft.

I still believe even today that our offer remains the only alternative put forward that provides your stockholders full and fair value for their shares. By failing to reach an agreement with us, you and your stockholders have left significant value on the table.

But clearly a deal is not to be.

Goeie zaak, Microsoft. En nu eens kijken waar ze al die miljarden en miljarden zouden voor kunnen gebruiken.

Ik heb hem ergens op VHS staan, maar een aankoop op DVD dringt zich op.

It’s all just too.. too exquis.

Who wants uranium to spare?

En kijk: mevrouw Grimaldi doet een liedje.

Grinnik.

Het was heel, heel erg donker.

Getrokken aan 1/60 met een 30mm op f/1.4 en de D300 aan 6400 ISO.

• 1 - The Concrete Tomb of Hradzka - books to make my flist’s heads explode: John Ringo
  OH JOHN RINGO NO. Ik weet wat ik koop als ik de volgende keer op het interweb kom.
  (tags: wtf humor books)
• 2 - Pioneer OEL - 51SKIN WinAmp播放器皮肤面板
  Heh.
  (tags: winamp)
• 3 - A daughter is born and a father is dying « Flickr Blog
  (tags: photography)
• 4 - The Truth VS. Barack Obama | SAVAGE POLITICS
  Muhuh.
  (tags: politics obama)

Bloopers!

It could be lupus, you know.

Parcours d’artistes van Sint-Gillis:

2008 kenmerkt het 20 jaar van bestaan van « Parcours d’Artistes ». De gelegenheid om de biënnale te vieren die aan de beeldende kunstenaars, aan het vernuft dat zij ontplooien om van de gelegenheid een ruimte van décloisonnement te doen, aan de energie wordt gewijd, dat zij uitvoeren om rond een vorm of een manier te verrassen.

Dit jaar nog, slaat de catalogus de records van het aantal benamingen die voor het woord “discipline” worden geplaatst. Woord nochtans zo weinig aantrekkelijk… wij zullen gewoon aanhalen: beeldhouwwerk, ceremonie, tekening, verf, aquarel, illustratie, gravure, kalligrafie, foto, plakken, installatie, video… Wij kennen het plezier toe om aan hun minst opgemerkte kanten te onderstrepen: modelage, het mozaïek, de gemengde technieken, de computergrafiek, de teksten, de fotomontage, linogravure, lino en lithographie, borduurwerk, monotype theatervormgeving of… Het ander delen ons mede dat zij een steun beproeven: Aanplakbiljetten, zakjes cd, feutrée wol, beeldhouwwerk op papier van zijde, gravure op hout; wanneer hun buren gesorteerd effect voor de bezoeker leven: interactieve beeldende kunsten. Enkelen concentreren zich op artefact die van hun praktijk is ontstaan: sieraden, peluches, boeken-onderwerp.
Dergelijk het ludions, tenslotte, sommige zien er de gelegenheid om alle “discipline” op te geven: 3d, multidisciplinair, verjaardag…

[…]

Sint-Gillis zonder zijn « Parcours d’Artistes » zou misschien niet volkomen dezelfde zijn, dit avontuur vormt een van de aspecten van de gemeente: een étincelante aspect, scheppend van eveneens verschillende dan gevarieerde samenkomsten…

Wij achten u goed jaartal 2008 en het wenselijk dat deze drie weekends waar de artiesten u de deuren van Sint-Gillis openen, u het heel plezier verschaffen dat kan aanbieden de artistieke uitdrukking.

Het “schepenshap van Cultuur” misschien eens contacteren om te zeggen dat automatische vertaling nog niet écht ver genoeg gevorderd is om zonder enige controle op de intertubes te zetten?

[via Reinhart]

• 1 - Jesus in Tibet
  (tags: religion history jesus)

People envy happiness. Dogs, though, sense courage, knowing jubilation means better ass… ets.

Oh, en hij komt naar Europa!

[via alhier]

Mijn werk is wijs: het ene moment doe ik een jobinterview voor een klant, het andere moment is het een workflow uitvissen en uittekenen.

Vandaag was IIS via old skool asp doen praten met een database.

Ah, de kleine pleziertjes van kleine overwinninkjes (FileMaker 8 aan de praat krijgen, ODBC naar FileMaker 8 in orde krijgen, een update-query doen werken)… het doet soms deugd.

Bijna genoeg deugd om die emmer zeik van een FileMaker te doen vergeten.

Oei! Nee! Ik bedoelde het niet zo! Filemaker is precies zoals elk ander programma, men kan er serieus goede dingen in maken en serieus slechte dingen! Ik meende het niet zo!

‘t Is gewoon dat ik soms nog nachtmerries heb van die zes maand of zo dat we heel regelmatig massief grote FileMaker-databases met beelden en alles moesten over en weer converteren.

FileMaker 8 heb ik niet in detail onderzocht, het trauma is nog te rauw, maar ik heb begrepen dat het tegenwoordig mogelijk is om—hiep hoi!—zowaar meer dan één tabel in één database te steken. Benieuwd of ODBC nog altijd even traag is, en even buggy. Dat zullen we dat wel ontdekken, vermoed ik.

De interface zuigt nog altijd even hard als járen geleden, dat is dan wel weer zeker. God, ik heb gevloekt op die interface. “Oeps! verkeerde knop geduwd! Pech! Alles is kapot!”

iTunes werkt zó op mijn zenuwen. Maar zó op mijn zenuwen, ge kunt het u niet inbeelden.

Ik heb vrede genomen met de koraalrifachtige interface, de niet-Windowsheid, de DRM-heid die me in een Vlaams-Belgisch keurslijf duwt op iTunes, met de bugs, het niet-samenwerken met last.fm. Ik kan er lastig over lopen, maar ik ga er niet lastig over doen.

Podcasts, daarentegen.

Ze kunnen nieuw of niet nieuw zijn, ze kunnen onbekeken of helemaal of half bekeken zijn. Ze kunnen aangevinkt worden in de library, ze kunnen aangevinkt zijn in de podcasts-tab van mijn iPod in iTunes. Ze bestaan mogelijks op de iPod, mogelijks in de library van iTunes, mogelijks nog op de iTunes Store, mogelijks op de harddisk.

Vaak verdwijnen ze als ik ze nog maar opengedaan heb op de iPod, want dan denkt iTunes dat ik ze al helemaal bekeken heb.

Er zijn een paar podcasts die ik gedownload heb staan, maar die ik met geen stokken op de iPod krijg. Rechtermuisknop, force to synchronise to iPod? Nu-uh. Sync all unplayed? All new? Euh, nee: ik heb er die ik nog even wil laten staan omdat ik ze nog niet helemaal bekeken heb.

En ik heb er die ik wil verwijderen zelfs al heb ik ze niet helemaal bekeken. Die laatste blijven er dan natuurlijk altijd terug op komen, tenzij ik ze manu militari verwijder van de harddisk (waar ik ze dan weer wél wil laten staan).

Sorry, maar podcasts in iPod/iTunes zijn een ramp. Een totale ramp.

Misschien ligt het wel aan de computer waarop ik het doe, natuurlijk. Da’s namelijk Windows.

Confessions of a CSS developer, via alhier (en ja, ik zal dan binnenkort eens iets over css schrijven, want moeilijk is dat ook niet, eigenlijk):

1. I passionately use the * {margin:0; padding:0} rule. Sometimes I feel rebellious and add border:0
   Nah. Meestal reset en fonts van YUI.
2. Everything before IE6 is dead to me
   Yep. Voor persoonlijke dingen: vergeet die ouwe brol.
3. I couldn’t care less if my css validates or not
   Och, ik lig er niet van wakker, maar ik kijk het toch altijd eens na.
4. I am in love with :hover and use it extensively for unusual layout stuff
   Neuh, niet echt.
5. I still have to look up the correct definition order for some shorthand notations
   Dat is tegenwoordig niet echt meer het geval, toch niet voor die dingen die ik regelmatig gebruik. Euh, dus het is eigenlijk wel het geval, dus.
6. I occasionaly throw in advanced CSS3 stuff just to show off
   Nah. Nog niet echt naar gekeken, eigenlijk zelfs. Ik zal het dan wel zien als het werkt.
7. I still have no clue what design showcase sites like CSSMania have to do with CSS
   Tja.
8. I still think CSS is hard to master
   Nee. Een misvatting. CSS is niet moeilijk. Logisch nadenken, een beetje, en vooral: met een open geest naartoe gaan en niet moeilijker doen dan nodig.
9. I’m a sucker for one-line definitions
   Soms. Ik doe meestal
   dink {
      spel: gerief;
      anderdink: trala;
   }
10. I would never ever optimize my css code by comprimising on readability
    Da’s een recept voor onheil. Maar ik doe het natuurlijk wel soms.
11. I comment my stylesheets way too much
    Te weinig, eigenlijk. Ik begin altijd met goeie bedoelingen, maar het loopt verkeerd af.
12. I love Adobe Dreamweaver and I think there’s nothing comparable for optimizing your web development workflow
    Notepad++, Web Developer Toolbar en Firebug. Dreamweaver is overschat en overkill.
13. I have a huge cheat sheet with all the CSS 3 selectors on my wall behind my screen
    Euh… Google, iemand?
14. I have a php script that basically crawls a website/project and creates a css file with all html tags, divs and classes
    Ik maak ze allebei samen, meestal, html en css.
15. I am guilty of using old school html tables for specific scenarios
    Nee. Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog een tabel voor lay-out van niet-tabulaire gegevens gedaan heb. Gelijk, járen geleden.
16. I will seriously cry when all browsers fully support CSS 3
    Ik zal dat dan wel zien.

Heh. Lijstjes zijn wijs.

Sandra is, nog maar eens, het is nog niet anders geweest deze week, naar een vergadering. Op school, houdt ze dan vol. Ik kan het huis niet uit met al die kinderen hier, dus ik kan niet anders dan haar op haar woord geloven.

Hmpf.

Maar goed, Sandra was dus naar de oudervereniging, vertrokken om ergens na zes. Anna, die zag dat absoluut niet zitten: ze heeft geweend van twintig na zes tot kwart voor zeven als ik ze in haar bed gestoken heb, en van tien voor zeven tot iets voor halfacht.

Ik kan ze nauwelijks dragen, en al helemaal niet als ze aan het worstelen is, dus ‘t was een béétje la croix et la bannière. Maar bon, ‘t is niet alsof we geen ervaring hebben: vijf minuten laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, twee minuten later naar beneden gaan. Tien minuten laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, naar beneden gaan. Een kwartier laten wenen, naar boven gaan, zonder woorden zachtjes aaien, naar beneden gaan.

Drie keer naar boven gegaan, en toen is ze in slaap gevallen: een relatief succes, met andere woorde. Maar de andere drie: ongelooflijk hoe braaf.

Jan zat een puzzel te maken in de badkamer, en om iets voor zeven (Anna was nog aan het wenen) kwam hij rustig aan, zei hij slaapwel, en ging hij naar boven.

Louis en Zelie waren nog op straat aan het spelen, met Luka en Zita en Karel en heel de roedel kinderen uit de buurt—ze waren met een stuk of twaalf, denk ik.

Om iets voor acht heb ik mijn hoofd uit het venster gestoken en Louis binnengeroepen. Zonder enig protest binnengekomen, kleren uit, pyjama aan, naar boven.

Om iets voor halfnegen heb ik mijn hoofd uit het venster gestoken en Zelie binnengeroepen. Zonder enig protest binnengekomen, kleren uit, pyjama aan, naar boven.

Fantastische kinderen, meneer mevrouw.

‘t Moest er eens van komen: de rug heeft het opgegeven, voor vandaag.

Ik steek het op Anna, dat ik ze naar boven heb moeten sleuren gisteren.

Hey, niets aan te doen. Vandaag wordt het een dag werken vanuit mijn bed. Morgen terug naar Brussel.

Website maken. Telefoon. Afspreken. Skype. Telefoon. Website maken. E-mails. Een boek kopen en laten opsturen naar Holland. Afspreken. Telefoon. Schuiven met planning. Mail. Website maken.

…en dat allemaal vanuit mijn bed, met rug– en voeteneind bijna helemaal naar boven gekrikt: een gemak.

Het enige dat iets minder is, zijn de werkmensen naast de deur: ze waren vanochtend een uur of twee lang met een slijpschijf (denk ik) metaal aan het zagen. En al heel de ochtend is er één werkman die om de zoveel tijd in een flard lied uitbarst, uit volle, maar helaas even valse als volle, borst.

DON’T CRY FOR ME MMMRGENTINAAA!!!

…

…

NNTHE LION SLEEPS TONIIGGGHHT ahimbawé ahimbawé NNN THE JUNGLE!! ahimbawé

…

…

HOOOO IK HEB ZORGEN HOOOO IK HEB ZORGEN HOOOOOOO HOZOOOO HOZOOOO!!!!

Het heeft wel iets.

Ergens. Iets.  

• 1 - Poldernederlands
  De aha-erlebnis kwam vijf jaar geleden op 4 mei. Op de Dam, tijdens de Dodenherdenking, sprak Trijntje Oosterhuis: “De verleiden taaid van vraaihaaid is aurlog.”
  (tags: language)
• 2 - Poldernederlands
  Het Poldernederlands is, gelet op de oudste sprekers van nu, namelijk (ontwikkelde) vrouwen van middelbare leeftijd, begonnen in de jaren 1970. Het is een gevolg van de emancipatie van de vrouw.
  (tags: language)
• 3 - My twisty puzzle mods
  (tags: puzzle)

Bij het invullen van de beschikbaarheid—we geven elke donderdagmiddag een overzicht mee van wat we denken te doen en hoeveel tijd er eventueel over zou kunnen zijn, tussen volgende week en binnen zes weken—bedacht ik hoe raar het is met tijd en dukte.

Het lijkt dat het een rustige week wordt, en tegen dat het dinsdagavond is, staat het allemaal vol, overdag en ‘s avonds.

Volgende week ook, en de week daarna ook. Maar de twee weken dáárna zijn oases van rust.

Tot binnen drie weken, ongetwijfeld.

Op Wikipedia telt uw aantal edits als punten, aan artikels en aan talk-pagina’s en aan policy pages en dingen. Administrator worden, da’s een level-up. En er zijn specials: binnen projecten, op mailinglijsten, op IRC. Of op Articles for Deletion, of vandalismepatrouille, of Featured Article Review, of dozijnen andere.

Op Flickr zijn de punten het aantal favo(u)rites, of het aantal keer dat uw foto’s vanvoor bij de interestingness stonden, of op Flickr Blog. Of het aantal comments. Er worden badges uitgedeeld en invitaties uitgedeeld:

Your Photo Wins a Heart
From Heart Awards Group

This world-class image was found in
Global Village 2 (post 1 - give a globe to 5)

Please add this beautiful photo to CITRIT,Best of yours!
Citrit group

Invited with SOS!

Seen in the Exemplary Shots - Flickr’s BEST GROUP


Exemplary Shots - Flickr’s BEST (Post 1 Award 3)

You Are Invited To Add This Image To:

Dragon Gold Award

An Awesome Shot Award
You are invited to add this image to An Awesome Shot!
~CONTESTS~ Enter/Vote now
Please tag the photo with “AnAwesomeShot”

You are invited to display your image.

Better Than Good
Invitation Only

If you accept this Invitation,
please give awards to other images.

The Pritzker Architecture Prize on flickr

Mensen geven hun foto’s 79 tags, en steken ze in 92 groepen tegelijk, om badges en commentaar en favourites te verzamelen.

Op weblogs het aantal lezers—never mind of die via Google binnenkwamen al zoekende op Tokyo Hotel Tattoo of Yasmine naakt! dan wel dat het echte mensen van vlees en bloed zijn—, op Twitter de followers, op Last.fm en LinkedIn en Facebook de vriendjes, op… aaargh!

Punten, level-ups, leventjes, peetjes. Verzamelen, vechten, verkennen.

Euh, ik had een filosfische overpeinzing te poneren, maar ik moet er vandoor: gaan eten in het echt. Ha!

• 1 - Welcome to the home of Tubtrugs®, the World’s most flexible 2 handled tub!
  Schone website, in alle geval.
  (tags: gardening home gifts design)

Hohoho. Geen twee, geen drie maar vier! dagen ben ik thuis: de school van de kinderen heeft nog maar eens beslist om zo’n facultatieve vrije dag op te nemen net na een zó al lang weekend.

‘t Zijn soms pipo’s, maar een mens kan ze geen ongelijk geven.

Ho boy. Ik had er al een paar keer een aflevering van gezien, links en rechts, maar nu ik de eerste vijf seizoenen op DVD heb, ben ik helemaal mee.

Zo wijs!

Jan klaagde gisteren dat hij pijn had in zijn nek, maar hij was wel heel erg moe, dan kan het vanalles en nog wat zijn.

Vanmiddag was het weer van dat. Nekpijn, dat kan hersenvliesontsteking zijn: met de kin op de borst laten gaan, en als dat pijn doet, u zorgen beginnen maken.

Maar kin op borst lukte, en Jan kwam gewoon naar beneden om te eten, en alles was in orde.

Deze namiddag: de kinderen hadden een ijsje gekregen, en Jan wou nog een koek nadien. Neen, dus: we gaan daar niet in overdrijven in dat snoepen.

Groot drama! Wenen! Bleiring! Plots weer zijn nek.

Vreselijke pijnen, duidelijk. In de zetel gelegd, bijna direkt in slaap gevallen. Maar toen hij een uur of twee later wakker werd: tieren van de pijn.

Afijn, naar de dokter getogen: een stijve nek. Oef. Geen dodelijke ziekten of zo. Kunnen wij nog naar Henk gaan vanavond.

Ha! De allerlaatste Loebas, gisteren.

Al wie er niet bij was, had ongelijk. Misschien komt er wel een DVD, en dan moet ge die maar allemaal kopen.

Oh, en dan achteraf nog een paar uur op de trappen aan de Marimain gezeten: Gent is toch wel een ongelooflijk fantastische stad, en al helemaal als het goed weer is.

En het gezelschap aangenaam is. Soms hebben wij toch ongelooflijk geluk.

Ik kan haast niet wachten tot de Gentse Feesten.

Och, de klaagzangen die ik zou kunnen aanheffen. De grafische details. Het gezaag. De medische condities. De miserie en de gevolgen van vier jaar geleden eens van een trap te vallen en mijn rug te breken.

Er zijn toch wel dagen dat ik bedenk hoe eenvoudiger het zou zijn als ik gewoon zou stoppen met werken. Thuis zou zitten, uitrusten overdag, mijn rug en mijn energie sparen voor iets anders dan nine-to-five.

Het werk is ongelooflijk wijs en ik doe het doodgraag, daar niet van, daar in het geheel niet van. Maar tegenwoordig begint het allemaal een beetje in duigen te vallen, met de gezondheid. Op het werk niet hoor, daar lukt het. ‘t Is als ik thuis ben: dan ben ik altijd kapot.

Zo gelijk die mensen die ziek vallen als ze op vakantie gaan? Wel, dat, iedere avond, ieder weekend, iedere vakantie.

En tegen dat ik er een beetje door kom, is het weer gedaan met de avond / het weekend / de vakantie. Dat steekt zó tegen jong, zo tegen.

System breakdown imminent!

• 1 - RoadkillToys.com Designer Plush Toys - shop
  (tags: plush animals)

Vannamiddag naar Veerle en Elias en kinderen geweest: de “restjes” van hun feest van de dag ervoor gaan opeten.

Ahem. Een tafel vol taart, en dan nog meer dan een tafel vol eten, en dan nog ijs en fruitsla.

Yay!

In het naar huis gaan één kleine contre-temps: platte achterband. Drat.

En dan nu: in mijn nest gaan liggen, denk ik. Morgen alleen met drie kinderen.

Da’s tenminste wat Geert Wilders denkt:

Nederland en Vlaanderen moeten worden herenigd. Nu België in de zoveelste politieke crisis is gestort, doet premier Balkenende er verstandig aan zijn Vlaamse collega te polsen over een nieuwe unie.

Dat stelt Geert Wilders in een interview met De Telegraaf. “Wij hebben meer gemeen met de Vlamingen dan de Vlamingen met de Walen”, aldus de PVV-leider, die aantekent dat de Nederlandstalige en Franstalige Belgen elkaar spuugzat zijn. “Het is een puinhoop.”

Volgens Wilders zijn er veel voordelen te behalen uit een samensmelting. ” Het zou economisch goed zijn. Nederland krijgt de haven Antwerpen erbij, een luchthaven, we hebben cultureel veel met elkaar gemeen, het zou goed zijn voor de werkgelegenheid, het zou ruimte geven, het schoolsysteem is goed, de belastingen zijn lager. Dus laat premier Balkenende eens met zijn Vlaamse collega gaan praten.”

Nog in de Telegraaf:

„Dan verhuis ik naar de Walen”, reageerde een Vlaming op de site van krant Het Laatste Nieuws. Een ander weigert om de Vlaamse geldstroom naar de Walen te vervangen door een geldstroom naar Nederlanders. „Een Neder-Vlaanderen is grote zever (onzin, red)”, zo luidt een ander van de honderden reacties.

Op de website van Gazet van Antwerpen spreekt iemand over „typisch Nederlandse arrogantie” en concludeert over Wilders: „Wat een gek!“

Zo is dat maar net. Marc Reynebeau reageert ook, in De Standaard.

Grappig om zien ook hoe verdwaalde Groot-Nederlanders her en der er op los spartelen. Maar het aller-allerbeste blijft natuurlijk bij HLN.

Komkom, we zijn Belgen, en zo moet het blijven. Ik geloof er niets van dat er in de nabije toekomst een splitsing komt.

De kinderen hebben eten gekregen, en het plan voor vandaag is uitgestippeld: we gaan de stad in om iets te gaan eten, en dan gaan we kijken naar de winkels.

En dan gaan we terug naar huis en naar het park.

En tegen dan probeer ik een manier gevonden te hebben om Zelie naar de muziekles te brengen—’t zal te voet te doen zijn, de achterband van mijn fiets heeft het opgegeven.

• 1 - Information Design Patterns
  (tags: patterns visualization charts)

Een brand, wisten de geruchten. Aan een seinhuis, nee, bij de sporen, nee in het stationsgebouw! De Koninklijke Serres! Het chinees Paviljoen! De Eeuwfeestgebouwen! Het Atomium!

Rookontwikkeling, hielden de geruchten vol. Nee, uitslaande brand! Een steekvlam, méters hoog, zichtbaar tot diep in het Zoniënwoud! Een vreemde geur ook, de rijkswacht was ter plaatse in hazmat-kostuums! Bij omwonenden vielen spontaan luchtmaskers van boven de zetels naar beneden! “Biologische oorlogvoering,” gaat de mare!

Toen we toekwamen aan het station was het al van ver te zien: de brandweer was met het groot materieel uitgerukt, de straat lag kniehoog onder het schuim, sirenes, paniek, lawaai, ladders, de gouverneur en het kernkabinet!

En het gevolg?

Vertragingen! Afgeschafte treinen! Schier onbeschrijflijke taferelen in Brussel Noord: tapijtenverkopers, hoeren, ambtenaren, dokwerkers, jongleurs, Russische dandy’s en Hongaarse roués, nog ambtenaren, kelners in uniform, twee circusdwergen met een kale poedel, drie bussen kleuters op schoolreis — chaos, chaos, chaos.

We hebben de enige trein genomen die nog reed: Brussel-Gent-Sint-Pieters via Zelzate, Ieper en Zwalm.

Ik was thuis iets na middernacht, en dan nog: ik heb een taxichauffeur moeten omkopen vooraleer hij door de regenstorm tot in Gent-Centrum wou rijden.

Kate & Leopold. Hugh Jackman, mocht ik een vrouw zijn, ik zou het ook wel weten.

Grappig!

Het kan zijn dat ik de laatste ter wereld ben om hier op uit te komen, maar kijk:

Wikipedia-artikelen op Google Maps. Ongelooflijk hoeveel er eigenlijk in Wikipedia al geografisch gecodeerd staat.

…en hetzelfde met foto’s:

‘t Zijn er wel van bij Panoramio, ik heb zo de indruk dat er meer beschikbaar zijn bij Flickr.

‘t Is al een tijdje oud, maar toch: 

Heather Armstrong op The Today Show. Met een oude vrouw die niet echt weet waar het over gaat.

Pascal Sevran is gestorven. Vorige week al, daaraan ziet een mens hoe weinig de gemiddelde Vlaming op de hoogte is van wat er in het Franse taalgebied gebeurt.

Eentje uit de oude oude oude doos, van toen Christophe Dechavanne’s Ciel, mon mardi! nog elke week religieus bekeken werd:

• 1 - The First Coming: How the Kingdom of God Became Christianity
  (tags: toread history)

Dus onder al dat fluffig haar van uw kat zit zo’n beest hé, dat ge dat maar weet:

Maar zo wijs! Zo wijs!

‘t Is niet dat ik per se een raskat zou willen, maar er zijn toch een paar rassen die ik graag zie.

Sphinxen zoals hierboven, maar ook munchkins bijvoorbeeld:

Of oh, al die andere soorten. Of natuurlijk gewoon de onze:

Er zijn er zo, van die dagen: dat een mens heel erg graag lang en hard en uitbundig zijn beklag zou willen doen over allerlei.

Maar dat dan blijkt zelf op voorhand, dat dat geen goed idee zou zijn.

En hoe nutteloos is het dan wel om dat dan neer te schrijven? Wel, dat ik het ook niet weet. ‘t Kan hier ook niet alle dagen mateloos boeiend zijn.

Zei hij niet zonder met zijn ogen te rollen en een zwaar sarcastische toon aan te slaan!

Andere nutteloze feiten: ik ben er na, oh, pakweg een maand of zo, in geslaagd om alle fimpjes van TED gezien te hebben. Da’s ettelijk, ettelijke uren en uren filmpjes, in dosissen van tussen 5 en 20 minuten.

Een paar sprekers die mja zijn, en hele reeks die goed zijn, een hele reeks uitstekend en een groter dan verwacht aantal die fantastisch zijn. Ik zal dan, dàn eens een lijstje geven van niet te missen speeches.

En nu? Nu ga ik in bed liggen, om morgen fris en monter Naar Een Klant Te Gaan, om een project Tot Voleinding Te Brengen.

Oh, en ondertussen een voorlopig middelmatig tot slechte serie die wellicht niet ten onrechte gecanceled werd na dertien afleveringen—Threshold—uit te kijken. Ik heb nog een paar afleveringen te gaan.

Et ceterum censeo dat Dré Steemans zou verboden moeten worden om live te presenteren op televisie, en daar nog geheel naast een levenslang verbod zou moeten krijgen om Yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah yeah baaaayyybeee baayyybeee yeah yeah yeah oh-raait oh-raaaaaiiitt te roepen op de achtergrond.

Ik dénk dat die mens in het echt een man naar mijn hart is: nors, onsociaal, niet gezellig, rustig en teruggetrokken. En ik dénk dat die mens zich al tien jaar of zo helemáál niet goed meer voelt in het uit zweet en vals enthousiasme opgetrokken vehikel Felice.

En dáár nog eens naast denk ik samen met de halve wereld dat Anneken dringend meer bodrams moet eten. En minder zonnebank moet doen. En een kleiner hoofd moet aandoen ‘s morgens.

Vanavond niet genoeg gedronken. Het zal morgen weer leutig worden.

Gejandikapt zijn, da’s niet wijs, mijnheer.

Eindelijk.

En zo kan ik aan de mensheid, die daar ongetwijfeld bijzonder hard op zat te wachten, opnieuw kond maken waar ik door de dag zo al naar luister.

Darth Vader en Zoon.

En ik denk dat het een wijze madam is ook.

(jaja, ik weet dat ze er wellicht voor betaald werd en dat het reclame is en zo, maar hey, het heeft gewerkt)

(de firma dankt het Radiofonisch Instituut Decroubele voor die “krote”)

• 1 - Mobistar commercialiseert iPhone in België - Technologie - kanaal - Knack.be
  oh?
  (tags: belgium iphone)
• 2 - YouTube - Jessica Alba The Stare Response
  Mmmm Jessica Alba.
  (tags: youtube 0ephemera)
• 3 - M-AUDIO - Torq Xponent - Advanced DJ Performance/Production System
  Mmmm. Ik héb dus al zo’n ding en ik doe er niets mee, maar dit is wel andere koek. Mmmmm.
  (tags: controller hardware dj)
• 4 - Cubeecraft.com - Print, cut and fold your own papercraft toys!
  (tags: papercraft cool)
• 5 - Tripoli - a CSS standard for HTML rendering | DevKick Lab
  Tripoli is a generic CSS standard for HTML rendering. By resetting and rebuilding browser standards, Tripoli forms a stable, cross-browser rendering foundation for your web projects.
  (tags: framework