Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: januari 2010 (page 1 of 4)

Oud België, vijf afleveringen later

Ik vind het nog altijd zeer, zeer goed. Het kan me niet schelen dat het niet echt is zoals de echte Ancienne Belgique was in de herinneringen van Gaston Berghmans of Lily Castel. Het is fictie, beste mensen.

Het pathos kan me niet schelen, en in alle geval is het nooit onverantwoord melig. De regie en de beeldregie blijven uitstekend, de acteerprestaties ook, en ik weet niet waar de kritiek op het verhaal vandaag komt.

Kwaad op mezelf, trouwens, dat ik niet na de eerste aflevering heb opgeschreven waar ik al de hele tijd op hoopte: dat het een happy end zou krijgen.

Het zou natuurlijk helemaal kunnen dat het slecht afloopt, of beter, dat het aflkoopt zoals het in het echt afgekopen is. Maar ik hoop het zo hard, dat het volgende week allemaal goed komt. Hoe goed zou dat niet zijn? Een wereld waarin de Ancienne Belgique nooit verdwenen zou zijn, en dat er nog variété-theaters zouden zijn overal te lande?

En dat alle hoofdpersonages goed eindigen? Samen en gelukkig? En fastforward naar 2010 en een Harry Potter-einde?

Binnenkort

– Oh, kijk nu, binnenkort is er een optrdeden van dinges hier in de buurt.
– Serieus? Op het internet gevonden?  Of op Facebook gezien?

Dat is het soort over-en-weer die er tegenwoordig meer en meer te horen is: er is aan de ene kant “het internet”, en dat is dan Google en consoorten, en er is Facebook.

Facebook is slim en Facebook heeft geld. Facebook is ongelooflijk groot – honderden miljoenen mensen zitter erop, er komen er alsmaar bij, en ze houden daar op het Facebookhoofdkwartier alles bij. Al-les. Op wie ik geklikt heb, wie er mijn links gevolgd heeft, welke foto’s bekeken worden, alles.

Ik las onlangs dat ze een PHP-compiler zouden geschreven hebben: het hele boeltje draait op PHP, en gewone PHP is ze te traag. Uh huh.

Wat ik me afvraag: hoe lang nog voor Facebook ernstig dingen met geld begint te doen? Zoals Paypal, maar dan in het echt?

Voor ze een platform aanbieden aan groepen, organisaties, bioskopen, theaters: niet alleen evenementen aankondigen en mensen uitnodigen, maar meteen ook reserveren en betalen?

En dat ze dan ook hun iPhone- en andere mobiele toepassingen als betaalwijze beschikbaar stellen? Ik heb iets te koop, iemand wil dat kopen, we hebben (uiteraard) allebei een Facebookaccount: hopladiejee, geld overgeschreven.

Spirit

XKCD is alweer op zijn best: accuraat, topical en ontroerend.

spirit

Ik moest meteen aan Bolo denken. Nog iemand?

Del.icio.us op 30 januari 2010

  • Imagine Microsoft Office turned into a video game. One where learning a productivity app is a delight. One where the core loop of gameplay involves using and gaining skills in Word, Excel and PowerPoint.

18

Tsss. We kregen met ons getweeën een e-card van mijn moeder, gisteren – maar als we geen kaartje hadden gekregen, waren we het glad vergeten, alletwee.

Achttien jaar samen, vandaag. Bijna de helft van ons leven.

‘t Zijn dingen.

Obama doet het alsnog

Ik heb de reacties in de wijde wereld niet gelezen of gehoord, maar als ik dit bekijk, dan geloof ik er weer helemaal in.

Links naar een paar aangeraden highlights bij Obama zelf.

De man moet dergelijke dingen meer doen. Of beter: hij had dit al veel en veel vroeger moeten doen.

Die keer van Gentblogt

Het was in de prehistorie van het internet in Vlaanderen. Toen de dieren nog spraken, toen zowat iedereen die een website onderhield op het Vlaamse internet zowat iedere andere website op het Vlaamse internet kende en/of las. Het was begin 2005 toen ik bij Gentblogt kwam; ik had toen zelf al, oh, een jaar of tien een eigen website-weblog-achtig iets draaien.

Vroéger werden website nog met de hand gemaakt. Er waren natuurlijk wel stapels mensen die een dagboek- of krant-achtige site maakten, maar het was toch wel een behoorlijk ambachtelijk-slash-voor-techneuten-gedoe.

En toen waren er plots rond het jaar 2000 dingen als LiveJournal en MovableType en Blogger, en kon plots om het even wie om zonder echt veel moeite een degelijke site maken waar regelmatig inhoud bij kwam.

En toen werden ook reacties mogelijk, en waren er trackbacks waarmee je kon zien of iemand naar jou gelinkt had, en voor er iemand “een revolutie in de maak” kon roepen, sproot het ene na het andere weblog op, begin de jaren 2000, in het puin van de dotcom-crash.

In de omstreken alhier heeft het nog een paar jaar geduurd voor het echt ingeburgerd raakte, die websites-door-gewone-mensen, maar in 2005 waren we er toch wel ongeveer: er was een min of meer blogosfeer, zoals daar toen in de boekskes over geschreven werd. Van mensen die elkaar min of meer van ver kenden, zo “van op het internet”.

En dan, februari 2005, stond er plots een artikel in De Standaard, “Gent krijgt eerste stadsblog”.

» Lees verder op Gentblogt.

The internet is made of cats

Zo is het maar net.

iPad

In de gang net buiten waar ik werk voor het moment:

iPad

Vijf jaar Gentblogt

Dat ge’t weet: de zaterdag voor Valentijn is het in ’t PAtershol te doen.

20100213_feest500

Allen daarheen! Dansen voor wie wil dansen! Plaats om te babbelen voor wie wil babbelen! Muziek! Optredens! Beken, sloten, rivieren cocktails zullen ons deel zijn!

It just works

Ondertussen heb ik alleen nog maar windowscomputers met Windows 7 erop, zowel de werklaptop als de thuislaptop als de thuisdesktop. En getver wat werkt dat goed!

Ik heb een computer in ons achterhuis staan. Hoe de netwerktopologie in mekaar zit, ik weet het niet precies, maar het is een mirakel dat dat toestel op het internet geraakt, met alle routers en toestellen en draadloze dingen die tussen computer en interweb staan.

Op die ene computer heb ik in Windows Media Player gezegd dat één bepaald ID aan mijn library mag van overal ter wereld. Vandaag zat ik achter wieweethoeveel andere firewalls op het werk, en vroeg ik me af of ik eigenlijk van daar uit ook aan die library kon.

En jawel: gewoon inloggen, en hopla, daar staat mijn volledige bibliotheek van muziek en film en foto’s. Geen instellingen, geen gedoe: het werkt gewoon.

Zelfde scenario vanavond: ik wil Zelie zelf muziek doen ontdekken, dus geef ik haar ook toegang tot de bibliotheek. En hopla: niet alleen de muziek van de computer in het achterhuis, maar omdat ik gezegd had dat de dingen op de laptop ook gedeeld mochten worden, krijgt ze ook de dingen te zien die ik via iTunes gekocht heb, en de tv-programma’s die ik op de laptop opgenomen heb.

Want ah ja: in Windows 7 zit ook Windows Media Center, dat ook al zo gemakkelijk is als iets. Oh ja, en qua interface: Apple kan er nog een héél erg zwaar puntje aan zuigen. Ja, zélfs die nieuwe iPad. Het contrast tussen Media Center en iTunes is bijna lachwekkend, zo antiek dat iTunes er uitziet.

En ik heb het geprobeerd met andere dingen hoor, allerlei media-dingen in Ubuntu en een NAS alhier en een dinges aldaar, maar niets, niéts dat zo gemakkelijk is om een media server op te zetten als Windows 7, tot nog toe.

Eindelijk beginnen ze daar in Redmond een paar dingen écht goed te krijgen. HEt heeft lang genoeg geduurd.

Rug

Hohoho. Vanavond te voet van het Corporate Village naar het station van Zaventem-dorp gestapt. En dan in Brussel-Noord op een nog sneller tempo naar de trein gegaan. En dan in Gent-Sint-Pieters zowaar een paar tiental meter moeten half-lopen-half-wandelen-half hinken (meer dan dat zit er helaas niet meer in, ha).

Gevolg: haal boven dat vuilblik. Het is gedaan voor de rest van de week, dat weet ik nu al.

Hey, en weet ge wat? In het grotere beeld van de wereld en wat er rond mij gebeurt is het peanuts, maar het wordt alsmaar erger, en het wordt alsmaar vervelender, en is voor de rest van mijn leven, en de écht vervelende zaken, daar spreek  dan zelfs nog ik met niemand over behalve met mijn dokter.

Morgen, denk ik, ga ik terug naar zo-weinig-mogelijk-te-voet-doen-modus.

We zullen nog maar een generatie wachten, zeker?

Apple heeft een iPad uit, ‘t is te zeggen, tussen dit en een maand of twee, drie, afhankelijk van of er 3G bij moet of niet.

Het ding zal ergens tussen ik vermoed zeshonderd euro en 1200 euro kosten, afhankelijk van hoeveel opslag en of er 3G op zit of enkel Wifi.

Er zit een propere eBook-reader bij, maar het scherm is wel een lichtgevend ding, dus in de zon lezen is er niet bij. In bed lezen dan wél weer – maar niet voor mij: ik zie niet goed genoeg om zo’n groot scherm te lezen zonder bril, voor mij is een iPhone/iPod net klein genoeg om met één oog te kunnen lezen en zonder bril.

Het boekdinges is met een bookstore, en het is met een open formaat, wat dus wil zeggen dat ik kan kopen met iTunes (yuck) en wellicht zonder problemen kan lezen op iPhone én op Kindle. So far so meh.

Scherm: niét breedbeeld, en och here och God ‘t is maar 1024×768.

Verder: het doet nog altijd geen multitasking!!

De browser heeft nog altijd geen Flash!! En jajajaja, we hébben het al gehoord, HTML5 zal Flash irrelevant maken, dit jaar nog, of althans zéker dit decennium, maar dit is 2010, niét 2012.

Er zit géén camera in (en dus zeker geen 5 megapixel camera, en al helemaal geen camera vooraal en achteraan waarmee videotelefonie mogelijk zou zijn).

Het doet ook geen telefonie, dus wie met zo’n zwaar en duur en breekbaar ding als een iPad op stap is, moet ook nog een telefoon meehebben. En een foto/videotoestel, wie wil foto’s of filmpjes maken.

Batterij zou tien uur meegaan. Mag ik daar een welgemeende maan uuge piero tegen inbrengen? Tien uur met het scherm of althans de verlichting uit, zonder video en zonder netwerk, ja, dán, heel erg misschien, vermoed ik. Ik wil weten hoe lang ik er een boek mee kan lezen, en een film mee bekijken.

Enfin bon. Samenvatting, na de live verslaggeving her en der gevolgd te hebben: ik wil er één hebben. Maar het zal niet voor nu zijn. Binnen een generatie. Of twee.

update Gizmodo was ook, euh, niet meteen a priori ten volle honderd procent overtuigd:

no thanks

Bizzy als een bizzy bie

Maandag was het voorbereiden van een les die dinsdag zou gegeven worden: we gingen nog schaven aan de timing. Dinsdag de les gegeven, en uiteindelijk bleek tijdens het geven van de les dat we er echt geen volle dag van kunnen maken. Dat het met een dikke halve dag ruim voldoende is.

Of beter, ‘t is te zeggen: we hebben een stuk les dat op een paar uur kan gedaan worden (“hoe gebruik ik het tool”), en dan hebben we een stuk waar we gemakkelijk een paar dagen mee kunnen vullen (“hoe maak ik prototypes/wireframes/mockups”). Het (overigens bijzonder fijne) publiek dat we dinsdag hadden wist ruim veel van het tweede, en was al een eind op weg voor het eerste, dus we hadden echt wel tijd over.

We passen er een mouw aan, volgende keer.

En hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer ik zin heb om zo’n boek te schrijven, over dat prototypes, wireframes, mockups etc. maken. Zoiets korts, een pagina of honderd misschien. Met veel tekeningen en veel praktische tips.

Het zal voor, jawel, dan eens zijn.

Maandagavond was het taalles: cursus Gents. Een inleiding, 25 cursisten die zichzelf zo goed en zo kwaad mogelijk in het Gents, of althans in hun eigen dialect, taaltje, verkavelingsvlaams, of “poging tot” moesten voorstellen, en dan een kort stukje over de vervoeging van “ja” en over de persoonlijke voornaamwoordne in het Gent, een lijst met te kennen uitdrukkingen tegen volgende keer, en een opgave van huiswerk – van het genre “vorm een zin met de volgende woorden”, met schone woorden als “griolen”, “slekkestekker” en “’uurndroagsterigge”.

Dinsdagavond was hetvergadering, ‘t is te zeggen bijeenkomst, ‘t is te zeggen gedachtenwisseling met de mannen van opgewekTienen.be, en dat het wel fijn was om een paar lessen van bijna vijf jaar Gentblogt over te dragen.

Morgen vier uur trein en vervoer. Dat zal al heel wat minder zijn.

Oh, en: mijn bril is uitgekomen. Hij lag tussen de lakens in bed.

Lose my own head next

Ge vraagt u af hoe het mogelijk is: ik ben mijn bril kwijt.

Zo ver kan hij niet liggen nochtans, ik ben zo blind als een mol zonder bril. ‘s Avonds kruip ik in bed en leg ik die bril naast mij op mijn nachtkast, ‘s morgens zet ik hem weer op mijn hoofd.

Behalve dus dat vanmorgen de bril er niet meer lag. Op de tast niet vindbaar, en zelfs met hulp van Sandra niet vindbaar. Matrassen opgeheven, zaklamp onder bed, alles verzet dat in de buurt stond: wég.

Mysterie!

Gelukkig dat ik nog een oude bril had liggen (die minder sterk is maar nog bruikbaar), anders was ik technisch helemaal werkloos.

Older posts