Archief voor december 2010

 

links for 2010-11-30

woensdag 1 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

The William

woensdag 1 december 2010 in Food and Drink. Permanente link | 13 reacties

Ik ben enorm content van het (gas)kookvuur dat we nu hebben, maar als er echt een dergelijk vuur met deze interface zou uitkomen, zou ik het wel eens willen kopen, ben ik wel zeker:

Willekeurige formaten van potten en pannen! Duidelijke aanduiding van wat welke “kookplaat” bedient! Ingebouwde weegschaal! De mogelijkheid om te programmeren in de zin van “5 minuten op maximum laten koken, dan een minuut of tien redelijk hoog, dan twee uur laten pruttelen op zeer laag, en dan uitzetten”!

Patent pending en nog niet uit, maar ik kijk er naar uit om te achterhalen hoeveel ze ervoor zouden vragen.

De egel heeft geland!

woensdag 1 december 2010 in Food and Drink. Permanente link | 6 reacties

Het is zover, het wachten is voorbij, hoezee, bimbam de beieren, haalt de gouden garve, The Eagle Has Landed!

Mijn ijsmachine staat op het aanrecht, en wat meer is: ik heb er al twee batchen ijs mee gemaakt! Een liter mokka-ijs, en meer dan een liter ijs volgens Ben & Jerry’s recept. Dat is een basis van eieren en suiker en room en melk, en smijt er naar goesting dingen in — ik heb dus nu een doos zelfgemaakt speculaasijs!

En er staat vanavond nog anderhalve liter aardbeienroomijs op het programma! Met stukjes!

Bereidingstijd: pakweg 35 à 45 minuten, met nog eens een paar minuten voorbereiding: géén moeite dus.

I’m so happy!

Voetbal

donderdag 2 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Is toch maar raar. Voetbal kan mij zo enorm hard gestolen worden, op een heel klein aantal uitzonderingen na: als ik hoor dat Gent speelt, dan hoop ik dat zij winnen, en als Jan speelt, dan hoop ik dat hij en de ploeg goed spelen.

Ik ben wel content dat die wereldbeker niet naar België-Nederland komt: zo’n vaag gevoel van “dat gaat ons veel meer kosten dan het gaat opbrengen” en van “hebben we geen andere infractructuur nodig dan nieuwe voetbalstadia” — maar tegelijk vond ik het ook wel jammer. Ergens. Heel eventjes.

Gegronde redenen voor of tegen heb ik niet namelijk: wie weet zou dat wel een gedroomde occasie geweest zijn om pakweg een aantal zware mobiliteitsvraagstukken opgelost te krijgen met geld dat we zouden krijgen van sponsors en tv-rechten en FIFA en mensen uit de hele wereld die hier naar voetbal zouden komen kijken zijn. Wie weet zou het wel een katalysator geweest zijn om allerlei beslissingen die anders een halve eeuw voeten in de aarde zouden hebben, te forceren?

Ah, we’ll never know, will we?

links for 2010-12-02

vrijdag 3 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Een avond met een Cuisinart Supreme™ Commercial Quality Ice Cream Maker ICE-50BC

vrijdag 3 december 2010 in Food and Drink. Permanente link | 8 reacties

En wat is uw favoriete ijssmaak? Is het er zo één van Håägen-Daszßs genre Chocolate chip cookie dough of Dulce de lece? Of van Ben & Jerry’s genre Cherry Garcia of Peanut butter cup? Of gewoon vanille? Of rum-rozijnen? Of nog iets anders?

Wel, mijn favoriet ijs is het ijs dat ik voortaan zelf maak. HA!

Ik heb het receptenboek van Ben & Jerry’s gekocht, en er ondertussen al twee soorten ijs mee gemaakt, en dat is serieus lekker. Het eerste was een speculaasijs: Ben & Jerry’s standaardbasis #1 (twee eieren tot schuim kloppen, geleidelijk aan 170 gram suiker bijdoen en dan nog een minuut goed doorkloppen, 225 ml melk en 450 ml room toevoegen, goed mengen) waarbij ik helemaal op het einde speculaas toegevoegd heb (vier of vijf koekjes van Lotus, in kleine stukjes). Helemaal op het einde, anders (1) wordt de speculaas uiteraard helemaal zompig en verdwijnt hij in de basis en (2) als het om iets vaster zou gaan zoals stukken chocolade of noten, zouden ze helemaal naar de boden zakken als ze in de nog vloeibare basis zouden gegooid worden. Geproefd en goed bevonden; een dag later nog eens geproefd en uitstekend bevonden: vraag mij niet waarom, maar het was na een dag écht stukken beter van smaak.

Het tweede was aardbeien-chocoladeijs. Eerst 250 gram aardbeien ontstaart en in schijfjes gesneden, sap van een halve citroen en een mandarijn (tja, ze lag daar in de fruitschaal) en 75 gram suiker erbij, en dan een uur of twee bedekt in de koelkast laten staan. Dan de basis maken (ze hebben er drie in hun boek, Ben & Jerry: nummer één met meer room, nummer twee met melk, en nummer drie met geconcentreerde melk). Ik heb opnieuw nummer één genomen. Als de basis klaar is: aarbeien uit koelkast nemen, al het vocht afgieten en bij de basis kloppen, dat in de ijsmachine, aardbeien weer in de koelkast, en pas helemaal op het einde de stukjes geplette aarbeien erbij. Oh, en anderhalve handvol van die bakkerschocoladedruppels ook.

Het recept is in eerste instantie niet gelukt, nu ja, ‘t is te zeggen: het was vast en dan was het weer te vloeibaar. Lessen geleerd: als ik er veel andere ingrediënten bij doe, dan moet ik wat minder basis maken. En zéker alle ingrediënten die er achteraf bij komen zo koud mogelijk houden: toen ik de aardbeien erbij deed, waren ze eigenlijk al te warm, waardoor het ijs in de ijsmachine te vloeibaar werd (dat lag er misschien ook wel aan dat mijn aardbeien niet helemaal uitgelekt waren, I dunno). De oplossing was redelijk eenvoudig: ijs wat laten smelten, door een trechter weer in de machine gegoten (waardoor de grote stukken achterbleven en ik ze er op het einde alsnog opnieuw kon bij doen). Geproefd en goed bevonden, al zou ik volgende keer misschien nog kleinere stukjes aardbei nemen.

Het eerste ijs dat ik gemaakt heb, trouwens, was mokka-ijs: 250 gram bruine suiker, twee soeplepels oploscapuccino en twee soeplepels cacaopoeder helemaal mengen in 225 ml melk, daaraan 450 ml room en een koffielepel vanille-extract toevoegen, en dat in de ijsmachine dumpen. Yum!

‘t Is een ongelooflijk plezier, zo’n ijsmachine die niet een beker is die 24 uur in de diepvries moet zitten om dan een kwartier bruikbaar te zijn, of een toestel dat met een draad in een diepvries moet gestoken worden die dan niet meer sluit. Anderhalve liter ijs op tussen een half uur en drie kwartier, emmertje en mengdinges afwassen, en twee minuten later kan een volgende batch gemaakt worden: zalig!

Het enige vervelende misschien (al stoort het me niet echt), is dat het nogal wat lawaai maakt. En het ziet er niet lelijk uit, maar ‘t is toch wel wat groot om in een kleinere keuken voortdurend op het aanrecht te laten staan.

(dat de machine zo stopte, is omdat ik een vlek aan het afkuisen was met mijn mouw en de mengarm losgeduwd had)

Speciaal voor Pieter

vrijdag 3 december 2010 in Weblog. Permanente link | 10 reacties

Om een statische pagina zonder navigatie of niets op de voorpagina van een WordPress-weblog te zetten:

  1. Maak een nieuwe Pagina aan
  2. Plak daarin de html van een pagina
  3. Kies als template voor die pagina “empty page”
  4. Publiceer
  5. Ga naar “Instellingen voor lezen” of hoe het ook heet (de url is /wp-admin/options-reading.php op uw domein) en stel daar in dat de staartpagina de pagina moet tonen die je net aangemaakt hebt.

Hoe, “kies als template” in stap 4? Ah ja, er moet een bestand geüpload worden naar uw template-directory:

<?php
/*
Template Name: Empty page
*/
?>

<!DOCTYPE html>
<html <?php language_attributes(); ?>>
<head>
<meta charset=”<?php bloginfo( ‘charset’ ); ?>” />
<title><?php wp_title(); ?> <?php bloginfo( ‘name’ ); ?></title>
<link rel=”profile” href=”http://gmpg.org/xfn/11″ />
<?php wp_head(); ?>
</head>
<body>
<?php if (have_posts()) : while (have_posts()) : the_post(); the_content(); endwhile; endif; ?>
</body></html>

Knippenplak in een teksteditor, bewaren als page-empty.php, uploaden naar waar uw template-files staan (bvb. wp-content/themes/K2). Dan komt er bij het pagina-editeerscherm in het menuutje “Template” (aan de rechterkant ergens) een template bij, en ‘t is die die moet geselecteerd worden.

Ik heb zo’n pagina aangemaakt met als enige inhoud

<style>
body {
    text-align: center;
    background: url(http://www.vuijlsteke.be/blog/2010/12/bg-bezig.jpg) no-repeat left top;
    padding: 0;
}
</style>

En dat geeft dit.

Oh zeker: er zijn duizend andere manieren om hetzelfde te doen. Maar met zo’n “lege pagina”-template kun je allerlei kanten op. Kan je met WordPress meer dan één pagina zonder layout of met een volledig eigen layout beheren. En is dat meteen overzetbaar naar een andere hostingpartij en zo.

update tien minten later: mpf. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer Tim gelijk heeft: dit is niet gemakkelijker dan

RewriteRule ^$ htmlpagina.htm [L]

.htaccess steken. Als die legepaginatemplate al zou bestaan, dan wel, maar dat uploaden is er teveel aan. En, eigenlijk, ook de veronderstelling dat mensen iets in html zouden schrijven in een WordPress-pagina. Bleh.

Enfin ja.

links for 2010-12-03

zaterdag 4 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Mobs

zaterdag 4 december 2010 in Computers en dingen. Permanente link | Geen reacties

Uit het leven gegrepen, en zó waar:

Schrijnwerkers, deel V

zondag 5 december 2010 in Verbouwingen. Permanente link | 4 reacties

Wat voorafging. En ook deze week was het rustig: we wachten voornamelijk op een aantal offertes en voorstellen.

Samenvattend:

  • Vrijdag 3/12 is Tonny Van Huyck (Tokka Creations) langsgekomen met een binnenhuisarchitect; zij hebben gemeten en gekeken en gediscussieerd en binnen een paar weken (drie? vier?) mogen we ook van hen een voorstel verwachten.
  • Bavo Lamoen (langsgekomen op 16/11) stuurt ons een offerte — geen datum afgesproken
  • Marc Cooreman (langsgekomen op 15/11) stuurt ons ideeën en een ruwe offerte op — “binnen een week of twee”, da’s dus ergens begin december.
  • Paul Watcant van Artenova (Oostakker) heeft ons een voorstel gestuurd, we wachten nog wat af om te zien wat de andere mensen ons sturen voor we beslissen — bij hen was het in eerste instantie meer echt plannen en plannen voor de hele toekomst van het huis dan enkel bibliotheek.

Nog geen nieuws na 5 weken

Ik geef het daar een beetje op, denk ik.

links for 2010-12-05

maandag 6 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Van alle tijden

maandag 6 december 2010 in Foto's, Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Ergens tusen 1861 en 1870 gefotografeerd: een meisje met een foto van haar vader:

meisje.jpg

Origineel alhier. Via MeFi.

Wiskunde

maandag 6 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Is erg, hoe een paar minder goede leraars op rij het voor altijd kunnen verbrodden. En zeggen dat wiskunde zo wijs is:

Enfin ja, zo wijs is eens men voorbij een aantal jaar rotzooi is, vermoed ik. (Meer alhier.)

Sorbet is ook al niet zo moeilijk om te maken

maandag 6 december 2010 in Food and Drink. Permanente link | Eén reactie

‘t Is binnenkort Sandra’s verjaardag (gelijk, overmorgen), en er komen allemaal vrouwen hier in huis zitten.

Ik zal naar boven verbannen zijn, ‘t is proper. Maar! Ik sta dus wel in voor (een deel van) het dessert, nu ik zo’n ijsmachine heb. Er is nog niet gegeten van het ijs dat ik vorige week maakte, en nu maak ik er nog wat dingen bij. Vandaag de ingrediënten gekocht voor mandarijnensorbet!

Mandarijnensorbet: zo simpel als iets.

  1. Suikersiroop maken: 170 gram suiker, 250 ml water, op het vuur, suiker laten smelten, nog wat laten doorkoken tot het water weer helder wordt, laten afkoelen.
  2. Zo’n 600 ml mandarijnensap (proper gezeefd, geen stukken of pitten of vruchtvlees erin) mengen met de afgekoelde siroop, en limoensap aan toevoegen naar smaak.
  3. Afdekken en laten rusten in de koelkast gedurende 24 uur.
  4. In de machine kappen, machine aanzetten, hey presto.

Ik had, overmoedig, dubbel zoveel siroop gemaakt als nodig was, en er waren nog citroenen en limoenen over: daarmee heb ik appel/limoen/citroensorbet gemaakt.

  1. Suikersiroop: zelfde hoeveelheid als hierboven, afgekoeld.
  2. Ongeveer 200 ml gemengd citroen en limoensap, ongeveer 200 ml appelsap, en een serieuze geut calvados mengen met de suikersiroop.
  3. In de machine kappen, machine aanzetten, hey presto.

Een. Wreed. Gemak.

Calling Ralph

dinsdag 7 december 2010 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Zucht.

Jan wil niet gaan slapen. Hupla, geen excuses, naar bed! Gezaag, gedoe, maar uiteindelijk toch in bed. Een kwartier later: luid gekerm. Van dat gekerm dat er echt wel op wijst dat het niet gespeeld is. Gnnn. Niets aan te doen: buikpijn. Hij wil niet naar toilet, maar heeft om de paar minuten harde steken, en hij voelt zich misselijk.

Drie kwartier later: Louis naar bed, onder luid protest (“maar het is nog maar kwart voor negen” “ja, en ik zeg dat het tijd is om te gaan slapen” “maar ik ben nog bezig met een spelletje” “dat kan mij niet schelen”). Een kwartier daarna, Zelie, onder nóg veel luider protest (“maar Louis is nog maar een kwartier geleden gaan slapen” “ja, én?” “dat is niet eerlijk!“).

Geen kwartier daarna was het prijs. Uit de kamer van de jongens: papaaaa! Jan is aan het overgeven!

Zucht.

Er is weinig waar ik zo’n hekel aan heb als aan overgeefsel opkuisen.

‘t Kan verkeren, van service

dinsdag 7 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik ben vanavond nog eens binnengesprongen in de kookwinkel om de hoek. De kookwinkel waar ze mij vorige keer slecht behandeld hadden (enfin, vond ik toch), en waar ze de laatste tijd (de laatste decennia, eigenlijk, als ik de mensen rond mij hoor) de reputatie hebben absoluut geen kaas van goede service gegeten te hebben.

Ik was aan het rondkijken en ze hebben mij niet lastig gevallen met vragen van “kan ik u helpen?” — excellent.

Dan had ik een vraag en de dame heeft me snel en accuraat geholpen.

En dan vroeg ze of het een cadeautje was en heeft ze er een mooi pak van gemaakt. En een stevige draagzak meegegeven, “want gij komt meestal met de fiets hé meneer?”

En terwijl ik er stond, werd er een oude meneer geholpen, en hij kreeg een paar procenten reductie omdat het een goede klant was.

En iedereen was vriendelijk, en iedereen was relax, en het was een fijne shoppingervaring. Hoe de dingen kunnen omslaan hé.

links for 2010-12-07

woensdag 8 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Gho, als ge ‘t zo bekijkt…

donderdag 9 december 2010 in Politiek. Permanente link | Eén reactie

Gelezen op Reddit:

Obama was a sellout when he backed off on closing Guantanamo.

Obama was a sellout when he backed off of his promise to keep lobbyists out of his administration.

Obama was a sellout when he protected the Bush administration from prosecution for torture.

Obama was a sellout when he authorized the assassination of U.S. citizens abroad.

Obama was a sellout when he rescinded on his promise to not prosecute marijuana users in states where it is legal, and pushed for a 5 year prison term for a California-legal medical marijuana dispensary operator.

Obama was a sellout when he prosecuted child-soldier Omar Khadr using evidence gained through torture.

Obama was a sellout when he granted 27 waivers to oil companies drilling in the weeks following the Deepwater Horizon disaster.

Obama was a sellout when he fought for, and won, the right to deny habeas corpus to detainees.

He was a sellout when he blocked UN human rights investigations at Guantanamo.

He dropped charges against the CIA for destroying videotapes documenting torture of detainees.

He deported record number of undocumented immigrants.

He continued rendition of alleged terrorists to countries where they could be tortured.

He continued indefinitely detaining alleged terrorists, WITHOUT TRIAL.

He extended the PATRIOT Act, with no reforms.

He dramatically increased government secrecy, denying more Freedom of Information Act requests in 2009 than Bush did in 2008. So much for open government.

He cut a secret deal to kill the public option, while still campaigning on its behalf.

He defended Don’t Ask Don’t Tell from legal challenges.

He reaffirmed his opposition to same-sex marriage.

He granted waivers to 30 companies, including McDonalds, exempting them from health care reform.

He announced the single largest arms deal in history, of $60bil worth of arms, to Saudi Arabian dictatorship.

He gave permits to BP and other oil companies, exempting them from environmental protection laws.

He appointed Monsanto executive Michael Taylor to the FDA.

He appointed a former Monsanto lobbyist as Chief Agriculture Negotiator.

He appointed Timothy Geithner as Secretary of the Treasury.

He increased the use of combat drones in Pakistan.

He passed a massive Wall Street bailout at the expense of the taxpayers.

He played down the importance of the WikiLeaks documents.

He failedto addressclimate change issues. (three separate links here)

He pushed for mandatory DNA testing for those arrested for crimes, even if they have not been convicted.

He undercuts whistleblowers.

He promised $30bil in military aid to Israel over the next decade.

But NOW, he’s a sellout, when he extends Bush’s tax cuts? Oh no. Obama has been a sellout since day one.

Gezocht: full-time front-end developer in Gent

donderdag 9 december 2010 in Werk. Permanente link | 5 reacties

adhese_logo.pngIn het kort: ervaren ontwikkelaar gezocht om complexe (jquery of gelijkaardige, veel asynchrone data, veel visualisatie) interfaces te maken. Full-time werk in centrum Gent.

*
* *

In het iets langer: Adhese zoekt een vrouw of man om user interfaces te maken. Iemand nodig die meteen full-time kan meedraaien en echt verantwoordelijkheid opnemen. Waarschuwing op voorhand: het is niet eenvoudig, het werk. Ervaring is écht wel nodig, en we zoeken iemand die serieus meer dan kaas gegeten heeft van programmeren.

Adhese is al meer dan vijf jaar een toonaangevende ad management en ad servingoplossing. Wij zorgen ervoor dat klanten als Corelio, Roularta, Hyves, Netlog, NRC Handelsblad en anderen relevante inhoud kunnen tonen aan hun bezoekers. Adhese is een complete oplossing die inventarisbeheer doet, online targeting, campagne- en orderbeheer, ad serving en geavanceerde rapportering en visualisatie. Om een idee van de schaal te geven: Adhese verwerkt momenteel meer dan 30 miljard impressies per maand.

We zouden allerlei blitse dingen kunnen schrijven, zo van

Hallo, wij zoeken een kei van een front end developer/designer (m/v) met de vinger op de (interface)pols om een dynamische interface in een jquery-en-ajaxjasje te steken. Hebben html en css voor jou geen geheimen meer? Eet, leef en drink jij gebruiksvriendelijkheid? Zin om samen met een toffe bende prettig gestoorden in hartje historisch Gent iets moois te bouwen? Spring dan snel in je pen, toon ons een staaltje van je kunnen, en wie weet…!!

…maar het is niet dat soort bedrijf, en we zijn niet dat soort mensen.

Waar het op neerkomt: er is een volwassen toepassing die door serieuze klanten gebruikt wordt. Iedereen is er tevreden van, maar alles kan uiteraard altijd beter. Er is een webinterface, er is heel erg veel data, er is heel erg veel complexe data, er zijn allerlei processen die door een hele resem verschillende types gebruikers worden uitgevoerd. Op dit moment zijn we aan details en consistent maken en zo van de huidige versie bezig, maar we zijn ook aan een volledig nieuwe versie bezig, waar zo ongeveer alles in vraag kan gesteld worden.

En voor die twee dingen, huidige en toekomstige versie, zoeken we iemand die mee kan denken, maar vooral mee kan maken.

Het heeft geen zin om allerlei onrealistische vereisten te gaan stellen, dingen in de zin van “master opleiding informatica of gelijkaardig door ervaring”, of “uitgebreide kennis van html5 en css3, minstens zeven jaar praktische ervaring met jquery is nodig” of zo, want er kan eigenlijk vanalles gebeuren op allerlei mogelijke niveaus.

skai.jpg

Er zal vanalles moeten gebeuren — al zal de persoon die we zoeken dat natuurlijk niet allemaal alleen moeten doen: we zijn met een paar die ermee bezig zullen zijn. Met gebruikers spreken, individuele schermen en formulieren maken of beter maken, aan zuiver uitzicht (typografie, kleuren, animatie) werken of aan indelingen en verwoordingen, nadenken over meer fundamentele dingen, prototypes maken, gebruikerstesten doen. Er zal aan de processen gewerkt worden, en ook aan datavisualisatie (tien dimensies! nee, twintig!), aan input en aan output, aan manieren van werken en aan visualiseringen.

Het gaat in eerste instantie om een toepassing die in een browser draait, maar grote stukken ervan worden ook op andere platformen gebruikt (iPad! telefoon! laserdisc!): wie dat ook ziet zitten, is bij ons aan het goede adres.

Het zal over concepten en ideeën gaan, maar het accent voor deze functie ligt duidelijk op het praktische programmeren: denk een soort Google Analytics maken, versmolten met de backend van een redelijk complex CMS, maar dan met veel meer dimensies. En dat er veel data mee gemoeid is, en dat het om dingen gaat die vele miljoenen mensen wereldwijd dagelijks gaan zien en waar eigenlijk wel stapels geld mee gemoeid zijn.

Gedroomd voer voor Iemand Die Iets Wil Doen Met User Interfaces Van Webapplicaties, dachten wij zo.

Maar vind maar eens zo iemand. Het zou iemand uit een informatica-achtige richting kunnen zijn, of uit een productontwikkeling-achtige richting, of voor ons part uit eigenlijk om het even welke richting — maar het moet wel iemand zijn die goed werk kan en wil doen. En die full-time wil werken in een redelijk hecht team, met veel verantwoordelijkheid. Met de nadruk dus op het programmeerwerk van een interface — niet op het grafische, al is affinititeit daarmee natuurlijk welkom.

Wederdienst: een schrikkelijk fijne omgeving om te werken, in het centrum van Gent, met fijne mensen die allemaal redelijk weten waar ze mee bezig zijn, een fijn product met fijne klanten over de hele wereld, erg veel bijleren, get in on the ground floor in een bedrijf dat het –geen valse bescheidenheid– erg goed doet. En een werkplaats met een koelkast, een microgolfoven, een grote televisie met spelletjes erop, een karaokebar, een parking voor fietsen en auto’s, een lift, al de pakjessoep en balisto’s en Aiki noedels en drank en lekstokken die een mens kan binnenspelen. En een warmtekanon.

Eppie buirteej

donderdag 9 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik ging gisterenavond naar het toilet beneden, en wat hangt daar aan de muur?

Haja: er zat ook familie tussen de bijna twintig man sterke schare vrouwsvolk die Sandra voor haar verjaardag had uitgenodigd. Sandra’s nichten zijn allemaal plezante nonkels, namelijk. En Katrien nog het meest. :)

Versies

vrijdag 10 december 2010 in Werk. Permanente link | 4 reacties

Ghu, spannend. Het is jaren geleden dat ik nog aan iets gewerkt heb dat versiecontrole doet: wireframes en rapporten en zo, daar kan een systeem van folders en bestandsnamen nog ruim voldoende zijn — ‘t is als het iets complex is waar allemaal mensen samen aan werken en dat gecompileerd wordt en naar allemaal verschillende klanten en gebrukers gaat, en dat rampzalig mis kan gaan, dat zo’n repository wel eens een gemak kan zijn.

‘t Is weird hoe een mens zich helemaal terug in de tijd kan voelen. ‘t Enige verschil is dat er geen TortoiseSVN is voor Mac, maar hey. Oh, en ik heb mijn eerste release notes geschreven vandaag, dat was ook alweer jaren geleden. En maandag, nee, dinsdag, ga ik resource files editeren. Vertalingen! Consistentie in terminologie! Nog een geluk dat er geen 16×16 iconen meer moeten gemaakt worden, anders voelde ik me helemaal terug in 2002!

Spijt is voor jeanetten, maar miljaar de keren dat ik wou dat ik vijftien jaar terug in de tijd kon gaan met wat ik nu weet… ah, het leven is gelijk een wenteltrap: een mens komt altijd terug op hetzelfde punt, maar telkens een verdiepinkje hoger. Ouder, en –als het goed is– wijzer.

Today’s secret ingredient is…

vrijdag 10 december 2010 in Food and Drink, Televisie. Permanente link | 7 reacties

IRON CHEF!!!!!

Zeg, ze hadden dat misschien wat vroeger wat duidelijker mogen maken, dat we tegenwoordig (en wie weet hoe lang al?) Food Network op ons Telenet hebben. Ik heb al ontelbare Iron Chefs gemist, ongetwijfeld.

links for 2010-12-10

zaterdag 11 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

links for 2010-12-11

zondag 12 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Slechte match

zondag 12 december 2010 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Mariakerke heeft gisteren gespeeld tegen Ursel, en gewonnen. Hoera!

En toch was de trainer niet tevreden. Vergelijk het wedstrijdverslag van vorige keer met dat van deze keer. Vorige keer gewonnen met 2-9:

Uitslag Sleidinge – Mariakerke 2-9

Doelpunten : 2x Seppe, 2x Dylan, 2x Noah, 3x René

Op zaterdagmorgen gaven we partij op Sleidinge om 9.30u. We waren benieuwd of onze jongens wel al wakker waren op dit vroege uur. En we waren ook benieuwd of onze jongens na weken trainen op ons kunstgras wel klaar waren voor een veld dat droog lag maar toch zwaar in vergelijking met ons mooi veld. Dit lukte vrij goed, we konden de rust ingaan met een 0-2 stand, na prachtig voetbal en veel samenspel. Na de rust konden onze jongens verder gaan op het elan van de eerste helft. Het was duidelijk dat Sleidinge op hun tandvlees zat, en onze jongens zijn blijkbaar veel wakkerder ‘s morgens dan in de namiddag. Ze konden nog 7x scoren. Ook Sleidinge kon 2x scoren maar dat was hen gegund. Het was een wedstrijd om van te genieten, hopelijk kunnen ze dit niveau aanhouden.

Op verplaatsingen blijven we ongeslagen!

Vorige week was er een forfait, en het weer was zo slecht dat ze weinig hebben kunnen trainen, en het was blijkbaar niet in orde:

Uitslag Ursel A – Mariakerke 4-7

Doelpunten: Noah 4x, Seppe 2x, Jan 1x

Na onze puike prestatie tegen Sleidinge dachten we vertrokken te zijn op gebied van samenspel, maar niets was minder waar. Komt het door de afgelasting van vorige week en het feit dat we weinig konden trainen de laatste twee weken, onze jongens hadden er duidelijk geen zin in. De eerste helft werd afgesloten met een drie nul voorsprong tegen een ploeg die zwakker stond dan in de thuiswedstrijd. Tijd voor een stevige babbel in de rust.Maar die babbel hielp niet, in nog geen twee minuten tijd stond het 2-3. Het samenspel bleef zwak op een vijftal minuten na. Gelukkig sloten we de wedstrijd af met 4-7 winst. Al bij al een wedstrijd om snel te vergeten, op naar volgende week en hopelijk laten de weergoden ons met rust deze week zodat we weer kunnen voetballen.

Ze kunnen winnen en toch op hun hoofd krijgen van de trainer, en ze kunnen verliezen en toch fantastisch gespeeld hebben en dat iedereen het uitstekend vindt. Het kan zijn dat er een doelpunt gemaakt wordt, en dat de trainer minder content is dan dat er geen doelpunt gemaakt was, maar goed samengespeeld.

‘t Zijn levenslessen voor Jan, dat.

Minecraft grr

zondag 12 december 2010 in Computers en dingen, Games. Permanente link | 2 reacties

Allez ju, ‘t is na middernacht, tijd om eens op tijd in mijn bed te zitten.

Of wacht, ik zal eens kijken in Minecraft. Vijf minuutjes.

Ha kijk, mijn moestuin is in gang geschoten. Eens naar mijn pijlenboerderij gaan kijken. Grmbl, er zouden toch skeletten moeten spawnen als ik niet in de buurt ben. Geen zin om te blijven rondhangen. Eens gaan kijken nar mijn boot aan de andere kant van de tunnel.

Ah damn, ‘t is nacht, en mijn boot ligt aan de andere kant van het water. Kan ik een nieuwe boot maken? Nah, geen hout op zak. Terugkeren dan maar.

Hola, wat hoor ik? Nog monsters in deze muur? Ha, zal ik rap een val maken dan? Sounds like a plan. Graven naar het geluid… hey, ijzererts, wijs. Wat gravel oogsten, beetje naar boven klimmen… aaargh! een zombie, en ik heb geen wapens mee! Snel weglopen! Oef, gered.

Terug naar mijn basis om wat vlees te koken op te eten. En mijn ijzererts verwerken naar ijzerstaven. En dan een ijzeren zwaard maken, en wat ijzeren pikhouwelen.

Hey, ‘t is dag geworden — eens gaan kijken buiten? Of nee: eerst met mijn zwaard in de hand die zombies gaan in de val lokken. …hierzo, we zijn er weer. Wacht, eerst die steenkool uitgraven. Hmm… waar was dat nu weer? Die zombies zijn gelijk heel stil plots? Bleh, zombies zijn weg.

Dan maar gaan kijken waar die boot was, nu het nog dag is kan ik misschien een eind verkennen op de zee…. crap. Boot is weg. Oh, damn, ‘t is waar: ik had hem kapotgevaren tegen de ijsschotsen die keer. En ik heb wéér geen hout bij om een boot te maken. Dan maar wat varkens slachten.

…oh damn, de zon gaat onder. Tijd om terug te keren en nog eens naar die zombies te zoeken. Oooh mooie zonsondergang!

Nope, geen geluk. ‘t Zal zijn dat er geen spawner was, maar dat het een random zombie was die in een grot terechtgekomen was. Oh well. Terug naar de pijlenboerderij, daar heb ik en skelettenval voor gemaakt. …meh, geen zin om te wachten. Nog eens gaan kijken hoe mijn moestuin het doet? Sounds like a plan!

‘t Ziet er degelijk uit, en nu ik hier ben, kan ik hem misschien direct al wat uitbreiden zie. Irrigatiekanaal uitgraven, licht plaatsen dat ik zie wat ik doe, grond uitgraven, teelaarde in doen, grond wat omspitten, zaadjes zaaien, hey presto? Getver, nee: ik heb niet genoeg zaadjes.

Gelukkig wordt het alweer dag, ik zal eens naar buiten gaan kijken om zaad te zoeken… DRAT! Een skelet met een pijlenboog! En ik heb mijn pijlenboog niet mee! Aaargh! Terug naar beneden! Naar beneden! Hij achtervolgt mij op de ladder! Aargh! –of wacht, op die ladder kan hij niet vluchten van mijn zwaard! Sterf, hond! STERF!

…oef. Alla, terug naar boven. Mmm. Zaadjes? Neuh, nu ik hier ben, ik ga een verlichtingsgat maken, denk ik. En nog een. En nog– nee, als ik eens een groot gat zou maken? Doen!

En dan oogsten, ah getver, te vroeg geoogst, daar gaan mijn aanplanting. Terug planten met nieuwe zaadjes dan maar. Of wacht, eerste eens gaan kijken hoe het zit met mijn poging tot vleesboerderij… bah, niets. ‘t Zal zijn omdat ik niet in de burt was, die monsters zouden echt wel moeten spawnen als er niemand in de buurt is. Ik denk dat ik maar was uitbreiding doe hierboven… of wacht…

FFFFFFFUUUUUUUUUUUU ‘T IS BIJNA DRIE KWARTIER LATER!

Da’s dus weer een stuk leven dat ik niet meer terugkrijg. Zucht.

In het buitenland

maandag 13 december 2010 in Food and Drink. Permanente link | 6 reacties

Raad eens in welk buitenland ik vandaag zat?

photo (7).JPG

Een grijze, lauwe, vezelachtige massa die me op geen enkel ogenblik deed vergeten dat ik iets met dierenlijken erin aan het binnenwerken was. Dat in een soort korst gewurmd en overspoten met gesuikerde en gehyperkleurde prut dat het optimistische etiket op het spuitplastiekje als “mosterd” omschreef, in iets dat –ik kies er opnieuw voor het etiket te geloven — blijkbaar een sandwich in een plastiekzakje was en géén gespecialiseerde okselspons.

Gastronomie!

links for 2010-12-13

dinsdag 14 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Bij de nieuwe site van NRC Handelsblad

dinsdag 14 december 2010 in Internet. Permanente link | 5 reacties

Gisteren was ik nog in Nederland bij de mannen van NRC, en vandaag is hun nieuwe site online. Die er zo uitziet:

Screen shot 2010-12-14 at 19.56.12.png

Twee kolommen. Links een river of news met het nieuws zoals het gebeurt, rechts een river of news met dingen op het internet. En géén duidelijke categorieën. Ja, er zijn trefwoorden die aan artikels gegeven worden, en categoriën, maar je moet al zoeken om ze te vinden, en als je erop klikt, krijg je géén dingen die je zou verwachten op een krantensite.

Dingen zoals een homepagina voor economisch nieuws, of voor binnenlands of buitenlands nieuws. Je vindt ook geen langere duiding, geen verwante artikels, geen “meest gelezen artikels vandaag”, geen restaurantreviews of recensies van film of toneel of boek, geen columns, geen opinie.

De nieuwe website van NRC is dan ook geen krantensite.

NRC stelt vast dat het –hey, verrassing!– geld kost om een krant te maken, en dat ze het moeilijk hebben met alles zomaar gratis online te zetten. Uitgever Hans Nijenhuis zegt het zo:

Inderdaad: de tijd dat de site een aardig alternatief voor de krant was, en gratis bovendien, is bij deze voorbij. Als wij niet voor NRC-journalistiek laten betalen, kunnen wij NRC-journalistiek niet langer betalen, mooier kan ik het niet maken.

Qua spijkers met koppen en direktheid: Nederlandser kan niet. Ernst-Jan “@dutchproblogger” Pfauth zegt ook waarop het staat:

We stoppen met krantje spelen op het web: voor het complete achtergrondverhaal van 1.200 woorden pakt u de krant of iPad.

Nijenhuis:

Velen van u lazen de oude site voor de achtergronden. Anderen omdat ze NRC-journalistiek vanuit het buitenland willen kunnen lezen. Weer anderen vragen waar de columnisten zijn gebleven. Tegen allen zou ik willen zeggen: lees de krant! Daar staan alle columnisten. Die biedt alle achtergronden. En de krant kan nu ook moeiteloos in het buitenland worden gelezen: als digitale editie of, nog veel beter, als app op de iPad.

[...]

Mijn eigen verwachting is deze: we gaan aanvankelijk veel bezoekers kwijtraken, degenen die de krant op internet verwachten. (Zij zijn zoals gezegd van harte welkom bij de krant, de digitale krant of de app.) Vervolgens gaan wij veel nieuwe bezoekers winnen. Bezoekers die langskomen en ontdekken: he, dit even snel maar beter dan nu.nl! Bezoekers die we misschien wel voor het eerst in aanraking brengen met nrc. En die we vervolgens hopen te verwijzen naar, inderdaad, de krant, de digitale krant of de app. Ze zijn van harte welkom.

Een gewaagde, gedurfde zet van NRC. En ik kijk ernaar uit om te zien hoe het afloopt. De meeste krantenwebsites doen inderdaad niet veel meer dan “krantje spelen” op het internet: zoals nu.nl de persberichten van de telex copy-pasten in een website die doet alsof het een krant is. Met automatisch opgemaakte “overzichtspagina’s” die niet echt een doordachte redactionele hand gezien hebben, met ofwel die copy-paste, ofwel letterlijke doorslagjes van wat er in de krant stond gisteren.

NRC doet een copy-paste-plus: het laatste nieuws meteen op de site, maar méér dan enkel de vermelding:

Stel er ontploft een bom in het Midden-Oosten. Een van onze negen internetredacteuren zet dat nieuws meteen op nrc.nl. Vervolgens belt hij met Carolien Roelants, die al decennia over het Midden-Oosten schrijft, om te vragen wat dit nieuws betekent. Welke groep zit erachter? Bestaat er een kans dat het conflict escaleert? Dat presenteert hij dan als citaat.

Zeer kort op de bal — en ze zijn er snel bij, zag ik in de loop van vandaag — met meteen een eerste inschatting/duiding van menen die weten waar ze het over hebben.

En dan later, als er al enige afstand is, de échte duiding: elke dag staat om 15u een nieuwe NRC Handelsblad klaar, en elke ochtend om 6u een nieuwe nrc.next. Een krant, geen website die doet alsof het een krant is, maar een afgewerkt boekje, met een begin, een midden en een einde. Dat dat boekje gedrukt is of op iPad of op het internet, maakt daarbij niets uit.

Jammer –zoals GeenStijl, dat trouwens voor de rest niets interessant te melden heeft, schrijft– van de eigenpijperige flashheader waar het duo Halfhoog Laarsje & BrilopHoofd de nieuwe site uitlegt in een icky filmpje. De uitleg in tekstvorm was ruim voldoende geweest. Jammer ook, in het algemeen, van de communicatie. Als Nijenhuis bijvoorbeeld zegt

Daarnaast is internet niet het medium voor lange achtergronden, Het is het medium om u snel en kort op de hoogte te brengen van de belangrijkste ontwikkelingen in het nieuws en op het web (die filmpjes waar ze het bij de koffieautomaat over hebben).

…dan bedoelt hij daar (vermoed ik toch, hoop ik toch) uiteraard niet écht mee dat het internet niet het medium is voor lange achtergronden. Ik ben er bijna zeker van dat hij eigenlijk bedoelt “www.nrc.nl” als hij zegt “het internet”: de digitale editie van NRC en nrc.next staan namelijk natuurlijk ook op het internet. En het internet, als platform, is uiteraard natuurlijk bij uitstek geschikt voor lange achtergronden, wegens de hyperlinks, de permalinks, de virtueel eeuwige beschikbaarheid, de mogelijkheid om correcties toe te brengen en tegelijk historiek bij te houden, etc., etc.

Afijn. Het wordt wennen, en de uitwerking is natuurlijk wel nog voor verbetering vatbaar, maar ik hoop alvast dat het ze lukt. (En zeker niet alleen omdat het fijne klanten zijn van ons.)

Historische Wikipedia

woensdag 15 december 2010 in Internet. Permanente link | Geen reacties

Het is niet elke dag dat er geschiedenis geschreven wordt; vandaag was zo’n dag. Nu ja, beperkte geschiedenis, in het schrijven van geschiedenis dan nog wel. Maar toch!

Volgend jaar is het tien jaar (nog maar tien jaar!) dat Wikipedia bestaat. Al sinds jaren is UuU het artikel met de “oudste” edit op Wikipedia. Tussen aanhalingstekens, want: de allereerste versies van de software waarmee Wikipedia gemaakt werd, was redelijk slordig met edit histories, en gooide om de zoveel tijd de oude versies gewoon weg.

Wat wil zeggen dat de aller-allervroegste geschiedenis reddeloos verloren was geraakt. Weg in de nevelen der tijd, in de vergeetput van de geschiedenis, voor altijd weg. Nog wat sporen op het internetarchief, maar verder niets.

Tot vandaag!

Tim Starling, ontwikkelaar en system administrator en watnog bij de Wikimedia Foundation was aan het rondrommelen in wat oude files op Wikimedia’s SourceForgeproject, zag er plots een bestand staan met de naam wiki.tar.gz, deed dat open, en wat graadt gij? daar zaten drie volledige backups van de tekst van Wikipedia, van februari, maart en augustus 2001!

Een venster op de allereerste edits op Wikipedia!

Starling:

The history of particularly old Wikipedia articles, as seen in the present Wikipedia database, is incomplete, due to Usemod’s policy of deleting old revisions of pages after about a month. The script which Brion wrote to import the article histories from UseMod to MediaWiki only fetched those revisions which hadn’t been purged yet.

I didn’t want to believe that those revisions had been lost forever, and I even opened the UseMod source code and stared forlornly at the unlink() call. What I (and Brion before) missed is that UseMod appends a record of every change made to two files, called diff_log and rclog.

In these two files is a record of every change made to Wikipedia from January 15 to August 17, 2001.

I’ve put the two log files up on the web, at: http://noc.wikimedia.org/~tstarling/wikipedia-logs-2001-08-17.7z

De oudste overlevende edit is nu “This is the new WikiPedia!”, op de pagina HomePage, door office.bomis.com (wellicht Jimmy Wales, wegens dat er een iets latere edit door Larry Page is vanop een ander IP-adres).

De eerste artikels op Wikipedia, in volgorde, voor wie geïnteresseerd is:

  • HomePage
  • WikiPedia
  • PhilosophyAndLogic
  • UnitedStates
  • PopularMusic
  • SportS
  • MathematicsAndStatistics
  • CountriesOfTheWorld
  • AaA
  • AfghanistaN
  • UuU
  • TechnologY
  • ComputinG
  • ComputerSoftware
  • TransporT
  • NamingConventions

Uit de tijd dat er nog automatisch een link gelegd werd op alles wat CamelCase was (en dat een artikelnaam dus niet korter dan drie letters kon zijn, vandaar die AaA en UuU).

Bagger 288

donderdag 16 december 2010 in Music. Permanente link | 2 reacties

What. The. Balls?

Ik ben er ongetwijfeld ruimschoots laat bij, maar deze maakt mijn dag:

Leve het bureau

donderdag 16 december 2010 in Werk. Permanente link | 8 reacties

De nuancering was op bij Jason Fried van 37signals, peins ik.

Op 15 oktober hield hij een TED talk op TEDxMidwest, twee weken geleden stond het al op CNN, vandaag ook op Jobat: het kantoor zou zogezegd de slechtste plaats zijn om te werken.

Allerlei mensen moeten samenkomen op één plaats om hun werk te doen. Bedrijven hebben een plaats, en die vullen ze met allerlei gerief — tafels, computers, stoelen, internettoegang, een frigo — en ze verwachten van hun werknemers dat ze daar naartoe komen om te werken.

Fried zegt dat hij al tien jaar vraagt waar mensen naartoe gaan om echt werk gedaan te krijgen. En dat het antwoord niet “het bureau” is, maar wel ofwel een plaats als “de keuken”, “de veranda”, ofwel een bewegende plaats zoals “de trein”, “de auto”, ofwel een tijd, zoals “vroeg ‘s morgens”, “in de late namiddag”.

In een bureau is er geen werkdag, maar alleen maar werkmomenten: een kwartier hier, tien minuten daar, vijf minuten ginder. Stukjes werk met veel onderbrekingen, maar uiteindelijk op het einde van de dag: niet echt veel werk gedaan gekregen.

Oh, ik snap hem wel hoor: voor creatief werk moet men in the zone zitten. Ononderbroken. Het duurt een half uur eer men in the zone zit, en het duurt maar vijf seconden om er weer uit te komen. Eén vraag van een collega mag dan misschien wel maar een minuutje duren, het “kost” wel minimum een half uur om terug op een plaats te komen waar men in flow geraakt, en het werk vooruit gaat.

Fried maakt een degelijke vergelijking: werken is gelijk slapen. We beslissen niet om nú te slapen, we gaan slapen. Slapen is niet aan/uit, het is iets waar we naartoe werken — de lichten uit, de televisie uit (of net aan), in bed kruipen. En net zoals bij werken, zijn onderbrekingen nefast voor slapen: iemand die om het uur een minuutje wakker gemaakt wodt, heeft op het einde van de nacht niet goed geslapen, zelfs al heeft hij in totaal acht uur “geslapen”.

‘t Is natuurlijk lang niet bij alle werk dat het zo is.

Ik kom naar het bureau om te werken. En ja, er zijn onderbrekingen. Onvrijwillige onderbreking, ‘t is te zeggen onderbrekingen die ik niet zelf gekozen heb. Als er kinderen op de Playstation karaoke aan het doen zijn, bijvoorbeeld. Of als collega’s elkaar met Nerfpistolen beschieten. Of als de hond een piepconcert aanheft.

Ik kan daar tegen. In het allerslechtste geval zou ik mijn koptelefoon op kunnen zetten, of ergens apart gaan zitten. Of beslissen om thuis te werken.

(Als is in mijn geval is voortdurend thuis absoluut geen optie. Niet genoeg zelfdiscipline: dan word ik wakker om 9u, houd ik mezelf voor dat ik moet werken, beslis ik rond 9u30 dat het wel zal lukken als ik om 12u begin en wat langer doorwerk, begin ik om 12u eten klaar te maken, blijk ik om 13u05 gedaan te hebben met eten en zeg nu zelf, om vijf minuten na een uur kan toch niémand beginnen werken, wacht ik dus tot 14 om aan de computer te gaan zitten, doedel ik wat rond op het interwebs, blijkt dat het plots 17u is er kinderen thuiskomen, eten we, kijk ik naar het nieuws en naar nog wat televisieprogramma’s, en voor ge ‘t weet is het middernacht en begin ik aan een nacht doorwerken.)

Nee dus, thuiswerken is geen optie. Het is ook geen optie omdat, vind ik, werk werk is en thuis thuis. Alles op zijn plaats en op zijn tijd: mijn huis, daar heeft mijn werkgever zeer weinig te zeggen. Het is niet dat mijn werk mij niet boeit of dat ik niet gepassioneerd ben, maar ik wil thuiskomen en niet meer aan het werk hoeven te denken. Ik doe de deur van het bureau open, en het werk is mijn eerste bekommernis. Ik doe de deur van thuis open, en het werk is zeer verre van mijn eerste bekommernis.

Jason Fried, om naar hem terug te keren, zegt dat de grootste problemen op het werk Managers en Meetings zijn. Al die plaatsen en omstandigheden waar mensen zeggen dat ze hun beste werk doen, weet Fried, zoals het vliegtuig en de veranda en laat ‘s avonds en vroeg ‘s morgens, hebben één ding gemeen: er zijn nooit Managers of Meetings. Fried:

Managers are basically people whose job it is to interrupt people. That’s pretty much what managers are for, they’re for interrupting people. They don’t really do the work, so they have to make sure everyone else is doing the work, and that’s why the interruptions.

Goed voor hem, en hij heeft recht op zijn opinie, maar ik vréés dat dat meer zegt over zijn Managers dan over wat dan ook anders. Of over hoe hij zelf een manager is. De eerste taak van een goeie manager is ervoor zorgen dat het bedrijf overleeft (of het project goed loopt, het departement zijn werk doet, whatever). En zo ongeveer het belangrijkste aspect daarvan is zorgen voor een omgeving waarin zijn mensen hun werk goed kunnen doen. Kuist de zooi op — geld, contracten, klanten, verkoop, whatever — waar een gewone werknemer niet mee in aanraking wil komen. Regelt, coördineert, faciliteert.

En ja, daar zit ook bij: ervoor zorgen dat hij genoeg op de hoogte is van hoe het zit met het werk (het project, het departement) en het werkvolk. Niet noodzakelijk van naaldje tot draadje volledig op de hoogte via rapporten of watnog, maar wel genoeg op de hoogte. Het efficiëntste, als je ervan uit kan gaan dat iedereen te goeder trouw is, is dan vaak om het gewoon even te vragen.

En dan komen we aan Fried’s volgende bête noire:

But what’s even worse is the thing that managers do most of all, which is: Meetings. And meetings are just toxic. It’s terrible. Poisonous things during the day at work. We all know this to be true, and you would never see a spontaneous meeting called by employees.

In Fried’s wereld roept de manager om de zoveel tijd met de megafoon op de werkvloer om dat iedereen moet stoppen met werken en naar zijn meeting moet komen.

Ik wil gerust aanvaarden dat er plaatsen zijn waar dat gebeurt. Maar in ‘s hemelsnaam, om dat te veralgemenen? Een wereld waar alleen bazen een meeting bij elkaar roepen, waar meetings blijkbaar per definitie tijdsverlies zijn, waar blijkbaar per definitie elke meeting ook mensen bevat die er niet moeten zijn.

Meetings aren’t work. Meetings are places where you talk about things you’re supposed to do later.

Euh. ja. Spreken over dingen die we later gaan doen, en beslissen wie ze wanneer gaat doen, dat is ook werk, meneer Fried. Fijn voor hem dat hij op zo’n TED mag staan wentelen in aandacht, zelfs al is het “maar” een TEDx, maar ik zou toch wel ergens verwachten dat er een verhaal gebracht wodt dat een beetje met de realiteit verbonden is.

…maar goed, Fried gaat over naar Goede Raad. Wat kunnen managers doen om een kantoor beter te maken?

  1. No Talk Thursdays. Zoals vroeger wel eens Casual Fridays, maar dan één donderdag per maand. En in plaats van een dag niet in kostuum te komen, een halve dag niet praten. Euh. Seriously?
  2. Passieve communicatie. Geen gesprekken in ‘t echt meer, maar email of chat. Dit is zo ongeveer het enige waar ik de mens kan volgen. Als ik niet wil gestoord worden, zet ik mijn email en mijn chat niet op, is de redenering dan.
  3. Zeg de volgende meeting af. Gewoon, zeg de meeting af. Yeah right. Ik ga ervan uit dat er alléén nuttig meetings zijn. Als er nutteloze meetings zijn, dan is er iets mis met de manager.

Ach ja. Een set meninkjes om snel te vergeten, denk ik. Ik vind het eigenlijk vooral jammer dat meneer Fried blijkbaar niet veel goede managers tegenkomt. Dat moet een ongelukkige mens zijn.

Ik heb deze week, wegens zieke zoon, twee halve dagen thuis gewerkt. En een dag in Nederland gezeten. En morgen zit ik in Brussel op een beurs. Verder heb ik op het bureau gezeten. Met collega’s die elkaar bestookten met Nerf-geweren. Met Gran Turismo 5 op de PlayStation. Met slechte muziek op de radio. Met stapels onderbrekingen. Met woensdag zelfs kinderen die karaoke deden (die klonk als een geslaagde imitatie van een koppel vuvuzela’s).

Maar ook met veel concentratie en redelijk efficiënt aan het werk. Met collega’s waar een beroep op gedaan kon worden, en met een paar meetings van twee of drie man als het nodig was. En vooral: met veel goesting en veel plezier.

Leve het bureau.

All these bookmarks will be lost in time… like tears in rain

vrijdag 17 december 2010 in Internet. Permanente link | 15 reacties

Time to die: Del.icio.us wordt door Yahoo! opgedoekt.

Het is niet de eerste ooit compleet vaste waarde die verdwijnt (zie ook: Geocities), en het zal niet de laatste zijn. Er komt een dag dat Flickr dood zal zijn. En heel Yahoo!. En Gmail. En heel Google.

Sic transit.

Red in tooth and claw

zaterdag 18 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Onze kat gaat nooit ver weg van huis: de muren zijn te hoog om over te klimmen. Het huis, het achterhuis, en de koer/tuin ertussen, dat is haar domein.

Normaal gezien zit de kat regelmatig met grote ogen te kijken naar de merels en de lijsters en de mussen die in de tuin zitten, maar vandaag was ze er zowaar in geslaagd om een mus te stekken te krijgen.

Het moet zijn dat de koude het beestje versuft had of zo, want anders is het echt zo geen held, onze Nephthys. Ze zit vanuit de verte te kijken naar al wat beweegt, maar meer dan wat grote ogen opzetten en pogingen tot sluipen komt er meestal niet van — ook al omdat ze meestal de fout begaat om haar gesluip van aan de verkeerde kant van een luidruchtig kattenluik in te zetten.

Vanmorgen dus: een klein vogelken in haar bek, en niet af willen geven. Ik heb geprobeerd, maar ik kreeg het beestje met geen moeite bevrijd. Ze hield haar mond stijf toe, de kat, en al wat er uit kwam was gegrom. Niets aan te doen, en het vogeltje zag er al een beetje besabbeld uit en meer dood dan levend, dus dacht ik het maar zo te laten.

De natuur haar ding laten doen.

Nephthys heeft er een paar minuten mee rondgelopen in haar mond, niet echt goed wetend wat gedaan, en toen ze het beestje ten langen leste uit haar mond liet vallen, zag het er uit als een very much dood en overleden beestje indeed:

Nephthys klooit met een vogel

Van vroeger, toen we thuis nog echte katten hadden, van de soort die voor ontbijt een konijn en voor avondeten een muskusrattenjong doodmartelden, wist ik dat zo’n meer dood dan levend beest nog uren kan meegaan, ter vermaak en edificatie van die domme kattenjongen-op-twee-poten die dringend moeten getoond worden hoe ze moeten beesten doodmaken.

Ik had me al voorgenomen dat als het vogeltje in bloederig-vleesklompje-territorium zou dreigen te komen, ik het een snelle dood door nekomwringing zou geven, maar het zag ernaar uit dat het sneller was gegaan dan gevreesd, en dat het al gedaan was met de leute voor de poes.

Nephthys klooit met een vogel

De Attenborough in mij nam wél de telefoon ter hand: unieke opportuniteit, wie weet was het de eerste en de laatste keer dat ik kon documenteren dat onze kat wel degelijk afstamt van roofdieren die méér dan alleen zakjes Whiskas en droogvoeding moesten jagen.

En kijk, een paar minuten later:

Het beestje leefde nog! Ik had er wel rekening mee gehouden dat al wat klein is en mogelijks opgevreten dreigt te worden door roofdieren, de neiging heeft om in geval van uitzichtloos gevangen te zitten, om stil mogelijk te blijven zitten. Van co gebaren en hopen dat het voormelde roofdier er geen zin meer in heeft wegens niet geanimeerd genoeg meer.

Met die van ons zou dat misschien nog wel gelukt zijn, dacht ik, want ik vond ze tijdens het klooien met haar prooi hoedanook al redelijk snel afgeleid door pakweg bewegende bladeren in de verte, of sneeuw in de buurt, of klimop, of wolken. Of de vraag of ze haar zakje Whiskas eigenlijk al gekregen had vandaag.

Maar bon, het vogelbeest leefde nog. Ik heb het beest meteen vastgepakt en aan een onderzoek onderworpen. Koud, wat pluimen kwijt, maar voor zover ik zag geen bloed nergens, geen gebroken vleugels of poten.

Beest in een kartonnen doos gezet met een klein kommetje water erbij, en heel hoog bovenop de dampkap gezet waar de kat er niet aankon.

En dan aangezet naar het turnfeest met de kinderen.

Een uur of drie later teruggekeerd.

De scène net vóór mijn trekzetel:

It has joined the choir invisible

The veugelken has left the building. It is departed. It has joined the choir invisible.

Aargh!

Wat er blijkbaar gebeurd was: het beest was genoeg gerecupereerd om zich uit die doos te vliegen. En Nephthys heeft het ten tweeden male vastgestekt, en deze keer helemaal doodgemaakt.

Tja.

Zucht, Mundo. En: open source lesboeken?

zondag 19 december 2010 in Kinderen. Permanente link | 11 reacties

Het is experimenteertijd op school, met de leerboeken.

Nu ja, het lijkt altijd experimenteertijd op school, met die leerboeken: ik volgde het niet zo heel erg hard tot nu, maar ik heb de indruk dat er elk jaar wel bij één van de kinderen iets nieuws was. Nieuwe methode wiskunde, nieuwe boeken taal, nieuwe dit, nieuwe dat.

Ik herinner me één jaar dat de uitgever (of wiedanook, ik weet er de details niet meer van) ergens na nieuwjaar besloot om het gewoon bij de eerste helft van de boeken voor het jaar te houden. De rest gewoon niet te laten maken, of niet te drukken, endin, het kwam erop neer dat de leraars zelf maar iets in mekaar moesten smurfen.

Dit jaar hebben ze een nieuw ding van WO. WO voor wereldonderzoek, of werkelijkheidsonderricht, of wetenschappelijke opleiding, of waar de afkorting ook voor zou mogen staan. Ik vergeet het altijd — niet dat het zo belangrijk is, want ik voorzie dat het binnen een jaar of tien toch gewoon weer Biologie, Aardrijkskunde en Geschiedenis zal geworden zijn.

Het boek dat ze dit jaar volgen op school, zowel bij Zelie in het zesde als bij Louis in het vierde, is Mundo, van Die Keure. Er zijn focusthema’s die in gebieden onderverdeeld zijn (histo.mundo, geo.mundo, bio.mundo, techno.mundo en socio.mundo, omdat, u raadt het, geschiedenis, aardrijkskunde, biologie, technologie en sociologie veels en veels te moeilijke termen zijn), en dan zijn er facultatieve gebiedsoverschrijdende minithema’s, en dan nog facultatieve schakelactiviteiten, en materiaal online, en allerlei.

Het klinkt allemaal fantastisch, en dat is het ongetwijfeld ook.

Tot er plots een zoon in halve paniek is omdat hij onder het kopje “ik ken deze woorden en kan uitleggen wat ze betekenen” dingen als “wetenschap” , “zuurstof”, “experiment”, “heelal”, “vulkaan” vindt, dat hij de uitleg zogezegd in zijn bronnenboek zou moeten vinden, maar dat die woorden daar helemaal niet in gedefinieerd staan.

“Wetenschap” staat er bijvoorbeeld helemaal niet in, alleen een 1-2-3-4 “denken als een wetenschapper” (ik zie – ik denk na – ik test – ik denk opnieuw na”). Okay dat dat de basis is van de wetenschappelijke methode, maar moet zo’n kind van acht of negen een definitie kunnen geven van wetenschap op basis van die 1-2-3-4?

Ik dacht dat het de bedoeling was te gaan opzoeken in een woordenboek of op het internet, maar Sandra verzekert mij dat het enkel in dat bronnenboek te doen is, dat opzoeken en synthetiseren niet voor het vierde is, wel voor het vijfde en zesde.

En dan schieten die boeken echt wel tekort, als dat de bedoeling is. Het enige dat bijvoorbeeld de term “vulkaan” vermeldt, in dat bronnenboek, is “Wij wonen op de afgekoelde korst maar binnenin is de aarde nog heel heet. Dat merk je als een vulkaan uitbarst. Dan komt de hete brij die in onze aarde zit naar buiten.”

Moet ik daaruit halen “een vulkaan is iets dat kan uitbarsten waardoor de hete brij die in onze aarde zit naar buiten komt”? Tja.

Ik snap wel dat het niet gemakkelijk moet zijn om allerlei moeilijke dingen op kindermaat te schrijven, maar ik zou me meteen een paar weken of maanden kunnen bezig houden met de inhoud van die boeken.

Dat kan zó enorm veel beter, ‘t is erg.

Zucht.

Zou het niet eens tijd worden voor een Open Source lesboekeninitiatief? Ik weet zeker dat er genoeg leerkrachten en ouders en andere zijn die zouden kunnen schrijven en foto’s maken en tekenen en video’s maken en meewerken. Binnen de grenzen van het leerplan, natuurlijk, en zowel wetenschappelijk als pedagogisch verantwoord. En dan alles Wikipedia-achtig op het internet zetten, en downloadbaar, en aanpasbaar. Niet voortdurend aanpasbaar, maar met stabiele versies natuurlijk, dat het geen eeuwig bewegend doelwit wordt en dat in de loop van een schooljaar alleen die dingen kunnen veranderd worden die mogen veranderd worden, zaken zoals preciseringen en correcties. Dat er evaluaties kunnen komen nadat een stuk gedaan is, die dan meteen opgenomen kunnen worden. Dat de beste resultaten van in de klas er ook in komen. Dat ook leerlingen mee kunnen werken, met andere woorden.

En dat er Iemand Van Het Ministerie, of wie dat ook is, een onderwijscommissie of zo, er een stempel op zet en zegt “goed voor gebruik in de klas”.

En dat scholen en leerlingen dan veel geld kunnen uitsparen en tegelijkertijd ook uitstekende altijd up to date boeken hebben?

Zucht.

Op schok

maandag 20 december 2010 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

‘t Was geen Lady Gaga, maar ‘t was wel een vader-dochteruitstap vandaag: op stap in de stad, op zoek naar cadeaus, in de sneeuw.

Buddha

Niet dat het gelukt is: Zelie heeft nog niets gekocht en ik heb alleen voor neefjes en voor mijn broer gekocht, maar toch. We hebben ons geamuseerd, de namiddag lang van winkel naar winkel, en babbelen, en winkelen, en zot doen.

Sneeuwbal

En samen iets gaan drinken, zo hoort dat, natuurlijk.

Slagroom

Beter dan dat komen ze niet, namiddagen.

Meh For Life

dinsdag 21 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | 18 reacties

Meh.

Ik word ermee wakker op Studio Brussel, en dat is het zowat, wat mijn raakvlakken met Music For Life zijn, dit jaar.

“Er zit sleet op de formule,” zouden ze daar waarschijnlijk op het nieuws van maken, want ik ben absoluut niet de enige die het redelijk moe is, al dat For Life gedoe, als ik in mijn omgeving kijk.

En het moet alsmaar groter, en meer spectaculair, en ze zijn er zo hard van overtuigd dat het de wereld veel beter gaat maken… meh. Ik volg het niet zo, maar ik voorzie dat het dit jaar een eind minder zal zijn dan vorige keren. En ik hoop dat ze dan gaan doen van “we moeten ons bezinnen over de formule”, want dat hyperig toontje voortdurend steekt mij serieus tegen.

Siska SchoetersWe hebben denk ik wel alle acties zowat gezien in de vorige jaren — liften for Life, zwemmen for Life, sjoelbakken for Life, tennislassen for Life, games for Life, eten for Life. Vanmorgen hoorde ik een reclameboodschap van ikweetnietmeerwie, waar er blijkbaar moet geschreeuwd worden naar mevrouw Schoeters. Decibels for Life, maar eigenlijk meer Decibels for Firma Kweetnietmeerwie.

Zelfs de muziek trekt op niet veel meer, of het zou moeten zijn dat dat mijn vertekende indruk van dat half uur ‘s morgens is. Vroeger was de week Music For Life zowat de enige week dat er redelijk consistent degelijke muziek was op Studio Brussel, ‘t is te zeggen, dat het overdag niet voortdurend dat handvol nummers-du-jour van het handvol platen-de-la-semaine van het handvol artiesten-du-mois was, maar dat er een beetje diversiteit was.

En nu is zelfs dat gedaan, als ik op mijn beperkte ervaring af moet gaan: allemaal nummers die door tientallen en tientallen mensen gevraagd worden, en die gewoon rechtstreeks van de gewone playlist lijken te komen.

En waar gaat het over dit jaar? Kinderen waarvan de ouders van AIDS gestorven zijn? Tja.

Allemaal erg, daar in het geheel niet van, en uiteraard dat die kinderen geholpen moeten worden, maar toch… Op de website van Music For Life zelf is er niets te vinden over het doel van dit jaar, of het zou moeten zijn dat er méér dan alleen de banner staat en ik het niet gevonden heb:

Stubru For Life

ING is blijkbaar Firma Kweetnietmeerwie, zie ik nu. Fantastisch hoor, ING, voor elke decibel 10 euro weggeven. En hoeveel geld van hoeveel mensen hebben de banken verspeeld de afgelopen jaren met die bankencrisis? En waarom moet er geschreeuwd worden, waarom storten ze niet gewoon een tiende van een procent van hun winst of zo? En hoeveel zou zo’n Half Page op de ongetwijfeld drukst bezochte pagina van Studio Brussel eigenlijk kosten? En gaat dat ook naar Music For Life, geheel of gedeeltelijk?

Pfeh.

Ach.

Wat zit ik mij eigenlijk op te winden? Zelfs druppels op hete platen helpen, vermoed ik, als het er maar genoeg zijn.

En als er zelf maar één weeskind geholpen wordt, daar ergens in wegens geen informatie op de site vermoed ik Afrika, is het al een succesvolle actie geweest. Het mag dan al niet meer dan symptoombestrijdend egostrelend cynisch marketingachtig schuldgevoelenomzeilend gedoe zijn, ze doen tenminste iets.

En akkoord dat het een redelijk mediageniek ding is waar — opnieuw, voor zover ik kan vinden op de website — verre van naar een oplossing gezocht wordt maar dat het eerder een inzameling is om doekjes te kopen tegen het bloeden, maar bon. Een Music For Iets Doen Aan De Problemen Met De Roma, daar moeten we niet op hopen. Of een Music For Een Mentaliteitsverandering Bij De Mannen Die Zelfs Al Hebben Ze AIDS Toch Nog Tien Vrouwen Nemen En Weigeren Condooms Te Gebruiken.

En ook stom dat één woord van pakweg de paus duizend, wat zeg ik, een miljoen keer meer effect zou kunnen hebben. En dat voor andere problemen één akkoord van een paar regeringsleiders zou kunnen de zaken oplossen. En dat voor andere problemen er gewoonweg geen oplossing is voor deze en volgende generaties.

Maar bon.

Ik denk dat ik vandaag maar een Cola Light For Life drink. En mij probeer niet zo kwaad te maken.

In gevolge van ziekte. Of zwangerschap, in dit geval

woensdag 22 december 2010 in Web/Tech. Permanente link | 6 reacties

Ik ben helemaal vóór communicatie in het tijdperk van YouTube.

En, leve België! In het Frans is er ook een versie!

Het zit er niet eens zo hard naast hoor: als beide heren wat meer in de camera zouden kijken zou het al tien keer beter zijn.

Ik vermoed dat het helaas bij een eenmalig iets blijft — bedrijfscommunicatie heeft dat soms wel eens, de ziekte van één keer en we houden ermee op. Dit dateert al van begin september 2010: ik hoop tegen beter weten in ieder geval dat ze het blijven doen, daar bij Partena HR.

Dat we de presentatoren zien evolueren, van hun allereerste onwennige voetstappen op het interweb tot gerodeerde presentatoren, die er op den duur een talkshow van maken en mensen uitnodigen, en discussies doen en vragen behandelen en watnog.

Ik ben er redelijk van overtuigd dat de vier mensen in deze clipjes echt wel mensen zijn die hun vak kennen: anders hadden ze wel modellen genomen, denk ik, of acteurs. En dus moet het er wel inzitten, dat ze na een filmpje of twee, drie (vijf, zes, tien) helemaal loskomen.

Doén, Partena! Volhouden!

Software op de macintosh

donderdag 23 december 2010 in Computers en dingen. Permanente link | 10 reacties

‘t Is ondertussen al een paar maand dat ik bijna fulltime op een Mac werk als ik in de trekzetel zit of op het werk: tijd voor een stand van zaken van de dingen die ik geïnstalleerd heb staan.

Om te beginnen: ik heb, even kijken, Mac OS X 10.6.5 draaien. Het heeft ook een schuilnaam, maar ik ben te leeg om te gaan kijken wat het precies is. De volgende zou dacht ik Max OS Leeuw gaan heten, ik denk dat deze Mac OS tiegerkatjen is. Of Mac OS sneeuwtieger. Of zo. Niet dat dat zo enorm veel uitmaakt, vermoed ik.

Ik heb nog altijd een grove hekel aan Finder, en ik ben nog altijd vol heimwee naar Directory Opus: al wie dat ooit ernstig gebruikt heeft, kan bijna niet meer zonder.

Afijn. Om toch een beetje een overzicht te houden, heb ik TotalFinder staan: zorgt voor tabs in Finder, en ook bijvoorbeeld Dual Tabs, waarbij ik links één directory en rechts een andere kan hebben staan.

In combinatie met Transmit, dat me een FTP- of S3-site kan doen mounten als een drive, zorgt dat voor een zeer (zeer) ruwe benadering van toch één ding dat Directory Opus doet: transparant copiëren en moven over en weer met FTP-sites en netwerk shares en locale directories en watnog.

Om de ramp op poten die het dock is een beetje beter te maken, en toch tenminste de basisfeatures van Windows 7 over te nemen, gebruik ik Hyperdock. Nu nog gratis wegens in beta, maar ik denk wel dat ik ervoor betaal eens het uit beta komt.

Screen shot 2010-12-23 at 23.07.41.png

Geeft previews van alle vensters van een applicatie, en doet een maximize als ik een venster naar de bovenkant van het venster sleep, een maximize naar de helft van het scherm als ik een venster naar de zijkant van de monitor sleep. Good stuff.

Ik had ook nog Divvy staan, waarmee vensters op arbitraire groottes kunnen gezet worden. Handig, maar dan vooral op grote en/of verschillende schermen.

Caffeine is een klein handig dingetje om tijdelijk zeker niet in screensavermodus te gaan.

Spotlight vrat mijn CPU op; ik gebruik nog altijd Quicksilver om programma’s te starten en voor kleine automatisatie.

Ik gebruik iTerm 2 als terminal. Klein, handig, doet al wat ik ervan vraag en meer (een degelijke paste history bijvoorbeeld, of een erg leutige rewind/replay feature, handig voor dingen die ooit eens op het scherm stonden maar nu niet meer).

Blogposten schrijf ik nog altijd met Ecto. Al is het in vergelijking met Windows Live Writer echt wel een gelobotomiseerde zwakzinnige. En al is het écht wel een slechte editor. Die bijvoorbeeld voortdurend vieze codes tussenvoegt bij zelfs een gewone copy-paste van tekst in de editor zelf.

Instant messaging en chat en IRC en zo: Adium. Ik ben niet zot van al die dingen, maar ik vermoed dat het niet veel pijnloze kan dan met Adium.

Evernote gebruik ik ook nog, voor notities en zo, maar toch niet overdreven veel. Ik schrijft het meest in TextMate. Old skool, vermoed ik, maar hey, het doet wat het moet doen. De Subversion bundle doet basisoperaties, ik duw er Ant mee in gang om builds te doen, en als er html moet gedaan worden, heb ik de Zen Coding bundle.

Voor svn ben ik de laatste tijd echt wel content van Cornerstone (zelfs al krijg ik er nog elke dag koude rillingen van omdat ik moet denken aan deze Cornerstone). ‘t Ziet er proper uit, het werkt gemakkelijk, diffs en logs en watnog doen wat een mens ervan verwacht. Nee, ‘t is niet zo gemakkelijk als Tortoise.

Ik gebruik vooral VLC om films mee te bekijken. Ik zeg mezelf altijd dat ik meer zou moeten Plex gebruiken, maar het werkt nog te traag naar mijn goesting. Het heeft er wellicht ook wel mee te maken dat mijn media aan de andere kant van de koer op een USB-harddisk staan, en dat ik een redelijk trage computer heb.

Ik ontinstalleer dingen met AppZapper. Mijn e-boeken zitten in Calibre, ik lees comics met Simple Comic, Disk Inventory X toont mij waar ik mijn chronisch volle harddisk mee gevuld heb.

Foto’s doe ik nog altijd in Lightroom en panorama’s met PTGui Pro.

Wireframes en schema’s allerhande doe ik met Omnigraffle. ‘t Is een beetje aanpassen voor wie Visio of Axure gewend is, maar in al zijn eenvoud is het een proper programma.

ScreenFlow is een erg degelijk programma voor screencasts; samen met Mouseposé is het echt kinderspel om een proper uitziende demo of tutorial te maken.

Keynote voor presentaties, wegens geen Powerpoint. Keynote is géén Powerpoint helaas, maar bon. It does the job, I suppose.

En Chrome als hoofdbrowser, zelfs al vreet hij geheugen en doet Flash schrikkelijk vieze dingen. Met Firefox en Safari en Opera als bijbrowsers als er iets niet werkt in Chrome of er moet iets getest worden.

Ik vermoed dat ik nog wel wat dingen vergeten ben, maar dat is het zowat, wat ik dag in dag uit gebruik op mijn computer.

Ah ja: en Minecraft ook, natuurlijk.

Ik ben eens benieuwd wat er zal veranderd zijn tussen nu en eind volgend jaar.

links for 2010-12-23

vrijdag 24 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Roma Basta!

vrijdag 24 december 2010 in Televisie. Permanente link | 2 reacties

Aanrader: Roma Basta!, de documentaire reeks van Luk Dewulf die op AVS uitgezonden werd in de week van 18 september. Hij haalde er woensdag de Interculturele Persprijs 2010 mee, een prijs die het Minderhedenforum uitreikt aan journalisten die de multiculturele samenleving op een indringende manier in de kijker zetten.

(deel één hierboven, zie ook deel twee, drie, vier, vijf)

(zie ook artikel op Gentblogt)

De jury prees de inzet en het lef van Dewulf. Katleen De Ridder: “Met deze actuele reportages over de Roma levert Dewulf een reeks gedocumenteerde en toegankelijke portretten af.” Dewulf haalde het in zijn categorie van een Panorama-reportage en nog van het Radio 1-programma Peeters en Pichal.

Eta woont drie jaar in België. Ze heeft werk en zou het niet anders willen. Haar kinderen gaan naar school, en ze doen het allemaal uitstekend.

Irena is ook sinds drie jaar in België, maar dan illegaal niet illegaal wegens EU-burger, maar zeker in minder goede omstandigheden dan Eta. Ze woont in een kraakpand in de Brugse Poort met haar dertien kinderen in de miserie, maar het is hier toch nog beter dan waar ze vandaan komt: hier is het tenminste niet nodig om in de vuilbakken naar voedsel te zoeken voor uw kinderen.

Luk Dewulf spreekt met de mensen in Gent en trekt ook naar Slovakije. Daar kwam tussen 1998 en 2001 uit Košice een tweede grote migratiegolf van Roma naar Gent vandaan: ze worden er in een ghetto van afbrokkelende appartementsgebouwen gestoken, in een soort vicieuze cirkel van discriminatie-geen werk-geen geld.

Ze krijgen er bijvoorbeeld maar twee uur per dag water. De burgemeester van Košice, toch de tweede grootste stad van Slovakije, steekt het erop dat de Roma zich weigeren aan te passen, dat ze zelf hun appartementen verwaarlozen, en weigeren hun rekeningen te betalen. En vandaar dat hun water afgesloten wordt.

De burgemeester van Košice ziet natuurlijk ook wel dat er problemen zijn: hij constateert dat ze eigenlijk verkeerd bezig zijn, dat ze allerlei maatregelen uitvaardigen en dan twee jaar later pas beseffen dat het niets uithaalt. En de bron van veel van de problemen is dat ze sinds het einde van het communisme constitutioneel gediscrimineerd worden: “als ik blank was, zou ik wel een job vinden,” zegt ene Peter.

Tom Balthazar, schepen van Wonen in Gent, wil duidelijk maken dat het niet zo is dat iedereen zomaar geld krijgt in Gent. Er zijn voorwaarden aan gekoppeld, en zeker wat de kinderen betreft: die moeten bijvoorbeeld echt wel regelmatig naar school gaan. En wat hem betreft, zou de overheid in de Landen Van Herkomst veel meer moeten (proberen) doen aan bijvoorbeeld die discriminatie: hij zou er geen probleem van maken om allerlei Europese steun ook te koppelen aan kansen- en discriminatiebeleid.

De Europese Unie probeert landen wel te begeleiden bij het kansen geven: Dewulf bezoekt ook een gemeenschapscentrum in Slovakije dat nu betaald wordt door de EU, en dat geleidelijk overgenomen zou moeten worden door de lokale overheden. Helaas: de burgemeester van het dorp kan geen twee van de zes mensen van dat centrum betalen, en dus zullen voord de EU de regels niet meer in orde zijn, en dus dreigt de EU alle steun weg te halen.

De reportage werd uitgezonden in september. Voor zover ik weet, is het buurthuis op 1 oktober gesloten. Ik leerde er ondertussen ook dat er begot Roma zijn die na eeuwen in de Balkan leven enkel Romani spreken en pakweg geen Slovaaks, en dat die dus zelfs geen doktersbriefje kunnen lezen: er zitten in dat ene dorp nu dus misschien ook een hele resem Roma die in de administratieve problemen dreigen te raken.

Het zijn erge zaken.

Voor families als die van Eta ziet het er goed uit. Zij werden naar België geholpen door Freddy De Braeckeleir, die het op een bijzonder correcte manier doet. Hij liet de familie gespreid over tien jaar overkomen, zorgde ervoor dat ze om te beginnen een huis hadden om in te wonen, verplichtte ze allemaal Nederlands te leren, een job te hebben (er zijn elke dag duizenden jobs te vinden) en een eigen huis te zoeken. Dan komt het wél in orde, natuurlijk.

En dan is het echt wel heel goed wonen in Gent. Stefan en Denisa zaten in Gent, spraken Nederlands en zo, maar zijn toch naar Slovakije teruggekeerd. En daar zaten ze meteen weer in de problemen. Geen werk te vinden, geen uitkering te krijgen, en hopla: vijf maanden zwanger en als het goed gaat, eten ze drie keer per week. Het interview werd opgenomen in augustus, en in september zaten ze weer in Gent. Is dat te begrijpen? Natuurlijk is dat te begrijpen.

Een fijne reportage. Eén detail: ik miste misschien een kritische noot. Ik heb alleen sympathieke mensen gezien. Ik had ook graag de slechteriken gezien, de profiteurs, de (Turkse of andere) koppelbazen, de mensen die het systeem uitmelken, de reden waarom ze blijkbaar in Košice liever hun vuilnis uit de venster gooien dan in de vuilbak, zelfs al is er twee keer per week een vuilnisophaling.

Een compleet genuanceerd betoog is natuurlijk niet mogelijk in vijf reportages van vijf minuten, en ik ben alvast blij dat Roma Basta! er is om naast de bijna uniform negatieve protretten van de Roma te plaatsen in andere documentaires.

It’s magic

vrijdag 24 december 2010 in Computers en dingen. Permanente link | 6 reacties

Ja, lach maar al.

Ik blijf het allemaal magisch vinden, als het werkt, die computers. Er bleek een IP-conflict te zijn tussen het netwerk hier lokaal en het netwerk op het werk.

En dus heb ik mijn lokale IP-adressen allemaal veranderd. Van 192.168.1.0 naar 10.0.0.0. De router op 10.0.0.1 zetten, en dan nog eens op de twee andere draadloze dozen zeggen dat zij respectievelijk 10.0.0.2 en 10.0.0.3 zijn, en dat ze hun DNS en watnog van 10.0.0.1 moeten betrekken.

Enfin, dus wel eerst die twee andere dozen en dan de router: wij een eerste poging had ik de router al veranderd en kon ik natuurlijk niet meer aan die andere dozen met hun vast IP.

Maar het werkt. Zonder draden te moeten uittrekken of machines te moeten fysiek gaan bepotelen. En nu kan ik gewoon op de computers op het werk van bij mij thuis.

Magisch, zeg ik u.

links for 2010-12-24

zaterdag 25 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • This paper is a discussion of hardware, software, methods and actions that a newcomer might finduseful. It is not meant to be an in-depth discussion of all forms of astro-photography; that would takemany books and more knowledge than I have available. But I hope that my descriptions and graphicswill help a newcomer to the art understand a bit more what is involved in this wonderful pastime.
  • This is a photography group as much as it is a Zen magnet group.

‘t Is vakantie voor iets

zaterdag 25 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

‘t Was half in mineur, gisteren, het kerstfeest van de zus van Sandra: Sandra zelf was ziek. En vandaag ook. Gisteren de have avond in de zetel doorgebracht, vandaag bijna de hele dag in bed: leve de vakantie!

Wel vreemd hoe weinig kerstdag nog betekent, eigenlijk: we hebben zo ongeveer alles gemist van wat er van officiële festiviteiten zou kunnen zijn. Zelfs geen nieuws gezien!

Het enige dat er nog overblijft is The Sound of Music. Waar we nu met twee naar zitten te kijken, Zelie en ik. Anders zou ze al uren in bed moeten zitten, maar hey: ‘t is vakantie voor iets.

links for 2010-12-25

zondag 26 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • It is not a terribly shocking improvement of our knowledge of the past, but it is interesting that all this can be deduced from one, exceptionally damaged inscription.
    (tags: history rome)

Vroeg dag

zondag 26 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik ga maar eens vroeg in bed, denk ik. Morgen werkdag en al — die kerstavond-op-een-vrijdag is toch al met al een rare bedoening.

Ik heb verdorie de indruk dat het tegelijk vakantie en nog maar zaterdag en alweer vrijdag is.

links for 2010-12-26

maandag 27 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

IT WALKS!

maandag 27 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik ging iets zeggen met Mein Führer, I can valk!, maar uiteindelijk is het te schoon om ermee te lachen: Jaimie’s Giant Robot Project spin/robot/dink is getest, en het werkt!

‘t Is al een tijd dat ik het volg, en die mens zijn enthousiasme is aanstekelijk. Om niet te spreken van zijn uithoudingsvermogen en zijn intelligentie en zijn alleskunnen.

Meer op zijn website, en op Reddit (hier en ook hier).

links for 2010-12-27

dinsdag 28 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • Es ist falsch die Varusschlacht als historischen Wendepunkt aufzufassen, wie dies geschichtswissenschaftlich Unkundige gerade in diesen Tagen wiederholt propagieren,
    (tags: rome history)

Lang lang geleden

dinsdag 28 december 2010 in Werk. Permanente link | Geen reacties

Ik heb de afgelopen jaren nog wel meer geprogrammeerd, maar dat was dan altijd in kleine dingen.

De laatste tijd zit ik zo’n beetje prutsen in een toepassing die vele jaren vele ontwikkelaars oud is. Iets met version control en release notes en een eigen bugtracking- en supportsysteem, en met gebruikers die het gebruiken en dat er echte dingen mee gedaan worden in het wild, en dat er geld en watnog in het spel is.

Spannend, en ook wel: wijs, eigenlijk.

Zo weten, bijvoorbeeld, dat een verandering van al was het maar één woord ergens in de interface altijd wel door iemand zal opgemerkt worden, en dat er dus best over nagedacht wordt.

En dat was dus al lang lang geleden.

Niet het werken op iets dat door veel man gezien zal worden — mijn laatste werk bij Namahn was de verzamelde websites van Sony in heel Europa, dus op dat vlak viel het wel mee — maar wel het feit dat ik er zelf rechtstreeks aan kan programmeren, en niet via allerlei tussenschakels.

Het is niet dat ik het enorm gemist heb, zelf in de code zitten: uiteindelijk vind ik dat meestal eventjes leutig, juist lang genoeg om een probleem op te lossen. Of juist lang genoeg om te weten hoe een probleem zou moeten opgelost worden, of zou kunnen opgelost worden. Nee, ik ben niet zo’n fan van het dan ook nog eens 100% af te moeten werken — dat met die laatste 10% die 90% van de tijd innemen en zo.

Wat ik daarentegen wel enorm gemist heb, en dus wel degelijk enorm erg hard, is de mogelijkheid om dingen meteen te veranderen.

Staat er ergens een woord verkeerd of een punt teveel of te weinig: hopla de ApplicationResources in, verbeteren, en klaar. Vind ik dat een serverfout properder zou gecommuniceerd mogen worden: een-twee-drie een meer vriendelijke pagina maken. Zou er dan toch nog wat technische informatie bij mogen staan: done! Doet de interface iets inconsistent: checkout, wijzig, build, test, commit, klaar.

Natuurlijk wel dat het in overleg gebeurt als het nodig is en alles, maar toch.

Contrasteer dat met als consultant ergens zitten en –hoogstens!– suggesties kunnen doen, of wireframes maken, of een rapport schrijven, en dat dat op het einde van een (deel van een) project door te mogen geven aan iemand anders die het later misschien doorgeeft aan iemand die het misschien aan iemand doorgeeft die iemand bij IT kent. En waar je dan niets meer van hoort.

Hé hé.

links for 2010-12-28

woensdag 29 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Echinacea

woensdag 29 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik had geschreven, deze ochtend vroeg:

Echinacea: het is niet alleen “niet bewezen dat het werkt”, maar nu ook bewezen dat het niet werkt. Zie ook alhier voor korter.

Drie keer raden of dat iets zal uithalen, en of er mensen gaan overtuigd worden?

En dan dacht ik plots: so bloody what, als mensen blijven kwakzalverij doen? Misschien moet ik mij wat minder opwinden in 2011, zou dat niet iets zijn?

Het was gelukkig maar een zeer tijdelijk moment van zwakte. Ik heb mij vandaag al zo nijdig gemaakt, dat het niet meer proper is. Op iemand die ik al geen zeven jaar meer gesproken heb. Op de regie van Côté cuisine, het kookprogramma met Eric Roux op Njam (zet-dat-kookvuur-niet-tegen-de-muur-gulder-kiekens). Op onrechtvaardigheid in de wereld in het algemeen en in mijn buurt in het specifiek. En op dingen, en dingen, en dingen.

Verontwaardiging is goed, denk ik.

Twitterdetwit

woensdag 29 december 2010 in Internet. Permanente link | 22 reacties

Vorige maand tweette @nl_twop_1000 deze tweet:

Screen shot 2010-12-08 at 19.27.47.png

Die twop 1000 maakt een twopchart van twitteraars. Niet alleen twitterati, maar ook gewone tweeps als ik, die nog geen één twunch of zo meegemaakt hebben.

Urgh. Ik ben nu al moe van mezelf.

Wat een gebakken lucht, heel die Twitter.

Log er op een willekeurig moment op in, en voor iemand die het allemaal niet zo volgt lijken het altijd dezelfde, oh, tien? twintig? mensen die er altijd hetzelfde lijken te doen.

“Hey ik ben op het zoveelste evenement waar mensen dingen zeggen die andere mensen al elders beter gezegd hebben, en ik vind dat ze gelijk hebben / ongelijk hebben / iets anders”. Of “Hey dit is mijn opinie die iemand anders al elders beter gezegd heeft, in 100 karakters of minder en ik ga het niet expliciet zeggen maar please retweet” gevolgd door een hele reeks van “RT die opinie van daarnet die iemand anders al elders beter gezegd heeft”.

Een echte discussie is niet mogelijk omdat het niet gaat om een draad te volgen. Echt real-time gaat niet omdat er geen echte replies mogelijk zijn. En niet-real-time gaat ook niet: geen mens die nog gaat kijken naar wat er zelfs maar een uur geleden gezegd werd. Zoeken? Vergeet het.

‘t Is om onnozel van te worden.

Niet dat ik er daar aan erger hoor: ik zie het wel gebeuren, het zal zijn tijd wel duren.

‘t Is eigenlijk vooral om mee te grijnslachen, vind ik. Zo’n slimme mens als Bruno, bijvoorbeeld, die schrijft week in week uit over Twitter. Over twunch en tweep en twoot en twatistieken over twallerlei. Ik heb zelf zo geen vreselijke kaas gegeten van statistiek, maar, euh, hoe relevant is het als iets als De Allerslimste Mens Ter Wereld zo’n anderhalf miljoen kijkers per dag heeft, en dat er op een kleine week och here 470 mensen de–nochtans tot groot jolijt van de twitterati door de speakerine van dienst op tv aangekondigde–hashtag #dasm gebruikt hebben?

De cijfers waar het over gaat zijn toch zo belachelijk klein dat daar toch niets zinnigs over te zeggen is, buiten het echokamertje van ons-kent-ons? Ik lees dat er op die paar dagen 126.114 mensen zouden bereikt geworden zijn door die duizend-en-een-klets tweets. Euh, hallo? (Ah ja, er staat “non deduplicated” bij, dat zal willen zeggen dat het gewoon alle followers van alle tweeters bij elkaar opgeteld zal zijn, zonder te kijken hoeveel dubbels erbij zitten. Hoeveel zouden er overblijven, denkt u? Ik schat maximaal een paar duizend. En als er moet gekeken worden hoeveel van die followers de desbetreffende tweets ook echt gelezen hebben, schat ik een paar honderd.)

Nee, ik erger er mij echt niet aan. Ik word gewoon een hoofdschuddende oude mens, zo van “jongens jongens toch” en zo van “het zal allemaal zijnen tijd wel duren” en ook wel van “als ze dat doen, doen ze tenminste geen ander kwaad”.

Oh trouwens eigenlijk: maken ze daar bij Twitter ondertussen al winst? Ik herinner me van ergens begin dit jaar dingen over sponsored tweets, waren er nog andere vormen van inkomen? Location-based advertising of zo?

Zou het er niet in zitten dat ergens binnen een paar maanden Twitter gewoon op zijn gat valt, en ermee ophoudt? Zo met één bedrijf dat het hele ding centraal moet draaien, is dat niet erg fragiel? Zou het geen beter idee zijn om een soort gedistribueerde open architectuur voor Twitter te doen? En dan van Twitter niet meer een dienst van één bedrijf te maken maar wel een protocol, een afspraak om berichten uit te wisselen?

Eh.

We shall see, I s’pose.

links for 2010-12-29

donderdag 30 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Njam

donderdag 30 december 2010 in Televisie. Permanente link | 6 reacties

Wat een ongelooflijk veelbelovende zender, eigenlijk, Njam.

Nagel aan de doodskist van mijn nachtrust ook, vooral dan in combinatie met Yelo: ik blijf gewoon uren aan een stuk kijken.

Roger Van Damme en zijn Zeeuws accent en zijn desserten! Peppe Giacomazza en zijn machtige echte Italiaanse keuken! Manuel Wouters en zijn cocktails! Thierry Thys en zijn flinterdunne cirkeltjes! Johan Segers en zijn wilde lokken!

Ik hoop dat ze nog veel, veel andere koks en vakmensen van hier kunnen strikken. En dat ze het niveau houden zoals het is: vlot, professioneel, mooi decor, mooi gefilmd. ‘t Is televisie van internationaal niveau, vind ik.

En een degelijk begin van website ook.

Goeie, van Studio 100.

‘t Is nog afwachten of ze het kunnen zonder reclame houden — die ene van AEG is tot nog toe al wat ik zag, en als er product placement is, is het érg subtiele product placement. Zouden ze misschien kunnen overleven op de boeken die ze zullen maken?

En ‘t is ook nog afwachten wat het geeft eens ze dingen gaan doen met het publiek, wedstrijden en zo.

Ik hoop alvast dat het eind volgend jaar een kijkcijferkanon wordt. En dat ze dan, Studio 100-gewijs, aan een imperium beginnen van kookzenders in heel Europa.

links for 2010-12-30

vrijdag 31 december 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Tot volgend jaar!

vrijdag 31 december 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Alsnog heelder handenvol cadeaus gekocht: jawel, het is voor het zoveelste jaar op rij niet gelukt om een afspraak te maken voor een budget.

We zijn boodschappen gaan doen, Zelie en ik, en dan zijn we met ons gezessen naar de film gaan kijken (Rapunzel, van ganser harte aangeraden), en dan zijn we aangezet naar de familie.

Laat maar komen, 2011.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338