Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: december 2010 (page 1 of 4)

Tot volgend jaar!

Alsnog heelder handenvol cadeaus gekocht: jawel, het is voor het zoveelste jaar op rij niet gelukt om een afspraak te maken voor een budget.

We zijn boodschappen gaan doen, Zelie en ik, en dan zijn we met ons gezessen naar de film gaan kijken (Rapunzel, van ganser harte aangeraden), en dan zijn we aangezet naar de familie.

Laat maar komen, 2011.

links for 2010-12-30

Njam

Wat een ongelooflijk veelbelovende zender, eigenlijk, Njam.

Nagel aan de doodskist van mijn nachtrust ook, vooral dan in combinatie met Yelo: ik blijf gewoon uren aan een stuk kijken.

Roger Van Damme en zijn Zeeuws accent en zijn desserten! Peppe Giacomazza en zijn machtige echte Italiaanse keuken! Manuel Wouters en zijn cocktails! Thierry Thys en zijn flinterdunne cirkeltjes! Johan Segers en zijn wilde lokken!

Ik hoop dat ze nog veel, veel andere koks en vakmensen van hier kunnen strikken. En dat ze het niveau houden zoals het is: vlot, professioneel, mooi decor, mooi gefilmd. ’t Is televisie van internationaal niveau, vind ik.

En een degelijk begin van website ook.

Goeie, van Studio 100.

’t Is nog afwachten of ze het kunnen zonder reclame houden — die ene van AEG is tot nog toe al wat ik zag, en als er product placement is, is het érg subtiele product placement. Zouden ze misschien kunnen overleven op de boeken die ze zullen maken?

En ’t is ook nog afwachten wat het geeft eens ze dingen gaan doen met het publiek, wedstrijden en zo.

Ik hoop alvast dat het eind volgend jaar een kijkcijferkanon wordt. En dat ze dan, Studio 100-gewijs, aan een imperium beginnen van kookzenders in heel Europa.

links for 2010-12-29

Twitterdetwit

Vorige maand tweette @nl_twop_1000 deze tweet:

Screen shot 2010-12-08 at 19.27.47.png

Die twop 1000 maakt een twopchart van twitteraars. Niet alleen twitterati, maar ook gewone tweeps als ik, die nog geen één twunch of zo meegemaakt hebben.

Urgh. Ik ben nu al moe van mezelf.

Wat een gebakken lucht, heel die Twitter.

Log er op een willekeurig moment op in, en voor iemand die het allemaal niet zo volgt lijken het altijd dezelfde, oh, tien? twintig? mensen die er altijd hetzelfde lijken te doen.

“Hey ik ben op het zoveelste evenement waar mensen dingen zeggen die andere mensen al elders beter gezegd hebben, en ik vind dat ze gelijk hebben / ongelijk hebben / iets anders”. Of “Hey dit is mijn opinie die iemand anders al elders beter gezegd heeft, in 100 karakters of minder en ik ga het niet expliciet zeggen maar please retweet” gevolgd door een hele reeks van “RT die opinie van daarnet die iemand anders al elders beter gezegd heeft”.

Een echte discussie is niet mogelijk omdat het niet gaat om een draad te volgen. Echt real-time gaat niet omdat er geen echte replies mogelijk zijn. En niet-real-time gaat ook niet: geen mens die nog gaat kijken naar wat er zelfs maar een uur geleden gezegd werd. Zoeken? Vergeet het.

’t Is om onnozel van te worden.

Niet dat ik er daar aan erger hoor: ik zie het wel gebeuren, het zal zijn tijd wel duren.

’t Is eigenlijk vooral om mee te grijnslachen, vind ik. Zo’n slimme mens als Bruno, bijvoorbeeld, die schrijft week in week uit over Twitter. Over twunch en tweep en twoot en twatistieken over twallerlei. Ik heb zelf zo geen vreselijke kaas gegeten van statistiek, maar, euh, hoe relevant is het als iets als De Allerslimste Mens Ter Wereld zo’n anderhalf miljoen kijkers per dag heeft, en dat er op een kleine week och here 470 mensen de–nochtans tot groot jolijt van de twitterati door de speakerine van dienst op tv aangekondigde–hashtag #dasm gebruikt hebben?

De cijfers waar het over gaat zijn toch zo belachelijk klein dat daar toch niets zinnigs over te zeggen is, buiten het echokamertje van ons-kent-ons? Ik lees dat er op die paar dagen 126.114 mensen zouden bereikt geworden zijn door die duizend-en-een-klets tweets. Euh, hallo? (Ah ja, er staat “non deduplicated” bij, dat zal willen zeggen dat het gewoon alle followers van alle tweeters bij elkaar opgeteld zal zijn, zonder te kijken hoeveel dubbels erbij zitten. Hoeveel zouden er overblijven, denkt u? Ik schat maximaal een paar duizend. En als er moet gekeken worden hoeveel van die followers de desbetreffende tweets ook echt gelezen hebben, schat ik een paar honderd.)

Nee, ik erger er mij echt niet aan. Ik word gewoon een hoofdschuddende oude mens, zo van “jongens jongens toch” en zo van “het zal allemaal zijnen tijd wel duren” en ook wel van “als ze dat doen, doen ze tenminste geen ander kwaad”.

Oh trouwens eigenlijk: maken ze daar bij Twitter ondertussen al winst? Ik herinner me van ergens begin dit jaar dingen over sponsored tweets, waren er nog andere vormen van inkomen? Location-based advertising of zo?

Zou het er niet in zitten dat ergens binnen een paar maanden Twitter gewoon op zijn gat valt, en ermee ophoudt? Zo met één bedrijf dat het hele ding centraal moet draaien, is dat niet erg fragiel? Zou het geen beter idee zijn om een soort gedistribueerde open architectuur voor Twitter te doen? En dan van Twitter niet meer een dienst van één bedrijf te maken maar wel een protocol, een afspraak om berichten uit te wisselen?

Eh.

We shall see, I s’pose.

Echinacea

Ik had geschreven, deze ochtend vroeg:

Echinacea: het is niet alleen “niet bewezen dat het werkt”, maar nu ook bewezen dat het niet werkt. Zie ook alhier voor korter.

Drie keer raden of dat iets zal uithalen, en of er mensen gaan overtuigd worden?

En dan dacht ik plots: so bloody what, als mensen blijven kwakzalverij doen? Misschien moet ik mij wat minder opwinden in 2011, zou dat niet iets zijn?

Het was gelukkig maar een zeer tijdelijk moment van zwakte. Ik heb mij vandaag al zo nijdig gemaakt, dat het niet meer proper is. Op iemand die ik al geen zeven jaar meer gesproken heb. Op de regie van Côté cuisine, het kookprogramma met Eric Roux op Njam (zet-dat-kookvuur-niet-tegen-de-muur-gulder-kiekens). Op onrechtvaardigheid in de wereld in het algemeen en in mijn buurt in het specifiek. En op dingen, en dingen, en dingen.

Verontwaardiging is goed, denk ik.

links for 2010-12-28

Lang lang geleden

Ik heb de afgelopen jaren nog wel meer geprogrammeerd, maar dat was dan altijd in kleine dingen.

De laatste tijd zit ik zo’n beetje prutsen in een toepassing die vele jaren vele ontwikkelaars oud is. Iets met version control en release notes en een eigen bugtracking- en supportsysteem, en met gebruikers die het gebruiken en dat er echte dingen mee gedaan worden in het wild, en dat er geld en watnog in het spel is.

Spannend, en ook wel: wijs, eigenlijk.

Zo weten, bijvoorbeeld, dat een verandering van al was het maar één woord ergens in de interface altijd wel door iemand zal opgemerkt worden, en dat er dus best over nagedacht wordt.

En dat was dus al lang lang geleden.

Niet het werken op iets dat door veel man gezien zal worden — mijn laatste werk bij Namahn was de verzamelde websites van Sony in heel Europa, dus op dat vlak viel het wel mee — maar wel het feit dat ik er zelf rechtstreeks aan kan programmeren, en niet via allerlei tussenschakels.

Het is niet dat ik het enorm gemist heb, zelf in de code zitten: uiteindelijk vind ik dat meestal eventjes leutig, juist lang genoeg om een probleem op te lossen. Of juist lang genoeg om te weten hoe een probleem zou moeten opgelost worden, of zou kunnen opgelost worden. Nee, ik ben niet zo’n fan van het dan ook nog eens 100% af te moeten werken — dat met die laatste 10% die 90% van de tijd innemen en zo.

Wat ik daarentegen wel enorm gemist heb, en dus wel degelijk enorm erg hard, is de mogelijkheid om dingen meteen te veranderen.

Staat er ergens een woord verkeerd of een punt teveel of te weinig: hopla de ApplicationResources in, verbeteren, en klaar. Vind ik dat een serverfout properder zou gecommuniceerd mogen worden: een-twee-drie een meer vriendelijke pagina maken. Zou er dan toch nog wat technische informatie bij mogen staan: done! Doet de interface iets inconsistent: checkout, wijzig, build, test, commit, klaar.

Natuurlijk wel dat het in overleg gebeurt als het nodig is en alles, maar toch.

Contrasteer dat met als consultant ergens zitten en –hoogstens!– suggesties kunnen doen, of wireframes maken, of een rapport schrijven, en dat dat op het einde van een (deel van een) project door te mogen geven aan iemand anders die het later misschien doorgeeft aan iemand die het misschien aan iemand doorgeeft die iemand bij IT kent. En waar je dan niets meer van hoort.

Hé hé.

links for 2010-12-27

  • Es ist falsch die Varusschlacht als historischen Wendepunkt aufzufassen, wie dies geschichtswissenschaftlich Unkundige gerade in diesen Tagen wiederholt propagieren,
    (tags: rome history)

IT WALKS!

Ik ging iets zeggen met Mein Führer, I can valk!, maar uiteindelijk is het te schoon om ermee te lachen: Jaimie’s Giant Robot Project spin/robot/dink is getest, en het werkt!

’t Is al een tijd dat ik het volg, en die mens zijn enthousiasme is aanstekelijk. Om niet te spreken van zijn uithoudingsvermogen en zijn intelligentie en zijn alleskunnen.

Meer op zijn website, en op Reddit (hier en ook hier).

links for 2010-12-26

Vroeg dag

Ik ga maar eens vroeg in bed, denk ik. Morgen werkdag en al — die kerstavond-op-een-vrijdag is toch al met al een rare bedoening.

Ik heb verdorie de indruk dat het tegelijk vakantie en nog maar zaterdag en alweer vrijdag is.

links for 2010-12-25

  • It is not a terribly shocking improvement of our knowledge of the past, but it is interesting that all this can be deduced from one, exceptionally damaged inscription.
    (tags: history rome)

’t Is vakantie voor iets

’t Was half in mineur, gisteren, het kerstfeest van de zus van Sandra: Sandra zelf was ziek. En vandaag ook. Gisteren de have avond in de zetel doorgebracht, vandaag bijna de hele dag in bed: leve de vakantie!

Wel vreemd hoe weinig kerstdag nog betekent, eigenlijk: we hebben zo ongeveer alles gemist van wat er van officiële festiviteiten zou kunnen zijn. Zelfs geen nieuws gezien!

Het enige dat er nog overblijft is The Sound of Music. Waar we nu met twee naar zitten te kijken, Zelie en ik. Anders zou ze al uren in bed moeten zitten, maar hey: ’t is vakantie voor iets.

links for 2010-12-24

  • This paper is a discussion of hardware, software, methods and actions that a newcomer might finduseful. It is not meant to be an in-depth discussion of all forms of astro-photography; that would takemany books and more knowledge than I have available. But I hope that my descriptions and graphicswill help a newcomer to the art understand a bit more what is involved in this wonderful pastime.
  • This is a photography group as much as it is a Zen magnet group.
Older posts