Zondag thuis!

zondag 29 oktober 2006 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Allemaal wijs en alles, vorige zondag vergadering en zo, maar wel een serieuze streep door de televisiekijkrekening.

Zondag is er Prison Break en is er ook Marathon, en dat valt allebei samen. En ik wil die allebei zien.

Op café zittende vergaderen, bedacht ik dat ik Prison Break altijd wel bij de Schlechte Vrienden kon decentraal backuppen, maar dat ik Marathon nooit ofte nimmer zou kunnen vinden. En dus gebeld naar de thuiswacht en gevraagd dat ze de opname van Prison Break zou stopzetten en die van Marathon in gang sleuren. Resultaat: een halve Prison Break en een einde van de tweede aflevering van Marathon. Gaargh!

De eerste aflevering, die ik ook al met bijna een week vertraging bekeken had, vond ik helemaal in orde, en ik liep er al een tijd lastig van dat ik een stuk gemist had.

Maar! Niet getreurd! Gisteren (of eergisteren, tijdsaanduidingen over middernachten heen zijn niet mijn forte) via het Radiofonisch Instituut Decroubele erachter gekomen dat het mits een vergoeding mogelijk is om bij het Huis van Vertrouwen een digitale versie van een uitzending op te vragen.

Wat ik dan ook zal doen. En die ik dan ook zal delen met mijn Neef In Het Verre Buitenland, want die krijgt daar geen VRT, en die kent die-Sylvie-die-meedoet ‘t schijnt heel erg goed (de wereld is klein, meneer).

Ik wou Hannibal ook volgen, maar dat zal ik dan eens op DVD moeten kopen. Prison Break? Ik denk dat ik vanavond maar gewoon kijk, die twee gemiste afleveringen van vorige week zal ik wel zo kunnen reconstrueren zeker?

Gekluisterd!

dinsdag 18 juli 2006 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Hola, Fillet, “gekluisterd”? Them’s fightin’ words!

In den Humo

Akkoord, ik ben minus een paar ruggenwervels in mijn rug, en ja, ‘t is waar dat ik veel tijd in mijn trekzetel doorbreng, ook en vooral wegens vergaan van de pijn na een werkdag, maar!

Maar! Dat ik op dit moment de week door ga brengen in mijn trekzetel, heeft minder met pijn te maken en meer met mijn van-permanentie-zijn voor Vlaanderens eerste (euh, en beste, meest dynamische, trala) stadsblog, Gentblogt!

Broodroof!

Wat moeten potentiële werkgevers nu wel denken? Dat ik ongelukkig ben, in de zin van “och here kijkt dat kindje met zijn scheef wezentje ‘t is ongelukkig”?

Neen! Ik heb een full-time job! Ik pendel over en weer naar Brugge! Ik ben gezond! Recht van lijf en leden! Fitter nu dan in de twintig jaar ervóór! Mijn weblog geeft een vertekend beeld! Conctacteer mij in ‘t echt voor meer details! :D

[En behalve dat: ‘t is waar wat meneer Fillet zegt, en zelfs in die mate dat ik hem bijna met Koen zou aan durven spreken. Ik lees hem ook al sinds jaar en dag.]

Schluss?

donderdag 1 juni 2006 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Terug op mijn echte computer, en dus ook weer terug naar mijn normale RSS feeds… en wat leest mijn oog?

Koen Fillet moet er misschien mee ophouden!

Ah getver. Akkoord, het is het einde van de wereld niet, en op den duur zou je je er schuldig over gaan voelen om het erg te vinden, maar ik vind het wel degelijk erg.

Ik loop niet graag. Nee, laat me dat nuanceren: ik hààt lopen. Passioneel. Ik heb er altijd al, mijn hele leven, een hekel aan gehad. Van de eerste miltaanvallen toen we in de kleuterschool moesten snelwandelen naar de speeltuin, over de astma-aanvallen op de lagere school toen we langs de Watersportbaan liepen, tot de publieke vernedering waar de coopertestachtige akeligheden op de middelbare school altijd op uitdraaide.

Walging, misselijkmakende, lijfelijke braakneigingen opwekkende dégoût, dàt is wat ik voel voor lopen. Zinloze bezigheid, gevaarlijk voor lijf, ledematen en ligamenten, verstand noodgedwongen op nul en blik op oneindig, de ultieme nutteloosheid, het zenith van zinloosheid.

En toch.

En toch: ik had me ook kandidaat gesteld voor hetzelfde programma waar Koen en Lotgenoten voor ingetekend hebben. Omdat ik mijn grenzen wou verleggen. Omdat ik een doel wou in mijn leven. Omdat ik toen nog ettelijke tientallen kilo’s teveel woog.

Ondertussen ben ik die kilo’s, alle 75, kwijt. Zijn die grenzen meermaals verlegd—hallo, dag man met de hamer, hoe gaat het ermee? Tot de volgende keer dan maar?

Ondertussen heb ik een doel in mijn leven, of beter: ondertussen heb ik denk ik soms te véél doelen in mijn leven. En bovenal: ondertussen weet ik dat zo ongeveer de enige voorwaarde om te mogen meedoen, “geen rugklachten hebben” was.

Enfin, ik was er dus niet bij. Maar toen ik hoorde dat Koen Fillet mee zou doen, heb ik hem wel religieus gevolgd op zijn weblog. De trainingen, het aquajoggen, de grafieken, de glimpsen van anonieme medelotgenoten, alle ups en downs met de knie—en misschien vooral: de heldhaftige strijd om een loopblog te blijven en géén gewoon interessant weblog (mislukt!).

Dus ja, ik zou het enorm spijtig vinden als het niet zou lukken, de marathon. Ik houd alle kruisbare lichaamsdelen gekruist.

En ondertussen en behalve dat: in ieder geval kan niemand hem die 20 km nog afpakken.

Ha!

Lopen

donderdag 12 januari 2006 in Weblogs. Permanente link | 4 reacties

Geloof het of niet, maar ik had me ook kandidaat gesteld voor dat ding waar Koen Fillet aan meedoet: van nul af aan vertrekken en mits begeleiding de marathon van New York gaan lopen.

En ik heb nochtans altijd al een bloedhekel gehad aan lopen: van milt-aanvallen toen we van de lagere school naar het bosje tsjokten dat toen nog naast de tussen de Bijloke en de Watersportbaan lag, tot halve astma– en hartaanvallen in de humaniora als er moest gecoopertest worden.

Ik kon mijn geluk haast niet op toen ik op het einde van het vierde humaniora mijn enkel omsloeg en mijn kruisbanden scheurde. Ik heb voor zover ik me herinner zeker het laatste anderhalf jaar de turnles van de bank meegevolgd—ha!

Maar goed, een mens is overmoedig, denkt dat hij zijn hele leven moet omgooien, dat soort dingen. Gecombineerd met de belofte van professionele begeleiding, altijd uitstekend voor card-carrying leden van Procrastinators-r-Us zoals mij, leek het mee een gedroomde occasie om met nog een aantal demonen uit mijn verleden af te rekenen.

Eigenlijk achteraf: content dat ik er niet uitgekozen ben. Zó al te weinig tijd om te doen wat ik wil doen!

sportkoen filletmarathonmemories

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338