Fuck

zaterdag 12 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Oh man. Het ziet er allemaal goed uit, dacht ik, mijn been. Maar er is nog een rode plek aan de kant die pijn doet, dus misschien eens naar de dokter gaan om te zien of ik niet nog wat antibiotica moet bijnemen.

En dus naar de dokter getrokken: meegereden met Sandra als ze de kinderen ging halen.

Ja, wel. Ik zal het geweten hebben. Kreperen. Dju.

Er moet niemand in mijn buurt komen, voor het moment. De teleurstelling is erger dan wat anders.

Beenstatusrapport

dinsdag 8 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Saai hoor, medische updates. Maar alla. Mijn been doet nog pijn, maar ‘t is andere pijn, en ‘t is aan het beter worden.

Het ziét er wel niet uit, en het doet nog pijn. Zo. Ik heb nog thuis te zitten en een hele doos antibiotica uit te nemen. En da’s dat.

Dag drie thuis

zondag 6 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 20 reacties

Nog altijd geen idee wat het is, aan mijn been.

Ik ben zo misselijk alsof ik net tien minuter geleden twee liter cécémel gedronken heb, ik heb regelmatig hoofdpijn, ik heb buikpijn, ik heb diarree, ik heb pijn aan mijn rug, ik slaap ongeveer 3/4 van de dag, enfin, ‘t is niet zo fijn. Een deel zal wel te maken hebben met die antibiotica, maar alla.

Ik ga de wereld niet vervelen met foto’s van mijn been, maar het is rood, het is opgezwollen, het gaat van een paar centimeter boven mijn enkel tot een paar centimeter onder mijn knie, het heeft precies vertakkingen, het klopt, het is bloedheet, het voelt aan als een blauwe plek als ik er niét aan kom, het voelt aan als naalden als ik er wel aan kom. Als ik recht moet staan: ugh. Dan is de pijn, euh, laten we zeggen, heel erg.

Is het beter dan gisteren en eergisteren? Wel, eergisteren had ik vooral koorts maar kon ik nog lopen, gisteren kon ik praktisch niet meer bewegen van de pijn, en nu is de pijn minder, maar anders. Misschien is het gewenning, maar het begint allemaal een beetje dof te voelen. Verdoofd, bijna. De zijkant van mijn been en mijn grote teen vooral. En mijn vel ziet er rood en gecraqueleerd uit. Maandag status report bij de dokter, hij zal wel weten wat dat allemaal betekent.

Ik heb het geluk een goed bed en een goede trekzetel te hebben, anders was ik nu redelijk dood van de pijn denk ik. Figuurlijk dan–letterlijk dood zou ik wellicht geweest zijn als ik mijn heil in pakweg homeopathie had gezocht. Take that, toverdokter-adepten. Kom niet af met “mij zou het niet overkomen zijn want ik steek oorkaarsen in mijn geitenkaasinfusie”: al wat nodig is, is aan een wondje pulken met een vingernagel die niét net ontsmet is, en het kan uw deel zijn. En ik lees uw reacties toch niet, dus doe maar.

Verder vind ik het ongelooflijk jammer dat ik out ben. Ik voel mij een verrader, en al de mensen die ik in de steek laat. Kak. Op het werk alleen al: er was een project dat moést klaar geraken, er waren er twee andere die dringend werk nodig hadden, nog één dat moest beginnen, één dat moest opgevolgd worden… kak, echt waar.

En verder: gisteren zag ik Koen Wauters, die ik overigens een sympathieke kerel vind, zo op het eerste zicht, zich druk maken over het afschaffen van Parijs-Dakar. De organisator zei dat “le Dakar” niet kan doodgaan, want het is “un symbole”. Ik kan mij niet meteen een beeld vormen waar het precies een symbool van is, eigenlijk: idiotie, machisme, absurditeit, walgelijkheid? Heeft iemand een idee hoeveel dat reizend circus eigenlijk kost, alleen al in benzine, om nog niet te spreken over al de rest? En wat met al dat geld zou kunnen gedaan worden voor andere mensen? Schaf die obscene vertoning meteen af, mijn gedacht.

Oh, en gisteren dacht ik te kijken naar Dalziel & Pascoe, maar de dame op BRT 2 zei “deeliël” in plaats van “dièl”, en toen ik begon te kijken kon ik niet ondescheiden wie Dalziel was en wie Pascoe, dus ben ik maar in slaap gesukkeld.

Vandaag is iedereen weg naar de nieuwjaarsreceptie van de Stad, waar ik ook ongelooflijk graag naartoe zou geweest zijn. Ik ga dat vieren met nog een beetje misselijk liggen rare dromen hebben. Rare dromen dat ik heb, tegenwoordig: ik zou er boeken over kunnen schrijven als ik mij lang genoeg kon concentreren.

Ik dénk dat ik nog iets anders heb naast mijn been, ik. Hypochonders-r-us.

Oh ja: de batterijen van mijn GSM zijn plat. Ik ga ze niet opladen tot ik beter ben. Sorry. Off-line is off-line, en misselijkheid doet rare dingen met een mens.

Progress report

zaterdag 5 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

(ja, ‘t is wellicht geen MRSA natuurlijk, maar een catchy titel is veel in dergelijke dingen, vind ik)

Wat het wel is? Geen idee. Ik doe nu een redelijk massieve kuur antibiotica (hoera voor de gevolgen, ik kan ze niemand aanraden), en als er tegen pakweg het einde van het weekend geen substantiële verbetering is, dan doen we van verdere onderzoeken. Maar geen reden tot paniek, voorlopig.

Ik ontsmet mij om de twintig minuten, lijkt het wel: isobetadine-zeep voor mijn been (ai! oei! recht moeten staan! mijn been! mijn rug!) en machtige alcogel voor mijn handen: spuit spuit, wrijven, afdrogen niet nodig, en hopla. Een groot gemak.

Verder knijp ik hem altijd als ik mijn antibiotica neem: de dokter heeft gezegd dat ik best rechtsta en mijn twee (grote) pillen met veel water binnenslik en laat volgen door een stukje brood, wat als de gelules in mijn slokdarm open gaan, dan voelt het aan alsof er gebroken glas in zit. Wahey!

En ook: ik heb besloten tot zolang geen computers te gebruiken, en op het nieuws en samen ‘s avonds na niet of zo weinig mogelijk naar televisie te kijken. Mijn eigen kleine detox, als het ware. En ik vermoed dat ik niet echt zó enorm veel wereldschokkends zal missen.

Zodus. Wie mij wil hebben, moet het maar aan Sandra zeggen, ha!

MRSA

vrijdag 4 januari 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Ha! ‘t Is een manier om het nieuwe jaar in te zetten als een andere, natuurlijk. Ik was op 1 en 2 januari al slecht en koorts en zo, en ik dacht dat het een keelontsteking was. Mijn keel deed de derde geen pijn meer, al had ik nog wel wat koorts, dus ben ik maar gaan werken–om dan zo precies wat in te storten na de middag.

Koorts, van de grootteorde van bij de 40°, en klappertanden, en niet meer op mijn benen kunnen staan, en pijn aan mijn lies.

De hele namiddag en nacht en ochtend in bed gelegen en toch geen oog dichtgedaan, en dan uiteindelijk deze namiddag Dokter Arts laten komen. Het verdict: dat het goed is dat we geen 1930 zijn, of ik was ten dode opgeschreven.

Ha!

Ik heb zo’n ontsteking aan mijn been, van wellicht staphilococcus aureus, en ik ga de volgende paar dagen antibiotica mogen slikken tot ze er lang overal uit gaan komen. Met een beetje geluk moet ik zelfs niet naar het hospitaal!

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338